ဂျောင်ဂျင်စပ်က ရွတ်တွတ်တွတ်နှင့် အသံတုန်ရီစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ခင်… ခင်များ ရူးနေပြီလား။”
“ရူးနေတာ ခင်ဗျားပဲလေ။ ဒီမှာ ခင်ဗျားက ဘာလာလုပ်တာလဲ။”
“ငါက ဒါရိုက်တာတစ်ယောက်ဟေ့။”
ပက်ဂျုန်းဟွန်းက အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း ကန်ဝူဆောင်း ပြောထားသည့် စကားများကို ပြန်သတိရသွားကာ ရဲတင်းလာသည်။
“ဘယ်သူက ဘာပဲပြောပြော ခင်ဗျားက CEO ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ပဲ။ အဲဒါက နောက်ထပ် အကြောင်းမကြားမချင်း ဒီကုမ္ပဏီရဲ့ CEO ယာယီတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေရတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ခင်ဗျားက ဒီကုမ္ပဏီရဲ့ အကြီးအကဲပဲလေ။ ဒီကုမ္ပဏီမှာ ခင်ဗျားရဲ့ အခန်းကဏ္ဍက ဘာလဲဆိုတာ မမေ့နဲ့။”
ပက်ဂျုန်းဟွန်းက ရဲရဲတင်းတင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ရမှာလဲ။ ကျုပ်က CEO ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ပဲလေ။”
သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကလေးငယ်များသလို တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အငြင်းပွားနေကြသည်။ အခြားသော ဝန်ထမ်းများမှာမူ သူတို့နှစ်ဦးကို ခိုး၍ ရယ်မောနေကြ၏။ ဂျောင်ဂျင်စပ်မှာမူ ဒေါသထွက်လွန်း၍ စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဘယ်သောအခါကမျှ ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံခဲ့ရဖူးသည် မဟုတ်ချေ။
သူက အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ခင်များ… ကျုပ်ဘယ်သူဆိုတာ သိရဲ့လား။”
“ခင်ဗျားက ဒီကုမ္ပဏီရဲ့ ဒါရိုက်တာပါလို့ ခုလေးတင် ပြောသွားတာပဲလေ။ ပြီးတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ ကျုပ်သိထားရမယ့် အခြားအရာများ ရှိသေးလို့လား။” ဂျောင်ဂျင်စပ်မှာ ဒေါသဖြင့် မီးခိုးတထောင်းထောင်း ထွက်နေသော်လည်း ပက်ဂျုန်းဟွန်းကမူ ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆက်ပြောလေသည်။ “ဒါဟာ ဟာသလုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ကျုပ်က ခင်ဗျားရဲ့ အထက်လူကြီးဆိုတာ ခင်ဗျား နားမလည်ဘူးလား။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။”
ယခုအခါတွင် ပက်ဂျုန်းဟွန်းသည် ဂျောင်ဂျင်စပ်ထက် ရာထူးအဆင့်အတန်း ပိုမြင့်သည်မှာ အထင်အရှားပင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီတည်း။
ဂျောင်ဂျင်စပ်လည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေတော့သည်။ ထွက်သွားရင်းဖြင့်လည်း သူက အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းသွားသေးသည်။ “စောင့်ကြည့်နေလိုက်ကြဦးပေါ့။”
ဂျောင်ဂျင်စပ်သည် ကန်ဝူဆောင်းထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ “ဟေ့ကောင် ကန်ဝူဆောင်း၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။ အဲဒီကောင်က ဘယ်လိုလုပ် အထက်လူကြီး ဖြစ်သွားရတာလဲ။”
ကန်ဝူဆောင်းက ထွက်လာမည့် ရယ်သံကို မနည်းထိန်းထားရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါရိုက်တာ ဂျောင်၊ ခင်ဗျား ပြောပုံဆိုပုံက ရိုင်းစိုင်းနေပြီနော်။ သူက အဓိက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတစ်ဦးရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်လို့ အဲဒီရာထူးကို ရထားတာလေ။ အဲဒီလိုတော့ မလုပ်သင့်ဘူး။”
