နတ်ဘုရားတို့၏ အသက်ရှည်ခြင်း – အခန်း ၆၈: စွန့်စားသူများလား သို့မဟုတ် သေကြောင်းကြံသူများလား [II]
ကျူးဖုန်းသည် လင်းဒါရှာ၏ အမူအရာကို အကဲခတ်ရင်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ လင်းဒါရှာ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်နှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်တို့ ရောထွေးနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
"ကျွန်မတို့ ဘာဆက်လုပ်သင့်သလဲ ကျူးဖုန်း" လင်းဒါရှာက တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
သူတို့သည် ဂျင်ဂျင်ရွာ၏ အစွန်အဖျားတွင် ရှိနေကြပြီး လေထုထဲ၌ တင်းမာမှုများ လွှမ်းခြုံနေသည်။ လင်းချောင်နှင့် ရှီရှန်းတို့သည်လည်း အနီးအနားတွင် အသင့်အနေအထားဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ဘောင်ကမူ လက်ထဲတွင် မှော်အဆောင်တစ်ခုကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စစ်ဆေးနေသည်။
ကျူးဖုန်းက ခပ်အုပ်အုပ် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် "ဒီနေရာကနေ လှည့်ပြန်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ရှေ့ဆက်သွားမယ်ဆိုရင်လည်း အန္တရာယ်က ပိုများလာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ အမှန်တရားကို သိချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒီအန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ပဲ ရှိတယ်" ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
လင်းချောင်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာကာ "ကျူးဖုန်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီလောက်ထိ ရောက်လာခဲ့ပြီးပြီ။ နောက်ဆုတ်လိုက်ရင် ဘာအကျိုးမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။
ရှီရှန်းကမူ ဘာမျှမပြောဘဲ ခေါင်းသာ ငြိမ့်ပြသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုထက် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့် အရိပ်အယောင်များသာ ပိုမို ထင်ဟပ်နေသည်။
ဘောင်သည် အနီးအနားရှိ ချုံနွယ်များကြားမှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လန့်ဖျပ်သွားပြီး "တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားနေတယ်!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် ကျူးဖုန်းသည် အာရုံများကို စုစည်းလိုက်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေသည်။ ၎င်းသည် ရိုးရှင်းသော စွန့်စားမှုတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ သေခြင်းတရားနှင့် နီးကပ်နေသော ခရီးတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။
"အားလုံး သတိထားကြ။ ဘာပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ ကျွန်တော့်နောက်ကနေပဲ လိုက်ခဲ့ကြ" ကျူးဖုန်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
အဖွဲ့သားများသည် ကျူးဖုန်း၏ စကားအတိုင်း တန်းစီလိုက်ကြပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်သွားကြသည်။ ဂျင်ဂျင်ရွာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များသည် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် တစ်စစ ပေါ်ထွက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် လင်းချောင်နှင့် လင်းဒါရှာတို့တွင် မည်သည့်အကြီးအကဲကိုမျှ ခေါ်ဆောင်သွားရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူတို့သည် ဤခရီးအတွက် ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် အခန်းမှ မထွက်ခွာမီ သူ၏ ပစ္စည်းများကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ တံခါးပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ မောင်နှမနှစ်ယောက်မှာ ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ အိပ်စက်ခဲ့ကြပါလေစ။
