အခန်း ၁၉၁ - <ထိန်းချုပ်မှု>
ဆော့ဂျင်မြောင် ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် ဝူဆောင်းကို သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဒီလိုလုပ်လို့မရဘူး။”
ဝူဆောင်းက တိုးတိုးလေးရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ ဘယ်လောက်ကွာခြားလဲဆိုတာ ပြချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ မတူဘူးလို့ မထင်ဘူးလား။”
ဆော့ဂျင်မြောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အခုက နောက်ပြောင်နေရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူး။”
“ချွီတေးမင် ဒီနိုင်ငံမှာ နောက်ထပ် ဘယ်မိန်းကလေးကိုမှ အနိုင်ကျင့်လို့မရတော့အောင် ကျွန်တော် သေချာလုပ်ထားပြီးပြီ။ ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကိုပဲ လှမ်းခေါ်ခေါ် ဘယ်သူကမှ ကူညီနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ အခု ခင်ဗျားလုပ်နိုင်တာဆိုလို့ တခြားနိုင်ငံကလူတစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။”
ဆော့ဂျင်မြောင်၏ လက်များ တုန်ယင်သွားသည်။
သူက မေးလိုက်သည်။ “တကယ်ပဲ ဒီလိုလုပ်တော့မှာလား။”
“ကျွန်တော် တခြားဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်မယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေခဲ့တာလဲ။ အရင်တစ်ခေါက်ကတည်းက ပြောပြီးသားလေ၊ ခင်ဗျား ဒီလမ်းအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် ခင်ဗျားအတွက် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အနာဂတ်က တစ်ခုပဲ ရှိတယ်လို့။”
“ကျွန်တော် ထောင်ကျလိမ့်မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒီလိုပြောရုံနဲ့ ကျွန်တော့်ကို စည်းရုံးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒါက ခင်ဗျားကို ပိုပြီးတောင် ဆန့်ကျင်ချင်စိတ် ပေါက်လာအောင် လုပ်လိုက်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား။”
“ခင်ဗျားမှာ ဒေယန်းအပေါ် သစ္စာရှိနေတုန်းပဲလား။”
ဆော့ဂျင်မြောင် ဘာမှပြန်မပြော။
ဝူဆောင်းက စကားကို ဆက်သည်။ “ဒေယန်းဆီက ရခဲ့တဲ့ ပညာသင်ဆုတွေကို ခင်ဗျား ဆပ်ပြီးသွားပြီလေ။ အခုထိ အဲဒီမှာ ဆက်နေပြီး အဆိုးရွားဆုံး ဆက်ဆံခံနေရတာကို ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ဘူး။”
ဆော့ဂျင်မြောင်က လှောင်ပြောင်သံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ “ကျွန်တော့်အကြောင်းကို သေချာလေ့လာထားတာပဲ ကိုး။”
“ဒါက အလွယ်တကူ ရှာလို့ရတဲ့ အချက်အလက်တွေပါ။ လေ့လာတယ်လို့တောင် မခေါ်နိုင်ပါဘူး။”
ဆော့ဂျင်မြောင် ထပ်မံသက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အဓိကကတော့ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် ဒုဥက္ကဋ္ဌ ချွီကို အကြောင်းကြားရတော့မှာ။”
“ခင်ဗျားသာ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်ရင် ခင်ဗျား ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိမှာပါ။”
ဆော့ဂျင်မြောင် ပြန်မပြောနိုင်တော့။ သူ အသက်အတွက် ကြောက်ရွံ့နေသည်။
ဝူဆောင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်ပြောသည်။ “သေချာစဉ်းစားပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ အနာဂတ်က အဲဒီအပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်။”
***
၁ ဘစ်ကွိုင်လျှင် ၂၅၃၀ ဒေါ်လာ။
ဝူဆောင်းက ဈေးနှုန်းကို ထိန်းချုပ်နေသည်။
၁ ဘစ်ကွိုင်လျှင် ၁၈၁၀ ဒေါ်လာ။
ဈေးနှုန်းက အတက်အကျ အရမ်းကြမ်းသည်။ လူတွေက ဒါကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုလို့ မြင်ကြသည်။
အချိန်မှန်သာ ဝင်နိုင်လျှင် သူဌေးဖြစ်သွားနိုင်သည်။
၁ ဘစ်ကွိုင်လျှင် ၂၇၈၁ ဒေါ်လာ။
ချိုဂီချူလ်အပါအဝင် လူအများအပြား ဝင်ရောက်လာကြသည်။
“သောက်ကျိုးနည်း! ပြန်တက်လာပြန်ပြီ။”
ဈေးနှုန်းတွေ အတက်အကျ ဖြစ်နေတာကြောင့် ချိုဂီချူလ် စိတ်ပူပန်လာသည်။
“သောက်ကျိုးနည်း၊ ဘာလို့ ငါဝယ်ရင် ဈေးကျပြီး ငါရောင်းရင် ဈေးတက်လာရတာလဲ။”
