"ချိုင်းရှင်း၊ ခဏလောက် သည်းခံပါ။ ကိုယ် မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်။"
ဖူဟွေက မိန်းမဖြစ်သူ၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေရင်း စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။ ဝံပုလွေမင်းများ သုံးထားသည့် အဆင့်နိမ့် မျက်လုံးမဲ့ကန့်လန့်ကာ အလွှာစနစ်က မိန်းမဖြစ်သူ၏ တည်နေရာကို ဆက်လက်ဖုံးကွယ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုအလွှာစနစ်များကို ဖောက်ထွင်းနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း အချိန်များစွာ လိုအပ်မည်ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ အချိန်မရသည့်အခြေအနေတွင် မဖြစ်နိုင်ပေ။
"ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ ဆက်မခံနိုင်တော့ဘူး။ မြန်မြန်လုပ်ပါတော့ ရှင်ရယ်။"
ဆက်သွယ်ရေးကျောက်တုံးမှတစ်ဆင့် မိန်းမဖြစ်သူ၏အသံ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ဖူဟွေသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အရှိန်ကို ပို၍အားစိုက်ထုတ်လိုက်သည်။
"နောက်ထပ် အချိန်နည်းနည်းလောက်ပဲ ခံလိုက်ပါဦး ချိုင်းရှင်း။"
ဖူချိုင်းရှင်းသည် မီးနံရံ၏တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရှိနေကြသည့် ဝံပုလွေမင်းနှစ်ကောင်ကို ငေးကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သေမင်းက သူမ၏မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းတွင် စောင့်ကြိုနေပြီး မကြာမီ သံသရာစက်ဝန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရတော့မည်ကို သူမသိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့သည် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော စိတ်အခြေအနေဖြင့် သံသရာထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြရလိမ့်မည်။
"အရာရာကို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်စေချင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ။ မင်းတို့ရဲ့တိုင်တွေက ငါတို့ကို မတားဆီးနိုင်ဘူးဆိုတာ မင်းတို့လည်း သိပြီးသားပဲလေ။"
ပိုးကောင်သွေးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေကြတာလဲကွာ။ ကဲပါ၊ ငါ မင်းတို့နဲ့ အပေးအယူ လုပ်ပေးမယ်။ မင်းတို့ရဲ့နှလုံးသားကိုပဲ ငါတို့ကိုပေးလိုက်၊ ပြီးရင် မင်းတို့ရဲ့သားကိုတော့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ လွှတ်ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ၊ ပိုကောင်းသွားမလား။"
"တကယ်လား ဟေ့ကောင်?"
မည်းနက်သောလက်သည်းက တောက်ပနီရဲနေသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် အံ့အားသင့်ဒေါသထွက်လျက် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ ပိုးကောင်သွေးက ကလေးငယ်၏နှလုံးသားကို ဂျင်မ်အား ပေးမည်ဟု ကတိပေးပြီးသား မဟုတ်ပါလော။ သူ ယခုဘာတွေ ပြောနေပြန်ပါလိမ့်ဟု မည်းနက်သောလက်သည်းက တွေးနေသည်။
"ဘယ်ကလာ ဖြစ်ရမလဲ ဟ။"
ပိုးကောင်သွေးက သူငယ်ချင်းဖြစ်သူအား အပြုံးစွေစွေဖြင့် တိုးတိုးပြန်ဖြေလိုက်သည်။ မည်းနက်သောလက်သည်းလည်း ပိုးကောင်သွေး အသုံးပြုနေသည့် အကြံအစည်ကို တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်သွားကာ ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ အဲဒီအတိုင်း လုပ်မယ်။ မင်းတို့သားကို လွှတ်ပေးမယ်။ လျော်ကြေးအနေနဲ့ ကလေးရဲ့နှလုံးသားတောင်မှ ငါတို့ မလိုချင်ပါဘူး။ ဘယ်လိုလဲ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ သဘောတူရဲ့လား။"
"မတူဘူးပေါ့လေ။ ကဲ ဒါဆိုရင်လည်း ငါ့ရဲ့နောက်ဆုံး ပရလောကအရိပ်လက်သည်းတွေကို ခံပေတော့။"
မည်းနက်သောလက်သည်းသည် သူ၏ပျံသန်းနေသော လက်သည်းများကို တချီတချောက်လှုပ်ရှားလိုက်ရာ မည်းမှောင်နေသော သရဲမြစ်တစ်စင်း၏ ကြီးမားသောလက်သည်းကြီးများက မီးနံရံများဆီသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်သဖြင့် မီးနံရံ ခုနစ်ခုစလုံး ပြိုလဲသွားလေသည်။
