باب (၃၂) - <ဘစ်ဒေတာ>
r=?(Xi -X)(Yi-Y)/√?(Xi-X)2/(n-1)*/√?(Yi-Y)2/(n-1).
“ဒီညီမျှခြင်းမှာ ဘာမှားနေလို့လဲဗျ”
ဝူဆောင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ပုံဆွဲဘုတ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ညီမျှခြင်းကို ဆက်လက်ဖြည့်စွက်ရေးသားရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒါက ဆက်နွှယ်မှု ဖော်ကိန်း (correlation coefficient) ကို ရှာတဲ့ ညီမျှခြင်းပါ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့က နည်းနည်း ကွဲလွဲနေတဲ့ ပုံစံကို သုံးထားတယ်လေ”
r=?(Xi -X)(Yi-Y)/(n-1)/√?(Xi-X)2/(n-1)*/√?(Yi-Y)2/(n-1).
ဝူဆောင်း တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ရေးပြလိုက်သည်။ အိုဂျူဟုန်က မကျေမချမ်း ခေါင်းညိတ်ပြရင်း တုံ့ပြန်လာသည်။
“ခင်ဗျားပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ခင်ဗျားက… စာရင်းအင်းပညာမှာလည်းတော်သားပဲကိုး”
“ဒါက အချက်အလက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲလေ။ ကျုပ်ကလည်း အဲဒါကို အမြဲ လိုက်မီအောင် ကြိုးစားနေတာပေါ့”
ဝူဆောင်း၏ ဗဟုသုတက အထင်ကြီးစရာပင်။ ချာယော်ရွမ်းမှာ အံ့သြမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။
‘အိုဂျူဟုန်က စာရင်းအင်းပညာ ပါရဂူဘွဲ့ရတစ်ယောက်လေ…’
နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက မေးခွန်းထုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဝူဆောင်းက တစ်စက်မှ စဉ်းစားနေစရာမလိုဘဲ ချက်ချင်း ဖြေထုတ်လိုက်ခြင်းပင်။ သူမအနေဖြင့် ညီမျှခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သော်လည်း လွယ်ကူလှသည့် မေးခွန်းတော့ မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိပေသည်။ ကွတ်ဂျောင်ဝုလည်း ထိုနည်းတူပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဝိုး၊ ဝူဆောင်း လုပ်လို့ မရနိုင်တာ ဘာမှကို မရှိဘူးလား ဟေ့ရောင်”
ယွန်ဂီဟွမ်က ရယ်မောရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ဟားဟား။ ကျတို့ရဲ့ ဝန်ထမ်းသစ်လေးက ဘာမဆိုလုပ်နိုင်ပါတယ်ကွာ”
“ကျုပ်လည်း အဲဒီအတိုင်း ယုံကြည်လာပြီ”
အခန်းထဲရှိ လေထုမှာ ပေါ့ပါးသွားလေသည်။ ဝူဆောင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျုပ်လုပ်လို့ မရနိုင်တဲ့ အရာ ဘာမှကို မရှိဘူးလို့တော့ ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရမှာပဲဗျ”
ကွတ်ဂျောင်ဝုက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဗျာ?”
