အခန်း (၃၇) - ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ
"မင်းရဲ့စိတ်ကို အနည်းငယ် ထိန်းသင့်တယ် ဝူဆောင်းရာ..." ပက်ဂျွန်ဟွန်းက ဝူဆောင်းကို ပြောလိုက်သည်။
"သည်းခံခြင်းက အမြဲတမ်းတော့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ တစ်ပါး မဟုတ်ပါဘူး။"
"ထားပါတော့လေ။ ငါတို့ကို ညစာကျွေးမယ့်အစား အရက်ဝယ်တိုက်စမ်းပါ။"
"အရက် ဟုတ်စမ်းလို့..."
"ချန်ဂျောင်း၊ အဲ့ဒါ အဆင်ပြေတယ်မလား။ ယိုရွန်ရော ဘယ်လိုနေလဲ?" သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။ ပက်ဂျွန်ဟွန်းက ချက်ချင်းပင် ဆက်ပြောသည်။ "ဒါဆို သွားကြစို့လေ။ ဆူဂျူနဲ့ ဝက်သားသုံးထပ်သား ဘယ်လိုလဲ?"
မည်သူမျှ ညစာစားပွဲကို အထူးတလည် ဂရုစိုက်နေခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့ အမှန်တကယ် သိချင်နေသည်မှာ ဝူဆောင်း တစ်ယောက် မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ကျွမ်းကျင်သော ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သနည်း ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဝူဆောင်းမှာ ပြီးစရာ အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးသဖြင့် ယနေ့တွင် သူငယ်ချင်းများနှင့် အချိန်ကုန်ခံရန် စိတ်မပါလှသော်လည်း သူတို့အပေါ် ကျေးဇူးတင်စရာ ရှိနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
"ဝက်သားသုံးထပ်သား ဟုတ်လား? မင်းတို့သာ သဘောတူရင် ကိုယ် အမဲသားစတိတ်အာ့ချ်တွေ ဝယ်ကျွေးနိုင်တယ်။"
"ဝါး! ငါတော့ မင်း သူဌေးဖြစ်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရပြီ!"
"စတိတ်အာ့ချ်တွေက ဈေးကြီးပါတယ်။ ဝက်သားသုံးထပ်သားဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။ နောင်တစ်ချိန် မင်း ပိုပြီး အောင်မြင်လာတဲ့အခါမှ ငါတို့ကို စတိတ်အာ့ချ် ဝယ်ကျွေးပေါ့လေ" ဟု ယွန်ချန်ဂျောင်းက သတိကြီးစွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
"ဟားဟား၊ ငါ့အတွက်တော့ ဈေးကြီးတဲ့ ညစာတွေ ဝယ်ကျွေးရတာ ပြဿနာမရှိပါဘူးကွာ။"
သူ့သူငယ်ချင်းများအနေဖြင့် ဝူဆောင်း၏ ဘဏ္ဍာရေး အခြေအနေကို မသိကြပေ။ မနေ့ညက သူ ငွေမည်မျှ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်ကိုလည်း လုံးဝ မသိကြချေ။
"ကဲ၊ သွားကြရအောင်လေ။"
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ဝက်သားသုံးထပ်သား ရောင်းသည့် ဆိုင်ငယ်လေး တစ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
"ဒီမှာ ဆူဂျူ ငါးပုလင်းနဲ့ ဘီယာ နှစ်ပုလင်း လောက် ပေးပါခင်ဗျာ။"
ဆိုင်ထဲသို့ ခြေချသည်နှင့် ပက်ဂျွန်ဟွန်းက မှာလိုက်ပြီး ဝူဆောင်းကို လှည့်မေးလိုက်သည်။
"ကဲ... မင်းရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ မပြောင်းလဲသေးပေမယ့် မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကတော့ သေချာပေါက် ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ။ ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ရှင်းပြဖို့ လုပ်ရမယ်နော်။"
"အင်း... ဘယ်ကနေ စရမလဲကွာ။"
"အစကနေပေါ့။"
"အရင်ဆုံး သောက်ကြရအောင်လေ။"
