အခန်း ၁၂ - <အနာဂတ်အတွက် စီမံကိန်းများ>
ဆာဗာပြင်ဆင်ခအတွက် ပေးချေရမည့်ငွေကို နောက်တစ်ရက်မှာပင် သူ့အကောင့်ထဲသို့ လွှဲပေးလိုက်သည်။ ယွန်ဂီဟွမ်မှာ စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိပြီး လူကိုအနိုင်ကျင့်တတ်သူဖြစ်သော်လည်း အလုပ်ကိစ္စတွင်မူ စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းသူဖြစ်သည်။ ဝူဆောင်းသည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူ့ကျောင်းစရိတ်ချေးငွေကို ဆပ်လိုက်ပြီး မိဘများအတွက် ဒေါ်လာ ၂၀,၀၀၀ ပေးလိုက်သည်။
"ဒါကို အိမ်အတွက် ချေးထားတဲ့ အကြွေးထဲက အတန်အသင့် ပြန်ဆပ်ဖို့ သုံးလိုက်ပါ"
သူတို့လက်ရှိနေထိုင်သည့်အိမ်မှာ ဒေါ်လာ ၆၂,၀၀၀ တန်ဖိုးရှိပြီး ထိုအထဲမှ ၃၅,၀၀၀ မှာ ချေးငွေများဖြစ်သည်။
"ဝ... ဝူဆောင်း၊ ဒါက ဘာတွေလဲ"
ဝူဆောင်းက ဘဏ်ချက်လက်မှတ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သောအခါ ကင်အွန်ဂျောင်းမှာ တုန်ရီသွားသည်။
"ကျွန်တော့်ကုမ္ပဏီက လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့လို့ ဘောနပ်စ်အနေနဲ့ ပေးတာပါ"
ကန်ဂီချွန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"မင်း အဲဒီမှာ အလုပ်စလုပ်တာ မကြာသေးဘူးလေ။ ဒါက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"
"ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောတာပါ။ တရားမဝင်တဲ့အလုပ် ဘာမှမလုပ်ထားလို့ စိတ်မပူပါနဲ့။ အဖေနဲ့အမေက ကျွန်တော့်အတွက် အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ အခုတော့ ကျွန်တော့်အလှည့်ပေါ့"
သူတို့မှာ မယုံသင်္ကာဖြစ်နေဆဲပင်။ ဝူဆောင်းက အမြန်ပင် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်တော့ ဒါက တက္ကသိုလ်တက်ကတည်းက အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေလုပ်ပြီး စုထားတဲ့ငွေပါ။ ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ"
"ဒ... ဒါဆို မင်းရဲ့ကျောင်းစရိတ်ချေးငွေကရော"
"ကျွန်တော် ဆပ်ပြီးသွားပါပြီ၊ ဒါကြောင့် စိတ်မပူကြပါနဲ့တော့"
ဝူဆောင်း ရှင်းပြသော်လည်း ကင်အွန်ဂျောင်းမှာ လက်ခံရန် ဝန်လေးနေဆဲဖြစ်သည်။ ဝူဆောင်းက ချက်လက်မှတ်ကို သူမလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
"သားရယ်..."
မိဘများက သူ့အပေါ် အားနာနေကြမှန်း ဝူဆောင်း ခံစားမိသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာတော့မည်မှန်း သိလိုက်သဖြင့် သူထရပ်လိုက်ပြီး တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အလုပ်သွားရဦးမယ်၊ နောက်မှပဲ တွေ့ကြတာပေါ့"
သူ့အမေ ငိုနေသည်ကို သူ မမြင်လိုပေ။ ဝူဆောင်း အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
***
ဝူဆောင်း ရောက်လာသည်နှင့် ပက်ဂျွန်ဝူက သူ့ကို နှုတ်ဆက်သည်။
"ဟေး ဝူဆောင်း၊ မင်္ဂလာပါ"
ကင်ယောင်းဂွန်ကလည်း အလားတူပင် ဆက်ဆံသည်။ ဝူဆောင်းက မနှုတ်ဆက်ခင်မှာပင် သူတို့က အရင် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ အလုပ်ရောက်နှင့်နေသော ယွန်ဂီဟွမ်ကပင် သူ့ကို နှုတ်ဆက်လာသည်။
"ဟေ့ကောင်၊ အသစ်စက်စက်"
"မင်္ဂလာပါ။ ငွေတော့ ရောက်ပါပြီ။ ခင်ဗျားက လူပီသမှုတော့ မရှိပေမဲ့ အလုပ်တော့ သေချာလုပ်တတ်သားပဲ"
ယွန်ဂီဟွမ် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ ဝူဆောင်းက သူ့ကို စော်ကားလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူ စိတ်ထိန်းထားရမည်။
"မင်းကို လိုအပ်တယ်လို့ ရုံးချုပ်ကို ငါပြောထားတယ်။ မင်းကို အမြန်ဆုံး လက်ထောက်မန်နေဂျာအဖြစ် ရာထူးတိုးပေးဖို့လည်း တောင်းဆိုထားတယ်"
