အခန်း (၂၀၃) - <အကျိုးပေးတော့ အကျိုးပေးပြန်ပြီ (ဇာတ်သိမ်း)>
“အရင်တုန်းက အရမ်းကို ဆင်းရဲတဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူ တစ်ယောက်ရှိခဲ့ဖူးတယ်။”
ကန်ဝူဆောင်း၏ စကားကြောင့် ချိုဂီချူလ်နှင့် ဂျောင်ဂျင်စပ်တို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“တစ်နေ့ကျတော့ အဲဒီဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူက အခွင့်အရေးသစ်တစ်ခုအတွက် အလုပ်ကနေ ထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။”
ချိုဂီချူလ်က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောသည်။
“ဥက္ကဋ္ဌခင်ဗျာ၊ ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ အစပျိုးပုံအကြောင်းကို လူတိုင်းသိပြီးသားပါ။ ဒါက နာမည်ကြီးတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လေ။”
ဝူဆောင်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “ပြီးတော့ သူက ခရစ်တိုငွေကြေးလုပ်ငန်းထဲ ရောက်သွားတယ်။ နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။ ပင်ပန်းပေမဲ့ အောင်မြင်ရမယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ရည်မှန်းချက်ကြောင့် အဲဒီဒုက္ခတွေကို သူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်။”
ဝူဆောင်းက သူ့အရက်ခွက်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။
ဂျောင်ဂျင်စပ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ “ပ၊ ဥက္ကဋ္ဌကန်၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲခင်ဗျာ?”
“အတိတ်အကြောင်း ပြောနေတာလေ။”
“အတိတ်? ဘယ်သူ့အတိတ်လဲ?”
ချိုဂီချူလ်က ဂျောင်ဂျင်စပ်ကို တိတ်တိတ်နေဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။ သူ ဒီအကြောင်းကို ဆက်ကြားချင်နေသည်။
သို့သော် ဂျောင်ဂျင်စပ်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ကျွန်တော်က အပြစ်မရှိပါဘူး။ ချိုဂီချူလ်က ကျွန်တော့်ကို လုပ်ခိုင်းတာပါ။ ဝူဆောင်း၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သိတာပဲ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအပေါ် အရမ်းသစ္စာရှိတာပါ။”
ချိုဂီချူလ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဒီကောင်! မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ!”
“ကျွန်တော် တကယ် အပြစ်မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားပေးတဲ့ အမိန့်ကိုပဲ လိုက်နာခဲ့တာပါ၊ ဝူဆောင်း။”
ဂျောင်ဂျင်စပ်၏ ဝန်ခံချက်ကြောင့် ချိုဂီချူလ်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။
“မ၊ မင်းက…”
ချိုဂီချူလ်က တိတ်တဆိတ် အရက်သောက်နေသော ဝူဆောင်းဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။
ဝူဆောင်းက ဆက်ပြောသည်။ “ငါ ဘယ်နားရောက်သွားပြီလဲ? အော် ဟုတ်ပြီ။ အဲဒီဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူက သူ့ရည်မှန်းချက်အတွက် အလုပ်ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ တစ်နေ့ကျတော့ သူလုပ်နေတဲ့ကုမ္ပဏီမှာ ပြဿနာရှိနေမှန်း သူသိသွားတယ်။ ဒါကပဲ သံသယဖြစ်ဖွယ် အဖြစ်ဆိုးရဲ့ အစပဲ။ သူ ဒါကို လျစ်လျူရှုရမလား ဒါမှမဟုတ် တိုင်ကြားရမလားဆိုပြီး တွေးမိခဲ့တယ်။”
ချိုဂီချူလ်က မေးသည်။ “ဥက္ကဋ္ဌ၊ ဂျောင်ဂျင်စပ် ပြောတာတွေက အမှန်လား?”
