အခန်း ၁၆၉။ <သူတို့အားလုံးထဲတွင် အချမ်းသာဆုံး>
အလက်ဇ်သည် ဝူဆောင်း၏ အမိန့်ကို လိုက်နာခဲ့ပြီး သူတို့ရရှိခဲ့သည့် အမြတ်ငွေမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။
အလက်ဇ်က ဝူဆောင်းထံ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖုန်းဆက်လာသည်။ “အကြီးအကဲ၊ ပြီးသွားပြီ။ ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက်ရလိုက်လဲဆိုတာ သိလား။”
ဝူဆောင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁၅ ဘီလီယံလောက်လား။”
“ဟားဟား၊ တကယ်တော့ ၁၈.၅ ဘီလီယံဗျ။”
“ဝိုး၊ တကယ်လား။ ၃ ဘီလီယံတောင် ပိုရတာပေါ့။”
“ဒီတစ်ခါ လီယမ်က ကျွန်တော့်ကို ကူပေးတယ်။ သူကတော်တယ်။ ဟက်ဂျ်ရန်ပုံငွေလုပ်ငန်းမှာ သူလုပ်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကြောင့် ဖြစ်မယ်။ ကျွန်တော်က နည်းနည်းစောပြီး ရောင်းထုတ်ဖို့ လုပ်နေတာကို သူက နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တာ။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ နောက်ထပ် ၃ ဘီလီယံ ပိုရလာတာပါ။”
“ဒါဆို လီယမ်က တော်တာပေါ့။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ သူ ဘောနပ်စ်ရသင့်တယ်။”
“ကောင်းပြီလေ။ ငါ စဉ်းစားပေးမယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့။ အခုတော့ ဒီငွေတွေကို ရှယ်ယာတွေနဲ့ အိမ်ခြံမြေတွေထဲမှာပဲ ပြန်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရမလား။”
“အမေဇုံနဲ့ အက်ပဲလ်ပဲ။ နယူးယောက်က အိမ်ခြံမြေတွေ ဝယ်ထားပေးပါ။ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုတော့ ငွေသားအနေနဲ့ပဲ ထားထားပါ။”
“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ စုစုပေါင်း ငွေသား ၁၄ ဘီလီယံ ရှိနေမှာပေါ့။”
“ငါ ဝယ်စရာတစ်ခုရှိသေးတယ်၊ အဲဒါက ဈေးကြီးလိမ့်မယ်။”
“၁၄ ဘီလီယံလောက် ကုန်မှာလား။”
“ဟားဟား၊ အဲဒီထက်တောင် ပိုနိုင်သေးတယ်။”
***
ဖူကူရှီးမားသတင်းက ကိုရီးယားကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
“ဂျပန်ကို ခရီးသွားလာခြင်း ခေတ္တပိတ်ပင်။”
“ဂျပန်မှ တင်သွင်းသော ပစ္စည်းများကို အနီးကပ်စစ်ဆေးမည်။”
အချိန်အတန်ကြာသော် ဒေယန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဂျပန်နိုင်ငံမှ ဘေးအန္တရာယ်သတင်းများဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။
အစိုးရက ကိုရီးယား နျူကလီးယားစက်ရုံများ၏ လုံခြုံရေးကို အဓိကထား ဆောင်ရွက်မည်ဟု ကြေညာလိုက်သည်။
ဝူဆောင်းက စိတ်ပျက်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဒေယန်းအခြေအနေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ လုပ်နေတာ သိသာလွန်းတယ်။”
ဂျန်ဂွမ်းချူလ်က ပြန်ပြောသည်။ “ပြည်သူတွေကလည်း သတင်းတွေ ထပ်ခါတလဲလဲ ကြားရတာကို ငြီးငွေ့နေကြတာပါ။ ဒါနဲ့၊ ဒီဂျပန်အခြေအနေက မင်း အိပ်မက်ထဲမှာ မြင်ခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲလား။”
“အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ။ ပေါက်ကွဲသံတွေ၊ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေတဲ့ လူတွေ၊ ဒီလိုမျိုးတွေကို မြင်ခဲ့တာပါ။”
“ဒါကြောင့်မို့လို့ မင်းက ‘ရက်အိန်ဂျယ်’ (Red Angels) ကို လွှတ်လိုက်တာပေါ့။”
တီဗီချန်နယ်များစွာက ရက်အိန်ဂျယ်များ လူများကို ကယ်ဆယ်နေပုံကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေသည်။ ထိုကယ်ဆယ်ရေးသမားများ၏ ယူနီဖောင်းပေါ်တွင် KND တံဆိပ်များကို တွေ့ရသည်။ ကယ်ဆယ်ရေးဓာတ်ပုံများသည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဈေးကွက်မြှင့်တင်ရေးတွင် ကြီးမားသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။
ဝူဆောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူတို့ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခိုင်းခဲ့တာ။ အားလုံး လုံခြုံစွာ ပြန်လာနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
