နတ်ဘုရားတို့၏ မသေမျိုး (God Of Immortals) – အခန်း (၃)၊ အချိန်၏ အယင် [၃]
ကျန်းရှုယင်သည် သူမ၏ ဝတ်ရုံစကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းနှင့်အတူ နာကျင်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် ကျန်းလီချန်းနှင့် ကျန်းဝမ်ကျင်းတို့သည် သူမကို သားကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"ရှုယင်း၊ မင်းရဲ့ ဖီးနစ်ငှက်မွေးသံချပ်ကာကို ချွတ်ပေးလိုက်စမ်းပါ။ မင်းလို အသုံးမကျတဲ့သူက ဒါမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားဖို့ မထိုက်တန်ဘူး" ဟု ကျန်းလီချန်းက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
ကျန်းဝမ်ကျင်းကလည်း လှောင်ပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ အစ်ကိုပြောတာ မှန်တယ်။ မင်းရဲ့ မီးလျှံဖဲကြိုးတွေကိုလည်း ပေးအပ်လိုက်ပါ။ နက်သာနယ်မြေထဲက အန္တရာယ်တွေကို မင်း ဘယ်လိုမှ ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။
ကျန်းရှုယင်သည် သူမ၏ သွားများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ သူမသည် အချိန်တန်လျှင် ဤသူတို့၏ စိတ်သဘောထားကို သိရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။
"ဒီအရာတွေက ငါ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေပဲ။ မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လောဘကြီးနေရတာလဲ" ဟု သူမက တည်ငြိမ်သော်လည်း ခိုင်မာသော အသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် လုံဝေသည် အရိပ်အယောင်မပြဘဲ သူတို့အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ "သူတို့က မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို လိုချင်နေတာပဲ ရှုယင်း။ မင်းအနေနဲ့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ အရှုံးပေးတော့မှာလား"
ကျန်းရှုယင်သည် လုံဝေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဖီးနစ်ငှက်မွေးသံချပ်ကာ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မီးလျှံဖဲကြိုးများကို သူမ၏ လက်မောင်းတစ်ဝိုက်တွင် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။
"ငါ အရှုံးမပေးဘူး" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျန်းလီချန်းနှင့် ကျန်းဝမ်ကျင်းတို့သည် သူမ၏ ပြောင်းလဲသွားသော အရှိန်အဝါကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးသည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ တင်းမာလှသော လေထုသည် သူတို့ကြားတွင် လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။
"ရှုယင်း၊ အသာလေးနေပါ။ သမီး ကိုယ်ဝန်ခုနစ်လရှိနေပြီဆိုတာ သိထားဖို့လိုတယ်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရကတည်းက ဓားသိုင်းနဲ့ တရားမှတ်ခြင်းကို နေ့စဉ် နာရီပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံနေတာ မောမနေဘူးလား။ နည်းနည်းလောက်တော့ အနားယူသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား"
ကျန်းလီချန်းသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ လျှောက်သွားရင်း သမီးဖြစ်သူကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် လွင့်ပျံနေသော မီးလျှံဖဲကြိုးများဆီသို့ ခဏတာ ရောက်သွားသည်။
"ဖေဖေ၊ သမီး သတိထားနေပါတယ်ရှင်။ ဒါ အနည်းငယ် ကျင့်ကြံရုံသက်သက်ပါ။ ပြီးတော့ ဆေးဆရာပြောတာကို မှတ်မိသေးတယ်မလား။ သမီး ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်တဲ့လေ။ သမီး ပိုလေ့ကျင့်လေ ကလေးက ပိုကျန်းမာလေပဲ"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ သမီးပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဖေဖေက မီးလျှံအတတ်ပညာအတွက် စိုးရိမ်နေတာပါ။ အခုလောလောဆယ်တော့ ဓားသိုင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားရင် မကောင်းဘူးလား။ သမီးက နတ်ဘုရားတွေလို မီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့..."