“ဟားဟား။ စတာပါဗျာ။ အနောက်လုပ်လိုက်တာပါ”
ဝူဆောင်းက ကွမ်ထယ်ကျွန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ကဲ၊ ဘယ်လိုလဲ? ဆွေးနွေးပွဲလုပ်ဖို့ သဘောတူတယ်ဆိုရင် လိုအပ်တဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက် မှန်သမျှကို ကျုပ် ရှင်းပြပေးမယ်”
ကွမ်ထယ်ကျွန်းက အိုဂျူဟုန်ဘက်ကို တစ်ချက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤပရောဂျက်၏ တကယ့် ဦးနှောက်က သူဖြစ်သောကြောင့် သူ့အမြင်က အရေးကြီးပေသည်။
ခေါင်းညိတ်ပြခြင်း။
အိုဂျူဟုန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မဖြစ်မနေ လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကွမ်ထယ်ကျွန်းမှာ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ကာ နဖူးကို ကုတ်ပွတ်လိုက်သည်။ သူ ဘာစကားမှမဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်နေချိန်တွင် ကွတ်ဂျောင်ဝုက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ပီအမ် ကွမ်၊ ဒါက ဆိုးတဲ့ အကြံတော့ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။ အဲဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ”
ကွတ်ဂျောင်ဝု၏ တိုက်တွန်းချက်ကြောင့် ကွမ်ထယ်ကျွန်းမှာ သဘောတူလိုက်ရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
“ကောင်းပြီလေ”
အခန်းထဲတွင် တင်းမာသော လေထုကြီး တစ်ဖန် ပြန်လည်လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ဝူဆောင်းအနေဖြင့် ထပ်ပြောစရာ မရှိတော့သည့်အတွက် ထရပ်ကာ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏နောက်တွင် ယွန်ဂီဟွမ်နှင့် ကွတ်ဂျောင်ဝုတို့ ပါသွားကြသည်။ သို့သော် ဒေယန်းစတမ်မှ လူအားလုံးမှာမူ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျန်ရစ်နေခဲ့ကြသည်။
***
အစည်းအဝေးပြီးနောက် ကွတ်ဂျောင်ဝုသည် ရုံးချုပ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အထွေထွေမန်နေဂျာက ဤပရောဂျက်အပေါ် အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားနေသောကြောင့် အဓိက ဖြစ်ပျက်သမျှ အချက်အလက်တိုင်းကို သူ့အား အသိပေးရန်မှာ အလွန်အမင်း အရေးကြီးပေသည်။
အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခട ကွတ်ဂျောင်ဝုက ဂျိုးယောင်းဆុកကို သတင်းပို့လိုက်သည်။
“ဆာ… ကန်ဝူဆောင်း ပြောတာ မှန်နေပါတယ်။ သူက အချက်တစ်ချက်ချင်းစီကို ယုတ္တိတန်တန်နဲ့ ရှင်းပြသွားတာ ဒေယန်းဘက်က ဘာမှ ငြင်းလို့မရခဲ့ပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် သူပြောတာ မှန်သွားတာပေါ့…”
ကွတ်ဂျောင်ဝုသည် ဝူဆောင်း၏ စကားများကို ပြန်ပြောင်းသတိရလိုက်သည်။
“သူက ပရောဂျက်ရဲ့ တိကျတဲ့ ရည်မှန်းချက်တောင် မရှိဘူးဆိုပြီး သူတို့ကို ထောက်ပြ ဝေဖန်ခဲ့ပါတယ်”
“အဲဒါကို ဒေယန်းဘက်က လက်ခံလိုက်တာပေါ့လေ?”
ဂျိုးယောင်းဆុកမှာ နားမယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။
“အဆိုပြုလွှာ အစီရင်ခံစာကို ရေးခဲ့တဲ့ အိုဂျူဟုန်ကို မှတ်မိသေးလား ဆာ”
ဂျိုးယောင်းဆុកက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အိုဂျူဟုန်။
သူ့မှာ ဆိုးလ်တက္ကသိုလ်မှ စာရင်းအင်းပညာ ပါရဂူဘွဲ့ ရရှိထားသူဖြစ်သည်။ သူက ဤပရောဂျက်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ပြီး အထင်ကြီးစရာကောင်းသော တင်ဆက်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။
“အိုဂျူဟုန်တောင် ဝူဆောင်းရဲ့ စကားကို လက်ခံခဲ့ပါတယ်။ သူက ဝူဆောင်းရဲ့ ဆွေးနွေးပွဲကို အတည်ပြုပေးလိုက်ပါတယ်”
“ဒါဆို ဆོང་ဝမ်တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရလာတဲ့ ဝန်ထမ်းသစ်တစ်ယောက်က ဆိုးလ်တက္ကသိုလ်က ပါရဂူဘွဲ့ရ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ကို သဘောပေါက်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာပေါ့?”
