"ဘယ်သူလဲကွ။"
"သလင်းကျောက်အမှတ်အသားလား။ ဟမ်း... ဒါဆိုရင်တော့ အရာရာ ပြောင်းလဲသွားပြီပေါ့။ ဒါက မင်းဟာ အခု ဒီတံခါးပေါက်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ဖြစ်လာပြီဆိုတာကိုပဲ ပြသနေတာပေါ့ကွယ်။ အဟမ်း... ငါ့အနေနဲ့ ကလေးပေါက်စ မင်းကို ဂရုစိုက်စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ တာဝန်ရှိလာပြီပေါ့လေ။"
ထိုအသံနှင့်အတူ သက်ပြင်းချသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် တဝီဝီမြည်သံနှင့်အတူ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသကဲ့သို့ လှိုင်းထနေသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တောက်ပသည့် အဖြူရောင်ရောင်ဝါတို့ဖြင့် ခြုံလွှမ်းနေသည့် လူအိုတစ်ဦးသည် ကျူးဖုန်း၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအကြာတွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ မှေးမှိန်သွားပြီး ပုံရိပ်ယောင်လှိုင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူအိုကြီးတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုလူအိုကြီးက သူ၏ပညာရပ်စွမ်းအင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူ၏ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါကြောင့် ဤလူအိုကြီးမှာ ရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ကျူးဖုန်း အနည်းငယ် ခံစားမိလိုက်သည်။
"ငါ့နာမည်က ချီယွမ်၊ ကျန်ဟူရန် ဆယ်ပါးထဲက တစ်ယောက်ပေါ့။ ငါတို့ကတော့ ကမ္ဘာ့နယ်မြေတံခါးဝတွေကို စောင့်ရှောက်တဲ့ စောင့်ကြပ်သူတွေပဲ ဖြစ်ကြတယ်။"
စကားပြောရမှန်းမသိအောင် အံ့အားသင့်နေသော ကျူးဖုန်းသည် ထိုလူအိုကြီးကို စိုးရိမ်တကြီး ငေးကြည့်နေမိသော်လည်း လူအိုကြီးကမူ သူ၏အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ ဆက်လက်ပြောဆိုနေလေသည်။
"ဒီတံခါးပေါက်တွေကို ဖန်ဆင်းခြင်းရဲ့အစမှာ ဖန်ဆင်းခဲ့တာဖြစ်ပြီး ငါတို့က သူတို့ကို စောင့်ကြည့်လမ်းညွှန်ဖို့ တာဝန်ပေးအပ်ခံထားရတယ်။ သူတို့က ငါတို့ရဲ့သတ်မှတ်နယ်မြေတွေမို့လို့ ငါတို့မှာ သူတို့အပေါ် အကြွင်းမဲ့အာဏာရှိနေတာပေါ့။ ဖြတ်သန်းခွင့်အခွင့်အရေးမရှိဘဲ ဘယ်သက်ရှိဝိညာဉ်မှ ဒီတံခါးပေါက်တွေကို သုံးလို့မရဘူး။ အဲဒါက ဖန်ဆင်းခြင်းရဲ့သဘောတရားပဲ၊ ဒီအတိုင်း ဆက်ထိန်းသိမ်းသွားဖို့က အရေးကြီးတယ်။"
တွေဝေနေသော ကျူးဖုန်းကို အကဲခတ်နေသည့် မျက်ဝန်းနှစ်စုံဖြင့် လူအိုကြီးက ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်း အကြောင်းရင်းကို မမေးဘူးလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါပြောပြမယ်လေ။ ကြည့်စမ်း၊ ကလေးပေါက်စ။ တံခါးပေါက်တွေဆိုတာ ဖန်ဆင်းထားတဲ့ နယ်မြေအားလုံးဆီ တိုက်ရိုက်သွားလို့ရတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေပဲ။ တည်ရှိမှုနယ်မြေ ၁၂ ခုလုံးဆီကို ပို့ဆောင်ပေးတယ်။ ဒီစကြဝဠာထဲမှာ နယ်မြေလေးခုရှိတယ်၊ မူလပထမ ဖန်ဆင်းခြင်းရှေးဦးစပ်ကြားထဲမှာ နယ်မြေလေးခုရှိပြီး၊ ပျက်သုဉ်းရာဟာဝါနယ်မြေထဲမှာ သုံးခုရှိတယ်။ နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ အရာရာရဲ့လမ်းကြောင်းတွေ ဆုံစည်းရာ 'ဆုံမှတ်' လို့ လူသိများတဲ့နေရာပဲ။ မင်းမြင်နေရတဲ့ ဒီဘုရားကျောင်းပုံစံတံခါးပေါက်က နယ်မြေအားလုံးဆီ သွားတဲ့ အဲဒီလမ်းကြောင်းတွေထဲက တစ်ခုပေါ့ကွယ်။"
"ဗျာ၊ တံခါးပေါက် ဟုတ်စ။ ဒါ အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်!!"
ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း သူဟာ ရူးသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီလိုရူးကြောင်ကြောင်ကိစ္စတွေကို သူဘယ်လိုမှ ရှင်းပြလို့ရမှာ မဟုတ်ပေ။
"မင်း မြင်တတ်တဲ့ပုံစံပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့။ တကယ်လို့ ဒီနေရာက ရောက်ချင်စရာကောင်းတဲ့ အိပ်မက်ဆန်ဆန်နေရာတစ်ခုလို့ ပြောတာဆိုရင်တော့ မင်းမှားမယ်လို့ မထင်ပါဘူး။ တည်ရှိမှုအနှံ့အပြားက ဝိညာဉ်အများစုဟာ ဒီနေရာကို ရောက်လာရတာကို ဝမ်းသာကြမှာ သေချာတယ်။ အဲဒါကိုတော့ ငါသေချာပေါက် ပြောပြနိုင်တယ်။ ကလေးပေါက်စ၊ မင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်လည်သွားလာနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရလာလိမ့်မယ်၊ ဒါက မင်းအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ကိစ္စတစ်ခုလို ထင်ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခြားအကျိုးကျေးဇူးတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ မင်းသာ သူတို့ကို ယူဆောင်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးတယ်ဆိုရင်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အခု လောလောဆယ် မင်းရဲ့ကမ္ဘာမှာ အိပ်ပျော်နေပြီး အိပ်မက်မက်နေတာလို့ ပြောချင်တာဆိုရင်တော့ အဖြေက မဟုတ်ဘူး ဆိုတာပါပဲ။ မင်းမြင်သမျှအရာရာတိုင်းက အစစ်အမှန်တွေချည်းပဲကွ။"
"အိပ်မက်ဆန်တဲ့ အစစ်အမှန်ဘဝကြီးလား။ ဟာ၊ ငါတကယ်ပဲ ရူးသွားပြီထင်တယ်"
"မင်းမှာ ဘုရားကျောင်းဆောင်ရဲ့အမှတ်အသား ရှိတယ်လေ၊ ကလေးပေါက်စ။ ဒီလိုဖြစ်လာနိုင်တာက မင်းဟာ ဒီတံခါးပေါက်ရဲ့ သခင်အသစ်ဖြစ်လာမှသာ ဖြစ်နိုင်တာ။ တံခါးပေါက်တစ်ခုကို ပိုင်ရှင်က သူ့ရဲ့ဆန္ဒအလျောက် ဖွင့်လှစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် မင်းလိုမျိုး စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ဖြစ်နေချိန်မှာ ပိုင်ရှင်အသစ်ဆီကို ရောက်သွားတတ်တယ်။ အခုက မင်းအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်လို့ မင်းစိတ်လွတ်နေချိန်မှာ ဘုရားကျောင်းဆောင်ကို မသိမသာဖွင့်မိသွားပြီး အဲဒီတံခါးကနေ ဝင်လာကာ ဒီကိုရောက်လာတာပဲ။ မင်းဒီကို အရင်ကလည်း ရောက်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အပြင်ဘက်မှာလေ။ ပြောရဦးမယ်၊ ဒီနေ့ပြီးရင်တော့ မင်း အဲဒီလို စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်အခြေအနေနဲ့ ဒီကို ထပ်လာလို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
စကားပြောစရာမရှိအောင် အံ့အားသင့်နေသော ကျူးဖုန်း၏ မျက်နှာပေးကို မြင်တော့ ချီယွမ်က ခေါင်းကိုခါယမ်းရင်း ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။
"ကြည့်စမ်း၊ ဒီတံခါးပေါက်တွေကို တခြားဟာတွေနဲ့ မတူဘဲ ဖန်ဆင်းထားတယ်။ နယ်မြေတစ်ခုနဲ့တစ်ခု ချိတ်ဆက်ပေးတဲ့ တံခါးပေါက်တွေ တည်ရှိမှုထဲမှာ အများကြီးရှိပေမဲ့ နယ်မြေအားလုံးကို ချိတ်ဆက်ပေးတဲ့ တံခါးပေါက်တွေကတော့ အရမ်းနည်းပါတယ်။"
သူ့စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ်တည်ငြိမ်လာပြီးနောက် စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် ကျူးဖုန်းက မေးလိုက်သည်။
"ပေါ်တယ်တစ်ခုလိုမျိုးလား။"
