ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် အဆမတန်ကြီးမားသော ဓားစွမ်းအင်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဤဓားစွမ်းအင်မှာ မြန်ဆန်ခြင်းလည်းမရှိ၊ နှေးကွေးခြင်းလည်းမရှိသော်လည်း ၎င်းဖြတ်သန်းသွားရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိအရာအားလုံးမှာ ရပ်တန့်သွားသယောင် ရှိနေသည်။ မည်သည့်အရာမျှ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိတော့ဘဲ မည်သည့်အရာမျှလည်း မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ မီးနဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားစွမ်းအင်ကသာ ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ၎င်းသည် ရပ်တန့်မသွားခဲ့သလို ရပ်တန့်၍လည်း မရနိုင်ပေ။ ဓားစွမ်းအင်သည် နတ်ဆိုးထံသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားပြီး သူ့ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးပမ်းသည်။ နတ်ဆိုးမှာမူ ခြေထောက်များကို မြေကြီးနှင့် ကော်ဖြင့် ကပ်ထားသကဲ့သို့ လှုပ်ရှား၍မရတော့ပေ။
"ဖျတ်" ဓားစွမ်းအင်သည် နတ်ဆိုး၏ အပြင်ဘက်အရေပြားကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျက်စီးသွားစေသည်။ နတ်ဆိုး၏ အနီရောင်သွေးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပန်းထွက်လာမှသာ အရာအားလုံး ပြန်လည်လှုပ်ရှားလာကြသည်။ နတ်ဆိုး၏ နဖူးတွင် အေးစက်သော ချွေးစက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ကြိုမြင်ခဲ့သော်လည်း ရှောင်တိမ်း၍မရ၊ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်၍လည်း မရခဲ့ပေ။ သူ့တွင်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုမှာ မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်တိုက်ခိုက်မှုကိုသာ ယုံကြည်ရန် ဖြစ်သည်။
"အို!" ဖေး သည် နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်ကို ကြည့်ရင်း ပါးစပ်ကို 'အို' ပုံစံဖြစ်အောင် ဟလိုက်သည်။ ဤတိုက်ကွက်၏ စွမ်းအားသည် အချိန်နှင့် အာကာသကိုပင် သက်ရောက်မှုရှိနိုင်ကြောင်း သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ မီးနဂါးပင် ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အကြံဉာဏ်တစ်ခုသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ၌ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုရှိနေသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ကိုယ်တိုင်နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုမှာ စနစ်ကိုသုံး၍ အနက်ရောင်နဂါးလက်သီးနှင့် မီးလက်သီးတို့ကို ပေါင်းစပ်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ပထမနည်းလမ်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူသည် အချိန်တိုင်း စနစ်အပေါ်တွင် မှီခိုနေလိုခြင်း မရှိပေ။ ထို့ပြင် သူ့၏ ဉာဏ်ရည်မှာလည်း အလွန်ပင် တိုးတက်လာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်သည် အခါကောင်း မဟုတ်သေးပေ။ သူသည် ရှောင်ကျန်း နှင့် နတ်ဆိုးကိုသာ ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ၊ ငါ ရှုံးသွားပုံပဲ" နတ်ဆိုးသည် ရှုံးနိမ့်သွားသော်လည်း ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။
"မင်း မင်းရဲ့ အစွမ်းအစ အပြည့်အဝကို မသုံးခဲ့ဘူး" ရှောင်ကျန်း သည် အနိုင်ရခဲ့သော်လည်း စိတ်ကျေနပ်မှု မရှိပေ။ နတ်ဆိုး၏ လက်ထဲတွင် အခြားသော အစွမ်းထက်သည့် လှည့်ကွက်များ ရှိနေဦးမည်ဟု သူ့၏ အာရုံခံစားမှုက ပြောပြနေသည်။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းချင်းလည်း အများကြီး ကွာခြားနေတာလေ" ရုတ်တရက် နတ်ဆိုးသည် သူ့၏ အသက်ရှူသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ နတ်ဆိုးများသည် လူသားများနှင့် မတူဘဲ အဆင့်ကိုးဆင့် ခွဲခြားထားပြီး အဆင့်တစ်ခုချင်းစီကိုလည်း အနိမ့်၊ အလတ်၊ အမြင့်နှင့် အထွတ်အထိပ်ဟူ၍ ထပ်မံခွဲခြားထားသည်။
အဆင့်တစ် နတ်ဆိုးသည် လူသားတို့၏ အခြေခံအဆင့် (Foundation Realm) နှင့် ညီမျှသည်။ နတ်ဆိုးထုတ်လွှတ်လိုက်သော အရှိန်အဝါမှတစ်ဆင့် ဖေး နှင့် အခြားသူများသည် သူ့၏ အဆင့်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူသည် အဆင့်တစ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးဖြစ်သည်။