“ဝူဆောင်းကတော့ တကယ် အထင်ကြီးစရာပါပဲ ဆာ။ ဒီကောင် လုပ်လို့ မရနိုင်တဲ့ အရာဆိုတာများ ရှိသေးရဲ့လားလို့ောင် စဉ်းစားမိလာတယ်။”
“ငါ သူ့ကို လိုချင်တယ်။ ငါ့ဘေးမှာ အဲဒီလိုလူမျိုး တစ်ယောက် လိုအပ်နေတာ…”
“သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ဘက်က အလုပ်ခန့်ဖို့ ကမ်းလှမ်းပေးရမလား ဆာ”
ဂျိုးယောင်းဆុកက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး။ ငါ့ဖာသာကိုယ် တိုက်ရိုက်သွား ကမ်းလှမ်းမယ်။ သူ့နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ စီစဉ်ပေးပါ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ကွတ်ဂျောင်ဝု ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဂျိုးယောင်းဆុក၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်တို့ဖြင့် အရောင်တလက်လက် တောက်လို့နေသည်။
***
ယခုအခါ ယွန်ဂီဟွမ်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမို သိလိုစိတ်ပြင်းပြနေကာ ဝူဆောင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက စာရင်းအင်းပညာကို ဘယ်တုန်းက လေ့လာဖြစ်ခဲ့တာလဲ ဟေ့ရောင်”
“ကျွန်တော် အရင်က ပြောဖူးပါတယ် လို့ ထင်တာပဲ။ ကျွန်တော်က သင်္ချာနဲ့ စာရင်းအင်းပညာ နှစ်ခုစလုံးကို လေ့လာနေတာလေ”
“ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒီလောက် တော်တယ်ဆိုတာ ငါ့ကို မပြောပြဖူးဘူးလေ”
“အင်း၊ အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။ အခု ကျွန်တော် ပြောပြနေပြီလေ။ ကျွန်တော် အဲဒီမှာ တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်ဗျ”
“…ဘာကြီးလဲ?”
ယွန်ဂီဟွမ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ကောလိပ်သင်္ချာနဲ့ လီနီယာ အက္ခရာသင်္ချာ (linear algebra) တွေကိုပါ ထပ်ပြီး လေ့လာနေပါတယ်။ အဲဒါတွေမှာ ကျွန်တော် ဘလောက်တောင် တော်သလဲဆိုတာ အရင်က မသိခဲ့မိဘူး”
အဆိုပါ ဘာသာရပ်များမှာ ကျောင်းတက်စဉ်က သူ အလွန်တရာ ရွံရှာခဲ့သည့် အရာများပင် ဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံးဆိုလျှင် ထိုစဉ်က B အဆင့်သာ ရခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ သေခြင်းတရားက သူ့အား ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် ဦးနှောက်တစ်ခုနှင့် ပိုမိုခိုင်မာသော စိတ် ആസန္နတို့ကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီလေ။
ယွန်ဂီဟွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီကွာ၊ မင်းက တော်ပါတယ်။ ငါ ဝန်ခံပါတယ်”
ဝူဆောင်းလည်း ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟားဟား၊ စတာပါဗျာ”
ယွန်ဂီဟွမ်က ဝူဆောင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့လေ၊ ယနေ့က သောကြာနေ့ မဟုတ်လား။ အလုပ်ဆင်းပြီးရင် ဘာ အစီအစဉ်မှ ရှိသေးလား? အရက်သွားသောက်ကြရအောင်လေ”
“ကျွန်တော့်ကို အဖော်မရှိလို့ သနားစရာအဖြစ် သုံးဖို့တော့ မကြိုးစားနဲ့ဗျာ”
ယွန်ဂီဟွမ်က ညည်းတွားလိုက်သည်။
“ဟင်။ မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ?”
