God Of Immortals – အခန်း ၁၅: ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသား [XI]
ရှန်ယင်မြို့၏ လေထုသည် တင်းမာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျန်းရှုယင်သည် သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကျန်းလီချန်းနှင့် ကျန်းဝမ်ကျင်းတို့ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရှုယင်းသည် အခြေအနေကို အကဲခတ်နေသည်။
"မင်းတို့ ဘာဆက်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲ" ဟု ကျန်းရှုယင်က အေးတိအေးစက် မေးလိုက်သည်။
ကျန်းလီချန်းသည် မောက်မာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒီနေ့တော့ မင်း လွတ်မြောက်ဖို့ မလွယ်ဘူး၊ ကျန်းရှုယင်။ ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့အတွက် မင်း အဖိုးအခပေးရလိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကျန်းဝမ်ကျင်းကလည်း ဝင်ရောက်ဟန့်တားလိုက်ပြီး "စကားများမနေနဲ့တော့။ သူ့ကို အမြန်ဆုံး ရှင်းထုတ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဆက်လုပ်ကြမယ်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျူးဖုန်းသည် အရိပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဘောင်ကို အချက်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မှော်အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ မှော်အဆောင်သည် တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြင့် တုန်ခါနေသည်။
"ဒီမှာ မင်းတို့အတွက် လက်ဆောင်" ကျူးဖုန်းက ရယ်မောရင်း မှော်အဆောင်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ကျန်းရှုယင်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ နေရာမှ ရွေ့လျားလိုက်သည်။ သူမ၏ဓားသည် လေထဲတွင် လှပစွာ လည်ပတ်နေပြီး ကျန်းလီချန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးလိုက်သည်။
"မင်းတို့ရဲ့ လုပ်ကြံမှုတွေက ငါ့အတွက်တော့ ကလေးကစားစရာပဲ" ဟု ကျန်းရှုယင်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
တိုက်ပွဲသည် ပြင်းထန်လာသည်။ ရှန်ယင်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ကျင့်ကြံသူတို့၏ စွမ်းအားများ ထိတွေ့တိုက်ခိုက်သံများ ပျံ့လွင့်နေသည်။ ကျန်းရှုယင်၏ နှလုံးသားသည် တည်ငြိမ်နေပြီး သူမ၏ ကျင့်စဉ်များသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ သူမသည် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ စစ်မှန်သော နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသကဲ့သို့ပင်။
ကျန်းရှုယင်သည် ဈေးတန်းတွင် ပျော်ရွှင်နေပုံရသော သူမ၏သားကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဘာမျှဝယ်ယူခြင်းမရှိသော်လည်း ဤနေရာကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေရခြင်းကပင် သူမ၏သားကို ပျော်ရွှင်စေပုံရသည်။ အမှန်စင်စစ် ဈေးဆိုင်တန်းများတွင် ထူးခြားဆန်းပြားသော ပစ္စည်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ဈေးနှုန်းများမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားနေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဈေးတန်းသည် အလွန်ပင် စည်ကားနေသည်။ သူမ အချိန်အတော်ကြာ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အစည်ကားဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏သားသည် ဤနေရာတွင် ပျော်ရွှင်နေသည်မှာ အပြစ်မဆိုသာပေ။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် လုံလောက်ပြီဟု ဆုံးဖြတ်ကာ ပြန်ရန်ပြင်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းရှုယင်သည် သူမ၏ နတ်ဘုရားအမြင်စွမ်းအားဖြင့် ရွာသူကြီး ဟွမ်ယုနှင့် စကားပြောနေသော သူမ၏မိဘများကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။ ဟွမ်ယုမှာ ငွေရောင်အနှစ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။