"ဟားဟား၊ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အလုပ်ရှုပ်သွားပြီဗျာ"
"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးမှု တင်ပြချက်အတွက် နူရီဖိုင်းနန့်စ်က နောက်ထပ် အစည်းအဝေးတစ်ခု ထပ်လုပ်ချင်တယ်တဲ့။ မင်းကို မဖြစ်မနေ ခေါ်လာခဲ့ဖို့ သူတို့ မှာထားတယ်"
ဝူဆောင်းက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါ ကျွန်တော့်အလုပ်ပဲ၊ သွားမှာပေါ့။ အော်... ပြီးတော့ အကြံပေးအဖွဲ့ထဲမှာ မန်နေဂျာပက်နဲ့ လက်ထောက်မန်နေဂျာကင်တို့ကို ထည့်ပေးစေချင်တယ်။ ပြီးတော့ HTS ကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ပဲ ဆက်ထိန်းသွားမယ်"
"ရုံးချုပ်ကတော့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူတွေကို စေလွှတ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်"
ပက်ဂျွန်ဝူ။ ကင်ယောင်းဂွန်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က သူတို့ကို ဒေဆန်စနစ်မှာ ကြီးပွားအောင် ကူညီပေးခဲ့ဖူးသည်။ ဒါဟာ သူတို့ကို ပြန်လည်ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ အခွင့်အရေးပင်။
"ကျွန်တော် အရည်အချင်းရှိတဲ့လူတွေ မလိုချင်ဘူး။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ရတဲ့သူတွေပဲ လိုချင်တာ။ မန်နေဂျာပက်နဲ့ လက်ထောက်မန်နေဂျာကင် မပါရင် ကျွန်တော် ဒီအလုပ်ကို မလုပ်ဘူး"
"ဟာ... မင်းကလည်း အမြဲတမ်း မင်းသဘောအတိုင်းပဲ ဖြစ်နေရမှာလား"
"ခင်ဗျားဆီကပဲ သင်ယူထားတာလေ၊ အထွေထွေမန်နေဂျာကြီး"
"ဘာ... ဘာပြောတယ်"
"ခင်ဗျားက လူပီသမှုတော့ မရှိပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ အရည်အချင်းကြောင့်ပဲ ကုမ္ပဏီက ခင်ဗျားကို ဆက်ထားထားတာလေ"
ပက်ဂျွန်ဝူနှင့် ကင်ယောင်းဂွန်တို့နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ယွန်ဂီဟွမ်မှာ မျက်နှာနီရဲသွားသည်။
"မင်း... မင်း!"
ပက်ဂျွန်ဝူမှာ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။ ယွန်ဂီဟွမ် ဒေါသထွက်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေသော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် ဘာမှဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
'ယွန်ဂီဟွမ်က ငါ့အပေါ်မှာတော့ အမြဲတမ်း အထက်စီးကနေ ဆက်ဆံတတ်တာ... ဒါပေမဲ့ ဝန်ထမ်းအသစ်တစ်ယောက်နဲ့တော့ စကားပြောရင် သူ မနိုင်ပါလား'
အမြဲတမ်း မောက်မာနေတတ်သည့် ယွန်ဂီဟွမ်ကို ယခုလို မြင်ရသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။
"ငါ အလုပ်များတယ်၊ အလုပ်လုပ်ကြရအောင်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ခင်ဗျားရဲ့ တင်ပြချက်ကိုတော့ စုံလင်အောင် ပြင်ဆင်ထားပါ။ အဆိုပြုချက်ကိုလည်း ရေးဆွဲပေးရမယ်။ ဒေါ်လာ ၅၀,၀၀၀ တောင် ပေးထားတာဆိုတော့ အလုပ်အားလုံးကို ခင်ဗျားပဲ လုပ်ရမှာ"
"ဟားဟား၊ သေချာတာပေါ့"
ဝူဆောင်း ထိုင်ပြီး အလုပ်စလုပ်လိုက်သည်။ ယွန်ဂီဟွမ်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်သွားသော်လည်း နောက်ထပ် ဘာစကားမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
***
နေ့လယ်စာစားချိန်။
ဝူဆောင်း နေ့လယ်စာစားရန် ထလိုက်စဉ် သူ့အတွက် ဧည့်သည်များ ရောက်လာကြသည်။ အက်စ်တီ ဒေတာစနစ်မှ ကွမ်ဟျောင်းအွန်နှင့်အတူ သူရင်းနှီးသည့် မျက်နှာတစ်ခုပါ ပါလာသည်။
"မင်္ဂလာပါ၊ ကြိုတင်ချိန်းဆိုမှုမရှိဘဲ လာမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်..."
