အခန်း ၁၀။ <ငရဲတံခါးကို ပိတ်လိုက်ခြင်း>
ယွန်ဂီဟွမ်သည် ဝူဆောင်းနောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားသည်။ ဝူဆောင်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသဖြင့် သူက စိတ်မရှည်စွာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။
“ဟေ့၊ အသစ်စက်စက်ကောင်လေး။ ဟေ့! မင်းကို ပြောနေတာ!”
“ကျွန်တော် ဘယ်မှ မသွားပါဘူး။ ဘာလို့ လိုက်နေတာလဲဗျ?”
“မင်းပြောတဲ့ စကားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဆာဗာ ပြဿနာဆိုတာ ဘာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာပိုက်ဆံတွေလဲ?”
“ကျွန်တော်တို့ သူတို့အတွက် အလကား အလုပ်လုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရောင်းဌာနကို ဆက်သွယ်ပြီး စာချုပ်ချုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။”
“မင်း တကယ်ပြောနေတာလား?”
“အရောင်းဌာနကို အရင်ဆက်သွယ်ပါ။ ပြီးမှ စာချုပ်ချုပ်မယ်။”
ဝူဆောင်း၏ ပြတ်သားသော သဘောထားကြောင့် ယွန်ဂီဟွမ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အသက် ၂၆ နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းပြတ်သားနေရတာလဲ။ ယွန်ဂီဟွမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်သည်။
‘ငါ သူ့ကို နားမလည်နိုင်ဘူး။’
အစပိုင်းတွင် သူသည် ဝူဆောင်းကို အတွေ့အကြုံမရှိသေးသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။ လောကကြီး၏ အဖြစ်မှန်ကို သင်ပေးပြီး ပြုပြင်ပေးရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝူဆောင်းသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပိုနေသည်။
ကျားတစ်ကောင်လား။
မဟုတ်သေးဘူး။ သူက ကျားထက်ပင် သာလွန်သည့် ကောင်းကင်ပျံ နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။
“မနေ့က မင်းပဲ ပြောခဲ့တာလေ၊ စမ်းသပ်တဲ့ကုဒ်တွေရဲ့ ၁၅ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ပြီးသေးတယ်ဆို။ ဒါဆိုရင် အဲဒါတွေကို ဘယ်အချိန်မှာ အပြီးသတ်ပြီး ဆာဗာကုဒ်တွေကို စစ်ဆေးဖို့ အချိန်ရလိုက်တာလဲ?”
“SI နယ်ပယ်မှာ စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်ဗျ။ ‘လိုအပ်တာထက် ပိုတဲ့ နောက်ဆုံးသတ်မှတ်ရက်ကို တောင်းဆိုပြီး ရလဒ်ကို လှပအောင် ဖန်တီးထားပါ’ တဲ့။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် အချိန်ပိုလိုတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ နောက်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ တင်ပြချက်မှာ အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက်တွေပဲ ထည့်ထားတာလေ။ အချိန်အများကြီး ကျန်သေးတာကြောင့် ဟိုဟာနည်းနည်း၊ ဒီဟာနည်းနည်း ကြည့်ဖြစ်တာပါ။”
“မင်း တကယ်ပြောနေတာလား? တင်ပြချက်မှာ အဓိကအချက်တွေပဲ ထည့်ထားတယ်ဆိုတာ ငါသိပေမယ့် မင်း အလုပ်လုပ်တာ တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတာလေ! ဘယ်လိုလုပ်ပြီး PPT ရော၊ စမ်းသပ်ကုဒ်တွေရော အကုန်ပြီးအောင် လုပ်ပြီး ဆာဗာကုဒ်တွေကိုပါ ကြည့်နိုင်ရတာလဲ?”