“ဒါဆို မင်း တကယ်တမ်း ဘယ်လောက် ရလိုက်လဲ။”
ဝူဆောင်းက ပွင့်လင်းစွာ ဖြေလိုက်သည်။ “ဒေါ်လာ ၁၀ ဘီလီယံကျော်တယ်။”
ဂျန်ဂွမ်းချူလ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
“၁၀၊ ၁၀ ဘီလီယံ? ၁၀ ဘီလီယံလို့ ပြောလိုက်တာလား။”
“ဟားဟား၊ ဘာလို့ အဲလောက်တောင် အံ့သြနေတာလဲ။ ဒီလောက် ငွေပမာဏမျိုး ရဖူးတာ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ။”
ဂျန်ဂွမ်းချူလ်မှာ ထခုန်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ “ငွေတွေကလည်း များလိုက်တာ! မင်း ဘယ်လောက်ထိ ချမ်းသာချင်နေတာလဲ။”
ဝူဆောင်းက ပြုံးစိစိဖြင့် နောက်လိုက်သည်။ “တစ်ထရီလီယံလောက် ဖြစ်မလား။”
“တစ်… တစ်ထရီလီယံ?”
“ဟားဟား၊ ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား။”
“ဘီလ်ဂိတ်စ်တောင် ဒေါ်လာ ၁၀၀ ဘီလီယံလောက်ပဲ ရှိတာကို၊ သူထက် ၁၀ ဆ ပိုချမ်းသာအောင် လုပ်မလို့လား။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒေယန်းကို သိမ်းပိုက်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ ငွေအကြောင်းကိုတော့ စိတ်မပူပါနဲ့။” ဝူဆောင်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “ဂျပန်အရေးကို အာရုံပြောင်းသွားတာက ကျွန်တော်တို့အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။ အခုချက်ချင်း ဒေယန်းကို အပြီးတိုင် ဖြိုချနိုင်မယ်တော့ မထင်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်သလောက် ပျက်စီးအောင်တော့ လုပ်ရမယ်။”
ဂျန်ဂွမ်းချူလ်က ခေါင်းကို ပြတ်သားစွာ ညိတ်လိုက်သည်။
***
ည ၁၁ နာရီ။
ဝူဆောင်းသည် ဘစ်မိန်းရုံးခန်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ချိုဂီချူလ်ကို ဤလုပ်ငန်းထဲ ဆွဲခေါ်ရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။ ဝူဆောင်းသည် ခရစ်တိုငွေကြေးဈေးကွက်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်လောက်သည့် ဘစ်ကွိုင်ပမာဏကို စုဆောင်းထားပြီးဖြစ်ကာ ဒေယန်းမှာလည်း ကျဆင်းနေပြီဖြစ်သည်။ ဝူဆောင်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။
ရုံးခန်းထဲ ဝင်သွားသောအခါ ဂျောင်ဂျင်စပ်တစ်ယောက်တည်း ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အထိ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဝူဆောင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤမြင်ကွင်းက သူ့အတိတ်ဘဝက ဘစ်မိန်းတွင် အလုပ်လုပ်စဉ်က ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည့် အချိန်များကို သတိရစေသည်။ သူလည်း ညသန်းခေါင်ကျော်မှ အိမ်ပြန်ရသည့်နေ့ရက်များ ရှိခဲ့ဖူးသည်။
ဝူဆောင်းသည် ဂျောင်ဂျင်စပ်ကိုလည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ခံစားစေချင်သည်။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဘဝ မရှိ၊ အနည်းငယ်မျှသော လုပ်ခလစာအတွက် အလုပ်ကိုသာ အသက်ပေး လုပ်နေရသည့် ဘဝမျိုး။
သူသည် ဂျောင်ဂျင်စပ်အနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲ၊ အခုထိ အလုပ်လုပ်နေတုန်းလား။”
ဂျောင်ဂျင်စပ် လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူ့အရေပြားမှာ ကြမ်းတမ်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ကွဲအက်နေသည်။ အိပ်ငိုက်မှုကြောင့် မျက်လုံးများမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ပွင့်နေသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးလို့။ အခုဆို အသုံးပြုသူတွေ အများကြီး ရှိနေပြီလေ။”
“ဒါပေမဲ့ ည ၁၁ နာရီကျော်နေပြီလေ။ အလုပ် အရမ်းလုပ်လွန်းနေပြီ။”
“ဒါက ကျွန်တော့်အလုပ်ပဲလေ။”
“မနက်ဖြန်မှ ဆက်လုပ်ပါ။ သွားသောက်ရအောင်။ ပြောစရာလေးရှိလို့။”
“သောက်၊ သောက်မယ်?” ဂျောင်ဂျင်စပ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော် မကြာသေးခင်ကမှ ကျွန်တော့်ဆရာနဲ့ စကားပြောဖြစ်ခဲ့တယ်၊ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောပြစရာ ရှိလို့ပါ။”