"မင်္ဂလာပါ ဒါရှာ၊ ချောင်"
"မင်္ဂလာပါ ဖုန်း"
"ကျွန်တော်ထက်တောင် စောရောက်နေကြတာပဲ။ အကြာကြီး စောင့်လိုက်ရသေးလား။ ယင်းကျဲ့ကော ဘယ်မှာလဲ"
ကျူးဖုန်းသည် လျှပ်စီးတပည့် ဖြစ်သူကို လိုက်လံရှာဖွေနေသည်။ သူသည် ဖူယင်းကျဲ့ကို သူတို့၏ စွန့်စားသူအဖွဲ့ထဲသို့ ထည့်သွင်းမည့်အကြောင်း အမြွှာညီအစ်ကိုမောင်နှမတို့အား ပြောပြထားပြီးဖြစ်ရာ သူတို့ကလည်း မတတ်သာသည့်အဆုံး လက်ခံထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"မင်းသူငယ်ချင်းက ရောက်မလာသေးဘူး"
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သူရောက်လာဖို့ အချိန်အများကြီး ရှိပါသေးတယ်"
"ကျွန်မတို့ ဘာကြောင့် စောစောလာသလဲဆိုတာ သိတယ်မလား။ အားလုံးကို စောင့်မနေစေချင်လို့လေ"
ထိုသို့ ပြောဆိုပြီး မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင် ယင်းကျဲ့သည် လျှပ်စီးခြေလှမ်းများကို အသုံးပြုကာ အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့သည်။
"မင်္ဂလာပါ ဖုန်း၊ ဒါရှာ၊ ချောင်။ နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိစ္စလေးတစ်ခုနဲ့ ရှုပ်နေလို့ပါ။ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ"
သူသည် သူတို့ကို တောင်းပန်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ အချိန်မှီပါသေးတယ်"
သူတို့သည် အဖွဲ့ကို လျင်မြန်စွာ စုစည်းလိုက်ပြီး တံခါးပေါက်များဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ တံခါးပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ ချောင်သည် အဆင့်သုံး တိုကင်ကို အစောင့်တပည့်များအား ပြသလိုက်သည်။ ထိုတိုကင်မှာ သူ၏ သတင်းရင်းမြစ်တစ်ခုထံမှ ဝယ်ယူထားသည့် အကြီးတန်းတပည့်အဆင့် တိုကင်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဂိုဏ်း၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အမှတ်အသားစနစ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး ထိုစနစ်က သူတို့သည် ဂိုဏ်း၏ စစ်မှန်သော တပည့်များဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးလိုက်မှသာ ဂိုဏ်းပြင်ပသို့ ထွက်ခွာခွင့် ရရှိတော့သည်။
ဂိုဏ်းပြင်ပသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် လင်းချောင်က မြေပုံကို ထုတ်ယူကာ တစ်ချက်ပြန်စစ်ဆေးပြီးနောက် သူ၏ ညာဘက်အစွန်ဆုံးအရပ်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"မြေပုံအရဆိုရင် ဒီလမ်းအတိုင်းသွားရင် ဂျင်ဂျင်ရွာကို ရောက်လိမ့်မယ်"
"ဒါဆိုရင်တော့ ဒါပဲပေါ့။ အားလုံး သတိဝီရိယရှိကြ၊ ဂရုစိုက်ကြပါ"
"ကျွန်တော်တို့နဲ့ အနီးကပ်ဆုံးမှာပဲ နေကြပါ။ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားရမယ်၊ လမ်းကြောင်းကိုလည်း ရှာတွေ့မှာပါ"
"မှန်တယ်၊ အပြင်ဘက်မှာ ဘာတွေရှိနေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလေ"
"ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့"
သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ပစ္စည်းကိရိယာများဖြင့် ပြည့်စုံသည့် လူငယ်ကျင့်ကြံသူ လေးဦးသည် စွန့်စားခန်းကို စတင်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ရှေးခေတ် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ဝမ်ဘောင်၏ အတိုင်းအတာမဲ့ နန်းတော်ဖြစ်သည့် 'စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်' ကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့လေးဦးစလုံးသည် ဇူဂျီအဆင့် (Zhuji stage) သို့ ဝင်ရောက်ပြီးသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း တစ်ဦးသာလျှင် အပြည့်အဝ ပရီးမီးယား (premier) အဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသည်။