ရွာသူကြီးရာထူးအတွက် အပြိုင်အဆိုင်ကြိုးပမ်းနေသော မျိုးနွယ်စုငါးခုထဲမှ ဟွမ်ယုသည် ငွေရောင်အနှစ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် သက်ကြီးဝါကြီးများ၏ ကောင်စီမှ ရွာသူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ဧကရာဇ်အမိန့်တော်အရ ဆောင်ရွက်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်များအတိုင်း ရွာသူကြီးအားလုံးသည် မြို့စားကြီးများ၏ သွယ်ဝိုက်သော ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။
သို့တိုင် ဟွမ်ယုသည် ဖုန်းကျန်းမြို့၏ အန္တရာယ်များလှသော မြို့စားကြီး ဘောင်ဝမ်၏ သွယ်ဝိုက်သော အမိန့်အောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း ကောင်းမွန်သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ သဘောသဘာဝကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ချစ်စရာကောင်းသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမှာ ရွာသူရွာသားများက သူ့ကို အလွန်ချစ်ခင်ရသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဟွမ်ယုသည် ကျန်းရှုယင်နှင့် သူမ၏သား ကျူးဖုန်းတို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူ လေးစားအားကျရသည့် လူအနည်းငယ်ထဲတွင် ကျန်းရှုယင်သည် တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်သည်။
"သခင်မကျန်း။"
"ရွာသူကြီးဟွမ်။"
ကျန်းရှုယင်ကလည်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဟွမ်ယုသည် ကျန်းရှုယင်၏ ရိုသေလေးစားမှုကို သဘောကျသဖြင့် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းရှုယင်၏ စစ်မှန်သောစွမ်းအားကို ယခင်က မမြင်ဖူးသော်လည်း သူမသည် အသူရာတစ်ယောက်ကဲ့သို့သော သဘာဝမျိုးရှိကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိထားသည်။ သူမနှင့် အဆင့်တူ ငွေရောင်အနှစ်အဆင့်တွင် ရှိနေသော်လည်း တစ်ဆင့်ပိုမြင့်နေသည့်တိုင် သူမတွင် နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်၏ သွေးစက်များ ရှိနေသည်ကို သူသိသည်။ အရွယ်ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း ဤမျှစွမ်းအားကြီးမားပြီး အလွန်ပင် နှိမ့်ချတတ်သူ ဖြစ်နေသည်။
ဟွမ်ယုသည် အကြည့်ကို ကျန်းရှုယင်၏ ဘေးဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး သူမ၏သားကို ကြည့်လိုက်သည်။
"လူငယ်လေး ကျူးဖုန်း။"
"ရွာသူကြီးဟွမ်။"
ကျူးဖုန်းက ဦးညွှတ်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
"အင်း... ဒီနေ့တော့ ပျော်ရွှင်နေပုံရတယ်နော်။"
"ပျော်အောင် ကြိုးစားနေပါတယ်၊ ရွာသူကြီးဟွမ်။"
ကျူးဖုန်းက တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါဆိုရင်ပဲ ရပြီလေ၊ လူငယ်လေး။"
ဟွမ်ယုသည် စိတ်အေးလက်အေး ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းရှုယင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"သခင်မကျန်း၊ ကျွန်တော် ခုနကပဲ ခင်ဗျားရဲ့ မိဘတွေကို လာမယ့် လမင်းပွဲတော်အကြောင်း ပြောပြနေတာ။"
လမင်းပွဲတော်။ ထိုပွဲတော်သည် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသည့် စကြဝဠာအစီအရီတွင် လမင်း၏ တန်းတူညီမျှဖြစ်မှုကို ဂုဏ်ပြုသောပွဲဖြစ်သည်။ လမင်းတောင်ကို ဝိုင်းရံထားသည့် အနီးအနားရှိ ရွာကိုးရွာမှ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သူများသည် မိမိတို့ရွာအတွက် လမင်းကျောက်တုံးများကို ရယူရန် လမင်းတောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကြရသည်။ ဤပွဲတော်သည် ရွာကိုးရွာကြား စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် သဟဇာတဖြစ်မှုကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ရည်ရွယ်သည်။
"နောက်လဆိုရင် နောက်ဆုံးကျင်းပခဲ့တဲ့ ပွဲတော်ကနေ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ပြည့်တော့မယ်။ အစဉ်အလာအရ ကျွန်တော်တို့ရွာကလည်း မဖြစ်မနေ ပါဝင်ရမှာ။ ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း အချိန်ကျလာရင် လမင်းလွင်ပြင်မှာ ငွေရောင်အနှစ်အဆင့်ရှိတဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ပါဝင်မှုကို လိုအပ်လိမ့်မယ်။ အဆင်ပြေပါ့မလား။"