ဖူချိုင်းရှင်းမှာ ဂူနံရံတစ်ဖက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ သွေးများအန်ထွက်လာသည်။ သို့သော် သူမသည် စိတ်စွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝသုံး၍ မီးနံရံများကို ဆက်လက်ထိန်းထားပြီး သွေးမြစ်ဝါးအမြစ်ဆေးလုံးကို အမြန်မျိုချလိုက်သည်။ ဆေးလုံးက သူမ၏အတွင်းဒဏ်ရာများကို စတင်ကုစားပေးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုကို နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ရိုက်မခံနိုင်တော့ကြောင်း သူမကောင်းကောင်း သိပေသည်။ ပိုးကောင်သွေးဓားကို မြှောက်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် လုံးဝလက်လျှော့အရှုံးပေးလိုက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ဘဝအစစအရာရာသည် သူမ၏မျက်စိရှေ့တွင် ရုပ်ရှင်တစ်ကားလို ပြန်ပေါ်လာရင်း သူမခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
"သံသရာဆိုလည်း သံသရာပေါ့လေ။"
"အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ၊ ငါဝန်ခံရမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့အခြေခံအုတ်မြစ်က တကယ်ကို တောင့်တင်းပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ အတွင်းဒဏ်ရာတွေ ရထားပြီးသားလေ။ မင်းအနေနဲ့ ငါ့ရဲ့အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်ကိုရော ခံနိုင်ရည်ရှိမယ် ထင်လို့လား။ မင်းဒီလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲလေ၊ ဒါကြောင့် ဒီအတိုင်းပဲ ခံယူပေတော့။"
ပိုးကောင်သွေးက စိတ်ထဲတွင် ပြုံးစစဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် ပြောလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ တရားမျှတသော လက်စားချေမှုကြီး ရောက်ရှိလာပြီတကား။
"သွေးလမင်း စွယ်ကောက်ခြင်း။"
ဓားအလင်းတန်းကြီးသည် ကြီးမားပြီး သွေးနီရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသော လကမ္ဘာနီကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဂူဝကို ကာရံထားသော မီးနံရံများဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ သို့သော် မီးနံရံများကို မထိမိမီမှာပင် ထိုကြီးမားလှသော လကမ္ဘာနီကြီးကို ကြီးမားသည့်တူကြီးတစ်လက်က ကြားဖြတ်တားဆီးလိုက်သဖြင့် အလင်းရောင်များ ဖျတ်ခနဲ ကြီးမားစွာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှု နှစ်ခုစလုံးမှာ လျင်မြန်စွာပင် ကွယ်ပျောက်သွားကြသည်။
"ငါရောက်လာပြီ ချိုင်းရှင်း။ ဘယ်မှာလဲ။"
ဖူဟွေ၏အသံကြီးမှာ ဟိန်းထွက်လာသည်။
"ဂူထဲမှာလေ။ မြန်မြန်လာခဲ့။"
ဖူချိုင်းရှင်းသည် သားဖြစ်သူကို ငေးကြည့်လိုက်ရာ ဖြစ်ပျက်သွားနိုင်ချေရှိသည့် အဖြစ်အပျက်များကို တွေးမိကာ မျက်ရည်များစီးကျလာသည်။ သူတို့သေရတော့မည်ဟု သူမထင်မှတ်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖူယင်ကျဲ့သည် ငိုကြွေးနေသော မိခင်ဖြစ်သူကို ဂူအပြင်ဘက်မှ နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်အား ပြင်းထန်သော အမုန်းတရားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အသံကျယ်ကြီးကို တစ်ဖန်ပြန်လည်ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာသွားလေသည်။
"အရိပ်ဝံပုလွေတွေ! မင်းတို့က ငါ့မိသားစုကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့နဲ့ တိုက်ရိုက်ဝံ့တယ်ပေါ့လေ။ ငိုကြွေးညည်းညူနေသော လောကကြီး၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ။"
ဖူဟွေသည် အဆင့်နိမ့်စွမ်းအင်တံဆိပ်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး သူ၏အမြင့်မားဆုံး လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ အဝါရောင်အလင်းတန်း အမြောင်းမြောင်းတို့သည် အဝါရောင် ငိုကြွေးနေသော ဒေါင့်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ နတ်ဆိုးမင်းနှစ်ကောင်ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားသည်။ သူသည် ကြေးစင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဖူမျိုးနွယ်၏ ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရွှေရောင်ကြယ် ကိုးပွင့်ဂိုဏ်း၏ လေးစားခံရသော အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။
"သွေးလမင်း ပူဇော်ပွဲ။"