ခရီးစဉ်၏ အစပိုင်းမှာ အစီအစဉ်အတိုင်း ချောမွေ့စွာပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လျှပ်စီးခြေလှမ်းများကို အသုံးပြုကာ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလိုက်၊ မိနစ်အနည်းငယ် ခေတ္တရပ်နားလိုက်ဖြင့် ဆက်လက်ချီတက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ နာရီအနည်းငယ်ကြာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် လွင်ပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာရာ ထိုနေရာတွင် သူတို့နှင့် အရွယ်တူ ကလေးငယ်တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သုံးယောက်မှာ လွင်ပြင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို အသည်းအသန် လုပ်ဆောင်နေကြပြီး စတုတ္ထမြောက် ကလေးမလေးမှာမူ ဘေးနားတွင် အကူအညီမဲ့စွာ ထိုင်နေရင်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကလေးငယ်များသည် ရပ်တန့်သွားပြီး မိန်းကလေးငယ်၏ တိုးညင်းသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ရပ်လိုက်ကြ။ ပိုနီးကပ်အောင် မလာကြနဲ့။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေကို ဖျက်ဆီးတာမျိုး မလိုချင်ဘူး"
လေးဦးသားသည် သတိကြီးစွာဖြင့် ထိုကလေးငယ်များထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ဒါရှာကလည်း သူမ၏ အသံကို လျှော့ချလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ ဒီလွင်ပြင်ကို ဖြတ်သွားဖို့ လိုအပ်လို့ပါ"
ကလေးငယ်များသည် သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့ ဖြတ်သွားချင်ရတာလဲ"
"ကျွန်မတို့ ဂျင်ဂျင်ရွာကို သွားမလို့ပါ"
ကလေးငယ်များသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
"ဂျင်ဂျင်ရွာလား။ ဂျင်ဂျင်ရွာကိုသွားဖို့ ဘာလို့ ဒီနေရာကနေ ဖြတ်သွားရမှာလဲ"
"ဘာလို့ မဖြတ်ရမှာလဲ"
လင်းဒါရှာက ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။
ကလေးငယ်များထဲမှ မိန်းကလေးက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ဒီလွင်ပြင်ကို ကျော်သွားရင် 'အီလေရော့စ်၏ တုန်ယင်မြစ်' ရှိတယ်။ အဲဒီမြစ်ထဲကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသွားချင်ကြဘူး။ အဲဒီမြစ်ကနေတစ်ဆင့် 'အာကဲရော့စ် ဝံပုလွေချောင်း' ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီမှာရှိတဲ့ အာကဲရော့စ် ဝံပုလွေတွေကိုလည်း ဘယ်သူမှ မရင်ဆိုင်ချင်ကြဘူးလေ။ ပုံမှန်လမ်းအတိုင်း သွားလို့ရလျက်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလိုလမ်းကို ရွေးချင်ရတာလဲ"
"ဘာလမ်းက ပုံမှန်လမ်းလဲ"
"ရွာကိုသွားတဲ့ ပုံမှန်လမ်းတောင် မသိဘဲနဲ့ သွားချင်နေတာလား။ ဒါဟာ မိုက်မဲလွန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား"
"မင်းခေါင်းပဲ မိုက်မဲတာ။ ငါတို့ ကြိုက်တဲ့လမ်းက သွားမှာ"
"သဘောအတိုင်းပါပဲ"
"ဒါရှာ၊ စိတ်လျှော့ပါ"
ချန်ရစ် (Chenric) က သူ့ညီမကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် ကလေးငယ်များဘက်သို့ လှည့်ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းပြပေးနိုင်မလား"
"ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးမှပဲ လမ်းပြပေးမယ်။ တစ်ဝက်လောက်အထိတောင် လိုက်ပို့ပေးဦးမယ်"
"ကျွန်တော်တို့က ဘာကူညီပေးရမှာလဲ"
"ကျွန်တော်တို့ 'အက်ဒါရော့စ် ယုန်' ကို ထောင်ချောက်ဆင်နေတာ။ အဲဒါကို ဖမ်းဖို့ ကူညီပေး"
"ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့က အဲဒါကို ကူညီပေးရမှာလဲ"
လင်းဒါရှာက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အက်ဒါရော့စ်ယုန်အကြောင်း မသိဘူးလား"
ကလေးမလေးက မယုံကြည်နိုင်သည့်အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မသိဘူး။ အဲဒီယုန်က ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ကျူးဖုန်းက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ အဖြေမရခင်မှာပင် လင်းဒါရှာက လွင်ပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားနေပြီဖြစ်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ကမ်းလှမ်းတာတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ သွားစရာရှိတာ ဆက်သွားပါတော့မယ်"