ပက်ဂျွန်ဟွန်းက လူတိုင်း၏ ဖန်ခွက်ထဲသို့ အရက်ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ ဘီယာ အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် ဝူဆောင်းက စတင် ရှင်းပြလေတော့သည်။ ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း သူ မည်မျှ ကြိုးစားပြီး စာကျက်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။ သူသည် အလွန် မြန်ဆန်စွာ သင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး ကုမ္ပဏီအလုပ်အတွက် Visual Studio plugin တစ်ခုကို တီထွင်ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အဆိုပါ ဖန်တီးမှုကို အင်တာနက်ပေါ်တွင် အခမဲ့ တင်ပေးခဲ့ရာ မိုက်ခရိုဆော့ဖ် (Microsoft) ကုမ္ပဏီမှ သူ့ကို ဆက်သွယ်လာပြီး ကွန်ဖရင့်တစ်ခုတွင် ဟောပြောပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြောင်း စသည်ဖြင့် ပြောပြလေသည်။ ထို့အပြင် ဂျန်ဂွမ်ချိုလ်နှင့် မည်သို့ ဆုံဖြစ်ခဲ့သည်ကိုလည်း အတိုချုံး ရှင်းပြခဲ့သည်။
ယုံနိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်မှန် ဖြစ်သော်လည်း ထိုသူငယ်ချင်းသုံးယောက်မှာ မယုံဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ပက်ဂျွန်ဟွန်းက ဝင်ရောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဒါဆို မင်း အဲ့ဒါကို တကယ် လုပ်လိုက်တာပေါ့။ အဲ့ဒါပဲလား?"
"ဟားဟား၊ အဲ့ဒါပါပဲကွာ။"
"မင်း တကယ်ပဲ ဒီလောက် ထက်မြက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားမိဘူးကွာ" ဟု ပက်ဂျွန်ဟွန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား၊ အနည်းတော့ မင်းထက်စာရင် ဦးနှောက် ပိုသုံးတတ်တယ်ပေါ့ကွာ။"
"ဟေ့ကောင်၊ ဟေ့ကောင်! ငါ့ရဲ့ GPA က ၃.၅ ရှိတယ်။ မင်းက ၃.၀ ပဲလေ။"
"ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ ကွာခြားသွားပြီလေ။ ငါ့မှာ အလုပ်ရှိတယ်၊ မင်းမှာ မရှိဘူး။"
"ခွေးပဲ!"
ပက်ဂျွန်ဟွန်းက သူ့ခွက်ထဲပါ အရက်ကို တစ်ရှိန်ထိုး မော့ချလိုက်သည်။
"အား... အရသာတော့ ရှိသားပဲကွာ!"
သူငယ်ချင်းများနှင့် စကားပြောရသည်မှာ ရင်ထဲတွင် ပေါ့ပါးသွားစေသည်။ ဝူဆောင်းတစ်ယောက် အချိန်အကြာကြီးအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရှိနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဤမျှလောက် ကောင်းမွန်သည့် လူများကို သူ မည်သို့ မေ့သွားခဲ့သည်ကိုပင် အံ့သြမိနေသည်။ အရက်များ ပိုသောက်ဖြစ်ကြပြီးနောက် ပက်ဂျွန်ဟွန်းက မေးလာသည်။
"ဒါဆိုရင် မင်းအတွက် ကျန်တော့တာ ရည်းစားရှာဖို့ တစ်ခုပဲ ရှိတော့တာပေါ့။ မင်းမှာ ကားကောင်းကောင်းလည်း ရှိနေပြီဆိုတော့ မင်းနဲ့ တွဲချင်လို့ တန်းစီနေမယ့် မိန်းကလေးတွေ အများကြီး ရှိရမယ်။"
ချာယေရွန်က ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော်လည်း ပက်ဂျွန်ဟွန်းက မေးမြန်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဝူဆောင်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အခုထိတော့ မရှိသေးပါဘူးကွာ။ အခုလောလောဆယ် ငါ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။"
"တကယ်လား? အသက် ၂၆ နှစ်အရွယ်မှာ အချစ်ရေးထက် ပိုအရေးကြီးတာ ဘာရှိနိုင်လို့လဲ?"