သို့သော် အဆင့်များကို သုံးမည့်အစား အဆင့်တစ်မှ အဆင့်သုံးကြားရှိ နတ်ဆိုးများကို ယေဘုယျအားဖြင့် နတ်ဆိုးစစ်သည်များဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ အဆင့်လေးမှ အဆင့်ခြောက်ကို နတ်ဆိုးသခင်များဟု ခေါ်ပြီး အဆင့်ခုနစ်မှ ကိုးအထိကိုမူ နတ်ဆိုးဂရန်းမာစတာများဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
နတ်ဆိုးစစ်သည်များသည် အနိမ့်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ (အခြေခံအဆင့်၊ ဟောက်ထျန်းအဆင့်နှင့် ရှန်းထျန်းအဆင့်) နှင့် တူညီကြသည်။ နတ်ဆိုးသခင်များသည် အလယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ (Origin Transformation၊ Opening Earth Gate နှင့် Opening Heaven Gate) နှင့် တူညီကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဆိုးဂရန်းမာစတာများသည် အမြင့်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ (Domain Realm၊ Law Creation နှင့် True Martial Realm) နှင့် တူညီကြသည်။
သို့သော် ဤနေရာတွင် အဆင့်တစ် နတ်ဆိုးသာ ရှိသည်။ ရှောင်ကျန်း သည် သူ့၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ အဆုံးစွန်၌ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ ကြီးမားလွန်းလှပြီး နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်သာ မဟုတ်ပါက သူ အနိုင်ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရန်သူသည် သူ့လက်စွမ်းကို ချုပ်တည်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ ငါ သွားတော့မယ်" နတ်ဆိုးက ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်သည်။ သို့သော် ဖေး ၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ "မင်း ငါတို့ကြားက အငြိုးအတေးကို သိမှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား"
အငြိုးအတေးဟု ဆိုရာတွင် လူသားများနှင့် နတ်ဆိုးများအကြား ဖြစ်ပွားနေသော တိုက်ပွဲကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဖေး ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ကျန်း က အသံတိုးတိုးဖြင့် "အစ်ကိုကြီး!" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
"မင်း ဘာလိုချင်တာလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး" နတ်ဆိုးသည် ဖေး ပြောနေသည်မှာ သူ့ကို သတ်ရန်အကြောင်း မဟုတ်ဘဲ အခြားအဓိပ္ပာယ်တစ်ခုခု သက်ရောက်နေကြောင်း သိသည်။ သူသည် ထိုသို့ပြောရလောက်အောင် မိုက်မဲသူလည်း မဟုတ်၊ မာန်မာနကြီးသူလည်း မဟုတ်ပေ။ နတ်ဆိုး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဖေး ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေရာကို မလာခင်တုန်းက နတ်ဆိုးတွေဆိုတာ လူသားတွေကို ရွံရှာပြီး သူတို့ကို အောက်တန်းကျတဲ့လူသားတွေလို့ ခေါ်ကာ ရှိသမျှ အစွမ်းကုန်သုံးပြီး သတ်ဖြတ်ပစ်ချင်နေကြမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ အဲလို မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ညီနဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းက မင်းဆီမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အနည်းငယ်တောင် မရှိခဲ့ဘူး။ ငါက သူများကိစ္စကို စပ်စုချင်တာ မဟုတ်တဲ့အတွက် အကြောင်းရင်းကို မမေးတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့တော့ ပြန်သွားလို့ မရဘူး"
"မင်း ငါ့ကို ရိုက်ချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် သတ်ချင်တာလား" ဖေး ၏ စကားကို ကြားရသဖြင့် နတ်ဆိုးမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ့အသံမှာ အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။ သူသည် ယခုအချိန်အထိ ဖေး ၏ စကားကို နားထောင်နေရခြင်းမှာ ဖေး သည် ရှောင်ကျန်း ၏ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်ပင် နိမ့်ကျနေသည်။ ဖေး ဘာလုပ်ချင်နေမှန်း သူ နားမလည်နိုင်ပေ။
"ခဏလောက် ပြန်မတုံ့ပြန်ပါနဲ့" "Blink" ဖေး က ပြောလိုက်ပြီး စစ်မှန်သော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူပုံစံကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နတ်ဆိုး နောက်လှည့်မကြည့်နိုင်ခင်မှာပင် သူသည် နတ်ဆိုး၏ နောက်ကျောတွင် ရောက်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် အဖြူရောင် မီးတောက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ့၏ ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓ သွေးမျိုးဆက်ကို နှိုးဆွလိုက်ပြီး နတ်ဆိုး၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