ဝူဆောင်းက ထပ်ပြီး လျစ်လျူရှုကာ ဆက်ပြောသည်။ “သူ့အထက်လူကြီးတွေကို မေးမြန်းတဲ့အခါ သူတို့က ဒီအတိုင်း ထားလိုက်ဖို့ ပြောကြတယ်။ အဲဒီဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူက စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ဒေါသထွက်လာတယ်။ သူ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်တယ်။ သူ အလုပ်ကြိုးစားခဲ့သမျှ အလကားဖြစ်သွားရတာကို ဒေါသထွက်တယ်။”
ချိုဂီချူလ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဥက္ကဋ္ဌ! ဂျောင်ဂျင်စပ်ကို အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ ဥက္ကဋ္ဌ တကယ်ပဲ အမိန့်ပေးခဲ့တာလားလို့ ကျွန်တော် မေးနေတာ!”
ဝူဆောင်းက အရက်ကို တစ်ငုံထပ်သောက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဝီစကီကတော့ ကောင်းသားပဲ။”
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အလွတ်မပေးဘူး။”
ချိုဂီချူလ်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် ဝူဆောင်းက ပြုံးလိုက်သည်။
သူ ဆက်ပြောသည်။ “အဲဒီဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူမှာ ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘူး။ တစ်ညမှာ သူ ကုမ္ပဏီပါတီကို တက်ခဲ့တယ်။ ပထမပိုင်းက စတိတ်ဟောက်စ်စားသောက်ဆိုင်မှာ။”
ဒါက သူတို့ အခုရှိနေတဲ့ညနဲ့ ဆင်တူနေသည်။ ချိုဂီချူလ် ဒေါသတကြီး ထရပ်လိုက်သည်။
“ထိုင်။”
ဝူဆောင်း၏ တည်ငြိမ်သော အမိန့်ကြောင့် ချိုဂီချူလ်မှာ ထိုင်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပါ။ ဘယ်သူက အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ထားသလဲဆိုတာ သူ သိသည်။
“စားသောက်ဆိုင်ပြီးတော့ ပါတီက ဘားတစ်ခုမှာ ဆက်လုပ်တယ်။ အဲဒီမှာ ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူက အရမ်းသောက်မိသွားတယ်။ ပြီးတော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ သိလား?”
သူတို့ မသိကြမှန်း ထင်ရှားသည်။ သူတို့က ဝူဆောင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဝူဆောင်းက အရက်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။
“ဟားဟား၊ ခင်ဗျားတို့ မသိတာ ပုံမှန်ပါပဲ။ ခင်ဗျားတို့ သိနေရင်မှ ထူးဆန်းနေမှာ။”
ဂျောင်ဂျင်စပ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။ “ဥက္ကဋ္ဌကန်၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ…”
ကန်ဝူဆောင်း ရူးသွားတာလား?
ဝူဆောင်းက ဆက်ပြောသည်။ “အဝေးကြီးက အတိတ်အကြောင်း ပြောနေတာပါ။ နားထောင်နေလိုက်ပါ။”
ဂျောင်ဂျင်စပ် တိတ်သွားသည်။ ချိုဂီချူလ်ကလည်း ဘာမှမပြောဘဲ ဝူဆောင်းကိုသာ ကြည့်နေသည်။
“အဲဒီဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူက ဒီကိစ္စကို ထည့်မပြောတော့ဘူးလို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ သူတောင်းဆိုတာက သူ့အထက်လူကြီးတွေ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ပဲ။ အလွဲသုံးစားလုပ်ထားတဲ့ ငွေတွေကို ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ပြန်ထည့်ပေးဖို့ သူလိုချင်ခဲ့တာ။ ညအဆုံးမှာတော့ သူ အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်ရောက်လာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ဒီက စတာပဲ။ ဒီအထက်လူကြီးတွေအတွက် မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်က ဘာဖြစ်မလဲ? မဖြေခင် သေချာစဉ်းစားပါ။ ဒါက ရွေးချယ်စရာမေးခွန်းပါ။”
ဝူဆောင်းက လက်ညှိုးထောင်လိုက်သည်။
“နံပါတ်တစ်။ ကုမ္ပဏီလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားတဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူကို သတ်ပစ်လိုက်ဖို့။ နံပါတ်နှစ်။ အဲဒီလူ တောင်းဆိုတဲ့အတိုင်း လုပ်ပေးဖို့။ ကဲ၊ ခင်ဗျားတို့ ဖြေကြည့်ကြ။”
ဂျောင်ဂျင်စပ်က အမြန်ပြောသည်။ “အ၊ အဖြေက နံပါတ်နှစ်ပေါ့ဗျာ။”
“ဥက္ကဋ္ဌချိုကော?”
