နတ်ဘုရားတို့၏ အမတယောဂ - အခန်း (၅၀) - ကျူးဖုန်း၏ ကျူကျီအဆင့် (အပိုင်း ၁)
"ငါသည် အမှောင်ဆုံးသော အမှောင်ထုထဲသို့ ငေးကြည့်မိသောအခါ၊ သာမန်လူသား သို့မဟုတ် အားနည်းသော နတ်ဘုရားတို့ပင် ကြည့်ရဲခြင်းမရှိသော အလင်းကင်းမဲ့သည့် ဗလာနယ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် ထာဝရအချည်းနှီးသာ ရှိ၏။ အသိပညာနှင့် ဉာဏ်ပညာတို့သည် ငါနှင့် ထိုဗလာနယ်ကြားတွင် ကာဆီးထားသော အရာနှစ်ခု ဖြစ်ကြသည်။" --- စကြဝဠာ၏ ဒါအို။
သူသည် နတ်ဘုရားတို့၏ နန်းတော်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်အောင် လှပသော ဖန်တီးမှုနယ်မြေတစ်ခုအကြောင်း အိပ်မက်မက်နေခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် လှပသော ပုံဆောင်ခဲကျောက်မျက်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး ချစ်စရာကောင်းသော အသီးပင်များရှိသည့် လှပသောဥယျာဉ်တစ်ခုလည်း ပါဝင်သည်။ နန်းတော်ဥယျာဉ်တစ်လျှောက်တွင် အမျိုးမျိုးသော အသီးပင်များ စီတန်းပေါက်ရောက်နေပြီး ချိုမြိန်ကြွယ်ဝသော နတ်အဖျော်ရည်မြစ်တစ်ခုသည်လည်း ထိုနေရာကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသည်။ သစ်ပင်ထက်မြင့်သော နေရာများတွင် ချစ်စရာငှက်ကလေးများက သာယာနာပျော်ဖွယ် တေးသီချင်းများကို သီဆိုနေကြသည်။
ထိုရှုခင်းသည် ကြည့်ရှုခံစားရသည်မှာ အလွန်ပင် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင်ရှိနေပြီး ထိုအိပ်မက်ကို အပြည့်အဝ ခံစားနေရသည်။ သူသည် မြစ်ကမ်းနားတွင် အနားယူရင်း နတ်သီးများကို စားသုံးကာ၊ နတ်အဖျော်ရည်ကို သောက်သုံးပြီး ငှက်ကလေးများ၏ သီချင်းသံကို နားထောင်နေရသည်မှာ စိတ်ကို အေးချမ်းတည်ငြိမ်စေသည်။ အလွန်ကောင်းမွန်သော စိတ်ခံစားမှုပင်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် အချိန်ကောင်းများကို ပျော်ရွှင်စွာ ကုန်ဆုံးနေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ သူသည် ထိုနေရာ၌ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေကြောင်း ရိပ်မိသွားသည်။
လူတွေအားလုံး ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ။ သူကိုယ်တိုင်ကရော ဒီနေရာကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။ ဒီအရာတွေက မဖြစ်သင့်ပေ။ သူတွေးလေလေ၊ ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း ပို၍သဘောပေါက်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ လှပသည်ဟု ထင်ရသော ကမ္ဘာတစ်ခုတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေရခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ဆုံးလူ ဖြစ်နေရခြင်း၏ အန္တရာယ်အငွေ့အသက်က ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်လာသည်။
သူ၏စိတ်သည် ထိုဖြစ်ပေါ်လာသော အခြေအနေအားလုံးကို အလျင်အမြန် ဆန်းစစ်နေစဉ်မှာပင် အရာအားလုံးသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
အလွန်အန္တရာယ်ကြီးမားသည့် အစွမ်းအစများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အနက်ရောင် နွယ်ရှင်များက ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလာပြီး ထိုနေရာကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အမှောင်ထုတွင်းနက်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ သူသည် အလင်းဓာတ်နှင့် ဆက်စပ်နေသူဖြစ်ကြောင်း အမှတ်ရလိုက်သဖြင့် အလင်းစွမ်းအင်လုံးတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ဖန်တီးလိုက်သည်။ အမှောင်ထုမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်နေသော်လည်း သူ့တွင်ရှိသော ချီစွမ်းအင်သည် ထိုအလင်းစွမ်းအင်ကို ခေတ္တမျှ ထိန်းထားနိုင်ရန် လုံလောက်နေသည်။ အလင်းလုံးမှာ အမှောင်ထုကြီးထဲတွင် မှိန်ဖျော့နေသော ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်လေးနှင့် တူနေသော်လည်း သူသည် ထိုအလင်းရောင်ကို မပျောက်ကွယ်သွားစေရန် ဆက်လက်ထိန်းထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ရွေ့လျားရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ခြေထောက်ကို မမြှောက်နိုင်တော့ပေ။ အနက်ရောင် နွယ်ရှင်များ၏ အလေးချိန်က သူ့ကို အလွန်ပင် လေးလံစွာ ဖိနှိပ်ထားသည်။