"ခုခံမနေနဲ့" ဖေး ၏ အေးစက်သော အသံသည် နတ်ဆိုး၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။ ဖေး သည် သူ့ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်း သူ သိသော်လည်း သူသည် နတ်ဆိုးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဖေး မှာ လူသားဖြစ်နေသောကြောင့် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု မရှိသေးပေ။ သို့တိုင် ဖေး သာ သူ့ကို သတ်လိုပါက ထိုအမြန်နှုန်းဖြင့် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ချက်ချင်း အဆုံးစီရင်နိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် သူသည် သူ့၏ ဝိညာဉ်ကို လောင်ကျွမ်းစေသည့် အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နာကျင်မှုကို မခံစားရသော်လည်း သူ စိုးရိမ်မိဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် အသက်ရှူချိန် တစ်ချက်အတွင်းမှာပင် အဖြူရောင် မီးတောက်များမှာ ဖေး ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားသည်။ ၎င်းတို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားသည့်အချိန်တွင် ဖေး ၏ ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓ သွေးမျိုးဆက်မှာ တစ်ကြိမ်မျှ တုန်ခါသွားသည်။
ဖေး သည် လက်ရှိအခြေအနေကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ သူသည် 'Blink' ကို သုံးကာ နတ်ဆိုး၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။ သူသည် နတ်ဆိုးနှင့် အနည်းဆုံး မီတာသုံးဆယ်ခန့် အကွာတွင် ရှိနေပြီး "မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"လီယန်ကျီရီ" နတ်ဆိုးက ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။ သူ့နာမည်မှာ လူသားတို့၏ နာမည်များနှင့် ထူးခြားမှု မရှိပေ။
"မင်း ငါ့ရဲ့ တိုက်ကွက်နှစ်ချက်ကို ခံနိုင်ရင် မင်းကို သွားခွင့်ပေးမယ်" ဖေး က တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓ သွေးမျိုးဆက်အကြောင်းကို ထုတ်မပြောပေ။ ဤသည်မှာ အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းရန် လုံလောက်လိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားရသည်။
"နှစ်ချက်တည်းလား" လီယန်ကျီရီ၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးနွမ်းသွားသည်။ ဖေး က သူ့ကို မလွှတ်ပေး၍ မဟုတ်ဘဲ ဖေး က သူ့ကို အထင်သေးနေသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအမြန်နှုန်းကို ပြန်သတိရသွားပြီးနောက် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ"
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းကို ငါ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း အသက်ရှင်နေနိုင်ဖို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်တယ်" ဖေး သည် တိုက်ခိုက်မည့် အနေအထားကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်ထားသည်။ သူသည် သူ့၏ ညာဘက်လက်ကို နောက်သို့ ဆွဲလိုက်ပြီး ခြေထောက်များဖြင့် မြေပြင်ကို အားပြုနင်းလိုက်ကာ အားကောင်းသော အစပျိုးမှုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။
သူ့ပုံရိပ်မှာ ရွေ့လျားသွားပြီး မီးစွမ်းအင်များမှာ သူ့၏ ဒန်တျန် ထဲမှ ပန်းထွက်လာသည်။ သူ တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိသည့်အချိန်တိုင်းတွင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အားလုံးကို မတူညီသော ဒြပ်စင်စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲထားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ်ကိုသာ သိမ်းဆည်းထားလေ့ရှိသည်။ မီးစွမ်းအင်များသည် သူ့၏ ကြယ်လမ်းကြောင်းများ (star veins) တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး မီးစွမ်းအင်ကို ပိုမိုအားကောင်းလာစေသည်။ ၎င်းတို့သည် ကြယ်လမ်းကြောင်းများတစ်လျှောက် လည်ပတ်ကာ သူ့လက်သီးဆုပ်ထဲတွင် စုစည်းသွားကြသည်။
ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် သူ့၏ အသိစိတ်ပင်လယ် မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်သီးဆုပ်ထဲတွင် ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ဤထူးဆန်းသော စွမ်းအားသည် သူ့၏ မီးထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။ စုစည်းမှုမှာ ကြီးမားခြင်း သို့မဟုတ် အနိုင်ကျင့်ခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း မီးစွမ်းအင်အတွင်း သိမ်းဆည်းထားသော အရှိန်အဟုန်ကို မြင့်တက်လာစေသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ဖေး ၏ လက်သီးမှ ကြီးမားသော မီးတောက်များ ပန်းထွက်လာသည်။ သူသည် အလယ်သို့ ရောက်သည့်အခါ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည်။ လှည့်ကွက်မပါဘဲ မီးတောက်များဖြင့် အပြည့်အဝ ထိုးနှက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ "မီးလက်သီး - ပင်လယ်ကို အခြောက်လှန်းခြင်း"