"အဆင်ပြေပါတယ်၊ ရွာသူကြီးဟွမ်ယု။ အချိန်ကျရင် ကျွန်မကို အကြောင်းကြားပေးပါ။"
"ကောင်းပါပြီ၊ သခင်မကျန်း။"
နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ဈေးတန်းမှ ထွက်ခွာလာကြပြီး စိတ်ချမ်းမြေ့စွာဖြင့် သူတို့၏ လိုဏ်ဂူသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဈေးဝယ်ထွက်ရင်း အမှတ်တရကောင်းများ ရရှိခဲ့ကြသည်။ အိမ်သို့ရောက်သောအခါ ဝယ်လာသည့် ပစ္စည်းများကို စတင်စစ်ဆေးကြသည်။ ကျူးဖုန်းသည် သူ ဘာမှမရလိုက်ဟု ထင်နေချိန်တွင် သူ၏မိခင်နှင့် ကြိုတင်စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း အဘိုးအဘွားများက သူတို့ ဝယ်ပေးထားသည့် ပစ္စည်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဝတ်ရုံတစ်ထည် ဖြစ်သည်။
"နဂါးဒိုင်းလွှားဝတ်ရုံ။"
ကျူးဖုန်းသည် ထိုဝတ်ရုံ၏အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စျေးသည်အဘိုးအိုပေးလိုက်သည့် အဆင့်နိမ့် နဂါးဒိုင်းလွှား မှော်အဆောင်ကို သတိရသွားပြီး ချက်ချင်း ထုတ်ပြလိုက်သည်။
"အဘိုးအိုက ဒါကို ဈေးမှာ ပေးလိုက်တာ။ သူက ဒါကို နဂါးဒိုင်းလွှား မှော်အဆောင်လို့ ခေါ်တယ်။ အခုမှ သတိရသွားလို့။"
"ဘယ်အဘိုးအိုလဲ။ ပြစမ်းပါဦး။"
"သမီးတို့ ပြောပြဖူးတဲ့ လှည့်လည်ရောင်းချသူတွေထဲက တစ်ယောက်ပါ။"
"လှည့်လည်ရောင်းချသူတွေလား။"
ကျန်းရှုယင်သည် ထိုအဆောင်ကို ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ နတ်ဘုရားအမြင်စွမ်းအားဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ အဆင့်နိမ့် ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သဖြင့် သူမ၏အမြင်ဖြင့် အလွယ်တကူ စစ်ဆေးနိုင်သည်။ ပစ္စည်း၏ စစ်မှန်မှုနှင့် ဘေးကင်းမှုအတွက် စိတ်ချသွားပြီးနောက် သူမသည် သက်ပြင်းချကာ သားဖြစ်သူထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ကျူးဖုန်းမှာ ချီစုဆောင်းခြင်း အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသဖြင့် သူ၏ဝိညာဉ်ကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိသော ပစ္စည်းမျိုးကို ခွဲခြားနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဟုတ်ပါသည်၊ သူမ၏ မိဘများ အချိန်မီ မတားဆီးခဲ့လျှင် သူမ၏အသက်ကိုပင် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည့် ထိုအရာများကို သူမ မည်သို့ မေ့နိုင်ပါမည်နည်း။ သူမသည် သားဖြစ်သူ မဟုတ်သော်လည်း အတိတ်က သင်ခန်းစာများမှ သင်ယူခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။
"ဒါ တကယ့် နဂါးဒိုင်းလွှား မှော်အဆောင် ဟုတ်လား မေမေ။"
"ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒါက ဘေးကင်းပါတယ်။ သား သိမ်းထားလိုက်ပါ။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မေမေ။"
ကျူးဖုန်းက ပြောလိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ ခေါင်းညိတ်အတည်ပြုမှုကို ရရှိလိုက်သည်။
"မင်းအမေက မင်းအတွက် သတိထားနေရုံသက်သက်ပါ။"
ကျန်းလီချန်းက ရှန်ယင်မြို့ရှိ သူတို့၏နေအိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များကို သတိရကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏သမီး လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အရာများသည် မှန်ကန်ကြောင်း သူသိသည်။
"လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ဘူးလေ။"
"အင်း။"
ကျန်းဝမ်ကျင်းကလည်း ထောက်ခံသလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လေထုကို အမြန်ပင် ပေါ့ပါးသွားစေသည်။
"ဒါပေမဲ့ လှည့်လည်ရောင်းချသူတွေက ယုံကြည်ရတဲ့သူတွေပါ။ အကောင်းဆုံးတွေပေါ့။ ကျူးဖုန်းလိုမျိုး လက်ဆောင် အလကားရတာမျိုး ငါလည်း လိုချင်လိုက်တာ။"
ထိုသို့ဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြန်လည်ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် ပစ္စည်းများကို ပျော်ရွှင်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လိုဏ်ဂူအတွင်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကျူးဖုန်းသည် ပြုံးနေသည့် မိခင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"မေမေ၊ သား ဂိုဏ်းတစ်ခုခုကို ဝင်ဖို့အကြောင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။"