"အင်း? သမီးက အဲဒီထက်ပိုပြီး လုပ်နိုင်မယ်ထင်တယ်။ နတ်ဘုံသားတွေလိုမျိုး ဖန်တီးနိုင်မလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ပါဦးမယ်"
ကျန်းရှုယင်သည် သူမ၏ ဖခင် တုံ့ပြန်ပုံကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မျက်ခုံးပင့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဖခင်၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းရှုယင်မှာ ရယ်မောမိတော့သည်။
"စတာပါ ဖေဖေရယ်။ သမီး ကတိပေးပါတယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ ဓားသိုင်းကိုပဲ အဓိကထားပြီး လေ့ကျင့်ပါ့မယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ရပြီမလား"
"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့၊ သမီးလေးရေ။ ကဲ၊ ဖေဖေလည်း အတူတူ လေ့ကျင့်ပေးမယ်"
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဓားများကို ကိုင်စွဲကာ အလွန်မှန်ကန်သော စည်းချက်ဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။
"သဘာဝတရား၏ ဒါအိုကို နားလည်ခြင်း၊ ဓား၏ ဒါအိုကို နားလည်ခြင်း။ ဓားသိုင်းသမားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြီးပြည့်စုံမှုကို ရရှိဖို့ဆိုရင် ဓား၏နှလုံးသားနဲ့ ဓားသွား၏ အားမာန်တို့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားရမယ်။ ဒါအိုဓားနှလုံးသားဆိုတာ တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့အရာပါ။ ဒါပေမဲ့ သမီးအတွက်တော့ ဒါဟာ အချိန်တစ်ခုသာ လိုအပ်တာပါ"
"ဖေဖေကတော့ သမီးကို ချီးကျူးလွန်းနေပါပြီ"
ကျန်းရှုယင်သည် သူမ၏ ဖခင်ကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမမွေးဖွားလာချိန်မှစ၍ မိဘနှစ်ပါးစလုံးက သူမအပေါ် အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ကြသည်။ အိုး၊ သူမတွင် မည်မျှပင် ကောင်းမွန်သော မိဘများ ရှိနေသနည်း။ ဤဘဝတွင်ဖြစ်စေ၊ အခြားဘဝတွင်ဖြစ်စေ သူမအနေဖြင့် ဤထက်ပို၍ တောင်းဆိုစရာမရှိပေ။ သူမသည် သူမ၏ ဘဝနှင့် သူမလျှောက်လှမ်းနေသော လမ်းကြောင်းအပေါ်တွင် အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူမသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် လေ့ကျင့်မှုကို ခေတ္တဆက်လုပ်နေခဲ့ပြီးမှ သူမ၏ဖခင်က သူမအား ရပ်တန့်ရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
"မီးတောက်ငယ်လေး၊ ဒီနေ့အတွက်တော့ လေ့ကျင့်တာ ရပ်လိုက်ကြစို့။ သမီး အာဟာရရှိတဲ့ အစားအစာကို စားပြီး ကောင်းကောင်းအနားယူဖို့ လိုတယ်။ မေမေက အတွင်းထဲမှာ အဝါရောင် တောင်ဆိတ်သားကို ချက်ပြုတ်နေတယ်။ ဒါဟာ ရှားပါးပြီး မှော်ဆန်တဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ဖြစ်လို့ သမီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကလေးအတွက် အာဟာရဖြစ်စေမှာ အသေအချာပဲ။ သွားကြည့်ကြမလား"
"ဖေဖေရယ်၊ ဒီလို မှော်သတ္တဝါတွေပဲ စားနေရရင် သမီး ကလေးမွေးတဲ့အချိန်ကျရင် သမီးကိုယ်တိုင်ပဲ မှော်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သွားတော့မှာပဲ"
"အဲဒါဆိုရင်တော့ ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ မြင်ကွင်းဖြစ်မှာပဲ၊ မီးတောက်ငယ်လေးရေ။ မီးလျှံတောင်ပံတွေနဲ့ ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနေတဲ့ မှော်ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်ပေါ့။ မီးတောက်ကြီးတွေနဲ့ပေါ့။ တကယ့်ကို မှော်ဆန်တဲ့ မြင်ကွင်းပဲ"
ကျန်းရှုယင်၏ စိတ်အာရုံသည် သူမ၏ဖခင် ပြောလိုက်သည့်စကားကြောင့် သူမ အိပ်မက်ထဲတွင် မကြာခဏ မြင်မက်လေ့ရှိသည့် ပုံရိပ်ဆီသို့ လွင့်မျောသွားသည်။ သူမသည် ထိုပုံရိပ်သည် သူမ နက်စစ်ဝိညာဉ်အဆင့် (nascent soul stage) သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ပင်ကိုယ်သဏ္ဌာန် ဖြစ်မည်ဟု ခံစားရသည်။ ထိုပုံရိပ်ထဲတွင် သူမသည် ဖီးနစ်ငှက်မွေးသံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောဘက်တွင် မီးလျှံတောင်ပံကြီး နှစ်ခုရှိနေသည်။
သူမတကယ်ပဲ မီးလျှံငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပါ့မလား။ သူမသည် ထိုအကြောင်းကို စိတ်ထဲမှ ဖယ်ထုတ်လိုက်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ၏ ဖခင်ကလည်း သူမနှင့်အတူ ရယ်မောလိုက်သည်။