ချိုဂီချူလ်က ဘစ်ကွိုင်ကို မယုံကြည်။ တစ်နေ့ကျရင် သုညဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာကြောင့် နှစ်ရက်ထက်ပိုပြီး သူ မကိုင်ထားနိုင်။
“ငါသာ ငွေရှုံးသွားရင် ချွီတေးမင်က ငါ့ကို လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။”
အခု ဈေးနှုန်းက အရမ်းမြင့်နေပြီဖြစ်လို့ ချိုဂီချူလ်တို့အဖွဲ့အနေနဲ့ ဈေးနှုန်းအပေါ် သိသာတဲ့ သက်ရောက်မှုမျိုး မလုပ်နိုင်တော့။ ချိုဂီချူလ်က ချွီတေးမင်ဆီကနေ ထွက်ပြေးချင်ပေမဲ့ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာမျိုး မဟုတ်ရင် မဖြစ်နိုင်။
“ချွီဂီတေးကို လုပ်သလိုမျိုး ငါ့ကိုပါ လုပ်မလား။”
ချွီဂီတေးက ဆေးရုံမှာ သတိမေ့မြောနေသည်။ ချိုဂီချူလ် ကြောက်ရွံ့နေသည်။
ရုံးခန်းထဲကနေ ထွက်လာတဲ့အခါ ချွန်းဂီဆူက သူ့ကို စောင့်နေသည်။ သူ အခု ကန်ဝူဆောင်းရဲ့လူ ဖြစ်နေပြီဆိုတာ ချိုဂီချူလ် သိသည်။
ချိုဂီချူလ်က အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။ “ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။”
“ခင်ဗျား မပြောင်းလဲသေးပါလား။ ကျွန်တော်က ဒေယန်းအတွက် အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဒီလို လေသံနဲ့ ပြောလို့မရတော့ဘူး။”
ချိုဂီချူလ်က လှောင်ရယ်ပြုသည်။ “ဟား! အဲတော့ ဘာဖြစ်လဲ။”
“ခင်ဗျား အရောင်းကိုယ်စားလှယ်လုပ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်နေပြီလဲ။”
“ငါ ခင်ဗျားကို ပြောပြစရာမလိုဘူး။”
“နားထောင်စမ်းပါ၊ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်မှာ တူတဲ့အချက်တစ်ခု ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး ချွီတေးမင်ရဲ့ အာဏာအောက်ကနေ ထွက်ပြေးချင်နေတာလေ။”
ချိုဂီချူလ် မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။
“…”
“ဥက္ကဋ္ဌ ကန်က သဘောကောင်းတဲ့သူပါ။ ခင်ဗျားလည်း သိပြီးသားဖြစ်မှာပါ။” ချွန်းဂီဆူက အမြန်ဆက်ပြောသည်၊ “သူက ထက်မြက်တယ်၊ အရည်အချင်းရှိတယ်၊ သူ့လူတွေကို ဘယ်လိုစောင့်ရှောက်ရမလဲဆိုတာ သိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သိတဲ့ တစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘူး။ ဒါက တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းပဲ။”
“ကန်ဝူဆောင်းက ဆော့ဂျင်မြောင်ကိုပါ သိမ်းသွင်းလိုက်တာလား။”
ချွန်းဂီဆူ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား သိတဲ့အတိုင်း ဥက္ကဋ္ဌ ကန်ဝူဆောင်းက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ၊ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အကုန်သိနေတယ်။ သူက ဒီအချက်အလက်တွေပေါ်မှာ မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချတာ။ သူက ခင်ဗျားဆီကို ဒီနေ့ လာတွေ့ခိုင်းလို့ လာခဲ့တာ။”
“အဲတော့ ခင်ဗျား ဘာလိုချင်တာလဲ။”
“မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့၊ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ အစ်ကို ချွီဂီတေးလိုပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်။”
***
ချိုဂီချူလ်က ချွီတေးမင်ဆီ သွားရောက်တွေ့ဆုံသည်။
“ကျွန်တော့်အတွက် ဒေါ်လာ ၁၀ သန်းပဲ ချန်ထားပြီး ကျန်တာအားလုံး ခင်ဗျားကို ပေးပါ့မယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ။”
“ဟား။ ငါ ခင်ဗျားကို ဘယ်တုန်းကမှ မတားဆီးခဲ့ပါဘူး။”
“ဒါ နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။”
“ငါလည်း နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။”
“…”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားက ဒေယန်းရဲ့ လူပဲ။”
“ကျွန်တော် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်ချင်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေယန်း ရှယ်ယာတွေကို စွန့်လွှတ်ပါ့မယ်။”