“ငါတော့ ဒါကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး။ အဲဒီကောင်ကို ရောင်းလိုက်တဲ့ ရှယ်ယာတွေကို မင်း ပြန်ဝယ်လိုက်၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားကုမ္ပဏီတစ်ခု ထပ်ဖွင့်လိုက်စမ်းပါ။”
ကန်ဝူဆောင်းက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားရာ ဂျောင်ဂျင်စပ်က ဤကိစ္စကို သူ အလေးအနက် စဉ်းစားနေပြီဟု ထင်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကန်ဝူဆောင်းက ပြန်ပြောလာသည်။ “ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေ ရှိနေတာက ဘေးအန္တရာယ်ကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လျှော့ချပေးနိုင်တာပဲလေ။ ဒါကို ဒါရိုက်တာ ဂျောင် အကောင်းဆုံး သိပါတယ်ဗျာ။ သူက အမေရိကန်ဘဏ္ဍာရေးလောကမှာ သြဇာတိက္ကမ ကြီးမားတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူကြီးတစ်ဦးနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာပါ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့အတွက် သူတို့လိုပါတယ်။”
“… ဒါပေမဲ့ ဒါက လုံးဝ မဖြစ်သင့်တာပဲ။”
ကန်ဝူဆောင်းက သူ၏ အသံကို အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်သည်။ “အမေရိကန်ဘက်နဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိဖို့ ဘလောက်တောင် အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မပြောခဲ့ဘူးလား။ သူက ဒီကနေ့ အနေအထားကို ရောက်အောင် ကျွန်တော့်ကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့တဲ့ အလွန်အမင်း အရေးပါတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတစ်ဦးပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကဆိုရင် ကျွန်တော်က နူရီဖိုင်းနန့်စ် ရဲ့ သာမန် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့တာလေ။” ကန်ဝူဆောင်းက အနည်းငယ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးမှ ပြဇာတ်ဆန်ဆန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “သူက ကျွန်တော့်ကို ဒီနေ့လို လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် ဖန်တီးပေးခဲ့တာပါ။ အချက်အလက်တွေကို ဘယ်လို ပုံစံခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရမယ်ဆိုတာကို သင်ပေးခဲ့တာလည်း သူပါပဲ။”
ဂျောင်ဂျင်စပ်မှာ ကန်ဝူဆောင်းကို မယုံကြည်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။ သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။ “ဒါဆိုရင် တခြားလမ်း မရှိတော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။”
“ခင်ဗျား မကြိုက်ဘူးဆိုရင်တော့ ဘယ်အချိန်မဆို ထွက်သွားလို့ ရပါတယ်။”
“…”
ပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကန်ဝူဆောင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားရဲ့ ထိုင်ခုံကို ပြန်မယူချင်ဘူးလား။ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်လိုက်စမ်းပါ။”
နောက်ဆုံးတွင် ဂျောင်ဂျင်စပ်လည်း သဘောတူလိုက်ရကာ ဖုန်းချလိုက်လေသည်။
ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ပက်ဂျုန်းဟွန်းက သူ့ကို အထናအထောင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဟောဗျာ၊ အရှက်မဲ့ပြီး ပြန်လာကပ်တဲ့လူကို ကြည့်စမ်းဦး။ အလုပ်သာ လုပ်စမ်းပါဗျာ။ ကျွန်တော့်ကုမ္ပဏီရဲ့ နံပါတ်တစ် စည်းမျဉ်းက အချိန်ကို အကျိုးရှိရှိ စီမံခန့်ခွဲဖို့ပဲ။ နားလည်လား။”
ဂျောင်ဂျင်စပ်လည်း သွားများကို ကြိတ်ထားလိုက်မိသော်လည်း သူ့စားပွဲဆီသို့သာ လျှောက်သွားလိုက်ရသည်။
‘သေစမ်း။ ဒီအတွက် ခင်ဗျားကို သေချာပေါက် တန်ဖိုးပေးစေရမယ်။’
***
ကန်ဝူဆောင်းလည်း ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ “ဟားဟားဟားဟား။”
ဖုန်းပြောပြီးနောက် ကန်ဝူဆောင်းသည် အင်ချွန်អင်တိုနယ်ရှင်နယ် လေဆိပ်ရှိ VIP ထွက်ခွာရေး ရပ်နားခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။
ဂျန်ဂွမ်ချူလ်က ကန်ဝူဆောင်းကို မေးလိုက်သည်။ “မင်း ဘာတွေ ထပ်ကြံစည်နေပြန်ပြီလဲ။”
“ဟားဟားဟား။ ဘာမှ မကြံစည်ပါဘူးဗျာ။”
“မင်းကတော့လေ…”
ဂျန်ဂွမ်ချူလ် ဘာတွေ စဉ်းစားနေသည်ကို ကန်ဝူဆောင်း ခန့်မှန်းမိသည်။ “ဟားဟားဟား၊ ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ငွေကြေးနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။”
“ငါ့ကို လိမ်လို့မရဘူးဆိုတာ မင်းသိတယ် မဟုတ်လား။”
“သိတာပေါ့ဗျာ။”
ထိုစဉ် လေယာဉ်ထွက်ခွာမည့် ကြေညာသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကန်ဝူဆောင်းနှင့် သူ၏ ဝန်ထမ်းများသည် တရုတ်နိုင်ငံသို့ ထွက်ခွာမည့် လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကြလေသည်။ ပက်ဗျူင်ကီ၊ ဂျန်ဂွမ်ချူလ် နှင့် ဟုန်ဆူဘင် တို့ အပါအဝင် ခရီးသည် စုစုပေါင်း ရှစ်ဦး ရှိ၏။
ကန်ဝူဆောင်းက အားလုံးအတွက် ဖပ်စ်ကလပ် (ပထမတန်းစား) လက်မှတ်များကို ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။ ရာထူးအဆင့် နိမ့်သော ဝန်ထမ်းများမှာ အံ့အားသင့်လျက် အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။
“ကျွန်တော် ပထမတန်းစားခုံမှာ ထိုင်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။”
“မ… မိုက်လိုက်တာဗျာ။”
“အို ဘုရားရေ၊ လှဲလို့တောင် ရတယ်ဟေ့။”
“အဖျော်ယמကာတွေက အလကားတဲ့။ ဟိုတယ်ကြီး တစ်ခုလိုပဲ။”
“စားစရာတွေကို မြင်လိုက်ကြရဲ့လား။ စတိတ်စတိတ် အပါအဝင် သုံးမျိုးတွဲ (သုံးဆင့်တွဲ) ထမင်းစားပွဲတွေ ရမှာတဲ့။”
ပက်ဗျူင်ကီက ကန်ဝူဆောင်းကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ကုမ္ပဏီငွေတွေကို ဒီလောက်အထိ သုံးဖြုန်းနေတာ ဖြစ်ပါ့မလား ကန်ဝူဆောင်း။”
ကန်ဝူဆောင်းက အားလုံး ကြားနိုင်စေရန် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “လိုအပ်ရင် သုံးလို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေ ကောင်းမွန်လာဖို့ဆိုရင် ဝန်ထမ်းတွေအားလုံး ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေဖို့ လိုတယ်လေ။ ဒါမှသာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ Blue S စမတ်ဖုန်းကို ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး ဖြစ်လာအောင် လုပ်နိုင်မှာပေါ့။”
ဂျန်ဂွမ်ချူလ်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့လေ၊ ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနားကို လီအာရီလည်း လာရောက်ပါဝင်မှာပါ။ မင်း အကြံပေးတဲ့အတိုင်း LetChat ဝန်ဆောင်မှုအတွက် သူ့ကို ကြော်ငြာမော်ဒယ်အဖြစ် ငါတို့ ငှားရမ်းခဲ့ပြီလေ။ ကြော်ငြာကိုလည်း လာမယ့်လကစပြီး ထုတ်လွှင့်တော့မှာ။”