ကျန်းရှုယင်သည် သူမ၏သားကို သနားကြင်နာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မရဘူး။"
ကျူးဖုန်း၏ စကားကြောင့် လေထုမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျန်းရှုယင်၏ မျက်လုံးများတွင် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များ ပေါ်လွင်လာသည်။ သူမသည် ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးမှ သားဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သား ဘာလို့ အဲဒီလို တွေးမိတာလဲ။"
ကျူးဖုန်းသည် မိခင်၏အကြည့်ကို မရှောင်လွဲဘဲ ရိုးသားစွာပင် ဖြေကြားသည်။
"သားလည်း သန်မာချင်လို့ပါ။ အပြင်လောကမှာ အတွေ့အကြုံတွေ ရယူပြီး ပိုပြီးတော့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ ဖြစ်လာချင်လို့ပါ။ ဂိုဏ်းတစ်ခုခုကို ဝင်လိုက်ရင် သား ပိုပြီးတော့ အချိန်တိုအတွင်းမှာ တိုးတက်လာနိုင်မယ်လို့ ထင်မိလို့ပါ။"
ကျန်းလီချန်းနှင့် ကျန်းဝမ်ကျင်းတို့သည်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် မြေးဖြစ်သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို သဘောကျသော်လည်း ကျန်းရှုယင်၏ စိုးရိမ်မှုကိုလည်း နားလည်သည်။ ရှန်ယင်မြို့၏ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များသည် သူတို့၏မိသားစုအပေါ် မည်မျှ ခြိမ်းခြောက်မှုများ ဖြစ်စေခဲ့သည်ကို သူတို့ မမေ့နိုင်ကြသေးပေ။
ကျန်းရှုယင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်သည်။ သူမ၏သားဖြစ်သူမှာ ကြီးပြင်းလာပြီး ရည်မှန်းချက်များ ရှိလာသည်ကို သူမ မြင်ရ၍ ဝမ်းသာသော်လည်း လောကဓံ၏ ရက်စက်မှုများကို သူမ အလွန်စိုးရိမ်သည်။ သူမသည် ကျူးဖုန်း၏ ပုခုံးကို ညင်သာစွာ ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ခပ်အုပ်အုပ်လေး ပြောလိုက်သည်။
"ဂိုဏ်းဆိုတာ သားထင်သလို လွယ်ကူတဲ့ နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီမှာရှိတဲ့ လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ၊ ဂိုဏ်းအချင်းချင်းကြားက အားပြိုင်မှုတွေက သားရဲ့ စိတ်ကူးထက် ပိုပြီးတော့ ရှုပ်ထွေးနိုင်တယ်။ အခုအချိန်မှာ သားရဲ့ စွမ်းအားက အဲဒီလို အန္တရာယ်တွေကို ရင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ မလုံလောက်သေးဘူး။"
ကျူးဖုန်းသည် ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် စိတ်ပျက်မှု အနည်းငယ်ရှိသော်လည်း မိခင်၏စကားတွင် အကြောင်းအရင်း ရှိနေသည်ကို သူသိသည်။
"ဒါပေမဲ့ မေမေ... သားက ဒီလိုပဲ အမြဲတမ်း နေသွားရမှာလား။"
ကျန်းရှုယင်သည် သူမ၏သားကို ဖက်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"သား ပိုသန်မာလာဖို့အတွက် ဂိုဏ်းတစ်ခုတည်းပဲ လမ်းကြောင်း မဟုတ်ပါဘူး။ အချိန်တန်ရင် သားကိုယ်တိုင် အဖြေရှာနိုင်လာမှာပါ။ အခုတော့ အခြေခံကိုပဲ သေချာကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ပါ။ မေမေတို့က သားဘေးမှာ အမြဲရှိနေမှာပါ။"
ကျန်းဝမ်ကျင်းသည်လည်း အခြေအနေကို ပေါ့ပါးသွားစေရန် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ် ကျူးဖုန်း။ မင်းအမေက မင်းအတွက် အကောင်းဆုံးကိုပဲ စဉ်းစားပေးနေတာပါ။ နောက်ပြီးတော့ မင်းမှာ သင်ပေးနိုင်တဲ့ အဘိုးအဘွားတွေ၊ မေမေရှိနေတာပဲ။ အပြင်က ဂိုဏ်းတွေထက် ပိုကောင်းတဲ့ သင်ခန်းစာတွေကို မင်း ဒီမှာပဲ ရနိုင်ပါတယ်ကွ။"
ကျူးဖုန်းသည် မိသားစု၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ မေမေ၊ အဘိုး၊ အဘွား။ သား နားလည်ပါပြီ။"