"ပေါ်တယ်တစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတံခါးပေါက်တွေလို ပေါ်တယ်မျိုး မရှိပါဘူး။ သူတို့က ပုံမှန်ပေါ်တယ်တွေလို အစီအရင်တွေ ဒါမှမဟုတ် စွမ်းအင်ကွင်းတွေ လိုအပ်တာမျိုးနဲ့ လုံးဝမတူဘူး။ ဒီအတွက် အဲဒါတွေ လုံးဝမလိုဘူး။ မင်းပြန်မလာခင် သေဆုံးမသွားသမျှကာလပတ်လုံး မင်းသွားချင်တဲ့နေရာကို ရောက်နိုင်ပြီး ပြန်လည်းလာနိုင်တယ်။ အခုတော့ ကလေးပေါက်စ၊ မင်း ကွာခြားချက်ကို မြင်တတ်ပြီလား။"
ထိုခဏတာ အာရုံထဲမှာ မျောပါနေရင်း ကျူးဖုန်းသည် လူအိုကြီး ဆက်ပြောနေစဉ် ခေါင်းညိတ်ပြနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
"အပြင်မှာ ကမ္ဘာတွေရှိတယ်၊ ကလေးပေါက်စ။ အဓိကကမ္ဘာနဲ့ ဒုတိယတန်းစားကမ္ဘာတွေ အပါအဝင် ရေတွက်လို့မရအောင် များပြားလှတဲ့ ကမ္ဘာတွေပေါ့။ ကြည့်ရှုစရာနယ်မြေတွေ အများကြီးရှိတယ်။ မင်းက အခုအခါမှာ အရင်က ပိုင်ရှင်မဲ့ဖြစ်နေတဲ့ ဒီတံခါးပေါက်ရဲ့ သခင်ဖြစ်လာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက လုံလောက်အောင် မသန်မာသေးဘူး။ တံခါးပေါက်ကို မသုံးစရာမလိုခင်မှာ အပြင်ဘက်မှာ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် ပိုပြီးသန်မာလာတဲ့အထိ မင်းစောင့်ရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းသေသွားလိမ့်မယ်။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ၊ သတိထားပါမယ်။"
ကျူးဖုန်းက လက်အုပ်ချီကာ လေးလေးနက်နက် အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"အင်း။ ဒါကိုလည်း မှတ်ထားပါဦး၊ တခြားသူတွေက မင်းမှာ ဘာရှိတယ်ဆိုတာ သိသွားကြရင် မင်းပိုင်ဆိုင်ထားတာကို လိုချင်တပ်မက်လာကြလိမ့်မယ်။ ဒီတံခါးပေါက်ကို ဘယ်လိုလုံခြုံအောင် ထိန်းသိမ်းမလဲဆိုတာကတော့ မင်းသဘောပဲ။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။ ကျွန်တော် အဲဒါကို မမေ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြန်သွားချင်ရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။"
"လက်ရှိအချိန်မှာတော့ မင်းဖာသာမင်း ပြန်လို့မရသေးဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါတော့ ငါပို့ပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါအစောထဲက ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ မင်း အိပ်မက်လွတ်လွတ်နဲ့ ဒီထဲကို ထပ်ဝင်လာလို့တော့ မရတော့ဘူး။ မင်း တံခါးတွေကနေပဲ ဝင်လာရလိမ့်မယ်။ စိတ်မပူနဲ့ ကလေးပေါက်စ၊ ဘုရားကျောင်းဆောင်ကို စွမ်းအင်ထောက်ပံ့နိုင်လောက်အောင် မင်းသန်မာလာတာနဲ့ ငါ့နေရာကို ရောက်တဲ့တံခါးတစ်ခု ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ မင်းပြီးသွားတဲ့အခါ အဲဒီတံခါးကနေပဲ ပြန်ထွက်သွားလိမ့်မယ်။ တံခါးဖွင့်ဖို့အတွက် ဘုရားကျောင်းဆောင်ကို မင်းစွမ်းအင်ပေးနိုင်ပြီဆိုတာနဲ့ အဲဒါက အပြင်ကကမ္ဘာတွေကို မြင်တွေ့နိုင်လောက်အောင် မင်းသန်မာနေပြီဆိုတာကို ပြသတာပဲ။ အဲဒီအချိန်အထိတော့ ဒီမှာ တံခါးပေါက်ရဲ့ပိုင်ရှင်အဖြစ် သက်သေပြတဲ့ အမှတ်တံဆိပ်ကို ပေးထားမယ်။ ဒါက ဖြတ်သန်းခွင့်အခွင့်အရေးပဲ။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။ ဆရာနဲ့ တွေ့ဆုံရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်။"