ချိုဂီချူလ်က သတိထားပြီး ဖြေသည်။ “နံပါတ်နှစ် ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?”
ဝူဆောင်းက အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။ “မှားတယ်! လာကြ!”
လူအနည်းငယ် ဝင်လာပြီး ချိုဂီချူလ်နှင့် ဂျောင်ဂျင်စပ်တို့ကို စက်ကိရိယာများနှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ဝူဆောင်းက မေးသည်။ “ခင်ဗျားနာမည်က ချိုဂီချူလ်လား?”
“ဟုတ်တယ်။”
မှန်သည်။
သူတို့ရှေ့က စခရင်ပေါ်တွင် စာလုံးပေါ်လာသည်။
“ခင်ဗျားက ဒေယန်းကော်ပိုရေးရှင်းကလား?”
“ဟုတ်တယ်။”
မှန်သည်။
“ဘစ်ထရိတ်ဒင်းမှာ ခင်ဗျား ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ?”
“လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရေး။”
မှန်သည်။
ဝူဆောင်းက နောက်ဆုံးတွင် အဲဒီမေးခွန်းကို ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ကဲ၊ ကုမ္ပဏီလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိနေတဲ့ အဲဒီဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူကို ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလဲ?”
“နံပါတ်နှစ်။”
ဘစ်!
မှားသည်။
ဝူဆောင်း ရယ်လိုက်သည်။ “စက်က ခင်ဗျား လိမ်နေတယ်တဲ့။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ?”
“စက်က လိမ်နေတာပါ။”
“ခင်ဗျား မကြာသေးခင်က ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဒေယန်းလုံခြုံရေးအဖွဲ့က လူတစ်ယောက်က ခင်ဗျားကို လိမ်ပြောခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။”
ဝူဆောင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည့်အခါ လူတစ်ယောက်ကို အခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်လာသည်။ ချိုဂီချူလ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“က၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါ၊ ကျွန်တော် အမိန့်အတိုင်းပဲ လုပ်ခဲ့တာပါ။”
အဲဒီလူက တောင်းပန်နေသည်။ ချိုဂီချူလ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒေယန်းရဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရှင်းလင်းရေးအဖွဲ့ဝင်ပေါ့၊ ဟုတ်လား?”
ဝူဆောင်း ထပ်အမိန့်ပေးလိုက်ရာ နောက်လူတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။
“ပြီးတော့ ဒါက ဒေယန်းလုံခြုံရေးအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပါ။ သူ့ကို ကျွန်တော် အရင်ကတည်းက သိတယ်။”
သူက အဲဒီလူပဲ။ ဝူဆောင်းကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးရမည့်အစား မပို့ခဲ့သောလူ။
ဝူဆောင်း ဆက်ပြောသည်။ “ခင်ဗျားအတွက်ဆို အသက်ပေးဖို့အထိ သစ္စာရှိတဲ့ ဝန်ထမ်းပါလား! သူ့ကို သံသယဝင်ခဲ့တာ မယုံနိုင်စရာပဲ!”
ချိုဂီချူလ်က ထစ်အသွားသည်။ “သ၊ သတ်! ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ?”