ထိုသို့ဖြင့် ကျူးဖုန်း၏ ဂိုဏ်းဝင်ရန် ဆန္ဒမှာ ခေတ္တရပ်တန့်သွားသော်လည်း သူ၏သန်မာလိုစိတ်မှာမူ ပိုမိုခိုင်မာသွားခဲ့သည်။ လိုဏ်ဂူအတွင်းရှိ လေထုမှာ ပြန်လည်အေးချမ်းသွားပြီး မိသားစုလေးသည် သူတို့၏ ပုံမှန်ဘဝကို ဆက်လက်ဖြတ်သန်းကြပြန်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် သူ၏အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ပြီး မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ကျန်းရှုယင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို သူ နားလည်သော်လည်း သူ၏ရင်ထဲတွင် တောက်လောင်နေသော သန်မာလိုစိတ်မှာမူ ငြိမ်းသတ်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။
သူသည် လက်ဖဝါးကို ဆုပ်လိုက်၊ ဖြန့်လိုက် ပြုလုပ်ရင်း မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်နေသည်။ အပြင်လောက၏ အန္တရာယ်များသည် မည်မျှကြီးမားသည်ဖြစ်စေ၊ ထိုအန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်မှသာလျှင် စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မည်ဟု သူယုံကြည်သည်။ သို့သော်လည်း မိသားစု၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် စိုးရိမ်မှုများကိုလည်း သူ လျစ်လျူမရှုနိုင်ပေ။
"ငါ အခုထက် ပိုသန်မာဖို့ လိုအပ်တယ်။ အခြေခံကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ရမယ်ဆိုတာ မေမေ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက် ပိုတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။"
သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ စာအုပ်အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုစာအုပ်များထဲတွင် ရှေးဟောင်း ကျင့်စဉ်များနှင့် မှော်အဆောင်များအကြောင်း အသေးစိတ် ရေးသားထားသည်။ ကျူးဖုန်းသည် အာရုံစိုက်ကာ စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ချင်းစီ လှန်လှောကြည့်ရှုနေသည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် စူးရှသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
သူသည် အဘိုးဖြစ်သူ ကျန်းလီချန်း သင်ပေးထားသော အခြေခံ ကျင့်စဉ်များကို ပြန်လည် သတိရလိုက်သည်။ ထိုကျင့်စဉ်များသည် ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များ ရှိနေသည်။ ရှန်ယင်မြို့၏ လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဆွဲယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ သူ၏သွေးကြောများတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားပြီး သူ၏အာရုံများကို ပိုမို ကြည်လင်စေသည်။ ကျူးဖုန်းသည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး ထိုစွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသည်။
သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရုပ်ပုံလွှာအချို့ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ သူအရင်က မမြင်ဖူးခဲ့သော ရှေးဟောင်း မှော်အဆောင်များ၏ ပုံစံများ ဖြစ်သည်။ ကျူးဖုန်းသည် ထိုပုံစံများကို သူ၏စိတ်အာရုံထဲတွင် ပုံဖော်ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များတွင် အလင်းရောင် အားအင်များ စတင် တောက်ပလာသည်။
"ဒါ... ဒါက မှော်အဆောင်ကို စိတ်စွမ်းအားနဲ့ ဖန်တီးတာလား။"
သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အပြင်လောကမှ ဂိုဏ်းကြီးများတွင်သာ သင်ကြားပေးနိုင်သည်ဟု သူထင်ထားခဲ့သော အတတ်ပညာမျိုးကို သူ၏စိတ်အာရုံထဲတွင်ပင် စတင် မြင်တွေ့နေရခြင်းဖြစ်သည်။ ကျူးဖုန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် တိုးတက်လာသည်။ သူသည် အပြင်လောကသို့ မသွားနိုင်သေးသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင်ပင် သူ၏စွမ်းအားများကို အကောင်းဆုံး တည်ဆောက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မိသားစု၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် သူသည် ပိုမို သန်မာသော အနာဂတ်တစ်ခုကို ပုံဖော်နေသည်။
ညဉ့်နက်သော်လည်း ကျူးဖုန်း၏ အခန်းထဲတွင်မူ အလင်းရောင်အချို့ ဖြာထွက်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ကျော်လွန်ရန် ကြိုးစားနေသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ လျှောက်လှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။