ဒါ အိပ်မက်တစ်ခုလား။
သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးတောရခက်ခဲနေစဉ်မှာပင် အမှောင်ထုထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ အသံထွက်မြင့်ပြီး နက်ရှိုင်းလှသည်။
"ကလေးငယ်၊ မင်းဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါတို့သိတယ်။ ဘယ်အရာကမှ မင်းကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
အမှောင်ထုထဲမှ တောက်ပနေသော အနက်ရောင် မျက်လုံးကြီးပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျူးဖုန်းသည် အိပ်မက်ထဲမှ လန့်နိုးလာသည်။ ဒါ ဘယ်လိုအိပ်မက်မျိုးလဲ။ အနက်ရောင် နွယ်ရှင်တွေက လမင်းလွင်ပြင်မှာ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ အက်ထရာမန်တယ် စွမ်းအင်တွေနဲ့ ဆင်တူနေသည်။ အနည်းငယ် ကွဲပြားမှု ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမယ့် သူ အတိအကျတော့ မပြောနိုင်။ သို့သော်လည်း ဆင်တူမှုကတော့ အလွန်ပင် ထင်ရှားနေသည်။ အိပ်မက်နှင့် စိတ်အယောင်ပြမှု ကျင့်ကြံသူများနှင့် သူ ပတ်သက်မှုမရှိဘဲနှင့် သူ့အိပ်မက်ထဲတွင် ထိုအရာများ ရောက်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဒါဟာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ကြောက်ရွံ့သည့်အရာများက တစ်ခါတစ်ရံ အိပ်မက်ထဲတွင် ပေါ်လာတတ်သည်။ သူသည် ထိုအိပ်မက်ကို အလေးအနက်ထားပြီး တွေးတောမနေတော့ပါ။ သူသည် သူ့ဦးလေးဖြစ်သူ တိုက်တန်သခင် ပရီမပ်စ်၏ စကားကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကြောက်ရွံ့မှုမျိုးမရှိဘဲ နေထိုင်နိုင်ရန်အတွက် သူသည် ပိုမိုအားကောင်းပြီး ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားလာရန် လိုအပ်သည်။
မျက်နှာပေါ်သို့ ရေပက်လိုက်သည့်အခါ ခံစားလိုက်ရသည့် ရေ၏အေးမြမှုက လန်းဆန်းစေသည်။ ၎င်းက သူ့စိတ်ကို အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားစေသည်။ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်နေစဉ်မှာပင် သူ့ဂူပေါက်ဝကို လာရောက်ခေါက်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဝတ်ရုံကို အမြန်ပြင်ဝတ်ပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ ပြုံးရွှင်နေသည့် တပည့်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မင်္ဂလာပါ၊ ဂျူနီယာညီလေး ကျူးဖုန်း။ ကျွန်တော်က ယန်ကျီဟောင်ပါ။ လက်ထောက်ဆရာ ဝူဘင်းဝမ်ရဲ့ ပထမဆုံး တပည့်ပါ။"
ယန်ကျီဟောင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှဉ်ကာ ဂါရဝပြုသည့် အမူအရာကို ပြုလုပ်သည်။
"ကျွန်တော် ဆရာကြီးယန်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"
ကျူးဖုန်းလည်း အလားတူ လက်ယှဉ်ကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
"မိုးကြိုးနယ်မြေကို ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်တော်နာမည်ပါ။"
ယန်ကျီဟောင်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောပြီးနောက် စကားဆက်သည်။
"ညီလေး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပေးပါ။"
"ကျွန်တော် အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ၊ ဆရာကြီးကျီဟောင်။"