"ဟားဟားဟား! မင်းတို့ကတော့ နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
သူတို့ စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ် ချာယေရွန်က ဝူဆောင်းကို ခိုးကြည့်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသော်လည်း ဝူဆောင်းက မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ ယွန်ချန်ဂျောင်းက ၎င်းကို သတိထားမိပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့လေ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် အတူတူ အလုပ်လုပ်နေကြတာ မဟုတ်လား? ဝူဆောင်းက နူရီဖိုင်းနန့်စ်မှာ လုပ်တာဆိုတော့၊ ယေရွန်လည်း အဲ့မှာပဲ မဟုတ်လား?"
ပက်ဂျွန်ဟွန်း၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားသည်။
"တကယ်လား?"
"အင်းလေ။"
"ဝါး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ပြန်ဆုံဖို့ ကံပါလာကြတာပဲ။ ကံကောင်းကြပါစေဗျာ။ ယေရွန်နဲ့ ပြန်အဆင်ပြေသွားရင် မင်းပဲ ကံကောင်းတာပေါ့ကွာ။"
ပက်ဂျွန်ဟွန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ဝူဆောင်းက တည်ကြည်ေးသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"အဲ့လို ဖြစ်လာစရာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ ဘယ်လိုမှလည်း အချိန်အခါ မသင့်သေးပါဘူး။"
ချာယေရွန်က စားပွဲပေါ်သို့ ဖန်ခွက်ဖြင့် တ კနဲ့မြည်အောင် ရိုက်ချလိုက်ရင်း စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြောလာသည်။
"ဘာကို အချိန်အခါ မသင့်သေးတာလဲ? ဟုတ်တယ်ဆို ဟုတ်တယ်၊ မဟုတ်ဘူးဆို မဟုတ်ဘူး ရှင်းရှင်းပြောလေ၊ ဘာလို့ အမြဲတမ်း အဲ့လို မရေမရာတွေ လုပ်နေရတာလဲ?"
ဝူဆောင်း ထိုသို့ပြောသည်ကို နားမဝင်ပေ။ သူတို့ လမ်းခွဲခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းများထဲတွင် ယေရွန်၏ အမြဲတမ်း တတွတ်တွတ် ပြောဆိုတတ်သော အကျင့်ကို ဝူဆောင်း မကြိုက်ခဲ့ခြင်းလည်း တစ်ခု အပါအဝင် ဖြစ်သည်။
"ဒါဆိုရင်ရော မင်းဘက်က ဘယ်လိုလဲ?"
"ငါ့ဘက်က ဘာဖြစ်လို့လဲ?"
"မင်းက အမြဲတမ်း စိတ်တိုနေတတ်တယ်။ ငါလုပ်သမျှ ပြောသမျှကို အမြဲတမ်း ကန့်ကွက်ပြီး စိတ်တိုနေတတ်တာလေ။ ငါက ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မေးရင်တောင် မင်းက ပြန်တောင် မဖြေဘူး။"
"မင်းဘာသာ မင်း သိသင့်တာပေါ့။"
"ငါတို့ တွဲနေတုန်းက မင်းကို ငါ ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်တိုပြီး စကားမပြောခဲ့ဖူးဘူး။ အဲ့ဒီ ခြောက်လအတွင်းမှာ အမြဲတမ်း စိတ်တိုနေခဲ့တာက မင်းပဲလေ။" ချာယေရွန် ပြန်မပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ဝူဆောင်းက သူမကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါက မင်းရဲ့ စိတ်တိုတာတွေကို အမြဲတမ်း သည်းခံပေးနေရမှာလား? တစ်ခါတလေ ငါ မင်းကို အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ဆူမိတုန်းက မင်း ငါ့ကို ဘာပြောခဲ့လဲ မှတ်မိသေးလား?"
