အခန်း (၁၈၉) - <ထိန်းချုပ်မှု>
ချွိုင်ဂီချူလ်၏ ကန်ကျောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသောကြောင့် ဆွတ်ဂျင်မြောင်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ရသည်။
ချွိုင်ဂီချူလ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ထက်သာတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အဲဒါကြောင့် ငါ့ဖုန်းတွေကို မကိုင်ဘဲ ရှောင်နေတာလား။"
"မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီလိုမဟုတ်ရပါဘူး။ ကျွန်တော် အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ။"
"အလုပ်ရှုပ်တယ်? အဲဒါက မင်းရဲ့ဆင်ခြေလား။ ငါ့ကို နောက်နေတာလား။"
"တောင်းပန်ပါတယ်။"
"သောက်ကျိုးနည်း! ငါကရော အလုပ်မရှုပ်ဘူးထင်နေလား။ မင်းကြောင့် ငါငွေဘယ်လောက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရလဲဆိုတာ သိလား။ မင်းတစ်သက်လုံး မြင်ဖူးမှာမဟုတ်တဲ့ ပမာဏမျိုးပဲ။"
ဆွတ်ဂျင်မြောင်က ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။
ချွိုင်ဂီချူလ်က ဆက်လက်အော်ဟစ်နေသည်။ "ဒေါ်လာ သန်း ၃၀ ကျော်တယ်ကွ! ငါ့အစ်ကိုကို ဒီအကြောင်း ပြောပြရမလား။"
ဆွတ်ဂျင်မြောင်က တောင်းပန်စကားကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်။"
"တောင်းပန်ရုံနဲ့ ပြီးသွားမယ်ထင်လား။ မင်းကြောင့် ငါ အချိန်မှီ ဝယ်ယူမှုမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး! ဒီအတွက် မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုလျော်ပေးမှာလဲ။"
ဆွတ်ဂျင်မြောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူသည် ကြမ်းပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဒေါသထွက်လွန်းသော်လည်း ထိုဒေါသကို ပြန်မဖော်ပြနိုင်ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌရဲ့ အမိန့်တွေကြောင့် အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေတာပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ရန်ပုံငွေကို အတည်ပြုပြီး ခင်ဗျားရဲ့အကောင့်ထဲကို ချက်ချင်းလွှဲပေးပါ့မယ်။"
"ငါပြောတာ မင်းမကြားဘူးလား။ မင်းကြောင့် ငါအခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာ။ အခု ဘစ်ကွိုင်တစ်လုံး ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ သိလား။"
"၃၁၄ ဒသမ ၄၀ ပါ။"
"ငါရန်ပုံငွေတောင်းတုန်းက ဘယ်လောက်လဲ။"
"၂၁၅ ဒသမ ၁၀ ပါ။"
"အဲဒါဆို မင်းသိသားပဲ။ ဈေးက ဒေါ်လာ ၁၀၀ တက်သွားပြီ။ ငါ့အစ်ကိုကို ပြောပြလိုက်ရင် ဘာဖြစ်လာမယ်ထင်လဲ။ ပိုဆိုးတာက ဈေးက ဆက်တက်နေတာပဲ။ အခုပြောနေတဲ့အချိန်မှာတောင်မှပေါ့! မင်းငွေလွှဲပေးတဲ့အချိန်ကျရင် ဈေးက ပိုတက်နေဦးမှာ။ ငါဘယ်လောက်တောင် ဆုံးရှုံးရမလဲဆိုတာ မင်းတွက်ကြည့်စမ်း။"
"..."