"အော်... ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာကြတာလဲ..."
"မနေ့က ဝူဆောင်း အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့တာကို ကျေးဇူးတင်လွန်းလို့ နေ့လယ်စာ ကျွေးချင်လို့ပါ"
သူ့ဘေးက ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ပြင်လိုက်လို့ရတယ်လို့ ပြောသားပဲ"
"ထားလိုက်ပါ၊ သွားစားရအောင်"
ဝူဆောင်း ယွန်ဂီဟွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ပြိုင်ဘက်ကုမ္ပဏီကလူများနှင့် တွေ့ဆုံရသည်မှာ အဆင်မပြေလှပေ။
"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အကြောင်းကို ဘယ်တုန်းက ဂရုစိုက်ဖူးလို့လဲ"
"အိုကေ၊ ဒါဆို ကျွန်တော် ဧည့်သည်တွေနဲ့ပဲ နေ့လယ်စာ သွားစားလိုက်တော့မယ်"
ဝူဆောင်းမှာ ကွမ်ဟျောင်းအွန်ကို မြင်ရသည်မှာ ဝမ်းသာမိသည်။ ပက်ဂျွန်ဝူနှင့် ကင်ယောင်းဂွန်တို့မှာ ဒေဆန်က သူ၏ သူငယ်ချင်းများဖြစ်ပြီး ကွမ်ဟျောင်းအွန်မှာ သူ့ကို အက်စ်တီတွင် အလုပ်လုပ်ရန် အခွင့်အရေးပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဝူဆောင်း ရယ်မောလိုက်သည်။
"သွားကြရအောင်။ ပြောရဦးမယ်၊ ကျွန်တော် ဆူရှီ ကြိုက်တယ်နော်"
သူ၏ ရင်းနှီးဖော်ရွေမှုကြောင့် ကွမ်ဟျောင်းအွန်လည်း ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟားဟား၊ ဘာစားရမလဲ စဉ်းစားနေတာ။ အဆင်ပြေပါတယ်"
သူတို့သုံးယောက် အနီးနားက ဂျပန်စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့မှာ ဈေးကြီးသည့် ဆူရှီဟင်းလျာများကို မှာယူလိုက်ကြသည်။ ဝူဆောင်း၏ ပါးစပ်ထဲတွင် သွားရည်များ စီးကျလာသည်။ ကွမ်ဟျောင်းအွန် တူကို မြှောက်လိုက်သည်။
"စားကြရအောင်"
"ဒီလောက် ဈေးကြီးတဲ့ အစားအစာကို ကျွန်တော့်ကို ကျွေးတာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား"
"ပြေတာပေါ့။ အော်... ပြီးတော့ သူက ဆာဗာဖွံ့ဖြိုးရေးဌာနရဲ့ ပရောဂျက်ခေါင်းဆောင် နမ်ကျောင်းဆန်ပါ"
ကွမ်ဟျောင်းအွန်က သူ့ဘေးက လူကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။
နမ်ကျောင်းဆန်။
ဝူဆောင်း သူ့ကို သိသည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်ပါ့မလဲ။ ဒီလူကြောင့်ပဲ နူရီဖိုင်းနန့်စ်က ဒေဆန်မှာရှိတဲ့ HTS ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူတွေအပေါ် ယုံကြည်မှု ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ သူလုပ်ခဲ့တဲ့အမှားတွေကြောင့် ဝူဆောင်းတို့မှာ တစ်နှစ်လုံး ညအိပ်ညနေ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။
"မန်နေဂျာနမ်၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကြာပြီနော်"
ကွမ်ဟျောင်းအွန်နှင့် နမ်ကျောင်းဆန်တို့က သူ့ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဝူဆောင်း အမြန်ပင် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
"အော်... ကျွန်တော် ရုံးမှာ တစ်ခါလောက် တွေ့ဖူးတယ်လို့ ထင်လို့ပါ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"
နမ်ကျောင်းဆန်က ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။
"တကယ်လား။ ငါတော့ မင်းကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး"
"အော်... ဟုတ်ကဲ့။ ခင်ဗျားတော့ မမှတ်မိတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို မေ့လေ့မရှိပါဘူး"