ကျူးဖုန်းသည် လက်အုပ်ချီကာ ထပ်မံ၍ လေးလေးနက်နက် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ ဤအဖြစ်အပျက်များအားလုံးသည် အိပ်မက်တစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း သိရရန် အမြန်ဆုံးနိုးထလာဖို့သာ စိတ်စွဲလမ်းနေမိသည်။ အို... သူ အခုချက်ချင်းသာ နိုးထလာချင်လိုက်သည်ဖြစ်ပေ။
"ကောင်းသွားတော့လေ၊ ကလေးပေါက်စ။"
ချီယွမ်သည် အပျော့ပျော်ဆုံးသက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်ရင်း ကျူးဖုန်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးပေါက်စ၏ ဝိညာဉ်အပေါ်တွင် သေမင်းတမန်ရစ်ပတ်နေသည့် မည်းမှောင်နေသော တိမ်လွှာများကို သူမြင်နေရပြီး ၎င်းမှာ မလွှဲမရှောင်သာ ရောက်ရှိလာတော့မည့် သေခြင်းတရားကိုသာ ညွှန်ပြနေပေသည်။ သူ၏အတွေးများထဲတွင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လေဟာနယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
ခဏအကြာတွင် ကျူးဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏အခန်းထဲတွင် ပြန်ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကြီးမားသော စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။ သူတကယ်ပဲ သူ့အခန်းထဲမှာ ရောက်နေပြီဆိုတာကို အတည်ပြုပြီးနောက် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုက်တန်သော အိပ်စက်အနားယူမှုအတွက် ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သလင်းကျောက်ဘုရားကျောင်းဆောင်ဆီမှ ဖျော့တော့သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူသတိထားမိလိုက်သည်။ လူအိုကြီးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရမှုကို ပြန်သတိရသွားကာ သူ့ကိုယ်သူ အမြန်စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ဝတ်ရုံအင်္ကျီအတွင်းတွင် ဝှက်ထားသော ပေးအပ်ထားသည့် အမှတ်တံဆိပ်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အသိစိတ်အရ ကျူးဖုန်းသည် ခေါင်းမူးဝေနေသည့် ခံစားချက်ကြီးနှင့်အတူ အဆိုပါအမှတ်တံဆိပ်ကို သူ၏အခန်းထောင့်တစ်နေရာသို့ ပစ်လွှင့်လိုက်ပြီး ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
ဒါ အိပ်မက် မဟုတ်ဘူးလား။ အဖြစ်အပျက်တွေအားလုံးက အစစ်အမှန်ကြီးလား။
ဆိုလိုတာက ဘုရားကျောင်းဆောင်ဟာ တကယ်ပဲ တံခါးပေါက်တစ်ခု ဖြစ်နေတာပေါ့။ သူ့ကို ဘုရားကျောင်းဆောင် ပေးတုန်းက အဘွားဖြစ်သူ ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေကို သူ့စိတ်ထဲမှာ အမြန်ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။ အဲဒါက ရတနာနယ်မြေခုနစ်ခုဆီ သွားတဲ့ ပေါ်တယ်တွေ ဖြစ်နိုင်မလား။ ထိုအချက်က သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသလို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
သူ့ရဲ့တွေ့ဆုံမှုအကြောင်း မိခင်ဖြစ်သူနဲ့ အဘိုးအဘွားတွေကို မပြောပြတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးဖုန်းသည် မိုးလင်းဖို့ အချိန်အများကြီး လိုသေးတာကြောင့် အိပ်ရာပြန်ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဝါးကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်သည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
"ဂျာရက်ဒမ်! ထွက်လာပြီး ငါ့ကို ရင်ဆိုင်စမ်း!"
ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးထဲမှ ဝိုင်ဗန် (Wyvern) ၏ ကြုံးဝါးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အသုံးမကျတဲ့လှုပ်ရှားမှုအချို့နဲ့ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်လို့ရမယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ ထွက်လာခဲ့စမ်း! မင်းရဲ့ရုပ်ဆိုးလှတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ငါထိုင်ချပြီး မင်းရဲ့ပိုဆိုးတဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ငါ့အမြီးနဲ့ နင်းချေပစ်မယ်။ ဒီလိပ်မိုက်ကြီး!"
တိမ်တိုက်ထဲတွင် ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရူးမတတ်ဖြစ်နေသော ဥဇေရော့ (Uzeroth) သည် ထိုလိပ်ကြီးအား သူ၏အမြီးအောက်တွင် အပြီးအပိုင် နှိမ်နင်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားလေသည်။
"ဂျာရက်ဒမ်! မင်းဘယ်မှာလဲ။ မင်းရဲ့ပုံစံဆိုးကြီးကို ထုတ်ပြစမ်း!"
"ဝေးဝေးသွားစမ်း၊ ဥဇေရော့။"
နက်ရှိုင်း၍ ပြေပြစ်သောအသံတစ်သံက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့မျက်နှာကို ပြစမ်း၊ ဂျာရက်ဒမ်။ ငါအပေါ်မှာ စောင့်နေပြီ။"
"ဒီတစ်ခါ ဘာလိုချင်လို့လဲ ဥဇေရော့။ ငါ့ရဲ့တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဘာလို့ လာနှောင့်ယှက်နေတာလဲ။"
"ထွက်လာခဲ့စမ်း၊ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ လာကြည့်လိုက်တော့ ဂျာရက်ဒမ်။"
ဂျာရက်ဒမ်သည် ရေနက်ပိုင်းမှနေ၍ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းတွန့်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူ၏သေစေလောက်သော မျက်လုံးများသည် ဝိုင်ဗန်ကို တိတ်ဆိတ်သော ဒေါသတို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဟာ၊ တော်ပါသေးရဲ့၊ အဲဒီလိပ်ကောင် သူ့ရဲ့မျက်နှာဆိုးကြီးကို ထောင်လာပြီပေါ့။ ဂျာရက်ဒမ်၊ ငါ့ကို ထိုက်ထိုက်တန်တန် ပိုင်ဆိုင်ရမယ့်ဟာကို ပေးစမ်း၊ ဒါဆိုရင် ငါတို့ အကြေအလည်ရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားမယ်။"
"မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တယ် ဟုတ်စ။ ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာလဲ။ အဲဒါက ငါ့ဟာဖြစ်သွားတာကို မပြဘူးလား ဥဇေရော့။"
"ဒီလိပ်မိုက်ကြီး! မင်းသာ အဲဒါကို လက်မခံဘူးဆိုရင် နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာမယ့်အရာတွေအတွက် ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့။"
ဥဇေရော့တွင် အဆိုပါလိပ်မိုက်ကြီးအား လက်စားချေရန် အခွင့်အရေး ရရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤနေ့အတွက် ပြင်ဆင်ရန် သူ သန်းပေါင်းများစွာသောနှစ်များကို အသုံးပြုခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ထိုလိပ်ဆိုးကြီးအား စစ်မှန်သော အစွမ်းအစဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာကို ပြသရမည့်အချိန် ကျရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် တားမြစ်ထားသော သေမျိုးကွဲအက်တံဆိပ်ကို ထုတ်ယူကာ စတင်အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ စကြဝဠာအတွင်း၌ နတ်ဘုရားများ အသုံးပြုမှုကို ပိတ်ပင်ထားရလောက်အောင် အနန္တလေဟာနယ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်များဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကြီးမားသော အဖိုးအခကိုပေးဆပ်ကာ နောက်ဆုံးစစ်ပွဲကို အဆုံးသတ်စေခဲ့သော ပစ္စည်းများထဲမှ တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။