"နေပါဦး၊ ခဏလေး"
ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူတို့ကို ရပ်တန့်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
"အက်ဒါရော့စ်ယုန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရွှေရောင်သလင်းကျောက် ကိုးလုံးရှိတယ်"
"ဒဏ္ဍာရီလာ သလင်းကျောက် ကိုးလုံးလေ"
အခြားကလေးတစ်ယောက်က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်ရာ လင်းဒါရှာနှင့် လင်းချောင်တို့ထံမှ စူးရဲသော အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားသည်။
"ရွှေရောင်သလင်းကျောက် ကိုးလုံးပါတဲ့ မှော်ယုန်ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ ဘယ်လိုသိတာလဲ"
"ဟုတ်တယ်၊ တခြားသူတွေ မသိတဲ့အရာကို မင်းတို့ ဘယ်လိုသိနေတာလဲ"
"တစ်နေ့က ကျွန်တော်တို့ မုဆိုးအချို့ ပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရတာ။ အဲဒီနောက်မှာပဲ ယုန်ကို ကိုယ်တိုင် လိုက်စုံစမ်းခဲ့ကြတယ်။ လေးလလောက်အထိ အိပ်ချိန်နည်းနည်းနဲ့ လုပ်ခဲ့ရတာ။ သူဘယ်လိုရွေ့လျားတယ်၊ ဘယ်အချိန်မှာ ပေါ်လာတတ်တယ်ဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်။ သူ နှစ်ခါပေါ်တာကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခဲ့တယ်။ ဘယ်အချိန်လဲ သိလား။ နေရောင်ခြည်နဲ့ မြေပြင်အနေအထား တစ်ဝက်တစ်ပျက်ချိန်မှာ၊ ထူးခြားတဲ့ ဝိညာဉ်မြက်ခင်းနဲ့ ပျားရည်သီးနှံမျိုးစေ့တွေ ပေါက်တဲ့နေရာမှာပေါ့။ အဲဒီပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းဖို့ တစ်လလောက် အချိန်ယူခဲ့ရပြီး ဒီနေ့မနက်အစောပိုင်းကမှ စိုက်ပျိုးထားတာ။ အရင်ဖြစ်ရပ်တွေကို ကြည့်ရင် ဒီယုန်က မကြာခင် ပေါ်လာတော့မှာ"
"ဝါး၊ မင်းတို့ ဒါတွေအားလုံး လုပ်ခဲ့တာလား"
"ဟုတ်တယ်"
"အရူးအမူးပဲ"
"ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ဘယ်လိုဖမ်းဖို့ စိတ်ကူးထားတာလဲ"
"ဒီမှာရှိတဲ့ ရှီရှန်းတူ (Xuan Tu) ဆီမှာ 'အာကာသပိတ်ဆို့ခြင်း မှော်အဆောင်' တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါကို အသက်သွင်းဖို့ ပစ်မှတ်ထားတဲ့သူကလွဲရင် လူခုနစ်ယောက် လိုအပ်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ အခက်တွေ့နေတာ။ ယုန်ပေါ်လာရင် အန္တရာယ်တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။ သူ အဲဒီအဆောင်ကို မသက်သွင်းခင်မှာ ငါတို့ ခြောက်ယောက်က အမှတ်အသားလုပ်ထားတဲ့ နေရာခြောက်ခုမှာ နေရာယူရမယ်။ သူ အဆောင်ကို အသက်သွင်းလိုက်တဲ့အခါ ကျောက်တုံးတွေကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် (Chi) နဲ့ ဖြည့်သွင်းပြီး ယုန်ကို နေရာမှာတင် ငြိမ်နေအောင် ချုပ်ထားပေးရမယ်။ ပြီးရင် ရှီရှန်းက မြားနဲ့ ပစ်လိုက်ရုံပဲ။ အဲဒီလောက်ပါပဲ"
"အင်း၊ ကျွန်တော်တို့ကို ခဏလောက် အချိန်ပေးပါ"
လေးဦးသားသည် ခေါင်းချင်းဆိုင် တိုင်ပင်လိုက်ကြသည်။ လင်းဒါရှာကတော့ သူတို့လမ်းသူတို့ ဆက်သွားချင်နေသော်လည်း အချိန်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကလေးငယ်များကို ကူညီရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်လည်ရရှိမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
"ဂျင်ဂျင်ရွာကိုသွားတဲ့ လမ်းကို ပြပေးတာအပြင်၊ ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးရင် နောက်ထပ် ဘာရဦးမှာလဲ"
ကောင်လေးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အသံကို တိုးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အက်ဒါရော့စ်ယုန်ကို ဖမ်းမိရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ရွှေရောင်သလင်းကျောက် ကိုးလုံးအပြင်၊ ယုန်ရဲ့ အသားက သာမန်အသားမဟုတ်ဘူး။ စားသုံးလိုက်တာနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အဆမတန် တိုးပွားစေနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိတယ်။ အဲဒါကို ကျွန်တော်တို့က ခွဲဝေပေးမှာပါ။ နောက်ပြီး ဒီယုန်ရဲ့ အရေခုံကလည်း အဖိုးတန်တဲ့ လက်နက်တွေ၊ အဆောင်တွေ လုပ်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းပဲ"