ပိုးကောင်သွေးက အသက်ကယ်ဘဏ္ဍာကို အမြန်ထုတ်သုံးလိုက်ရင်း အသံကုန်အော်လိုက်သည်။
"ပရလောက အရိပ်လက်သည်းများ။"
မည်းနက်သောလက်သည်းလည်း အသက်ကယ်ဘဏ္ဍာကို အမြန်သုံးလိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူတို့၏ကာကွယ်ရေး တိုက်ကွက်များမှာ တူ၏အလင်းတန်းမှ အဝါရောင်ဒေါင့်ကြီးနှင့် ထိမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အပိုင်းပိုင်း ပြိုကွဲသွားကြသည်။ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော ကြီးမားသည့်တူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသောစွမ်းအင်က နတ်ဆိုးမင်းများဆီသို့ ဆက်လက်ဖိအားပေး ဝင်ရောက်လာသည်။
"ဖူမျိုးနွယ်ရဲ့တူကို ရင်ဆိုင်ဝံ့တယ်ပေါ့လေ။ မင်းတို့တော့ သေလမ်းကို ရှာနေတာ အမှန်ပဲ။"
သို့သော် အဝါရောင်ဒေါင့်ကြီး နတ်ဆိုးများဆီသို့ မရောက်ရှိမီမှာပင် အရာရာတိုင်းသည် တနေရာတည်းတွင် တန့်သွားကြပြီး ဒေါင့်ကြီးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
ယင်ကျဲ့သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလျက် နိုးထလာသည်။ သူ့စိတ်နှလုံးမှာ လန့်ဖျပ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တုန်ယင်နေသည်။ ဤအိပ်မက်ဆိုးကြီးက ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်သွားမည်နည်း။ ၎င်းကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် သူတတ်နိုင်သမျှ အားလုံးလုပ်ချင်ခဲ့သော်လည်း အရင်းအမြစ်ကို ကိုယ်တိုင်ရင်ဆိုင်မချင်း ဤအိပ်မက်ဆိုးကြီးများ ဘယ်ဆီမှ ရောက်သွားမည်မဟုတ်ကြောင်း သူကောင်းကောင်းသိသည်။ သူသည် မိဘနှစ်ပါးကို သေချာပေါက် ကယ်တင်ရမည်။ ယွမ်ချွန်းဟွမ်ကိုပင် သူမ၏ ပျောက်ဆုံးနေသောဖခင်ကို ရှာဖွေပေးမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သေးသည်၊ သို့သော် သူကယခုထိ အားနည်းလွန်းနေသေးသည်။ သူသွားလျှင် အလကားနေရင်း သေဆုံးသွားရုံသာ ရှိလိမ့်မည်။
ထို့အပြင် ယွမ်ချူးဟွမ်ကလည်း သူမ၏ဖခင် ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိရဘဲ သူကမူ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသေးသည်ဟူသော အချက်အတွက် သူ့ကိုခွင့်မလွှတ်သေးပေ။ သူစွမ်းအားကြီးမားလာသည့်အခါ ထိုသူတို့အားလုံးကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာမည်ဟု ကျိန်ဆိုထားခဲ့သည်။ ဤသည်ပင်လျှင် သူ နောက်ဆုံးပညာရှိဂိုဏ်း သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်ပေသည်။
အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် သူသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
***
သာယာတောက်ပသော မနက်ခင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ကျူးဖုန်း သည် လန်းဆန်းတက်ကြွပြီး စိတ်ခံစားချက်ကောင်းမွန်လျက် နိုးထလာခဲ့သည်။ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် သူသည် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာ ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လေထုထဲတွင် ကောင်းမွန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ခံစားရသဖြင့် သူသည် ပြုံးလျက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာ ၏ အပြင်ဘက်စွန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကိုယ်သူ အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူအကြိုက်ဆုံးနေရာမှာ လူရှင်းနေသဖြင့် အနှောင့်အယှက် အလွန်အကျွံမရှိဘဲ လေ့ကျင့်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
လေ့ကျင့်ရေးဧရိယာမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ရွာငယ်လေးတစ်ရွာစာမျှ ကျယ်ဝန်းပြီး ကျန်းရှီ၊ ဂွမ်ကျွန်နှင့် ယိုရှု ဟူ၍ အပိုင်းသုံးပိုင်း ခွဲခြားထားသည်။ ကျန်းရှီ အပိုင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်အပါအဝင် တပည့်သစ်များနှင့် ပြင်ပတပည့်များအတွက် ဖြစ်သည်။ ဂွမ်ကျွန် အပိုင်းမှာ အတွင်းတပည့်များအတွက်ဖြစ်ပြီး ယိုရှု အပိုင်းမှာမူ ဗဟိုတပည့်များအတွက် သီးသန့် ဖြစ်ပေသည်။
ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ကျူးဖုန်း သည် လေ့ကျင့်နေကြသည့် တပည့်များကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်ကြည့်နေမိသည်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်တွင် ကျင့်စဥ်အမျိုးမျိုးနှင့် လှုပ်ရှားမှုအမျိုးမျိုးကို လေ့ကျင့်နေကြသည့် တပည့်ပေါင်း ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။ သူသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ ကျန်းရှီ အပိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားစဉ် မဝေးလှသောနေရာတွင် ရှိနေသည့် ယိုရှု အပိုင်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိုနေရာသို့ အနည်းငယ်ပိုတိုးသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထိုသူတို့မှာ မိမိတို့၏ လမ်းစဉ်များ၊ ကျင့်စဥ်များနှင့် အတတ်ပညာများကို ရွေးချယ်ပြီးသား ဖြစ်ကြသော ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ဗဟိုတပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။ အချို့မှာ အုပ်စုဖွဲ့၍ အတူတကွ လေ့ကျင့်နေကြပြီး အချို့မှာမူ တစ်ဦးချင်း လေ့ကျင့်နေကြသည်။ သို့သော် အအံ့သြရဆုံးအချက်မှာ သူတို့၏ကျင့်စဥ်များနှင့် လှုပ်ရှားမှုများကို ဖော်ထုတ်ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်ပြီး ကြည့်ရှုရုံမျှဖြင့် အလွန်လှပ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်လှပေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ထိပ်တန်းကျင့်စဥ်များပင်တည်း။
သူသည် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသဖြင့် ဖူယင်ကျဲ့ မိမိနောက်ဘက်သို့ ရောက်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိလိုက်ပေ။
"အံ့သြစရာကြီးပဲနော် ဟုတ်လား။"
"ယင်ကျဲ့၊ မင်းရောက်လာတာကို ငါတောင် မတွေ့လိုက်မိဘူး။"
"တကယ်ကို ကြည့်လို့ကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းတွေပဲ။ ထိပ်တန်းစွမ်းအားနဲ့ ကျင့်စဥ်တွေရဲ့ အစွမ်းပေါ့။ တကယ့်ကို ရန်သူကြောက်ရလောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်နဲ့ အကုန်မြင်ပြီးပြီလို့ မင်းထင်ရင်တော့ နောက်ဆုံးပညာရှိရဲ့ အခြားသော ဗဟိုဉာဏ်ကြီးရှင်တွေရဲ့ စွမ်းအားတွေကို မတွေ့ရသေးလို့သာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့စွမ်းအားတွေက..."
ဖူယင်ကျဲ့သည် စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ ရပ်သွားလေတော့သည်။
"အင်းလေ။ လူငယ်တွေ ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုးတွေ ထုတ်ပြတာကို မြင်ရတာ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။ တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲကွာ။ တခြားဉာဏ်ကြီးရှင်တွေကို မြင်တွေ့ရဖို့ ငါတကယ် စောင့်မနေနိုင်တော့ဘူး။ ငါအခုတောင် သူတို့ကို စိတ်ကူးနဲ့ မြင်ယောင်နေမိပြီ။ အဟမ်း၊ ငါ့မှာ အရင်က အစွမ်းထက်တဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအင်တွေကို မမြင်ဖူးလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့အမေတောင် တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်တွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ရွှေအိမ်တော် စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်လေ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကမတူဘူး။ ဒါက ငယ်ရွယ်ပြီး အစွမ်းထက်ကြတဲ့သူတွေရဲ့ စွမ်းအားပဲ။"
ကျူးဖုန်း က သူ့မိခင်ကို ရွှေအိမ်တော် စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖူယင်ကျဲ့၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲသွားပြီး နှလုံးခုန်နှုန်းများလည်း အလွန်တရာ မြန်ဆန်သွားလေသည်။ စွမ်းအားရှင်တစ်ပါးတဲ့လား! သူ့ကိုကူညီပေးနိုင်လောက်တဲ့ စွမ်းအားတွေ သူမမှာ ရှိနေနိုင်မလား။ သူမကော သူ့ကို ကူညီပါ့မလား။ သူအကူအညီတောင်းသင့်သလား။ ယခုအခါ သူ့မိသားစု ကယ်တင်ခံရဖို့အတွက် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိနိုင်သေးသလား။ ကျူးဖုန်း ၏ စကားများက ဘယ်လောက်အထိ မှန်ကန်နေသလဲ။ ဖူယင်ကျဲ့သည် ဂျန်းရှီ အပိုင်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းလာကြစဉ် အတွေးနက်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။
