နတ်ဘုရားတို့၏ မသေမျိုးအရှင် – အခန်း ၆၅: ဆည်းဆာ၏ အစွန်း [၁]
ကျူးဖုန်းသည် တားမြစ်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်ခြင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။ လေထုထဲတွင် စုစည်းနေသော စွမ်းအင်များမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်ပြင်းထန်လှပြီး သူ၏ အရိုးအဆစ်များကိုပင် ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဤနေရာသည် သာမန်ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ သေခြင်းတရား၏ တံခါးဝပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ရှေ့တည့်တည့်ရှိ မှောင်မိုက်နေသော မြူခိုးများကြားမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေနေသည်။ ကျူးဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ စုစည်းလိုက်သည်။ ဤနေရာ၏ ဖိအားကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်ထားရန် လိုအပ်သည်။
"ဒီနေရာက... တကယ်ကို မရိုးရှင်းဘူးပဲ"
သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူ၏ သတိအာရုံမှာမူ အပ်တစ်ချောင်းကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်နေသည်။ ရှေ့ဆက်သွားရမည့် လမ်းကြောင်းမှာ ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာမည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သို့သော်လည်း နောက်ပြန်လှည့်ရန် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
တားမြစ်နယ်မြေ၏ နက်နဲသော လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသည်။ ကျူးဖုန်းသည် ခြေလှမ်းများကို ပို၍ ခိုင်မာစွာ လှမ်းလိုက်ပြီး ဆည်းဆာ၏ အလင်းရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် သူ၏ အရိပ်မှာ ရှည်လျားစွာ ထိုးထွက်နေခဲ့သည်။
ကျူးဖုန်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ယံမှ ဖြာကျလာသည့် အရောင်အသွေးမှာ ပန်းရောင်သမ်းလျက် ဝါးတားတား ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ မည်သည့်အချိန်အခါဖြစ်သည်ကို သူ အလွယ်တကူပင် ခန့်မှန်းနိုင်လိုက်သည်။ ဆည်းဆာချိန်ဖြစ်သည်။ နေဝင်ပြီးနောက် သို့မဟုတ် နေမထွက်မီအချိန်၊ နေမင်းကြီးမှာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် အချိန်အခါဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြစ်လာရခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။
သူသည် ခေါင်းကို ကိုင်ထားရင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူသည် ကြီးမားလှသော အတားအဆီးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို နင်းမိခဲ့သလော။ သူ သေချာမသိသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေရမည်ဟု ခံစားမိသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာ၏ ကျယ်ပြောလှမှုကို သဘောပေါက်သွားသည်။ အသက်ရှင်သူရော၊ သေဆုံးသူပါ မရှိဘဲ ကောင်းကင်မှ ဖြာကျနေသည့် အဆုံးမရှိသော အလင်းရောင်များဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည့် နေရာကြီးပင်။ ဤနေရာ၏ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုမှာ သူ၏ ရင်ထဲအထိ ရောက်ရှိလာသော်လည်း သူသည် မည်သည့် မသက်မသာဖြစ်မှုကိုမျှ မခံစားခဲ့ရပေ။
သို့သော်လည်း ဤနေရာသည် သူနေထိုင်ရမည့် သက်သောင့်သက်သာရှိသော နေရာမဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။ ဤသည်မှာ သာမန် ဆည်းဆာချိန်မျိုး မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးအကြောင်းကို ယခင်က ကြားဖူးသည်။ တစ်စုံတစ်ခု... သူသာ ပြန်လည်အမှတ်ရနိုင်မည်ဆိုလျှင်။ ဟုတ်ပြီ! သူ နောက်ဆုံးတွင် အမှတ်ရလိုက်ပြီ။
ဆည်းဆာ၏ အစွန်း။ သေခြင်းတရား၏ တံခါးဝ။
မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီတစ်ခုသာ ဖြစ်ရမည်မဟုတ်လော။ ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီများတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော်လည်း ကျင့်ကြံသူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ထည့်သွင်းပေးရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုမူ သူသည် ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် ကြုံတွေ့နေရပြီ။ သူ သေဆုံးသွားပြီလော။ ထိုအကြောင်းကို တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ကြိုဆိုပါတယ်၊ လူသား။"
ကျူးဖုန်းသည် ထိုအသံလာရာဆီသို့ စိုးရွံ့စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ဖြူရှည်များ လွင့်ပျံနေသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးမှာ ပဒုမ္မာကြာပွင့်ပုံစံ ထိုင်ချလျက် လေထဲတွင် ပေါ်လွင်နေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ သာမန်လူသားတစ်ဦး၏ ပုံစံမဟုတ်ဘဲ ရှေးဟောင်းမသေမျိုးတစ်ပါး၏ ပုံသဏ္ဌာန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အန္တရာယ်ကင်းပုံပေါက်သော်လည်း ကျူးဖုန်းမှာ မိမိတစ်သက်တာ မြင်ဖူးသမျှ အရာအားလုံးထက် သာလွန်မြင့်မားသော တည်ရှိမှုတစ်ခုကို ကြည့်နေရမှန်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ ထိုသက်ကြီးရွယ်အို၏ မျက်လုံးများမှာ မှိတ်ထားသော်လည်း ကျူးဖုန်းမှာ သူ၏ဝိညာဉ်ကိုပင် ထွင်းဖောက်ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ဝိညာဉ်မှာ ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး ထိုနေရာသို့ အနည်းငယ်မျှ နီးကပ်သွားရုံဖြင့်ပင် သူ၏ဝိညာဉ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားနိုင်မည့် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များသော ခံစားချက်မျိုးကို ရရှိနေသည်။
ကျူးဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် မူလတန်းကျသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသက်ကြီးရွယ်အိုသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေပါသလော။
သူသည် အလျင်အမြန်ပင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အောက်သို့ ငုံ့လိုက်သည်။
"ဂါရဝပြုပါတယ် အကြီးအကဲ။"
"ထလိုက်ပါ လူသား။ ငါက မင်းတို့လူသားတွေရဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေကို လိုက်နာကျင့်သုံးလေ့ မရှိဘူး။"
သက်ကြီးရွယ်အိုသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည့် ကျူးဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်း နောက်ဆုံးတော့ နိုးထလာဖို့အတွက် ငါ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်နေခဲ့တာ။"
အတိတ်က သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည့် ဝိညာဉ်များ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအပိုင်းအစတစ်ခုက ကျူးဖုန်း၏ရင်ဘတ်ကို တိုက်တန်နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ တူဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ သူ၏ခြေထောက်များမှာ အားမရှိတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်လဲကျသွားသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေရင်းပင် သူသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ထိုသက်ကြီးရွယ်အို၏ ဦးတည်ရာဆီ ကြည့်လိုက်ရာ ရှေးဟောင်းမျက်ဝန်းအစုံကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ အိုး... ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရာများ။ သူ့ကဲ့သို့သော လူသားတစ်ယောက် မမြင်သင့်သည့် အရာများပင်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။ သည်းမခံနိုင်တော့သည့်အဆုံး သူသည် မိမိမျက်လုံးများကို လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ဖဲ့ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"အား..."
"အို... ကလေးငယ်။"
"အကြီးအကဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပေးပါ။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ မီးလောင်နေသလိုပဲ။"
သက်ကြီးရွယ်အိုသည် သူ၏ဆံပင်တစ်မျှင်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ကျူးဖုန်း၏ နာကျင်မှုကို ပြေပျောက်သွားစေသည်။
"လူသားတွေဆိုတာ..."