ကန်ဝူဆောင်းက မေးလိုက်သည်။ “သူ့အတွက် ဒေါ်လာ သို့သန်း ပေးခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား။”
ဂျန်ဂွမ်ချူလ်က အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ “အ… အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါနဲ့ တရုတ်နိုင်ငံမှာ လီအာရီက ဘလောက်တောင် ရေပန်းစားလဲ။”
ဂျန်ဂွမ်ချူလ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကန်ဝူဆောင်း ဤစာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုစဉ်က သူ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင် တရုတ်နိုင်ငံ၌ လီအာရီ၏ တန်ဖိုးမှာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေပြီတည်း။ လီအာရီ၏ နောက်ဆုံး ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲသည် တရုတ်နိုင်ငံနှင့် အခြား အာရှနိုင်ငံများတွင်ပါ လူကြိုက်များလာခဲ့ပြီးနောက် လီအာရီ၏ ရေပန်းစားမှုမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ မြင့်တက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် လီအာရီနှင့် သူမ၏ မန်နေဂျာတို့ လျှောက်ဝင်လာကြသည်။
သူ့ကို မြင်သည်နှင့် လီအာရီက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “ကြာပြီနော် ဒါရိုက်တာမင်း။”
ကန်ဝူဆောင်း ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “သြော်၊ တော်တော် ကြာသွားပြီပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ TV ကြော်ငြာ ရိုက်ကူးတဲ့နေ့ကတည်းက မတွေ့ရတော့တာ။”
သူမ၏ မန်နေဂျာက အဆင်မပြေဟန်ဖြင့် ပြုံးပြသည်။
လီအာရီက ကန်ဝူဆောင်းကို စကားစပ်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒါက ခင်ဗျား ဟိုတယ်မှာ ကျွန်မကို ချိန်းပြီး လူချင်းမတွေ့ဘဲ ထွက်သွားခဲ့တဲ့နေ့လေ။”
“ဟား… ဟား… အဲဒီလို ပြောလိုက်တော့လည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲနော်။”
“သြော်၊ ဂရုစိုက်မိသေးတယ်ပေါ့။ တောင်းပန်ပါတယ်။”
လီအာရီက လှောင်ပြောင်သလို လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကန်ဝူဆောင်းမှာ ချွေးပြန်လာပြီး အမြန် တောင်းပန်လိုက်ရသည်။ “အဲဒီကိစ္စအတွက် တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အကြောင်းပြချက် ကောင်းကောင်း ရှိပေမဲ့ ဒါကတော့ မဖြစ်သင့်တာ အမှန်ပါပဲ။ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ဟားဟား၊ ရပါတယ်။ အဲဒီနေ့က ဟိုတယ်မှာ ညစာကောင်းကောင်းတော့ စားလိုက်ရတာပေါ့။”
ကန်ဝူဆောင်းက မျက်နှာပူပူဖြင့် ပြုံးနေစဉ် တခြားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး ထပ်မံ လျှောက်ဝင်လာကြပြန်သည်။
ယွန်းဆိုနာနှင့် သူမ၏ မန်နေဂျာတို့ပင်တည်း။
သူမသည် Coconut Talk အတွက် အငှားခံရပြီးနောက်ပိုင်း သူမ၏ ရေပန်းစားမှုမှာ အလွန်အမင်း မြင့်တက်လာခဲ့ရာ ယခုဆိုလျှင် လီအာရီနှင့် တန်းတူအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ယွန်းဆိုနာလည်း ကန်ဝူဆောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် မျက်နှာပျက်သွားသည်။
ဂျန်ဂွမ်ချူလ်က ပြုံးစိစိဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အော်၊ ငါ မပြောမိလိုက်ဘူး။ ယွန်းဆိုနာကိုလည်း လိုက်ခဲ့ဖို့ ငါ ဖိတ်ထားလိုက်တယ်။ သူလည်း တရုတ်နိုင်ငံမှာ အများကြီး ရေပန်းစားတာပဲဟာ။ မင်း သဘောတူတယ် မဟုတ်လား။”
