"ဟူး... ဟူး... ဟူး..." လင်ပတ်ပတ်လည် သွေးတွေရွှဲနေသော လူငယ်လေးတစ်ဦး ဂူအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများနှင့် အလွန်အမင်း သွေးထွက်လွန်ခြင်းတို့ကြောင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ သူ၏သတိလစ်မြောလုဆဲဆဲ အခြေအနေတွင် "င-ငါ... ဒါကို ထုတ်ယူရမယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်သည်။
သူ၏လက်ထဲတွင် မှိုပုံစံ သစ်သီးတစ်လုံး ပေါ်လာ၏။ ဤသစ်သီးမှာ အနီရောင်ရှိပြီး အလွန်မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူသည် ၎င်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ အမြန်ထည့်ရန် ကြံရွယ်လိုက်စဥ် ရုတ်တရက် လဲကျသွားကာ သတိမေ့သွားတော့သည်။ ထိုစဥ် အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နုညံ့သော လက်တစ်ဖက်က ထိုမှိုကို လှမ်းဖမ်းယူလိုက်ပြီး သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဤသူမှာ တစ်ခြားသူ မဟုတ်ပေ။ လုံဝူဟန်ထံမှ လွတ်မြောက်လာပြီး ဤနေရာသို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရသော ဖေး ပင် ဖြစ်သည်။
အနီရောင်မှိုသည် သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မှိုမျှင်ရှည်များအဖြစ်သို့ စတင်ကွဲထွက်သွားလေသည်။ ထို့နောက် မျှင်တစ်ခုချင်းစီသည် ဒဏ်ရာရှိရာ နေရာများဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အပေါက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ကာ ကုသပေးနေကြစဥ် ဖေး ကူးစက်ခံရပြီးနောက်ပိုင်းမှ တက်လာသော အဆိုပါ ထူးဆန်းသည့် အမျိုးသမီးက သူ့ကို အဖြူရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပတ်တီးစည်းပေးနေလေသည်။
ဤအဖြူရောင်အဝတ်စသည် သူမ၏ ဝတ်စုံမှ အပိုင်းအစတစ်ခု မဟုတ်ပေ (သင်တို့ စိတ်ကူးယဉ်မနေကြပါနဲ့)။ သူမသည် လက်ရှိတွင် အဖြူရောင် ဂါဝန်ရှည်တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏လက်များသည် အဝတ်စမှတစ်ဆင့် ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသကဲ့သို့ ရှိပြီး မျက်နှာကိုလည်း ပဝါစဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ မျက်လုံးနှင့် နဖူးကိုသာ ပေါ်လွင်စေသည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်မည်းကြီးများမှာ ရေတံခွန်တစ်ခု အတိုင်း စီးကျနေ၏။
အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး နေရောင်ခြည်တန်းများက ဂူအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာကာ ဖေး ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ "အွမ်... အဟ်" ဖေး သည် အနည်းငယ် အခက်အခဲရှိရှိဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နောက်ဆုံးအခြေအနေကို မမေ့သေးကြောင်း သတိရသွားကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပတ်တီးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရင်ဘတ်ပိုင်းကို ငုံ့ကြည့်ကာ "ဘယ်သူက ငါ့ကို ကူညီခဲ့တာလဲ" ဟု ညည်းညူလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် ပုံရိပ်တစ်ခု ဂူထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူချက်ချင်း မှတ်မိသွားပြီး "မင်းက အရင်က ငါ့ကို ကူညီခဲ့တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အမျိုးသမီးပါလား" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
သူ့စကားကြောင့် ထိုအမေရိကန်/အမျိုးသမီးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မီးပုံပေါ်တွင် အသားတစ်စုံးကို ကင်နေရင်းမှ ဂူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "လူကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကူညီကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့သူနဲ့ ဒီလိုမျိုး စကားပြောတတ်တာလား" ဟု ဆိုလေသည်။
ဖေး လည်း ရုတ်တရက် သူ၏အမှားကို သဘောပေါက်သွားပြီး ထရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူသည် ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့် ခြေထောက်ပေါ် ရပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း "ဘုန်း" ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။ "အို... အို... အို" ဖေး သည် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ အော်သံကို ကြားသောအခಾ ထူးဆန်းသည့် အမျိုးသမီးမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူရှိရာသို့ လျှောက်လာပြီး သူမ၏လက်ကို သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်ကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး ထိုသို့လုပ်ဆောင်နေစဥ် ဖေး ၏မျက်နှာ တစ်ခုလုံး ရဲတက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