“ဟားဟား။ မန်နေဂျာပက်နဲ့ သောက်လိုက်ပါဗျာ။ ကျွန်တော်က မနက်ဖြန် မိုက်ခရိုဆော့ဖ် ဆွေးနွေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေ အပြီးသတ်ရဦးမယ်”
“အဲဒါက မနက်ဖြန်မှ မဟုတ်ဘူးလား?”
“ဟုတ်တယ်လေ။ အချိန်တွေက တကယ် မြန်လိုက်တာ”
ဝူဆောင်းက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဆောင်းရာသီမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး နွေဦးပေါက်ရာသီကလည်း နီးကပ်လာချေပြီ။
***
ဂန်နမ်ဒေသမှာ ယခုအခါ ဆိုးလ်မြို့၏ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မိုက်ခရိုဆော့ဖ် တီထွင်သူများ ညီလာခံကို ဂန်နမ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိသော ဒေယန်းဟိုတယ်၌ ကျင်းပနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
စနေနေ့။
လမ်းမများပေါ်တွင် ယာဉ်ကြောများ ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း သူက ဂျန်ဂွမ်ချူလ်ထံမှ လက်ဆောင်အဖြစ် လက်ခံရရှိထားသည့် ကားကိုသာ စီးလာခဲ့သည်။
“ကဲ သွားကြစို့”
ခရီးသွားရသည်မှာ ချောမွေ့ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ လမ်းပေါ်ရှိ အခြားယာဉ်မောင်းများ၏ အကြည့်များမှာ သူနှင့် သူစီးလာသော ဇိမ်ခံကားဆီသို့ တစိုက်မတ်မတ် ရောက်ရှိနေသည်ကို သူ ခံစားမိနေသည်။
၂၀၀၈ ခုနှစ် ဖြစ်ပေသည်။ တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံတွင် နိုင်ငံခြားဖြစ် ဇိမ်ခံကားများမှာ ထိုစဉ်ကတည်းက သင်းပျံ့ပေါများလှသည့် မြင်ကွင်းမျိုး မဟုတ်သေးပေ။
“ဘင့်ဇ် (Benz) ကားကိုတော့ သဘောကျတယ်ဗျ”
တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်သည့် ကားတစ်စီးပင်။
“ဒီလက်ဆောင်အတွက်တော့ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ရပေဦးမယ်”
ဂျန်ဂွမ်ချူလ်။
သူ ကျေးဇူးတင်မိသလို ဂျန်ဂွမ်ချူလ်ကလည်း သူ ထိုသို့ ခံစားစေချင်ခဲ့မှန်း သူ သိပေသည်။
“နောက်ထပ် မီတာ ၁၀၀ အလိုတွင် သင်ရောက်ရှိပါမည်။ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ မောင်းနှင်ပေးပါ။”
“နောက်ထပ် မီတာ ၁၀၀ အလိုတွင် သင်ရောက်ရှိပါမည်။ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ မောင်းနှင်ပေးပါ။”
“နောက်ထပ် မီတာ ၁၀၀ အလိုတွင် သင်ရောက်ရှိပါမည်။ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ မောင်းနှင်ပေးပါ။”
ကားအတွင်းပါ လမ်းညွှန်စနစ် (navigation) က ဝူဆောင်းကို အသိပေးနေသည်။
***
ယွန်ချန်ဂျုံသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ပါ့ခ်ဂျွန်ဝူနှင့်အတူ မိုက်ခရိုဆော့ဖ် ညီလာခံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဇိမ်ခံကား အမြောက်အမြား ဆိုက်ရောက်လာကြပြီး ပါ့ခ်ဂျွန်ဝူ ထိုကားများကို ငေးကြည့်နေသည့် အကြည့်များထဲတွင် မနာလိုဝန်တိုမှုများကို ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။
“ဟေ့၊ ကျန်တဲ့လူတွေ ဘယ်တော့ ရောက်လာမှာလဲ?”