"အင်း၊ ဒါဆိုရင် လိုက်ခဲ့ပါ။"
ယန်ကျီဟောင်သည် ကျူးဖုန်းကို အခြားအတွင်းတပည့် ငါးဆယ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ဂိုဏ်းခွဲခန်းမသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ပျံသန်းနေသော ကြယ်တာရာဂိုဏ်းတွင် ဆရာတစ်ဦးအောက်ရှိ ဂိုဏ်းခွဲတပည့်များအားလုံးသည် အတူတကွ လေ့ကျင့်ကြသည်။ အဓိကတပည့်များအားလုံးသည် အိမ်တော်သခင်များ၏ တိုက်ရိုက်အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိကြပြီး အတွင်းတပည့်များကမူ လက်ထောက်ဆရာများနှင့်အတူ ရှိကြသည်။ ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခုစီ၏ ထိပ်တန်းတပည့်များက တပည့်သစ်များကို လေ့ကျင့်ပေးရာတွင် ကူညီကြသည်။ ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခု၏ အင်အားဆိုသည်မှာ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ အင်အားပင်ဖြစ်သည်။ ယန်ကျီဟောင်သည် ကျူးဖုန်းကို တပည့်များနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
မိုးကြိုးဂိုဏ်းခွဲမှ အတွင်းတပည့် ငါးဆယ်။ ဒါဟာ သူ့မွေးရပ်မြေက ဂိုဏ်းထက် အများကြီး ပိုများနေသည်။ ဒီလောကမှာ အသေးငယ်ဆုံး ဂိုဏ်းတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်နေတာကို ယုံရခက်လှသည်။ အကြီးဆုံးဂိုဏ်းမှာဆိုရင် တပည့်အရေအတွက် ဘယ်လောက်တောင် ရှိလိမ့်မလဲ။ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဆရာကြီး ကျိုးလင်နှင့် လက်ထောက်ဆရာ ဝူဘင်းဝမ်တို့သည် ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး တပည့်များရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ရွှေရောင်ချည်မျှင်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ၊ ဆရာကြီးကျိုး။"
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ၊ ဆရာကြီးဝူ။"
သူတို့အားလုံး တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
"အင်း။"
ဆရာကြီး ကျိုးလင်က ပြန်လည်ဖြေကြားပြီး လက်ထောက်ဆရာ ဝူဘင်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်၍ အသိအမှတ်ပြုသည်။ အတွင်းတပည့်များက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဆရာကြီး ကျိုးလင်၏ တိုက်ရိုက်အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိမည့် ဂိုဏ်းခွဲ၏ အဓိကအပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန်အတွက် အလွန်ပင် ကြိုးစားလေ့ကျင့်နေကြသည်။ အနည်းငယ်သာ အရွေးချယ်ခံရမည်ကို သိသော်လည်း သူတို့၏ လက်ထောက်ဆရာ ဝူဘင်းဝမ်ကို စိတ်ပျက်စေလိုခြင်း မရှိကြပေ။
ဆရာများမှာလည်း သူတို့၏ အခြေအနေကို နားလည်ပြီး အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်ကြသည်။ စစ်မှန်သော တပည့်ဆိုသည်မှာ အောင်မြင်မှုအတွက် စိုးရိမ်နေခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျရှုံးမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် အရာအားလုံးကို အကောင်အထည်ဖော်သူဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထိုအရည်အသွေးကို ချီးကျူးကြသည်။
သူတို့ကို ကြည့်နေရင်းနှင့်ပင် ဆရာကြီး ကျိုးလင်၏ စိတ်သည် သူတို့၏ အခက်အခဲဖြစ်ပေါ်လာရသည့် အကြောင်းရင်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
အိုဇိုရော့စ်၊ ယာယီစိုးမိုးနယ်မြေ။
နယ်မြေတိုင်းတွင် အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော စိုးမိုးနယ်မြေများ ရှိကြသည်။ ဤနယ်မြေများအတွင်း၌ အမျိုးမျိုးသော စွမ်းအားအဆင့်ရှိသည့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ပုန်းကွယ်နေသည်။ ထိုနယ်မြေများထဲမှ တစ်ခုမှာ အိုဇိုရော့စ်၊ ယာယီစိုးမိုးနယ်မြေဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ချာရတ်ဟုခေါ်သော တူညီသည့် ဂြိုဟ်ပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် စွမ်းအားကြီးမားသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခု၊ အနည်းဆုံးဆိုလျှင် နတ်ဘုရားပစ္စည်း သို့မဟုတ် တောက်ပသော ရတနာတစ်ခု ပုန်းကွယ်နေသည်ဟု ကောလာဟလများ ရှိသည်။