ကွမ်ဟျောင်းအွန်မှာ စကားဝိုင်း ပိုမိုအဆင်မပြေဖြစ်လာမှာကို မလိုလားသဖြင့် ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ဟားဟား၊ ဝူဆောင်းက မှတ်ဉာဏ်ကောင်းပုံရတယ်။ ပြီးတော့ သူက အရည်အချင်းလည်း ရှိတယ်။ ဆာဗာပြဿနာကို အရမ်းလွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ပြင်ပေးသွားနိုင်တယ်လေ"
"မန်နေဂျာ၊ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ပြင်လို့ရတယ်လို့ ပြောသားပဲ။ ကျွန်တော် ပြင်နေတုန်း ဒီကောင်လေးက ကြားထဲကနေ ဝင်လုပ်လိုက်တာလေ"
"အော်... ဟားဟား။ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အသက်ကြီးလာပြီဆိုတော့ မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် ဖြစ်နေတယ်။ ဝူဆောင်းကို မေးစရာများ ရှိသေးလား"
"ကျွန်တော် အကုန်သိပြီးသား။ ဘာမှ မေးစရာ မရှိဘူး"
ဝူဆောင်း နမ်ကျောင်းဆန်ကို မနှစ်မြို့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
'သူက အတ္တကြီးလိုက်တာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က ပြဿနာအတွက် ငါတို့ကို အပြစ်တင်ခဲ့တာလေ...'
ဝူဆောင်း အတွေးလွန်နေစဉ် ကွမ်ဟျောင်းအွန်က ဆက်ပြောသည်။
"ကျွန်တော်တော့ မင်းကို ယုံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝူဆောင်း ဘယ်လိုပြင်လိုက်တယ်ဆိုတာ သိထားရင် ကျွန်တော်တို့အတွက် အကျိုးမရှိပေဘူးလား"
နမ်ကျောင်းဆန်က လုံးဝ လက်မခံပေ။
"ဆာဗာကုဒ်တွေကို ငါထက် ပိုသိတဲ့သူ ဒီမှာ မရှိဘူး"
သူ့ကို ယုံအောင်လုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကွမ်ဟျောင်းအွန် လက်လျှော့လိုက်ပြီး ဝူဆောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
"စားကြရအောင်"
ဝူဆောင်း တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
အလွန် အဆင်မပြေသည့် နေ့လယ်စာစားပွဲ ဖြစ်နေသည်။
'သူ ပြောစရာရှိရင် ပြောလိုက်ပေါ့။ ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလိုမျိုး ကြည့်နေရတာလဲ'
နမ်ကျောင်းဆန်က စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဝူဆောင်းကိုသာ ခိုးကြည့်နေသည်။ ဝူဆောင်း မည်မျှ အဆင်မပြေဖြစ်နေမှန်း ကွမ်ဟျောင်းအွန် ရိပ်မိသွားသဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဝူဆောင်းက အရမ်း ငယ်သေးတာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလုပ်မှာ ဒီလောက်တောင် ကျွမ်းကျင်နေရတာလဲ"
"ကျွန်တော် ကြိုးစားပြီး လေ့လာခဲ့တာပါ။ အင်တာနက်ကနေ နည်းပညာအသစ်တွေကို သင်ယူထားလို့ပါ"
"ဝိုး... ပြောရတာတော့ လွယ်လိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်း ဝူဆောင်းလို ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ ဖြစ်လာဖို့ မလွယ်ပါဘူး"
ကွမ်ဟျောင်းအွန်က ဝူဆောင်းကို ချီးကျူးလိုက်သည်။ နမ်ကျောင်းဆန်မှာ ဒါကို မနှစ်သက်သဖြင့် မနာလိုစွာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ငါလည်း အဲဒီလိုပါပဲ"
"ဟားဟား၊ သေချာတာပေါ့။ အင်တာနက်ပေါ်မှာ၊ အထူးသဖြင့် stackoverflow.com မှာဆိုရင် အများကြီး လေ့လာလို့ရတယ်လေ။" (ပရိုဂရမ်ရေးသားခြင်းဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေအတွက် ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး ဝဘ်ဆိုက်တွေထဲက တစ်ခုဖြစ်သည်)။
ကွမ်ဟျောင်းအွန်မှာ ထိုဝဘ်ဆိုက်အကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။
"Stack Overflow ဟုတ်လား? မန်နေဂျာနမ်၊ ခင်ဗျားရော ဒီဆိုက်အကြောင်း သိလား?"