“ဆာဗာကုဒ်တွေက သိပ်ထူးခြားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ Oracle စနစ်ကို ကြည့်ရတာလည်း လွယ်ပါတယ်။ PPT ကတော့ အလွယ်လေးပါ။”
ဝူဆောင်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“လောကကြီးမှာ ရှင်းပြလို့မရတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် အလုပ်ပိုလုပ်လိုက်မိပြီ ထင်တယ်။ အိပ်ငိုက်လာပြီ။ ခေါင်းရှင်းသွားအောင် ခဏ လမ်းလျှောက်လိုက်ဦးမယ်။ အဲဒီတော့ စာချုပ်ကို အဆင်သင့်ပြင်ထားပေးပါ။ အော်! နောက်ပြီး အလုပ်ချိန်က ညနေ ၆ နာရီခွဲမှာ ပြီးတယ်ဆိုတာကိုလည်း အားလုံးကို သတိပေးထားလိုက်ပါဦး။”
ယွန်ဂီဟွမ်သည် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။
***
အပြင်ဘက်တွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ဝူဆောင်း ကော်ဖီတစ်ခွက် သောက်လိုက်သည်။ ဆောင်းရာသီ၏ အေးစက်သော လေပြေက သူ့ကို လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်လာသည်။ ၁၀ နှစ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကို မနေ့ကမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလို သူ အမှတ်ရနေသည်။
“အရူးအမူး ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေပေါ့။ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ဒေယန်းက ကျော်ကြားတဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲရေးသူတွေကို အတင်းအကျပ် ငှားရမ်းခဲ့ရတယ်။”
ဝူဆောင်း မှတ်မိသည်မှာ ၎င်းကို ပြုပြင်ရန် တစ်ပတ်ခန့် ကြာခဲ့သည်။ ဖောက်သည်အားလုံး၏ လက်ကျန်ငွေများ မှားယွင်းနေခြင်း မဟုတ်သဖြင့် အရောင်းအဝယ်ဝန်ဆောင်မှုမှာ ဆက်လက်လည်ပတ်နေပြီး မှားယွင်းချက်များကို တစ်ခုချင်းစီ လိုက်ပြင်ပေးခဲ့ရသည်။
အလိုအလျောက် မဟုတ်ဘဲ လူကိုယ်တိုင် လိုက်ပြင်ရခြင်းဖြစ်သည်။
လက်ကျန်ငွေများကို ပြင်ဆင်ရန် နာရီပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်ခဲ့ရသည်။ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီး နှစ်လအကြာအထိတောင် လူတိုင်း အသင့်အနေအထား ရှိနေခဲ့ရသည်။ ငရဲနှင့်ပင် တူသည်။
“ယွန်ဂီဟွမ်က ကျွန်တော့်အမိန့်ကို လိုက်နာမလား မသိဘူး… ဒီအခွင့်အရေးကို သူ လက်လွတ်မခံစေချင်ဘူး။”
ဝူဆောင်း တစ်ချက် တုန်ယင်သွားသည်။ သူ့နားရွက် ယားနေသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အကြောင်း ပြောနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဒေဆန်စနစ်၏ အရောင်းဌာနမှ ဂိုယောင်ဂျွန်က ညည်းတွားသည်။
“မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ရလိမ့်မယ်၊ အထွေထွေမန်နေဂျာ။ မင်းအတွက်နဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အစည်းအဝေးကိုတောင် ဖျက်လိုက်ရတယ်။”
“ဒီကိစ္စသာ အဆင်ပြေသွားရင် အကြီးကြီး ဖြစ်လာမှာ။ အနည်းဆုံး ဒေါ်လာ ၄၄၀,၀၀၀ လောက်တော့ တန်လိမ့်မယ်။”
ဒေါ်လာ ၄၅၀,၀၀၀။ ဂိုယောင်ဂျွန် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်သည်။
“ဒေါ်လာ ၄၅၀,၀၀၀ လို့ ပြောလိုက်တာလား? မင်း ရှင်းပြဖို့ လိုလိမ့်မယ်။”
“နူရီဖိုင်းနန့်စ်ရဲ့ အကောင့်စနစ်မှာ ပြဿနာ တက်နေလို့။”
ဂိုယောင်ဂျွန် တုန်လှုပ်စွာ မေးသည်။
“ဘာ? ငါတို့ဆီက အမှားပါသွားတာလား?”
“မဟုတ်ဘူး၊ ကံကောင်းပါတယ်။”
“ဟူး… ငါ့ကို ခြောက်လိုက်တာ။”
“ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ဒေါ်လာ ၂၀၀,၀၀၀ တောင်းမယ်။ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အနာဂတ် အကြံပေးမှုတွေအတွက် ဒေါ်လာ ၂၅၀,၀၀၀ ထပ်တောင်းမယ်။”
ဂိုယောင်ဂျွန် စိုးရိမ်စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အထွေထွေမန်နေဂျာ၊ အကောင့်စနစ်ဆိုတာ အန္တရာယ်များတဲ့ နယ်မြေပါ။ ငါတို့သာ မှားယွင်းသွားရင် ကုမ္ပဏီပါ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ သိတယ်မလား?”
“ဒါ ငါတို့ရဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ အန္တရာယ်မယူရင် ဘယ်တော့မှ ကြီးပွားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆို မင်းက ငါတို့ အကောင့်စနစ်ထဲကိုပါ ခြေစုံပစ် ဝင်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား?”
“အမြဲတမ်း ဘေးကင်းရာမှာပဲ နေလို့ မရဘူးလေ။ ငါအရင်က ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မှတ်မိတယ်မလား?”