ကျူးဖုန်းသည် အမြန်ပင် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ဦးညွတ်လိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
"သေခြင်းတရားရဲ့ တံခါးဝမှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုက အတိတ်က ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို ခံစားရတာက ဖန်ဆင်းခြင်းရဲ့ တရားပဲ။ ဒါက မင်းရဲ့ဝိညာဉ်ပေါ်မှာရှိတဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုပဲ။ ဒီအမှတ်အသားက မင်း ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ခံစားခဲ့ရတယ်ဆိုတဲ့ သက်သေဖြစ်လိမ့်မယ်။ အကယ်၍ မင်းသာ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာသွားမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အနာဂတ်မှာ လုပ်ဆောင်မယ့် ကံကြမ္မာတရားတိုင်းဟာ မင်းဘာသာ မင်း တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်။ အကျိုးဆက်တွေကို မင်းပဲ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။ ကလေးငယ်၊ မင်းဟာ မင်းရဲ့အဆင့်နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအပိုင်းအစတစ်ခုကိုပဲ ခံစားခဲ့ရတာ။"
"အကြီးအကဲ... ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ။"
သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။
"လူသားတွေ... အလွန်ကို ပျက်စီးလွယ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့သယ်ဆောင်လာတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကတော့ ဘယ်လောက်ကြီးမားလိုက်သလဲ။ ကိစ္စမရှိပါဘူး လူငယ်လေး။ ဒါကြောင့်လည်း ငါက 'အမှောင်-အရိပ် အကြေးခွံများ' ကို အမြဲတမ်း အသုံးပြုနေခဲ့တာ။ အရိပ်အကြေးခွံတွေသာ မရှိရင် တံခါးဝရဲ့ အမှန်တရားကို ရောင်ပြန်ဟပ်တဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ။"
"ဘာအမှန်တရားလဲ အကြီးအကဲ။"
"နတ်ဘုရားတွေရော၊ လူသားတွေပါမကျန် ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အမှန်တရားပဲ။ အကယ်၍ မင်းသာ အဲဒီအမှန်တရားကို ကြားလိုက်ရရင် မင်းရဲ့ဝိညာဉ် ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မယ်။ နတ်ဘုရားအများစုတောင် အဲဒါကို မခံနိုင်ကြဘူး။"
"နတ်ဘုရားတွေတောင်လား။"
"ဟုတ်တယ်၊ နတ်ဘုရားတွေတောင်မှပဲ။"
"အကြီးအကဲ... ကျွန်တော် သေသွားပြီလား။"
"မင်း သေသွားပြီလား။ ဝိညာဉ်တိုင်းက နောက်ဆုံးမှာ ငါ့ကို မေးလေ့ရှိတဲ့ မေးခွန်းပဲ။ မင်းက သေခြင်းတရားရဲ့ တံခါးဝမှာ ရောက်နေတာ၊ ငါ့အမြင်အရတော့ အဲဒါက ငါ့ဆီ ရောက်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ။ မင်း မသေသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း သေဆုံးနေတာ။"
သက်ကြီးရွယ်အိုသည် သူတို့နှင့် အနည်းငယ်အကွာတွင် ပေါ်လွင်နေသော အလင်းလုံးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"အဲဒီအလင်းကို မြင်လား။ အဲဒါက မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်ပဲ။ အကယ်၍ အဲဒါသာ မှိန်ဖျော့သွားရင် မင်း... ငါက 'မင်း' လို့ပဲ သုံးနှုန်းချင်တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ဝိညာဉ်ကပဲ စစ်မှန်တဲ့ မင်းဖြစ်လို့ပဲ။ အဲဒါက တည်ရှိမှု ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ဆိုလိုတာ၊ မင်း မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပြန်ဝင်လို့ မရတော့ဘူး။ အသက်စွမ်းအင်ဆိုတာ မင်းရဲ့ဝိညာဉ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်သွယ်ပေးတဲ့ ကြိုးပဲ။ ဒါကြောင့် အသက်စွမ်းအင် ပြတ်တောက်သွားရင် ဒါမှမဟုတ် ပျက်စီးသွားရင် မင်းရဲ့ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်ခွာသွားရလိမ့်မယ်။ ပြီးရင် မင်း ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းဆီ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ လူအများစုအတွက် လက်ခံဖို့ ခက်ခဲမှန်း ငါသိပေမဲ့ ဒါကတော့ ဖြစ်မြဲတရားပဲ။"
သက်ကြီးရွယ်အိုသည် စိုးရိမ်တကြီး ရပ်နေဆဲဖြစ်သော ကျူးဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ ပြောပြမယ် လူငယ်လေး။ ဘဝဆိုတာ ရက်စက်တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့အတူဆိုရင် မင်း မင်းရဲ့ကိုယ်မင်းရော၊ လောကကြီးနဲ့ပါ ငြိမ်းချမ်းနေလိမ့်မယ်။ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းဆီ မရောက်ခင်အထိ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ မင်းရဲ့ တစ်ကိုယ်တည်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကို မင်း ရရှိလိမ့်မယ်။ လာခဲ့၊ ငါ့ဘေးမှာ ထိုင်။ ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေရင်းနဲ့ စကားဆက်ပြောကြတာပေါ့။"
ကျူးဖုန်းသည် သက်ကြီးရွယ်အိုဘေးတွင် ထိုင်ရန် ဖြည်းညှင်းစွာ သွားလိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်တည်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတဲ့လား! သူသည် ထိုစကားလုံးကို ပြောဆိုသူတိုင်းနှင့် ထိုစကားလုံးကို အစဉ်အမြဲ သတိထားနေတော့မည်။
"အကြီးအကဲ... ကျွန်တော်တို့ ဘာကို စောင့်နေကြတာလဲ။"
"မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်က မှိန်ဖျော့သွားမလား ဒါမှမဟုတ် ပိုပြီး အားကောင်းလာမလားဆိုတာကို စောင့်ကြည့်နေတာ။"
ကျူးဖုန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှိနေသော အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သက်ကြီးရွယ်အိုသည် မကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးညင်းသော အသက်ရှူသံတစ်ချက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
"မင်းကို ကူညီပေးဖို့ ငါ့မှာ ဘာမှ လုပ်ပေးစရာ မရှိဘူး လူငယ်လေး။ ဘဝဆိုတာ မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်ကို ဆွဲထားဖို့ ကြိုးစားနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူ လုပ်ပေးနိုင်တာက အနည်းငယ်သာ ရှိတယ်။ မင်းသာ ငါ့ဆီ မရောက်လာခင်ကတည်းက စောစောနိုးထလာခဲ့ရင် အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ကောင်းပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အခု ဒီကို ရောက်နေပြီ။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်သာ မှိန်ဖျော့သွားရင် မင်း ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းဆီ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါသာ ပိုအားကောင်းလာရင်တော့ ငါ မင်းကို နှုတ်ဆက်ရတော့မှာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ လမ်းခွဲကြရလိမ့်မယ်။"
ကျူးဖုန်းသည် သက်ကြီးရွယ်အိုကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုကို ပို၍ စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ မည်သည့်အော်ရာမျှ၊ မည်သည့်အလင်းရောင်မျှ ထွက်ပေါ်မလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ကျူးဖုန်းမှာ သူသည် စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မရနိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုထက် သာလွန်သူဖြစ်ကြောင်း သိနေသည်။ သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားသော တည်ရှိမှုတစ်ခုကို ကြည့်နေရခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏အလင်းရောင်က မည်သည့်လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်မည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မေးသင့်ပါသလော။ သို့သော် ထိုသို့မေးခြင်းမှာ သေခြင်းတရားကို ဖိတ်ခေါ်နေခြင်း မဟုတ်ပါလော။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက သေနေပြီပဲမဟုတ်လား။ သူ ထပ်ပြီး ဆုံးရှုံးစရာ ဘာရှိဦးမှာလဲ။
ကျူးဖုန်းသည် သက်ကြီးရွယ်အို၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ လည်ပတ်နေသည်။ ဤအကြီးအကဲသည် မည်သူနည်း။ သူ၏ စွမ်းအားမှာ မည်မျှအထိ ကြီးမားသနည်း။ ဤနေရာသည် တားမြစ်နယ်မြေ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါသလော။ သူသည် မေးခွန်းများစွာကို မေးချင်သော်လည်း ပါးစပ်မှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ကျူးဖုန်း၏ အမူအရာကို မြင်သော်လည်း ဘာမျှမပြောဘဲ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နက်နဲလှပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖော်ပြမနေပေ။
"လူငယ်လေး၊ မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်ကို စောင့်ကြည့်နေတာက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို မင်းကိုယ်တိုင် လက်ခံဖို့ လေ့ကျင့်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က အခုထိ မတည်ငြိမ်သေးဘူး။"
ကျူးဖုန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤနေရာတွင် ပျက်စီးသွားမည်ဆိုလျှင် သူ၏ ဘဝခရီးစဉ်မှာ ဤမျှဖြင့် အဆုံးသတ်သွားမည်လော။
"အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော် ပြန်သွားဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးလား။"
သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးမှာ ကြင်နာမှုနှင့်အတူ သတိပေးချက်တစ်ခုကိုပါ ဆောင်ယူလာသည်။
"အခွင့်အရေးဆိုတာ မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိတာမဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲမှာ ရှိတာ။ မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်ကို ဆက်လက်ထိန်းထားနိုင်မလားဆိုတာက မင်းရဲ့ ဆန္ဒအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။"
ကျူးဖုန်းသည် အလင်းလုံးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ၎င်းကို မိမိ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ချိတ်ဆက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နွေးထွေးသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဟုတ်ပြီ... ငါ ကြိုးစားမယ်။"
သူသည် သက်ကြီးရွယ်အိုကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တရားမှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် တည်ငြိမ်လာသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံးသော အခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း သူ သိနားလည်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤအခြေအနေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူသည် အသစ်သော အစွမ်းတစ်ခုကို ရရှိလာမည်မှာ အသေအချာပင်။
သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ကျူးဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော လူငယ်တစ်ယောက်ကို အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုသော မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"ကောင်းပြီ၊ စတင်လိုက်တော့။"
ကျူးဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရင်း မိမိ၏ အတွင်းစိတ်ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရသည် အလွန်ပင် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။ သို့သော်လည်း ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် သူ၏ စိတ်အစဉ်၌ မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းနေသော ဇွဲလုံ့လ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သူသည် အလင်းလုံး၏ တုန်ခါမှုကို လိုက်ပါစီးမျောရင်း မိမိ၏ အသက်စွမ်းအင်ကို ပြန်လည်စုစည်းရန် ကြိုးစားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နွေးထွေးသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံလာသည်။ ကျူးဖုန်းသည် ထိုနွေးထွေးမှုကို တွယ်ကပ်ထားလိုက်သည်။ သူသည် ဤခံစားချက်ကို ဘယ်သောအခါမှ လက်လွှတ်မခံလိုတော့ပေ။
"အေး... အဲဒီအတိုင်းပဲ။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပြန်လည် ချိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါ။"
သက်ကြီးရွယ်အို၏ အသံသည် အဝေးမှ လွင့်ပျံလာသကဲ့သို့ ကြားလိုက်ရသည်။ ကျူးဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအရာမှာ သူ၏ အသက်စွမ်းအင်ပင် ဖြစ်သည်။ အလင်းလုံးသည် ပိုမိုတောက်ပလာပြီး ကျူးဖုန်း၏ ဝိညာဉ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ကျူးဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်သွားသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ အသက်ရှူသံမှာ ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး သူ၏ အသိစိတ်မှာ ပြန်လည်နိုးထလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ပြုံးလျက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
"မင်း အောင်မြင်သွားပြီ လူငယ်လေး။"
ကျူးဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုပေါ့ပါးနေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မသိနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့အတွင်းတွင် ကိန်းအောင်းနေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အိုကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အကြီးအကဲ... ဒါက ဘာလဲ။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားတာလဲ။"
သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ကျူးဖုန်း၏ ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ယခင်ကထက် ပို၍ နက်နဲသွားသည်။
"ဒါက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ။ မင်း သေခြင်းတရားရဲ့ အစွန်းမှာ ရှိနေတုန်းက မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မင်းကိုယ်တိုင် ပြန်လည်မွေးဖွားပေးလိုက်တာ။ အခုဆိုရင် မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်က အရင်ကထက် ပိုပြီး ခိုင်မြဲသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ သတိထား၊ တားမြစ်နယ်မြေမှာ ဘာမဆို ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ ခရီးစဉ်က အခုမှ စတင်တာပဲ ရှိသေးတယ်။"
ကျူးဖုန်းသည် အံ့သြမှုနှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ဘဝသည် ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အသစ်သော အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရရှိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် သက်ကြီးရွယ်အိုအား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။"
"မင်းရဲ့ လမ်းကြောင်းကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ရှာဖွေရလိမ့်မယ်။ ငါက ဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ နောက်ထပ် တွေ့ဆုံမှုတွေကတော့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်။"
သက်ကြီးရွယ်အိုသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မှိန်ဖျော့သွားသည်။ ကျူးဖုန်းသည် ထိုနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် အစောပိုင်းက ရှိခဲ့သော နေရာမှ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် မိမိ၏ လက်ဖဝါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအားများသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် တိုးပွားလာနေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ အစပြုခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
😊🔥❤️