“ချိုဂွန်ဝမ်နဲ့ ချိုဂီတေး! ကျွန်တော့်မှာ အထောက်အထား အခိုင်အမာရှိတယ်။ ခင်ဗျား ခုထိ ငြင်းဦးမလား?”
ချိုဂီချူလ် အမြန်ထရပ်လိုက်သည်။
“ဒါက… ကျွန်တော်က…”
“ခင်ဗျားကို အနည်းဆုံး ဒုတိယအဆင့် လူသတ်မှု ဒါမှမဟုတ် လူသတ်မှုမှာ ပူးပေါင်းပါဝင်သူအဖြစ် အပြစ်ရှိကြောင်း တွေ့ရှိရလိမ့်မယ်။”
ချိုဂီချူလ်က အသံကို လျှော့ပြီး မေးသည်။ “ခင်ဗျား ဘာလိုချင်တာလဲ? ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုလုပ်နေတာလဲ?”
“ကျွန်တော် လိုချင်တာက…”
ဝူဆောင်းက ချိုဂီချူလ်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
လက်စားချေခြင်း။
ဒါ လုံလောက်ပြီလား? ဝူဆောင်း သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မေးလိုက်သည်။
သူ ချိုဂီချူလ်ကို မေးသည်။ “ကျွန်တော် လိုချင်တာက ရိုးသားတဲ့ အဖြေတစ်ခုပဲ။ ခင်ဗျား ရိုးရိုးသားသား ဖြေရင် ခင်ဗျားအခြေအနေအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ခင်ဗျား ဘာသိချင်တာလဲ?”
“အဲဒီဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူ သေသင့်တယ်လို့ ခင်ဗျား တကယ် ထင်သလား?”
ချိုဂီချူလ် ခေါင်းညိတ်သည်။
ဝူဆောင်း မေးသည်။ “ဘာလို့လဲ?”
“သူက သူဌေးရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိသွားလို့လေ။”
“ဒါပေမဲ့ ဒါ တကယ် လိုအပ်လို့လား? ဒေယန်းက အရမ်းအင်အားကြီးတာပဲ။ ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူ တစ်ယောက်လောက်နဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကော်ပိုရေးရှင်းကို ဘာမှသိပ်လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။” ဝူဆောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ချိုဂီချူလ် ရေရွတ်သည်။ “သရော်စရာကောင်းတာက ဒေယန်းက အခု အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ။”
“မှန်တယ်။”
“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အခု လွှတ်ပေးတော့မှာလား?”
“အခုက ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ။ လူတိုင်းက ကျွန်တော့်ဘက်မှာ။ ခင်ဗျားကို ဒီနေ့တော့ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ တရားလိုရှေ့နေတွေက ခင်ဗျားဆီ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။”
ချိုဂီချူလ် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ ဝူဆောင်းက ဂျောင်ဂျင်စပ်ဘက်သို့ လှည့်သည်။
“မင်းအတွက်ကတော့ ချေးငွေတောင်းသူတွေနဲ့ ဖြေရှင်းရတော့မှာပေါ့။”
“ဒ၊ ဒါပေမဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကန်!”
“မင်း ငါတို့ ကတိကို ဖျက်ခဲ့တယ်။”
ဂျောင်ဂျင်စပ် မျက်နှာနီရဲလာပြီး အော်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အလွတ်မပေးဘူး!”