"ခင်ဗျား ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ" မျက်နှာရဲနေသော ဖေး သည် သူမ၏ ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မကျေမနပ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ သူသည် အရင်အကြိမ်က ဤအမျိုးသမီးမှာ မည်သည့် အမူအရာမှ မရှိဘဲ အေးစက်စက် မျက်နှာထားရှိကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
"ဒီလို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှက်နေတာကို မြင်ရင် ဘယ်သူမဆို ရယ်မိမှာပဲလေ" အမျိုးသမီးက သူ၏လေသံကို အရေးမစိုက်ဘဲ အကြောင်းပြချက် ပေးရင်း ရယ်မောနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
"ငါက ကောင်လေး မဟုတ်ဘူး၊ ယောကျ်ားတစ်ယောက်" ဖေး က သူမအား အော်ပြောလိုက်ပြီး လော့ရှီ ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ သူ၏ ကိုယ်ပွားနှင့် ဆက်သွယ်လို့ မရသေးကြောင်း၊ သို့ဖြစ်၍ သူမ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိနေမှန်း မသိရသေးကြောင်း တွေးမိသွားသည်။ သို့သော် ဆက်သွယ်လို့ မရတာ မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာနှစ်ခု ခြားနားနေပြီး သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ဖြင့် မချိတ်ဆက်နိုင်သေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"အေးပါ... အေးပါ... ဘယ်လို ယောကျ်ားမျိုးကများ တစ်နှစ်ခွဲအတွင်းမှာ သေတွင်းနဲ့ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် နီးစပ်အောင် လုပ်တတ်လဲ" ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးက အနီးရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တစ်ဖက်ကို အပေါ်တင်ပြီး ထိုင်ကာ သူမ၏ညာလက်ဖြင့် မေးကို ထောက်လျက် ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ဖေး မှာ ဤမေးခွန်းကြောင့် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ငြိမ်ကျသွားသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ကျလာပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်ပါတယ်... ငါက တခြားသူတွေကို သံသယမရှိဘဲ ယုံကြည်တတ်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်ပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဖေး ငိုနေသည်ကို မြင်သော်လည်း ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးက နှစ်သိမ့်ပေးခြင်း မရှိသလို ဘာစကားမှလည်း မဆိုပေ။ သူမသည် ဖေး ငိုရပ်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေပြီးမှ "မင်းလည်း အရာရာမှာ ကျောခိုင်း သစ္စာဖောက်ခံခဲ့ရတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဖေး ၏မျက်လုံးများ နီရဲနေ၏။ သူသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သော အကြည့်ဖြင့် သူမကို ကြည့်ကာ "ခင်ဗျားရော သစ္စာဖောက်ခံခဲ့ရလို့လား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး "သစ္စာဖောက်ခံရတာထက် ငါ့ဆန္ဒနဲ့ ဆန့်ကျင်ပြီး လုပ်ခံရတာမျိုး ပိုပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမြင်မှာတော့ အဲဒါလည်း သစ္စာဖောက်ခံရတာပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောစဥ် သူမ၏မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး မုန်းတီးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤအချက်က ဖေး ၏ ကျောရိုးကိုပင် အေးစက်သွားစေသည်။
"ဒါဆို ခင်ဗျားက သူတို့ထက် အားနည်းနေလို့ သူတို့က ခင်ဗျားဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ပြီး အဓမ္မလုပ်နေကြတာလား" ဖေး က သူမ၏မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့ မေးရတာလဲ" ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးက မဖြေဘဲ ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ငါ့အဖေ ပြောဖူးတယ်၊ ခင်ဗျား သန်မာနေမှသာ ဘယ်သူကမှ ခင်ဗျားကို ဘာမှ အတင်းအကျပ် မလုပ်နိုင်ဘူးတဲ့" ဖေး က အဖေဖြစ်သူကို သတိရရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောခဲ့ရသည်မှာ အတိုတုတ်သာ ဖြစ်သော်လည်း အဖေဖြစ်သူက သူ့အား အကြံဉာဏ်ကောင်းများစွာ ပေးခဲ့သည်။ အချို့ကိုမူ သူ၏လက်စွပ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော စက္ကူစုတ်လေးများပေါ်တွင် ရေးမှတ်ထားခဲ့သည်။
"ဟုတ်တယ်... ငါ အားနည်းတယ်၊ သူတို့ရှေ့မှာ တကယ်ကို အားနည်းလွန်းတယ်" ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးက ထိုသို့ပြောရင်း သူတို့ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ သူမပြောနေစဥ် ဖေး က ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူမထံသို့ လျှောက်သွားကာ ပြုံးလျက် "ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက အခုတော့ အားနည်းနေကြတာပဲ၊ တူတူ ပိုသန်မာလာအောင် ကြိုးစားကြမယ်လေ၊ ကမ္ဘာကြီးကို လှည့်လည်မယ်၊ ရတနာတွေ ရှာဖွေပြီး ငါတို့ကိုယ်ပိုင် ဒဏ္ဍာရီကို ဖန်တီးကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးမှာ တစ်စက္ကန့်မျှင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုသန့်စင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမပါ ပြုံးမိသွားသည်။ ထို့နောက် သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ထက်တောင် ပိုအားနည်းသေးတယ်လေ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