ချွိုင်ဂီချူလ်က ဆွတ်ဂျင်မြောင်ကို တွန်းထုတ်ရင်း အော်လိုက်သည်။ "မင်းက စကားမပြောတတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ပြန်မဖြေတာလဲ။"
ဆွတ်ဂျင်မြောင်၏ မျက်နှာမှာ ရဲတွတ်လာသည်။ သူ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသည်။
ချွိုင်ဂီချူလ်က ဆက်ပြောသည်။ "ဒီဆုံးရှုံးမှုကို ပြန်ဖြည့်ဆည်းဖို့အတွက် ငါ့အစ်ကိုမှာထားတဲ့ ဒေါ်လာသန်း ၅၀ မဟုတ်ဘဲ အနည်းဆုံး ဒေါ်လာ သန်း ၁၀၀ လွှဲပေးရမယ်။ ကြားလား။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါတယ်။"
ချွိုင်ဂီချူလ် ထွက်ခွာသွားသည်။ ဆွတ်ဂျင်မြောင်မှာ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားသည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအခြေအနေကို ရောက်လာရတာလဲ။ သူ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကုတ်အင်္ကျီကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
***
ပြင်းရှသော ဝီစကီအရက်က လည်ချောင်းကို ပူလောင်သွားစေသည်။ ဆွတ်ဂျင်မြောင်မှာ အရက်ကို အမြန်သောက်နေမိသည်။
"..." သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်သည်။
သူ လက်ရှိအခြေအနေကို သုံးသပ်ကြည့်နေသည်။ သူ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။
ဒေယန်းကော်ပိုရေးရှင်းမှာပဲ ဆက်အလုပ်လုပ်ရမလား။
ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ထွက်ပြီး တခြားနေရာ ရှာရမလား။
ချွန်ဂီဆူ၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံပြီး ကန်ဝူဆောင်းဘက်က ရပ်တည်ရမလား။
စဉ်းစားစရာတွေက အများကြီးပင်။
ရုတ်တရက် သူဘေးနားတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် လာထိုင်သည်။
"ဒီမှာ ဝီစကီကောင်းတယ်လို့ ကြားမိတယ်။"
ဆွတ်ဂျင်မြောင် ဘေးကိုကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ရှူမှားသွားသည်။
ဝူဆောင်းက ဘားတန်းကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "သူသောက်နေတဲ့ ပုလင်းမျိုး တစ်ပုလင်းလောက် ယူပေးပါ။"
"ဘ၊ ဘာတွေ..." ဆွတ်ဂျင်မြောင် ဝူဆောင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဝူဆောင်းက အေးဆေးပင် ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ အရက်လေးဘာလေး သောက်ကြတာပေါ့။"
"ကျွန်တော်တို့က အဲဒီလို ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်လို့ မထင်ဘူး။" ဆွတ်ဂျင်မြောင် ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
ဝူဆောင်းက ပြောသည်။ "ဒီတွေ့ဆုံမှုကို ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ သိစေစရာ အကြောင်းလည်း မရှိဘူး။ ကျွန်တော် သေချာပေါက် စီစဉ်ထားပြီးပြီ။"
ဆွတ်ဂျင်မြောင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ အချိန်သိပ်မရှိဘူး။"
ဝူဆောင်းက ပြန်ပြောသည်။ "ကျွန်တော်လည်း ကြာကြာနေဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။" ဝူဆောင်းက ဘားတန်းကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။ "ဆိုင်ကို ခဏလောက် ပိတ်ထားပေးပါ။"
ဘားတန်းတာဝန်ခံက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆွတ်ဂျင်မြောင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆိုင်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်တော့သည်။
ဝူဆောင်းက သူ့ကို ပြောသည်။ "ချွန်ဂီဆူဆီကနေ ခင်ဗျားအကြောင်း အများကြီး ကြားထားတယ်။ သူက ခင်ဗျားကို လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ပြောတယ်။ အရည်အချင်းရှိပေမဲ့ လူမှားပြီး အလုပ်လုပ်မိတဲ့သူပေါ့။"
"ခင်ဗျားက သူ့စကားတွေကို ပိုလှအောင် ပြောနေတာပါ။ သူက ကျွန်တော့်ကို ဘာမဆို လုပ်ပေးနိုင်တဲ့သူလို့ ပြောခဲ့မှာ သေချာတယ်။"
ဝူဆောင်း တွန့်သွားပြီး ခဏရပ်လိုက်သည်။ ချွန်ဂီဆူ ပြောခဲ့သည်နှင့် တစ်ထပ်တည်းပင်။
"အင်း... အဲဒီလိုနဲ့လည်း ဆင်တူတာပဲ။"
"ဒီတွေ့ဆုံမှုကို... ချွီတေးမင် သိသွားရင် ဒေယန်းမှာ ကျွန်တော့်အတွက် လမ်းဆုံးပြီပဲ။"
"အဲဒီအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီလို မဖြစ်အောင် ကျွန်တော် တာဝန်ယူပေးနိုင်တယ်။"
ဆွတ်ဂျင်မြောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