“တ၊ တကယ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော့်ဆရာကလည်း ခင်ဗျားရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို သိပါတယ်။ အော်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ဒေယန်းက ချိုဂီချူလ်နဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်လား။ အခုထိ စကားပြောဖြစ်သေးလား။”
“ပြောတော့ ပြောဖြစ်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အခြေအနေကြောင့် မကြာခဏတော့ မဟုတ်ဘူး။”
“အခုချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ကြည့်ပါလား။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်အတူ သွားသောက်ကြတာပေါ့။ ချိုဂီချူလ်ကိုလည်း ဒေယန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောစရာလေး ရှိလို့ပါ။”
“မင်းကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက်တာ ပိုကောင်းမလား…”
“ဟားဟား၊ သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ချိုဂီချူလ်နဲ့ ကျွန်တော်က မကြာသေးခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့် နည်းနည်း အဆင်မပြေဖြစ်နေတာလေ။ ခင်ဗျားသာ စီစဉ်ပေးရင် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မှာပါ။”
ဂျောင်ဂျင်စပ်က မဝံ့မရဲ ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်ကြည့်ပါမယ်။”
“ဒါဆို သွားကြရအောင်။”
“အမ်… ကျွန်တော်လည်း လိုက်ချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့… ဖိတ်ခေါ်တာ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို ပြောပေးလို့ရမလား။ အလုပ်တွေက အများကြီး ကျန်နေသေးလို့ မပြီးရင် အဆူခံရနိုင်တယ်…”
“ဟားဟား၊ ရပါတယ်။ ကျွန်တော် တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်။”
ဝူဆောင်း ပြုံးလိုက်သည်။
***
ဝူဆောင်းသည် ဂျောင်ဂျင်စပ်ကို ‘ဗင်းနစ်ရှန်’ ဟုခေါ်သော ဘားတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားသည်။ ၎င်းသည် ဂရိပုံစံအလှဆင်ထားပြီး ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးများမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော တိုဂါဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
ဂျောင်ဂျင်စပ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဒီနေရာလေးက သိပ်မိုက်တာပဲ!”
“မကြာသေးခင်က ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ မကောင်းခဲ့ပါဘူး။ နောက်ပိုင်း ပိုကောင်းအောင် ကြိုးစားပါ့မယ်။”
“ဟားဟား၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းက အလုပ်များတာပဲ။ အော်၊ ချိုဂီချူလ်ဆီက စာရောက်လာတယ်။ သူ လာမယ်တဲ့။ နည်းနည်းတော့ နောက်ကျလိမ့်မယ်။”
“ဟားဟား၊ ကောင်းပြီလေ။ သူ မရောက်ခင် ကျွန်တော်တို့ စသောက်နှင့်ကြမလား။”
ဂျောင်ဂျင်စပ်သည် အရက်ကို အပြင်းအထန် သောက်သည်။ သူ မျက်နှာများ နီရဲလာပြီး မိန်းကလေးများကိုလည်း နှောင့်ယှက်နေသည်။ ဝူဆောင်းကမူ အရက်ကို အနည်းငယ်မျှသာ သောက်ရင်း စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ဤတွေ့ဆုံမှုကို စီစဉ်ရသည့် တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချိုဂီချူလ်နှင့် တွေ့ဆုံရန်သာ ဖြစ်သည်။
ည ၂ နာရီ။
နောက်ဆုံးတော့ ချိုဂီချူလ် ရောက်လာသည်။
ဝူဆောင်း ထရပ်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်သည်။ “ဟားဟား၊ တော်တော်ကြာပြီမတွေ့တာ။”
ချိုဂီချူလ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ ဥက္ကဋ္ဌ ကန်။”
ချိုဂီချူလ်၏ နောက်တွင် ချွီတေးမင် လိုက်ပါလာသည်။
“ဟားဟား၊ ဥက္ကဋ္ဌ ကန်ကို ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဂီချူလ်က ပါတီပွဲကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ပြောတာနဲ့ ကျွန်တော် လိုက်လာတာ။”
ဝူဆောင်းက သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကောင်းလိုက်တာ! ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားတို့ကို ပြောစရာလေး ရှိနေတာပါ။”