လင်းဒါရှာသည် ကျူးဖုန်းနှင့် လင်းချောင်တို့ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ဝင်စားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ သဘောတူတယ်။ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ ပြောတော့"
"အရမ်းကောင်းပါတယ်။ ရှီရှန်း၊ အစီအစဉ်ကို ရှင်းပြပေးလိုက်ပါ"
ရှီရှန်းဟု ခေါ်သည့် ကလေးငယ်မှာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံစံတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ရှုပ်ထွေးလှသည့် မှော်အစီအရင်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အလယ်ဗဟိုတွင် 'အာကာသပိတ်ဆို့ခြင်း မှော်အဆောင်' ကို ထားရှိရမည်ဖြစ်သည်။
"ဒီနေရာ ခြောက်ခုမှာ မင်းတို့ နေရာယူရမယ်။ ယုန်က ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် အဆောင်ကို အသက်သွင်းလိုက်မယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မင်းတို့က ကိုယ့်နေရာကနေတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စီးဆင်းစေပြီး ယုန်ကို လှုပ်ရှားလို့မရအောင် ချုပ်ထားပေးရမယ်။ သတိထားပါ၊ ယုန်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အလွန်ပြင်းထန်တဲ့အတွက် မင်းတို့ရဲ့ အကာအကွယ်အလွှာကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်"
လင်းဒါရှာက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ရှင်းပါပြီ။ ငါတို့ အဆင်သင့်ပဲ"
သူတို့လေးဦးသည် ကလေးငယ်များ ညွှန်ပြသည့် နေရာများသို့ သွားရောက်နေရာယူလိုက်ကြသည်။ ကျူးဖုန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ လေထုထဲတွင် တင်းမာမှုများ တိုးပွားလာပြီး လွင်ပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် မြက်ခင်းများ တုန်ယင်လာပြီး အလင်းရောင် အနည်းငယ် ဖြာထွက်လာသည်။
"လာပြီ!"
ကလေးငယ်တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အဝေးမှနေ၍ ဖြူဖွေးတောက်ပသော အရာတစ်ခုသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးလာနေသည်။ ၎င်းသည် အက်ဒါရော့စ်ယုန် ဖြစ်သည်။ ယုန်သည် အလွန်လျင်မြန်သော်လည်း ကလေးငယ်များ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် အစာများရှိရာ နေရာသို့ ရောက်သောအခါ အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားသည်။
"အခုပဲ၊ အသက်သွင်းလိုက်!"
ရှီရှန်း၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ အလယ်ရှိ မှော်အဆောင်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ကျူးဖုန်းတို့ လေးဦးသည် မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အဆောင်ဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ကြသည်။ ရွှေရောင်ကွန်ရက်တစ်ခုသည် ယုန်ကို အလယ်တွင် ဝန်းရံပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
"ချုပ်ထားနိုင်ပြီ! ရှီရှန်း၊ အခုပစ်!"
ယုန်သည် လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း အစီအရင်၏ တင်းကျပ်မှုကြောင့် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။ ရှီရှန်းသည် သူ၏ လေးကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီး စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မြားကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
"အခုတော့ မင်းအလှည့်ပဲ"
ရှီရှန်းသည် မြားကို လွှတ်တင်လိုက်သည်။ လေကို ခွင်းထွက်သွားသည့် မြားသံသည် လွင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်သွားသည်။