ကန်ဝူဆောင်း၏ နဖူးမှ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျလာတော့သည်။ ဂျန်ဂွမ်ချူလ်ကမူ အားလုံးကို သိနေသည့်ပုံစံဖြင့် ပြုံးပြနေ၏။
ကန်ဝူဆောင်းလည်း အဆင်မပြေစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဟ… ဟုတ်ပါတယ်။ အလုပ်ကောင်းတယ်လေ။”
နောက်ဆုံးတွင် ခရီးသည်များအားလုံး မိမိတို့၏ ထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်ကြပြီး ထိုင်ခုံခါးပတ်များကို ပတ်ကြရန် ကြေညာချက် ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။
***
The One စတင်မိတ်ဆက်သည့် ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနား။
ရောင်းအားကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ဒေယန်းမှ ချိုတေးမင် ကိုယ်တိုင် တက်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဂျွန်ထေးဝမ်က ချိုတေးမင်၏ နားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
“TK က The One ရဲ့ ထွက်ရှိမှုကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ဖို့ အရာရာကို လုပ်ဆောင်နေပါတယ်။”
“ဟားဟား၊ တကယ်ကို ကြိုးစားပေးကြတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သူတို့ စကားစမြည် ပြောနေစဉ်အတွင်း The One ၏ ပထမဆုံး ဝယ်ယူသူ၏ အမည်ကို ကြေညာလိုက်သည်။
“ပထမဆုံး ဝယ်ယူသူ ဖြစ်လာတဲ့ ကင်နမ်ယောင်းကို ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ခင်ဗျားက The One ရဲ့ ပထမဆုံး ပိုင်ရှင် ဖြစ်လာပါပြီ။ ဘယ်လို ခံစားရလဲခင်ဗျား။”
“မယုံနိုင်စရာပါပဲ။”
ချိုတေးမင်သည် ဤပွဲအတွက် နာမည်ကြီး MC တစ်ဦးကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။ သူသည် ဤပွဲကို တတ်နိုင်သမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာစေလိုခဲ့သည်။
MC က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ကဲ နမ်ယောင်းရေ၊ မင်းရဲ့ ဖုန်းအသစ်စက်စက်နဲ့ ပထမဆုံး ဘယ်သူ့ကို ဖုန်းခေါ်ချင်လဲ။”
“ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေကိုပါ။”
“ဒါဆိုရင် ခေါ်လိုက်ပါတော့လေ။”
ကင်နမ်ယောင်းလည်း ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။ ဖုန်းကို နားတွင် တပ်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် ဖုန်းမှ အပူဓာတ် ထွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခဏချင်းမှာပင် သူမ၏ မိခင်က ဖုန်းကို လက်ခံဖြေကြားလိုက်သည်။
“သမီး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“သမီး ဒေယန်းကနေ The One ရဲ့ ပထမဆုံး ဖုန်းအစစ်ကို ရခဲ့ပြီလေ။”
ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ဖုန်းသည် ကင်နမ်ယောင်း ကိုင်မရလောက်အောင် အလွန်အမင်း ပူလာခဲ့သည်။ သူမလည်း ဖုန်းကို လွှတ်ချလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည့် အဆိုပါဖုန်းမှာ မီးခိုးများ ထွက်လာတော့သည်။
အားလုံးမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြပြီး ငေးကြည့်နေမိကြသည်။
အနုတ် ၁၂ ရာခိုင်နှုန်း။
ထိုနေ့တွင်ပင် ဒေယန်းစစ္စတမ်၏ ရှယ်ယာဈေးနှုန်းမှာ အချိန်အစောဆုံး စံချိန်တင် အနိမ့်ဆုံးသို့ ထိုးဆင်းသွားခဲ့လေတော့သည်။