"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ ဥဇေရော့။"
ဂျာရက်ဒမ်က ပြူးကျယ်နေသော ကြောက်လန့်နေသည့်မျက်လုံးများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ငါ ဘာလုပ်နေတာလဲ ဟုတ်လား။ မမြင်ဘူးလား။ မင်းကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလေ။ အဲဒါကို ဘာလို့ နားမလည်နိုင်ရတာလဲ။"
"မင်း ရူးနေပြီလား။ ဒါက ဒီကအရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်လေ။"
"သေချာတာပေါ့၊ ဖျက်ဆီးပစ်မှာပေါ့။ မင်းရဲ့မျက်နှာဆိုးကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေပေါ်မှာ ထိုင်ရမယ့်အချိန် ရောက်လာတော့မှာမို့ ဘယ်လောက်တောင် ပျော်စရာကောင်းလိုက်မလဲ။ ဘာမှမကျန်ခဲ့ရင်တောင်မှပေါ့လေ။ ကဲ၊ သွားတော့မယ်၊ ငါ့သူငယ်ချင်းရေ။"
ဥဇေရော့သည် အခြားတံဆိပ်တစ်ခုကို ထပ်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကမ္ဘာတစ်ခုမှ နောက်ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းရန် အသုံးပြုသည့် ကြီးမားသော တယ်လီပို့ရှ်တံဆိပ်ဖြစ်ပြီး သူ အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူ တယ်လီပို့လုပ်၍မရတော့ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။ သူ ထပ်မံစစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ဘာမှမထူးခြားလာသဖြင့် အခြားတံဆိပ်တစ်ခုကို အမြန်ထုတ်ယူလာသော်လည်း ရလဒ်က အတူတူပင်ဖြစ်နေသည်။
"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။"
ပြုံးနေသည့်လိပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဥဇေရော့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဒီနေရာသာ ပျက်စီးသွားမယ်ဆိုရင် မင်းလည်း ဘယ်မှသွားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ ကမ္ဘာပေါ်က ကောင်းကင်ပင်တာဂရမ် မှော်အဆောင် ပဲကွ။ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါလည်း တားမြစ်ထားတဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုပါပဲ၊ ငါ့ရဲ့သူငယ်ချင်းဟောင်း။"
"အာ့ဗျာ့! ဒီလိပ်မိုက်ကြီး! မင်းကို ငါသတ်မယ်။"
ဂျာရက်ဒမ်က ဒေါသပေါက်ကွဲနေသော ဝိုင်ဗန်ကို ကြည့်ကာ ဆက်လက်၍ ပြုံးနေဆဲပင်။ အာ... အထီးကျန်ဆန်လှသောဘဝ၊ သနားစရာကောင်းလှသောဘဝ၊ အားလုံးအဆုံးသတ်တော့မည်။ သူ့ဝိညာဉ်သည် ဤအရာများအားလုံးမှ လွတ်မြောက်တော့မည်ဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်း သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုဖြင့် နိုးထလာခဲ့သည်။ ထိုလိပ်နှင့် ဝိုင်ဗန်တို့အကြောင်း ထပ်မံမြင်မက်ခဲ့ရသည့် ထင်ရှားပြတ်သားပြီး ပြင်းထန်သော အိပ်မက်တစ်ခုပင်။ ၎င်းတို့က အမှန်တကယ်ပင် ဘာတွေလဲ။ သန့်ရှင်းသောသတ္တဝါများလား၊ နတ်ဘုရားသတ္တဝါများလား၊ သို့မဟုတ် ရှေးဦးကမ္ဘာ့သတ္တဝါများလား။ သူ အနည်းငယ်မျှမသိပေ၊ ၎င်းနှင့် ပတ်သက်ရန်လည်း လုံးဝမလိုချင်ပေ။ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် ကျူးဖုန်း သည် မျက်နှာသစ်ကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီသို့ ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။