“ဟားဟား၊ မှတ်မိတာပေါ့။ ဒါဆို ငါတို့ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးပြီး ပိုကောင်းတဲ့ စနစ်ကို ကမ်းလှမ်းမယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ စိတ်ကျေနပ်ရင် အကောင့်စနစ် စာချုပ်ကိုပါ ယူပြီး ထိန်းသိမ်းခတွေ ယူမယ်ပေါ့?”
“ဟုတ်တယ်။ အခုလောလောဆယ် ST က ဒီစာချုပ်ကို ကိုင်ထားပေမယ့် မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါက ဒေယန်းနဲ့ အရင်ကတည်းက အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့တာ။ စာချုပ်ကို လုယူလို့ ရတယ်။ ဒါက ငါတို့ ကြီးပွားဖို့ အစပျိုးခြင်းပဲ။”
ယွန်ဂီဟွမ်သည် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားသည်။ အကောင့်စနစ်သည် ဘဏ္ဍာရေး ကုမ္ပဏီတိုင်း၏ အဓိက အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး ဤနယ်ပယ်တွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရန်မှာ မည်သူမဆို လုပ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ အကောင်းဆုံး ကုမ္ပဏီများသာလျှင် ထိုကဲ့သို့သော စာချုပ်များကို ရရှိနိုင်သည်။ ဒါဟာ သူတို့အတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။
“ငါ့အတွက် အဆင်သင့်ပြင်ထားပါ။ ကွင်းဆင်းကြီးကြပ်ရေးမှူးက ရုံးချုပ်ကို သွားပြီး အစည်းအဝေး လုပ်နေတယ်။ မကြာခင် အဖြေပေါ်လာလိမ့်မယ်။”
ယွန်ဂီဟွမ်သည် ကင်ယောင်းဂွန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
“ဟေ့၊ အဲဒီ အသစ်စက်စက်ကောင်လေး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ? သူ့ကို ရှာပေးစမ်း။”
ကင်ယောင်းဂွန်သည် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
***
ဝူဆောင်း ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီး သူ့အမြင်ကို ပြောပြလိုက်သောအခါ ယွန်ဂီဟွမ် ဒေါသထွက်သွားသည်။
“မင်း… မင်း ရူးနေတာလား!”
“ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ စည်းကမ်းချက်ပဲ။ လက်ခံမလား၊ မခံဘူးလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပါ။ ဒါကို မပေးနိုင်ရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ပဲ ကိုယ်တိုင် လုပ်ကြပေါ့။”
ယွန်ဂီဟွမ် ဒေါသတကြီး ထရပ်လိုက်သည်။ ဂိုယောင်ဂျွန်က ဝူဆောင်းကို စည်းရုံးရန် ကြိုးစားသည်။
“ဝူဆောင်း၊ ဒါက ကုမ္ပဏီအတွက် အရမ်း အရေးကြီးတယ်။ အဆင်ပြေသွားရင် ကုမ္ပဏီဘက်က မင်းကို ထိုက်တန်သလို ပြန်ပေးမှာပါ။”
ဝူဆောင်းသည် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း အခုပဲ လျော်ကြေးကို ကြိုတောင်းနေတာပါ။”
ယွန်ဂီဟွမ် အသက်ရှူနှုန်း မမှန်တော့ပေ။ ဂိုယောင်ဂျွန်မှာ ခေါင်းကိုက်လာသည်။ ပက်ဂျွန်ဝူက အနီးနားတွင် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။ ဒီအသစ်စက်စက် ဝန်ထမ်းလေးမှာ တကယ်ကို ထူးခြားသည်။
“ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ ဒေါ်လာ ၅၀,၀၀၀၊ ပြီးတော့ အနာဂတ် အကြံပေးမှုအတွက် နောက်ထပ် ဒေါ်လာ ၅၀,၀၀၀။ စုစုပေါင်း ဒေါ်လာ ၁၀၀,၀၀၀။ ကျွန်တော် တောင်းတာ မတရားတဲ့ ပမာဏ မဟုတ်ပါဘူး။ Batch လုပ်ငန်းစဉ် ပြဿနာကို ရှာတွေ့တာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲလေ။”
“……”
ယွန်ဂီဟွမ်သည် ဝူဆောင်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဂိုယောင်ဂျွန်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ကျွန်တော် ဒီပြဿနာကို ဒီနေ့မကုန်ခင် တစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောနေတာ။ ဒါတောင် မတရားဘူးလို့ ထင်နေတုန်းလား? ကုမ္ပဏီက ဒေါ်လာ ၂၀၀,၀၀၀ ကို အလွယ်တကူ ရမှာဖြစ်ပြီး အကောင့်စနစ် နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာပါ။ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးအတွက် ဒီလောက်တော့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသင့်ပါတယ်။”
“မင်း တကယ် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား? မင်း မဖြေရှင်းနိုင်ရင် ဘာလုပ်မလဲ?”