သူတို့သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ ထွက်ခွာပြီး ဂူရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ ဂူထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် မွှေးပျံ့သော အနံ့အရသာတို့သည် သူမ၏ စိတ်ကို လွှမ်းခြုံသွားသဖြင့် ကျန်းရှုယင်မှာ ထိန်းမရနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ မိခင်သည် မှော်ဆန်သော အစားအစာများ ချက်ပြုတ်ရာတွင် မသေမျိုးအဆင့်ရှိ ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အစားအစာကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် သူမသည် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဧည့်ခန်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ သစ်သားစားပွဲတွင် ရေနွေးငွေ့တလူလူထနေသော ဆိတ်သားဟင်းအိုးများကို တင်ထားပြီး သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် စားသောက်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။
တစ်လုတ်စားလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းရှုယင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် အသား၏ အရသာကို ခံစားလိုက်သည်။
"အို မေမေ! ဒါ တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ။ တိရစ္ဆာန်အသားက ဒီလောက်တောင် အရသာရှိနိုင်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒီလို ထူးခြားတဲ့ အစားအစာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မေမေ။ ပြီးတော့ ဒီအသားကို ရှာပေးတဲ့ ဖေဖေကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
"အင်းလေ၊ ဒါက ရှားပါးတဲ့အရာဆိုတာတော့ ဝန်ခံရမှာပဲ ရှုယင်း။ ဒီအသားထဲက စွမ်းအင်အရည်အသွေးက သမီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အရိုးတွေကို သန်မာစေပြီး သွေးကို အားဖြည့်ပေးလိမ့်မယ်။ ကလေးအတွက်လည်း အကျိုးရှိမှာ သေချာတယ်။ ဒါကြောင့် သမီး အများကြီး စားဖို့လိုတယ်။ အကုန်လုံးသာ ကုန်အောင်စားနိုင်ရင် ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်"
"ဟင်၊ ဖေဖေ? သမီးရဲ့ ကလေးကို ဆိတ်ချိုတွေ၊ ဆိတ်ခွာတွေ ထွက်စေချင်နေတာလား"
သူတို့အားလုံးသည် ရယ်မောလိုက်ကြပြီး မှော်ဆန်သော စားသောက်ပွဲကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ကြသည်။ ကျန်းရှုယင်သည် သူမ၏ မိဘများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း မှော်ဆန်သော အစားအစာများကို ဆက်လက်စားသုံးနေသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကျေနပ်ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများသည် သူမ လိုချင်သည့် ပျော်ရွှင်မှုအားလုံးကို ပေးစွမ်းနေသည်။
"သမီး ဖေဖေနဲ့ မေမေ့ကို အရမ်းချစ်တယ်"
"ငါတို့လည်း သမီးလေးကို ချစ်ပါတယ်၊ မီးတောက်ငယ်လေးရေ"
"ဒီအချက်ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နဲ့နော်"
ကျန်းရှုယင်သည် စိတ်ထဲတွင် အတွေးများဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မေ့နိုင်ပါ့မလဲ။ သူတို့၏ ဘဝသည် သူမအပေါ်တွင်သာ အဓိကထားခဲ့ကြသည်။ သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမ၏ သာယာဝပြောရေးအတွက် များစွာ စတေးခဲ့ကြသည်။ ယခု သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေချိန်တွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်ပေးနေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မေတ္တာကို သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မေ့ပျောက်နိုင်ပါ့မလဲ။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါ။