သူတို့နှစ်ဦး ဘယ်တော့မှ ပြန်တွဲ၍ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း ဝူဆောင်း ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ စုံတွဲတစ်တွဲ ပြန်လည် အတူတကွ ဖြစ်လာရန် အခွင့်အလမ်း ၈၂ ရာခိုင်နှုန်း ရှိသော်လည်း ရေရှည်တွင် အောင်မြင်သွားရန် အခွင့်အလမ်းမှာ ၃ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိသည်ဟု သူ ဘယ်နေရာမှာ စာဖတ်ဖူးသည်။
ချာယေရွန် ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ဝူဆောင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ကို အဲ့ဒါ ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ ပြောခဲ့တာလေ။ ငါ မင်းအတွက် အများကြီး သည်းခံပေးခဲ့ပေမယ့် အဆုံးမှာတော့ အဲ့ဒီလို အဆုံးသတ်ချင်ခဲ့တာ မင်း ကိုယ်တိုင်ပဲလေ။"
ချာယေရွန် အရက်ကိုသာ ဆက်သောက်နေလိုက်သည်။ ထိုစဥ်က သူမလည်း လူမမယ်လေး ဖြစ်နေသလို ဝူဆောင်းလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ ငယ်ရွှန်းလွန်းခဲ့လို့ ဖြစ်မည်လော။
"မင်းကတော့ အမြဲတမ်း လူပုံစံ မပေါ်တဲ့ လူ့မိုက်ကောင်အတိုင်းပါပဲကွာ" ဟု ချာယေရွန်က ဝူဆောင်းကို ပြောလိုက်ရင်း ထရပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ ထွက်သွားတော့သည်။ ပက်ဂျွန်ဟွန်းမှာ အံ့သြင်្ငေးမောကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
---------------------------------------------------------------
အိမ်ပြန်လမ်းတွင် ဝူဆောင်း၏ ရင်ထဲ၌ ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရသည်။ ယေရွန်နှင့် သူတို့နှစ်ဦး ဘယ်သောအခါမှ ပြန်တွဲ၍ ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ပြန်တွဲမိပါကလည်း အရင်လိုပဲ ရန်ဖြစ်ကြမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လမ်းခွဲကြရဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။
သူမအပေါ်တွင် ယခုထက်ထိ ကျန်ရှိနေသေးသည်ဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည့် ခံစားချက်များမှာ အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်မိနေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ပတ်သက်သည့် မကောင်းသော အဖြစ်အပျက်များကို သူ ပြန်သတိရလာသည်။ ဆက်ဆံရေး၏ အဆုံးသတ်ပိုင်းတွင် သူမ သူ့ကို ကြည့်ခဲ့သည့် အကြည့်များကိုပါ အမှတ်ရမိသည်။
ယခင်ဘဝက သူမ ကြည့်ခဲ့သည့် အကြည့်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ယခုဘဝတွင် သူမ သူ့ကို အခြားသော မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် ကြည့်နေကြောင်း သူ သိသည်။ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ယခုအခါ သူသည် အောင်မြင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမက ယခုလို စိတ်ဝင်တစား ပြလာခြင်းမှာ သူသည် ပိုမိုကျွမ်းကျင်သော ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး သူမအနေဖြင့် သူ့ကို စစ်မှန်သော မေတ္တာဖြင့် ချစ်မြတ်နိုးနေ၍ မဟုတ်ပေ။
သူ့ဘက်ကတော့ သူမနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကုန် အဆုံးသတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ဝူဆောင်းသည် MQTT ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသည့် အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ခဲ့ရာ ညနက်သည်အထိ အချိန်ကုန်သွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်း။
ရုံးသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ဝူဆောင်း တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သူ့ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ညှိုးနွမ်းသွားရသည်။
စားပွဲခုံများပေါ်တွင် အသင့်စား အစားအစာခွက် အလွတ်များ၊ ပီဇာဘူးများနှင့် စွမ်းအင်ဖြည့်စွက် အချိုရည်ဗူးများ ပြန့်ကျဲနေသည်။
ပက်ဂျွန်ဝူ၊ ကင်ယောင်းဂွန်နှင့် ယွန်ဂီဟွမ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့သည် တစ်ပတ်ကုန်ရက် အားလပ်ရက် အပြည့် လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝက ဤကဲ့သို့ ကြိုးစားခဲ့ရသည်များကို ဝူဆောင်း ပြန်သတိရလာသည်။ အောင်မြင်မှု ရရှိရန်အတွက် ဤသည်မှာ မဖြစ်မနေ လိုအပ်သော်လည်း ခရီးလမ်းကတော့ အလွန်တရာမှ ကြမ်းတမ်းလှပေသည်။
ဝူဆောင်းက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဒါတွေက ဘာတွေလဲ? မင်းတို့ တစ်ပတ်ကုန်ရက် တစ်ခုလုံး အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြတာလား?"
ယွန်ဂီဟွမ်က အိပ်ရေးဝဝ မဝသေးသည့် ပုံစံဖြင့် နိုးလာပြီး ပြန်ဖြေသည်။
"အော်၊ ရောက်လာပြီလား။"
ကင်ယောင်းဂွန်နှင့် ပက်ဂျွန်ဝူတို့လည်း နိုးလာကြပြီး ဝူဆောင်းကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။
"မင်းတို့ အိမ်ကိုောင် မပြန်ကြဘူးလား?"
ယွန်ဂီဟွမ်က ဝူဆောင်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
"ကိုယ်လုပ်နိုင်တာကို မပြသနိုင်ရင် ကိုယ့်ကို ဆက်ထားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါတို့ကို ပြောခဲ့တာ မင်း မမှတ်မိတော့ဘူးလား? ဒါကြောင့် ငါတို့ ကြိုးစားနေကြတာလေ။"
ဝူဆောင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိသည့်စိတ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း ကိုက်လိုက်သည်။
"ငါက ကြိုးစားခိုင်းတာပါ၊ အနားမယူဘဲ ဆက်တိုက်လုပ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။"
ဤကဲ့သို့ မအနားယူဘဲ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသည့် သူ၏ အရင်ဘဝက အဖြစ်အပျက်များကို ဝူဆောင်း ပြန်သတိရမိသည်။ အလွန်တရာ ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသော အချိန်ကာလ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယွန်ဂီဟွမ်က သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်။
"ဦးနှောက် မထက်မြက်ရင် အဲ့ဒီအတွက် ပိုပြီး ကြိုးစားရမှာပေါ့ကွာ။"
ဝူဆောင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အရင်တုန်းက ထိုစကားကို အမြဲတမ်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။
"ဟာ... ဟား..."
"ငါတို့က မင်းကို အရှက်ကွဲစေချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေကြတာ!"
ကင်ယောင်းဂွန်ကလည်း ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်လေ။ ကဲ၊ ဈေးကွက် မဖွင့်ခင်မှာ မနေ့က တစ်ပတ်ကုန်ရက်အတွင်း ဘယ်အရာတွေ ပြီးမြောက်ခဲ့လဲဆိုတာကို အတိုချုံး ဆွေးနွေးကြရအောင်."
ဝူဆောင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း ထပ်ကိုက်လိုက်သည်။ သူ အလုပ်လုပ်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ ဤလူများကို စိတ်မပျက်စေရန် သူ ပို၍ပင် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်လိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။