“ဟားဟား၊ ကျွန်တော် မအောင်မြင်ရင် လာမယ့် ၅ နှစ်စာ လစာကို စွန့်လွှတ်ပါ့မယ်လို့ စာချုပ်ချုပ်ပေးပါ့မယ်။”
ထိုအချိန်တွင် ကွတ်ဂျောင်ဝုသည် ဒေယန်းစနစ်နှင့် အစည်းအဝေးမှ ပြန်ရောက်လာသည်။
“အထွေထွေမန်နေဂျာ၊ ဒေယန်းက ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ရင် ဒေါ်လာ ၁၅၀,၀၀၀ ပေးဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ မအောင်မြင်ရင်တော့ တစ်ပြားမှ ရမှာမဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးသတ်မှတ်ရက်က မနက်ဖြန် မနက်ဈေးကွက် မဖွင့်ခင်အထိပဲ။”
ဝူဆောင်း ပြုံးလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခု ပြောစရာရှိသေးတယ်။ ညနေ ၆ နာရီခွဲကျော်ပြီးမှ အလုပ်လုပ်ရမယ်ဆိုရင် တစ်နာရီကို ဒေါ်လာ ၁,၀၀၀ နှုန်းနဲ့ တွက်ပေးရမယ်။ အခုက… ညနေ ၅ နာရီ ရှိပြီ။”
ယွန်ဂီဟွမ် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ ပက်ဂျွန်ဝူနှင့် ကင်ယောင်းဂွန်တို့မှာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ကွတ်ဂျောင်ဝုက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
“အော်၊ ပြီးတော့ နောက်ထပ် အကြံပေးမှုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း ညသန်းခေါင်မတိုင်ခင် အလုပ်ပြီးအောင် လုပ်နိုင်ရင် သူတို့ လက်ခံပေးမယ်တဲ့။”
ယွန်ဂီဟွမ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါဆို… မင်းက ငါတို့ကို အရင် သက်သေပြခိုင်းတာပေါ့။”
သူသည် ဝူဆောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဝူဆောင်းမှာ ထိုင်ခုံတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်နေပြီး ပြုံးနေသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ပြဿနာက သူ့အလိုလို ပြေလည်သွားရင်တော့ ကမ်းလှမ်းချက်က ပျက်ပြယ်သွားမှာပေါ့။”
ဝူဆောင်းက နာရီကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“အခု ညနေ ၅ နာရီ ၁၀ မိနစ် ရှိပြီ။”
ယွန်ဂီဟွမ်သည် မန်နေဂျာ ဂိုကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မန်နေဂျာ ဂို၊ စာချုပ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်ပါ။ ပြီးတော့ မင်း… အသစ်စက်စက်ကောင်လေး၊ မင်း ပြောတဲ့အတိုင်း ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာ ကောင်းလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီနယ်ပယ်မှာ မင်း ဘယ်တော့မှ အလုပ်လုပ်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“မန်နေဂျာဂို၊ ကျွန်တော် အခု ညသန်းခေါင်အထိ အလုပ်လုပ်ရတော့မှာမို့လို့ ညနေပိုင်း အပိုဆောင်းလုပ်အားခ ၅ နာရီအတွက် ဒေါ်လာ ၅,၀၀၀ ကို စာချုပ်ထဲမှာ ထည့်ပေးပါ။ ပထမဆုံး ၃၀ မိနစ်စာ အလုပ်ကိုတော့ ကျွန်တော် အခမဲ့ လုပ်ပေးပါ့မယ်။”
ဂိုယောင်ဂျွန်သည် ယွန်ဂီဟွမ်၏ အတည်ပြုချက်ကို မျှော်လင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ယွန်ဂီဟွမ်က ဝူဆောင်းကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“သဘောအတိုင်းပဲ။”
ဝူဆောင်းသည် လက်ချောင်းဆစ်များကို အသံမြည်အောင် ချိုးလိုက်ပြီး ကီးဘုတ်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
“ကုမ္ပဏီက ဒေါ်လာ ၁၅၀,၀၀၀ ပဲ ရမှာကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အခကြေးငွေကိုတော့ အပြည့်အဝ ရမှ ဖြစ်မယ်။ ပြီးတော့ ဒီစာချုပ်အတွက် ရှေ့နေနဲ့ မှတ်ပုံတင်အရာရှိကိုလည်း ရှာပေးရမယ်။ အဲဒါတွေကို ခင်ဗျားတို့ပဲ တာဝန်ယူ စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် အလုပ်စတော့မယ်။”
ယွန်ဂီဟွမ်သည် အရှုံးပေးသည့်သဘောဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။