မှော်ဆန်သော စားသောက်ပွဲအပြီး တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် လယ်ယာမှ ထွက်ရှိသော ဆိတ်နို့အချို့ကို ရောင်းချရန် ဈေးသို့ ထွက်ခွာသွားပြီး ကျန်းလီချန်းနှင့် သူ၏သမီးတို့သာ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဇနီးဖြစ်သူ ဈေးသို့ ထွက်သွားပြီး မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျန်းလီချန်းသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်သုံး အဝတ်အစားများသို့ လဲလှယ်လိုက်သည်။ သူသည် ဧည့်ခန်းကို ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း သမီးဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"မီးတောက်ငယ်လေး၊ ဖေဖေ လယ်ကွင်းထဲမှာပဲ ရှိနေမယ်နော်။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် လာခဲ့လိုက်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖေဖေ"
ကျန်းလီချန်းသည် သူတို့၏ဂူမှ ထွက်ခွာပြီး မြေယာ၏ လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။ လမ်းတွင် သူသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သမီးဖြစ်သူထံသို့ နောက်ကြောင်းပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် သူတို့၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူမကို ရရှိရန် အခက်အခဲပေါင်းစုံကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသည်။ ပြီးတော့ သမီးဖြစ်သူ၏ ခင်ပွန်း ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် ယခု သူတို့သုံးယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
သူသည် သူ၏ သေဆုံးရခြင်းသို့ ဦးတည်သွားစေသော ဖြစ်ရပ်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည်။ သူတို့ ရွာသူရွာသားများ စုဝေးနေစဉ်မှာပင် ပေါ်တယ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး နက်သာနယ်မြေမှ အစွမ်းထက်သော မကောင်းဆိုးဝါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရောက်ရှိလာကာ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် မကောင်းဆိုးဝါးများကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း ရွာသားအများစုမှာ ထိုရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်။
ရွာသားအများစုမှာ အခြေခံအဆင့် (Zhuji) သာ ရှိကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရွာလူကြီးနှစ်ဦးမှာ ငွေရောင်အနှစ်အဆင့် (silver core stage) ရှိကြပြီး ထိုအချိန်တွင် သူတို့အနား၌ ရှိနေခဲ့သည်။
ဆွေးမြည့်ဖွယ်ကောင်းသော အမှတ်တရများပင်။ သူ၏ မိသားစုသည် ထိုဖြစ်ရပ်အပြီးတွင် ရွာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
လုံဝေ။ သူ၏သမီးဖြစ်သူ၏ ကွယ်လွန်သွားသော ခင်ပွန်း။ ကြေးနီအနှစ်အဆင့် (copper core stage) အစောပိုင်းအဆင့်ရှိ စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်သူတစ်ဦး။ သူ အသက်ရှင်စဉ်က ကောင်းသော ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျန်းရှုယင်၏ အကျိုးစီးပွားကို အမြဲဦးစားပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်းရှုယင်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မဆုံးပါးမီကတည်းက ကိုယ်ဝန်ရှိနေခဲ့သဖြင့် သူတို့၏ သွေးသားဆက်နွယ်မှုမှာ ဆက်လက်တည်ရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။
ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း ၎င်းမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ကိုယ်ဝန်ရရှိရန်မှာ လွယ်ကူသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လုံဝေ ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားခြင်းမပြုမီ ထိုသို့ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည့်အတွက် သူ ကျေးဇူးတင်မိသည်။
သူ မရှိတော့သည့်အတွက် ဖခင်တစ်ယောက်မရှိဘဲ အန္တရာယ်များသော ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ကလေးတစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ရန်မှာ ခက်ခဲနိုင်သည်။ သူတို့သမီးသည် နတ်တစ်ပိုင်း (demigod) ဖြစ်သော်လည်း သူတို့အနေဖြင့် ကံတရားအပေါ်တွင်သာ ပစ်ထား၍ မဖြစ်ပေ။ သူတို့အနေဖြင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို တတ်နိုင်သမျှ လျော့ပါးစေရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြမည်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် သူတို့တွင် ကျန်ရှိနေသည့် တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။