"ဘုန်း"
ဖေး မှာ အံ့သြသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားကာ မျက်ရည်စများနှင့်အတူ ခေါင်းကို မော့လျက် "ကျုပ်ကို အဲဒါ သွားမသတိရစမ်းပါနဲ့။ ကျုပ်သိပါတယ်နော်" ဟု ညည်းညူလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ခုတလောမှ သစ္စာဖောက်ခံထားရတာ၊ ငါ့ကိုရော ယုံကြည်လို့ ရမယ်လို့ ထင်လို့လား" ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလေးအနက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤအချက်က ဖေး ကို တစ်စက္ကန့်မျှ စိတ်မသာဖြစ်သွားစေသော်လည်း သူက ပြုံးလိုက်ပြီး "အဲဒီအကြောင်းပြချက်နဲ့သာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဆက်ပိတ်လှောင်ထားမယ်ဆိုရင် ငါ ဘယ်တော့မှ အထက်ကို တက်လှမ်းနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ငါ့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကယ်တင်ခဲ့တာပဲ။ ခင်ဗျားကျေးဇူးကြောင့်သာ ငါ ဒီအထိ အသက်ရှင်လာနိုင်တာဆိုတော့ ခင်ဗျားကို သံသယဝင်စရာ အကြောင်းပြချက်မှ မရှိတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ရော၊ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ" ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးက သူ၏အဖြေကို ကြားရသဖြင့် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
"ငါ သတိမေ့နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ" ဖေး က သူ၏အခြေအနေကို အရင်အတည်ပြုရန် မဖြေဘဲ ပြန်မေးလိုက်သည်။
"မင်း သတိမေ့နေတာ ခုနစ်ရက် ရှိပြီ" ဟု ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးက ဖြေကြားလိုက်သည်။
"ဗျာ... ခုနစ်ရက်တောင် ဟုတ်လား" ဖေး က နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ အနည်းငယ် ကိုင်းလျက် အော်ပြောလိုက်သည်။
"အို... အို... အို" အလွန်အမင်း လှုပ်ရှားလိုက်မိခြင်းကြောင့် သူ၏ဒဏ်ရာများမှာ ပြန်ပွင့်လာပြီး နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဖြည်းဖြည်းနေစမ်းပါ၊ မင်း အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းလာဖို့အတွက် နှစ်ရက်လောက် အနားယူဖို့လိုသေးတယ်" ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးက ဖေး ထံသို့ စွမ်းအင်များကို တစ်ဖန် ထပ်မံလွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရာ သူလည်း အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။ ထို့နောက် ဖေး က "ခင်ဗျားရဲ့ ချီစွမ်းအင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျုပ်ရဲ့နာကျင်မှုကို သက်သာစေနိုင်တာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ငါက ရွှေရောင်ဝိညာဉ် မြင့်မြတ်သောအလင်း ပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံထားတယ်။ အဲဒီပညာရပ်က ငါ့ရဲ့ချီစွမ်းအင်ကို အခြားသူတွေကို ကုသပေးလို့ရတဲ့ သန့်စင်တဲ့ အလင်းချီစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်" ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးက မဖုံးကွယ်ဘဲ ရှင်းပြလိုက်ပြီး သူမ၏ အဖြူရောင် လက်ဖဝါးကို ဖုံးအုပ်ထားသော အစိမ်းရောင် စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်ကို ပြသလိုက်သည်။
"အံ့ဩစရာပဲ" ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ဖေး ၏မျက်လုံးများမှာ ကြယ်ပွင့်လေးများကဲ့သို့ တလက်လက် တောက်သွား၏။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေမိသည်ကို အံ့သြမိနေသည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် တူနေလေသည်။
"မင်းက တကယ်ကို ကလေးတစ်ယောက်ပါပဲ" ဟု ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးက သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး" ဖေး က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး အနားယူရန် မြေပြင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက "နောက်နှစ်ရက်နေရင် ကျုပ် လှံပညာကို ကျင့်မယ်၊ ပြီးရင် ဆယ့်ငါးရက်ကြာတဲ့အခါ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို လုပ်ဖို့ဆိုရင် ကျုပ် ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်လိမ့်မယ်" ဟု စကားစလိုက်သည်။
"ဩော်... ဘာအကူအညီ လိုချင်လို့လဲ" ဟု ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးက သူ့ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။