သူ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဒေယန်းထဲမှာ သူလျှိုတွေ ထားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။"
"အဲဒါ အရေးမကြီးပါဘူး။"
"ဒါဆို ဘာက အရေးကြီးတာလဲ။"
"ခင်ဗျားရဲ့ ဘဝ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အနာဂတ်ပါ။ ဒီနေ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်။"
"ကျွန်တော့်အနာဂတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်သလဲ။"
ဝူဆောင်းက သူ့ခွက်ထဲက အရက်ကို အကုန်မော့သောက်လိုက်သည်။ ဆွတ်ဂျင်မြောင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။
ဝူဆောင်းက သူ့ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ထောင်ကျလိမ့်မယ်။"
ဆွတ်ဂျင်မြောင် ငေးကြည့်နေမိသည်။
ဝူဆောင်းက ဘာတွေကို သိထားတာလဲ။
ဆွတ်ဂျင်မြောင်သည် ဘဝတွင် ယုတ်မာသော အလုပ်များကို အများကြီး လုပ်ခဲ့သည်။ အဲဒီအထဲက တစ်ခုခုဆိုရင်ပင် သူ့ကို ထောင်ကျစေရန် လုံလောက်သည်။
ဆွတ်ဂျင်မြောင်က ပြန်ပြောသည်။ "ခင်ဗျားက ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား။"
"ခင်ဗျား ငြင်းနိုင်လို့လား။"
"... ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ ပူးပေါင်းရင်ကော။"
"အဲဒါဆိုရင် ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးမယ်။ ဒေယန်းရဲ့ လုပ်ငန်းခွဲ ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဒါမှမဟုတ် နှစ်ခုလောက် ခင်ဗျားကို ပေးနိုင်တယ်။"
"ချွန်ဂီဆူကိုလည်း အဲဒီလို ကတိပေးခဲ့တာလား။"
ဝူဆောင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "သူ့ကိုတော့ ပိုကြီးတဲ့ ကတိတွေ ပေးထားတာပေါ့!"
"လုပ်ငန်းခွဲတွေ... မဆိုးဘူးပဲ။"
"ခင်ဗျားက အဲဒီလောက် တန်ဖိုးရှိလို့ပါ။"
သူတို့ ဆက်လက်ဆွေးနွေးကြသည်။ တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ပုလင်းများမှာ ကုန်စင်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး မူးဝေလာကြသည်။
ဆွတ်ဂျင်မြောင် မေးလိုက်သည်။ "... ခင်ဗျားက ချွီတေးမင်နဲ့ မတူဘူးဆိုတာ သက်သေပြနိုင်မလား။"
"..."
"အဲဒါကို ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်အောင် မလုပ်နိုင်သရွေ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအောက်မှာ ဘယ်တော့မှ အလုပ်လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဆွတ်ဂျင်မြောင် ထွက်ခွာသွားသည်။
***
ညဉ့်နက်ချိန်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဝူဆောင်း ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ဟန်မြစ်၏ လှပသော မြင်ကွင်းက သူ့ကို ကြိုဆိုနေသည်။
သူသည် ယခု ဆိုးလ်မြို့ရှိ ပန်းဟောက်စ်အသစ်တစ်ခုတွင် နေထိုင်နေသည်။
"ဖူး..."
သူ့အိမ်အသစ်မှာ ဒေါ်လာ ၄ သန်း တန်ဖိုးရှိပြီး ငွေသားဖြင့် အပြီးချေထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဒေါ်လာသန်းပေါင်းများစွာဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် ငွေဟုပင် မခံစားရတော့ပေ။
ဝူဆောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သူက သက်သေပြခိုင်းနေတာကိုး..."
ဆွတ်ဂျင်မြောင်က အဲဒီလောက် အပင်ပန်းခံရလောက်အောင် တန်ဖိုးရှိသလား။
ရှိသည်။ သူသည် ဒေယန်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို သိထားသည်။ ဝူဆောင်းသူ့ကို လိုအပ်သည်။
"ငါဘာလုပ်ရမလဲ။"
ဝူဆောင်း အားဖြည့်အချိုရည်တစ်ဘူးကို မော့သောက်ပြီး ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
၁၃,၂၄၀,၃၂၁ ဘီတီစီ။
၁ ဘီတီစီလျှင် ဒေါ်လာ ၃၅၇ ဒသမ ၀၀။
ဝူဆောင်းသည် ယခုအခါ ဘစ်ကွိုင်ဈေးနှုန်းကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်။
"ချွိုင်ဂီချူလ်က ၁၅၀ မှာ ဝင်ထားတာ၊ မကြာခင်မှာ ထပ်ဝင်လာဦးမှာပဲ။ ၁၀၀၀ ရောက်သွားရင်တော့ သူအရူးလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့အကောင့်ထဲမှာ ဘာမှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဝူဆောင်းသည် အလိုအလျောက် ငွေလွှဲမှုများ ပြုလုပ်ရန် ခလုတ်အနည်းငယ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။ တစ်လလောက်ဆိုလျှင် ဈေးနှုန်းမှာ ၁၀၀၀ ဒေါ်လာသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။
ဝူဆောင်းသည် အဓိပ္ပါယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။