ချွီတေးမင် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အကြောင်းနဲ့ ဒီကုမ္ပဏီအကြောင်းကို အရမ်းသိနေတာလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျား ထွက်သွားဖို့ လမ်းနှစ်လမ်းပဲ ရှိတယ်။ စကားမပြောနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်သွားမလား ဒါမှမဟုတ် ဦးနှောက်သေသွားမလား။ ဘယ်လိုထင်လဲ။”
ချိုဂီချူလ် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်သည်။ ချွီတေးမင်ဆီကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်ပြေးလို့မရနိုင်ဘူးဆိုတာ သူ နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားသည်။
***
ဧပြီလ ၁၁ ရက်၊ ၂၀၁၂ ခုနှစ်။
၁၉ ကြိမ်မြောက် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ မတိုင်မီ နှစ်ရက်အလို။
မီဒီယာတွေက လက်ရှိသမ္မတ လီပတ်ဆန်းနဲ့ လစ်ဘရယ်ပါတီခေါင်းဆောင် ကင်ဂျောင်ဟီးတို့အကြောင်း ကောလာဟလတွေကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။
အထောက်အထားတွေပါ ထွက်ပေါ်လာတာကြောင့် ကောလာဟလတွေက အမှန်တရားတွေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဒီမိုကရက်တစ်ပါတီရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးက သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲ လုပ်လိုက်သည်။
“ဒီအထောက်အထားတွေအရ သမ္မတ လီပတ်ဆန်းဟာ သမ္မတမဖြစ်ခင်ကတည်းက အကြိမ်ကြိမ် လိမ်ညာခဲ့တယ်ဆိုတာ သေချာနေပါပြီ။ ကင်ဂျောင်ဟီး ဘယ်လောက်တောင် တရားမဝင်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေ လုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာလည်း တွေ့နိုင်ပါတယ်။ ဒီလိုလူတွေကို ဒီနိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ခိုင်းလို့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်ပါ့မလဲ။”
လီဆောင်ဟွန်းက တီဗွီကို ပိတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
တီဗွီမှာ ပြသွားတဲ့ အထောက်အထားတွေက လုံခြုံတဲ့နေရာမှာ သိမ်းထားရမယ့်ဟာတွေ ဖြစ်သည်။ ဒါကို အတွင်းလူတစ်ယောက်ယောက်က သိမ်းယူပြီး ထုတ်ပြန်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။
လီဆောင်ဟွန်း ကြိုးစားကြည့်ပေမဲ့ နောက်ကွယ်ကလူကို ရှာမတွေ့ခဲ့။
“ဒါနဲ့ ဘာလို့ ဒီလူတွေက ဖုန်းမကိုင်ကြတာလဲ။”
ဟွာဂျောင်ဥပဒေရုံးမှ ရှေ့နေ ပတ်ချန်းဆန်း။
ဂျိုဆွန်းဥပဒေရုံးမှ ရှေ့နေ ဂျိုနမ်ဂီ။
ဒေရျုခ်ဥပဒေရုံးမှ ရှေ့နေ အန်းဆူဟွန်း။
သူ့အဖေကို ခုခံချေပဖို့ အကောင်းဆုံး ရှေ့နေတွေ လိုအပ်နေပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ ဖုန်းမကိုင်ကြ။
လီဆောင်ဟွန်းက ဘေးမှာထိုင်နေတဲ့ လစ်ဘရယ်ပါတီဝင်တစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။ “ဒီအခြေအနေကို ဖြေရှင်းဖို့ ပါတီက ဘာလုပ်နေလဲ။”
လစ်ဘရယ်ပါတီဝင်က တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြောသည်။ “ကျ၊ ကျနော်တို့က အတိုက်အခံတွေက လိမ်ညာပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကြံစည်နေသလိုမျိုး လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားပေမဲ့ ဒီရွေးကောက်ပွဲမှာ ရှုံးသွားနိုင်ပါတယ်။”
“အဲလိုမဖြစ်အောင် သေချာအောင် လုပ်ရမယ်။”
“ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက အရမ်းဆိုးရွားနေတယ်…”
“ဒါက မကောင်းတော့ဘူး။ သောက်ကျိုးနည်း!”
“…”
“ဒေယန်းကို ရွေးကောက်ပွဲရန်ပုံငွေအတွက် တောင်းဆိုထားတာ ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ။”
“သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် အခြေအနေမကောင်းလို့ ဒေါ်လာ ၅ သိန်းပဲ ပို့ပေးနိုင်တယ်တဲ့။”
“အဲဒါ ဘာမှမဟုတ်ဘူးလေ။”
“ကန်ဝူဆောင်းအကြောင်း အချက်အလက်တွေ ပိုပေးရင် နောက်ထပ် ဒေါ်လာ ၅ သိန်း ထပ်ပေးမယ်လို့ ပြောလာတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ ဘာအချက်အလက်မှ မကျန်တော့ဘူးလေ။”
“အဲတော့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။”
“သူ့ကို သွားတွေ့ရမယ်။”
“ဘယ်သူ့ကိုလဲ။”
“နိုင်ငံထဲက အကောင်းဆုံး ရှေ့နေတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ လူကိုလေ။”