ကျူးဖုန်း သည် အသစ်သင်ယူခဲ့သော လျင်မြန်သောခြေလှမ်းများ ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် တပည့်သစ်များနှင့် ပြင်ပတပည့်များအတွက် အဆင့်နိမ့်ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အဆင့်နိမ့်ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် သာမန်လျှပ်စီးခြေလှမ်း ကျင့်စဉ်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်ပေသည်။ ထိုကျင့်စဉ်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ရန် အချိန်အတန်ကြာ လေ့လာရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူသိနှင့်ပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းကို အခါမလည်တမ်း ပိုမိုလေ့ကျင့်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
"ဒါက အမြဲတမ်း ပုံမှန်အတိုင်း သွားနေတာထက်စာရင် ငါ့ကို နည်းနည်းပိုပြီး လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"
ကျူးဖုန်း သည် ရယ်မောရင်း သူ၏ပေါင်ကို သူပုတ်လိုက်သည်။ တပည့်သစ်အချို့မှာ ထိုသွက်လက်မှု ကျင့်စဉ်၏ အခြေခံများကို နားလည်သဘောပေါက်နေကြပြီဖြစ်ကြောင်း သူမြင်တွေ့နေရသည်။ သူသည် လျင်မြန်သောခြေလှမ်းများ ကျင့်စဉ်ကို ခဏတာ စတင်လေ့ကျင့်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာများကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် လေ့ကျင့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော ဖူယင်ကျဲ့ ရောက်ရှိလာပြီး ပူးပေါင်းလာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသား အတူတကွ လေ့ကျင့်နေစဉ် ကျူးဖုန်း သည် ခြေတစ်လှမ်းသာ လှမ်းလိုက်မိသော်လည်း သူစတင်ခဲ့သည့်နေရာမှ ကိုက်အနည်းငယ်ဝေးရာသို့ ရောက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဝါး။"
သူအံ့သြတကြီး အော်လိုက်သည်။ ထိုကျင့်စဉ်မှာ လျှပ်စီးခြေလှမ်းများထက် အမှန်တကယ်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်ပေသည်။ သူသည် လျင်မြန်သောခြေလှမ်းများဖြင့် ခြေလှမ်းလှမ်းကြည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း သူသည် ထိုဖြစ်စရာများကို အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေခဲ့သည်။ လျှင်မြန်သောခြေလှမ်းများ ကျင့်စဉ်၏ အခြေခံများကို သင်ယူရန် သူ့အတွက် အချိန်အများကြီး ကြာမည်မဟုတ်ပေ။ အခြေခံဆိုသည်မှာ ကိုယ်ကျင့်တရားလောကတွင် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို သင်ယူရာတွင် ပထမဆုံးခြေလှမ်းများပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့လေ့ကျင့်နေကြစဉ် ကျူးဖုန်း သည် ဖူယင်ကျဲ့ကို တစ်ချက်တစ်ချက် စာနာစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများမှတစ်ဆင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော သူ၏ဝိညာဉ်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။ လျှပ်စီးမိန်းကလေးနှင့် သူ့ကြားတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မိမိပါ ပါဝင်ပတ်သက်ရန် မခေါ်ထားသော ကိစ္စတစ်ခုထဲသို့ မပါဝင်လိုသဖြင့် ကျူးဖုန်း သည် ငြိမ်သက်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားကာ ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။
တစ်နေ့တာအတွက် လုံလောက်ပြီဖြစ်သဖြင့် သူသည် လေ့ကျင့်မှုကို ရပ်တန့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး တစ်နေ့တာအတွက် လေ့ကျင့်မှုကို ရပ်နားပြီးသားဖြစ်နေသော ဖူယင်ကျဲ့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူတို့သည် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာ မှ ထွက်ခွာလာကြပြီး အဝေးကြည့်မှန်ဘီလူးမှတစ်ဆင့် ကြည့်ရှုနေသော သက်ကြီးဓမ္မဆရာကြီး ချောင်ဝမ်ရှို ၏ အကြည့်များကို မသိရှိဘဲ လမ်းခွဲကာ ထွက်သွားကြလေသည်။
"အင်း။"
သက်ကြီးဓမ္မဆရာကြီး ချောင်ဝမ်ရှို သည် ဂိုဏ်း၏ပင်မခန်းမဆီသို့ မသွားရောက်မီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။