စိုးမိုးနယ်မြေတွင် နှစ်မျိုးရှိသည်။ နိုးထနေသော စိုးမိုးနယ်မြေများနှင့် ပျက်စီးသွားသော စိုးမိုးနယ်မြေများ ဖြစ်သည်။
နိုးထနေသော စိုးမိုးနယ်မြေများတွင် သခင်များ ရှိနေသေးပြီး ထိုသခင်များမှာ နတ်ဘုရားသားရဲများ၊ ရှေးဟောင်း သန့်ရှင်းသော သားရဲများ၊ ပထမဦးဆုံး တိုက်တန်များ သို့မဟုတ် ပြောင်းလဲထားသော တစ်ပိုင်းနတ်ဘုရားများပင် ဖြစ်နိုင်သည်။
ပျက်စီးသွားသော စိုးမိုးနယ်မြေများမှာမူ ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးများဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စိုးမိုးနယ်မြေများ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သင်္ချိုင်းများ၊ မြေအောက်ခန်းများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဤစိုးမိုးနယ်မြေ နှစ်မျိုးလုံးသည် ကျင့်ကြံသူများ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ တူညီသော စည်းမျဉ်းများ ရှိသည်။ အချို့နယ်မြေများတွင် ကန့်သတ်ချက်မရှိဘဲ ကျင့်ကြံသူတိုင်း ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ အချို့မှာမူ ရွှေအနှစ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် အထက်သာ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ရွှေအနှစ်အဆင့်နှင့် အထက် ကျင့်ကြံသူများပင် ဝင်ရောက်၍မရသော အပျက်အစီးများလည်း ရှိသေးသည်။ ဇူဂျီအဆင့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် အောက်သာ ဝင်ရောက်နိုင်သော နယ်မြေများ ဖြစ်သည်။
သို့သော် တတိယမြောက် စိုးမိုးနယ်မြေအမျိုးအစားတွင် ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုအပျက်အစီးများသည် ရွှေအနှစ်အဆင့်အောက်ရှိသူများအတွက် အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားပြီး အန္တရာယ်များလှသော်လည်း သူတို့သာလျှင် ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ကြသည်။
ထိုနေရာတွင် အဆင့်မြင့် နက်ဆန့်ဝိညာဉ်အဆင့် သို့မဟုတ် အာဏာရှင်တစ်ဦး၏ အကူအညီ လိုအပ်လာသည်။
ယာယီစိုးမိုးနယ်မြေ၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေပြီးနောက် အာဏာရှင် သို့မဟုတ် အဆင့်မြင့် နက်ဆန့်ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိသူသည် နယ်မြေအပေါက်ဝကို ဖွင့်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ပရီးမီးယားများ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် ထိန်းထားပေးရမည် ဖြစ်သည်။ ပရီးမီးယားများ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် စစ်မှန်သော အပေါက်ဝကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်တံဆိပ် နှစ်ခုကို အနည်းဆုံး အသက်သွင်းရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ အာဏာရှင် သို့မဟုတ် အဆင့်မြင့် နက်ဆန့်ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိသူသည် စိုးမိုးနယ်မြေအတွင်းသို့ အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ချာရတ်၏ ဧကရာဇ်နှင့် ကွာခြားချက်မှာ အဘယ်နည်း။
အမြင့်ဆုံး အုပ်စိုးရှင်သည် ကောင်းကင်တံဆိပ်ငါးခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ၎င်းတို့သည် နယ်မြေအပေါက်ဝကို မပျက်စီးသွားမီ အချိန်ပိုကြာအောင် တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားပေးနိုင်သည်။