နမ်ကျောင်းဆန်မှာ စကားติด (ထစ်) သွားသည်။
"အ... အေး... သိတာပေါ့။ ငါလည်း တစ်ခါတလေ ကြည့်ဖူးပါတယ်။ အဲဒီမှာ အချက်အလက်တွေ အများကြီး ရှိတာကိုး။"
Stack Overflow။
အိုင်တီကုမ္ပဏီအချို့မှာ အလုပ်လျှောက်လွှာတင်သူများကို ၎င်းဝဘ်ဆိုက်မှ အချက်အလက်များကို လျှောက်လွှာတွင် ထည့်သွင်းဖော်ပြခိုင်းလေ့ရှိသည်။ အလွန်နာမည်ကြီးသည့် ဆိုက်ဖြစ်သောကြောင့် နမ်ကျောင်းဆန်သာ မသိခဲ့ပါက အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့မည်။
'ဒီဆိုက်က အခုထိ မပေါ်သေးတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။'
မည်သူမျှ ထိုဝဘ်ဆိုက်ကို တည်ထောင်ရသေးသည်မဟုတ်။ ဝူဆောင်း ပြန်တွေးကြည့်လိုက်တော့မှ ၂၀၀၈ ခုနှစ်တွင် သူ ထိုဆိုက်ကို ဝင်ကြည့်ဖူးသည့် အမှတ်တရ မရှိမှန်း သတိရသွားသည်။ ဒါက သူ ဒီနေ့ လုပ်မိတဲ့ ဒုတိယမြောက် အမှားပဲ။
'ငါ ပြောမယ့်စကားကို သတိထားမှ ဖြစ်မယ်။'
ဝူဆောင်း တိတ်ဆိတ်နေစဉ် ကွမ်ဟျောင်းအွန်က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
"ဝူဆောင်း အလုပ်မှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တော်ရတာလဲဆိုတာ အခုတော့ နားလည်ပြီ။ နေ့လယ်စာ စားပြီးရင် ရုံးပြန်ရောက်တာနဲ့ ဒီဆိုက်ကို တစ်ခါတည်း ရှာကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"
ဝူဆောင်း အဆင်မပြေစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"အော်... ဟားဟား... ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ရှာကြည့်ဖို့ မလိုပါဘူး။"
"ပရိုဂရမ်မာဆိုတာ အမြဲတမ်း သင်ယူနေရမယ်။ နည်းပညာအသစ်တွေကို အမြဲ လေ့လာထားမှ ဖြစ်မှာ။"
နမ်ကျောင်းဆန်က ပြိုင်ဆိုင်လိုသည့်ပုံစံဖြင့် ဝင်ပြောသည်။
"အထူးသဖြင့် C++ ပရိုဂရမ်မာဆိုရင် MSDN (Microsoft Developer Network) ကို မကြာခဏ ဝင်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား?"
ထိုစဉ် ကွမ်ဟျောင်းအွန်၏ ဖုန်း တုန်ခါလာသည်။ သူ တောင်းပန်စကားဆိုပြီး ဖုန်းကို လက်ခံဖြေကြားလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးနွမ်းသွားသည်။
"အော်... တောင်းပန်ပါတယ်၊ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ရုံးပြန်သွားရတော့မယ်..."
"ရပါတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း ဗိုက်ဝနေပါပြီ။"
"မန်နေဂျာနမ်၊ ဝူဆောင်းရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်ဦးမှာ သေချာလို့လား?"
"မလိုဘူး။ ငါ ဒီအလုပ်ကို လုပ်လာတာ ၇ နှစ်တောင် ရှိပြီ။"
"ကောင်းပါပြီ။ သွားကြရအောင်။"
ကွမ်ဟျောင်းအွန်မှာ စိုးရိမ်နေပုံရသည်။ ဝူဆောင်း သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေမိသည်။
'ငရဲတံခါးတွေ ပိတ်သွားပြီဆိုတော့ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး မဖြစ်အောင် သူတို့ ဘယ်လိုကာကွယ်မလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးကြတော့မှာပဲ။ ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် သူတို့ အမှတ်ပေးစနစ်တစ်ခုကို စတင်ခဲ့ကြတာ။'
ကွမ်ဟျောင်းအွန် ဘာကြောင့် စိုးရိမ်နေရသလဲဆိုတာ ဝူဆောင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။