“နောက် ၁၀ မိနစ်လောက်ဆို ရောက်လာမှာပါ။ ယော်ရွမ်းလည်း လာမှာဆိုတော့ မင်းပြောမယ့်စကားကို ဆင်ခြင်ဦးဟေ့”
“ဟေ့ကောင်၊ ငါ့ကိုများ အဲလောက်တောင် တုံးအတယ် မှတ်နေလား။ ဒါနဲ့လေ၊ အနားမှာ သိတဲ့ မိန်းကလေးတွေ ဘာတွေ ရှိသေးလား? ဟေ့ကောင်၊ ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးပါလား”
“ဖေ၊ မရပါဘူးကွာ။ မင်းမှာ အလုပ်တောင် သေချာ မရှိသေးဘဲနဲ့”
“ငါ အမြဲပြောနေတယ်လေ၊ ဒါက ကိုယ့်ဆန္ဒအလျောက် ရွေးချယ်ထားတာပါဆိုကွာ။ မကြာခင် ရတော့မှာပါ”
“ဂျွန်ဝူရာ၊ ငါ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြောပြတာပါ……”
ပါ့ခ်ဂျွန်ဝူ၏ နားထဲသို့ တစ်စုံတစ်ရာက အာရုံဖမ်းစားသွားသဖြင့် သူ ဘာမှ ဆက်မကြားတော့ပေ။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကားတစ်စီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ဟေ့ကောင်၊ 저기 (ဟိုမှာ) ကြည့်စမ်း။ Benz S-Class 350L တဲ့။ အဲဒါ ဒေါ်လာ ၁၀၀,၀၀၀ ကျော် တန်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းရဲ့ ဈေးနဲ့ အတူတူပဲဟေ့”
ယွန်ချန်ဂျုံလည်း ထိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ရှိ နှစ်စဉ်ဝင်ငွေမှာ ဒေါ်လာ ၃၀,၀၀၀ ပင် မပြည့်ပေ။ သူ ရသမျှကို တစ်ပြားမကျန် စုဆောင်းလျှင်တောင်မှ ထိုကဲ့သို့သော ကားမျိုးကို ဝယ်ယူနိုင်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။
“ဘယ်လိုတောင် ဈေးကြီးလိုက်သလဲကွာ”
“ကားဈေးတင် မကဘူးလေ။ ထိန်းသိမ်းစရိတ်ကလည်း အခွန်ကြီးပဲ။ အာမခံ၊ အခွန်နဲ့ဓာတ်ဆီဖိုးတွေက…”
ယွန်ချန်ဂျုံ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။ သူ အလုပ်ရသွားသည်နှင့် အောင်မြင်မှု ရပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ အစသာ ရှိသေးကြောင်း သူ သဘောပေါက်လာသည်။
ပါ့ခ်ဂျွန်ဝူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ငါသာ သူဌေးဖြစ်ချင်လိုက်တာ။ ဇိမ်ခံကားတွေ မောင်းပြီး လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ တွဲရမယ်ဆိုရင် ဒါ ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်ပဲကွာ”
သူတို့ စကားစမြည်ပြောနေစဉ်မှာပင် ကားတစ်စီး သူတို့အနားတွင် ထိုးရပ်သွားပြီး ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှ လူတစ်ဦး ဆင်းလာခဲ့သည်။
“ဟင်?”
“ဝ… ဝူဆောင်း?”
“သူပဲ၊ ဟိုတစ်ခါ ဘွဲ့နှင်းသبر ပွဲမှာ လက်ဆောင်ရလာတဲ့ ကားလေ!”
ဝူဆောင်းက သူတို့ကို မမြင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ကားသော့ကို ဗယ်လက်ပါကင် (ကားလက်ခံဝန်ထမ်း) ထံ အပ်လိုက်ပြီး ဟိုတယ်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ညီလာခံကြောင့် ဟိုတယ်အတွင်း လူအမြားအပြားဖြင့် စည်ကားနေပေသည်။ ပါ့ခ်ဂျွန်ဟွန်းက ဝူဆောင်းကို အမီလိုက်နိုင်ရန် အပြေးအလွှား လိုက်လာခဲ့သည်။