ဝူဆောင်း၏ ကိုယ်ရံတော်များ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
ဝူဆောင်း ဆက်ပြောသည်။ “မင်း ကြိုက်တာ လုပ်ပါ။ အဲဒါက မင်းအတွက် ပိုဆိုးသွားစေရုံပဲ ရှိမယ်။”
ဝူဆောင်းက စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ဂျောင်ဂျင်စပ်ဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ အထဲတွင် ဂျောင်ဂျင်စပ်နှင့် အမျိုးသမီးများစွာ၏ ဓာတ်ပုံများ ပါရှိသည်။
“ဒ၊ ဒါတွေက…”
ဝူဆောင်းက သူ့ကို အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းအကြောင်းတွေ ဒီထက်ပိုပြီး ငါ့မှာ ရှိသေးတယ်။ မိုက်မဲတဲ့အလုပ် မလုပ်ခင် သေချာစဉ်းစားပါ။”
ပြီးနောက် သူ ထွက်သွားသည်။
***
ဝူဆောင်း အိပ်မပျော်နိုင်ပေ။ သူ နေဝင်ချိန်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ငါ ရောက်လုနီးပြီလား?”
သူက ဧရာမ စီးပွားရေးအင်ပါယာတစ်ခု၏ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သည်။ ချိုဂီချူလ်က စုံစမ်းစစ်ဆေးခံနေရပြီး ဂျောင်ဂျင်စပ်ကတော့ ချေးငွေတောင်းသူများနှင့် ပြဿနာတက်နေသည်။
အားလုံးက လေးနှစ်အတွင်းမှာတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဝူဆောင်း အရမ်းပင်ပန်းနေသည်။ သူ အားနည်းသလို ခံစားရသည်။
“ဟူး။”
သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ စိတ်အေးသွားသလို ခံစားရသည်။ အိပ်စက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟေ့၊ တံခါးဖွင့်စမ်း! ဒုဥက္ကဋ္ဌ ရောက်နေတာ။”
“မဖွင့်ဘူး။”
“ဟေ့ ဝူဆောင်း! ဝူဆောင်း! ဘာလို့ ငါ့ဖုန်းတွေကို မကိုင်တာလဲ? တံခါးဖွင့်စမ်း! ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?”
ဂျန်ဂွမ်းချူလ်ပင် ဖြစ်သည်။ ချိုဂီချူလ်နှင့် ဂျောင်ဂျင်စပ်တို့ကို ထိုညက တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း တစ်ပတ်တောင် ရှိသွားခဲ့ပြီ။ ဝူဆောင်းသည် ထိုအချိန်ကတည်းက အိမ်ပြင်သို့ ခြေမချခဲ့ပေ။ သူ စဉ်းစားစရာတွေ ရှိနေသည်။
ဝူဆောင်း လက်မြှောက်ပြလိုက်ရာ ကိုယ်ရံတော်က တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ဂျန်ဂွမ်းချူလ် အခန်းထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်လာသည်။
“ဟေ့! ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲ? ငါတော့ တစ်ခုခုဖြစ်ပြီထင်နေတာ!”
ဝူဆောင်း ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် စဉ်းစားစရာလေး ရှိနေလို့ပါ။”
“ဘာတွေကို စဉ်းစားနေတာလဲ?”
“ဒီအကြောင်း၊ ဟိုအကြောင်းပေါ့။ အချိန်ရရင် အနားယူဖို့ မပြောခဲ့ဘူးလား?”
“ဒါပေမဲ့ ဖုန်းတော့ ကိုင်ရမှာပေါ့!”
“ဟားဟား၊ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ အကုန်လုံး အဆင်ပြေပါတယ်ခင်ဗျာ။”
ဂျန်ဂွမ်းချူလ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အခုလို ပျင်းရိနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး။ အစိုးရက ခင်ဗျားရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို လက်ခံလိုက်ပြီ။ နိုင်ငံရဲ့ ထိပ်တန်းကုမ္ပဏီ (၃၀) ကို စာရင်းစစ်ဆေးတော့မှာ။”
“ကောင်းပြီလေ။ သွားကြစို့။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်စကြမယ်။”
ဝူဆောင်း ထရပ်လိုက်သည်။ ဂျန်ဂွမ်းချူလ်နှင့် ကိုယ်ရံတော်များက သူ့နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။
သူတို့၏ လမ်းလျှောက်ဟန်မှာ ဘုရင်တစ်ပါး၏ စစ်ချီတက်ပွဲနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။