ကြီးမားသော မီးလက်သီးတစ်လုံးမှာ ယခင်မီးတောက်များနှင့် ပုံစံချင်း မခြားနားသော်လည်း ၎င်းတွင် ယခင် မီးလက်သီး၌ မရှိသော အရာတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ လေပင် အငွေ့ပျံသွားသည်။ လီယန်ကျီရီ၏ ရှေ့တွင် လက်သီးမဟုတ်တော့ဘဲ ကြီးမားသော နေလုံးကြီးတစ်ခုက သူ့ထံသို့ ဦးတည်လာနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
"ငါ ဒါကို ပိတ်ဆို့မှ ဖြစ်မယ်" လီယန်ကျီရီသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ မီးစွမ်းအင်များမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပန်းထွက်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ သို့သော် မီးတောက်များသာမက ဖုန်မှုန့်များနှင့် မြေဆီလွှာများပါ ပါဝင်လာသည်။ သို့သော် မီးလက်သီးမှာ လီယန်ကျီရီနှင့် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ရာ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မီးတောက်ကြယ်တံခွန်"
မြေကြီးတို့ဖြင့် ရောယှက်နေသော ဧရာမမီးလုံးကြီးသည် မီးလက်သီးဆီသို့ ပြုတ်ကျလာသည်။ ၎င်း၏အရှိန်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။
"ဗုန်း"
နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို တိုက်စားသွားသည်။ ထိုရိုက်ခတ်မှုမှာ ကြီးမားလွန်းသဖြင့် အဆူရာနဂါးအဖွဲ့ အဖွဲ့ပင် လွင့်စင်သွားရသည်။ ဖေး နှင့် လီယန်ကျီရီတို့သည် လေထဲတွင် ကိုယ်ကိုပြန်လည်ထိန်းလိုက်ကြသော်လည်း လီယန်ကျီရီမှာ ထိုရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ဒဏ်ရာရသွားပြီး အနီးရှိ သစ်ပင်နှင့် တိုက်မိသွားသည်။ ဖေး မှာမူ လေတောင်ပံကို အသုံးပြုကာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်။
"နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်"
လီယန်ကျီရီမှာ အသင့်မဖြစ်သေးသော်လည်း ဖေး က ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် လက်သီးကို တစ်ဖန်ပြန်ဆုပ်ကာ အားကောင်းသော လက်သီးချက်တစ်ချက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ "နဂါးနက်လက်သီး"
"ဟိန်း"
နဂါးနက်တစ်ကောင်၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်သည် သူ၏လက်သီးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နဂါးနက်သည် ဟိန်းဟောက်ကာ လီယန်ကျီရီဆီသို့ ဦးတည်ပြေးဝင်သွားသည်။ လီယန်ကျီရီမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ထားသော်လည်း ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့လက်ဖဝါးတွင် ထူးဆန်းသော မီးတံဆိပ်တစ်ခုကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပုံဖော်လိုက်ပြီး ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ "လောကမီးဖို"
မီးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဧရာမမီးဖိုကြီးတစ်ခုသည် ထိုတံဆိပ်မှ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ကြီးမားလွန်းသဖြင့် လီယန်ကျီရီ ဆယ်ယောက်စာခန့်ပင် ရှိသည်။ သို့သော် လီယန်ကျီရီ၏ မျက်နှာတွင်မူ လေးနက်သော အမူအရာ ပျောက်မသွားပေ။ အကြောင်းမှာ ဤပညာရပ်သည် အမှန်တရား၏ အနှစ်သာရ (True Meaning) ကို ရောက်ရှိရန် အလွန်ပင် နီးစပ်နေကြောင်း သူ သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယခင်တိုက်ကွက်မှာ နက်နဲသော အဆင့်ရှိ ပညာရပ်သာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတွင် ပါဝင်နေသည့် အမှန်တရား၏ အနှစ်သာရကြောင့် ဝိညာဉ်အဆင့်နှင့် မခြားနားသော စွမ်းအားကို ရရှိနေသည်။ ဤအမှန်တရား၏ အနှစ်သာရက ဖေး ကို သူ၏ မီးစွမ်းအားအပေါ် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်စေသည်။ အကယ်၍ စနစ်တကျ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါက နက်နဲသောအဆင့် ပညာရပ်ပင်လျှင် ဝိညာဉ်အဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက်ပိုသော စွမ်းအားကို ပြသနိုင်သည်။
ဖေး နှင့် ရှောင်ကျန်း တို့ ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ တစ်ယောက်မှာ သူ၏ ကိုယ်ခံပညာဖြင့်၊ နောက်တစ်ယောက်မှာ သူ၏ လက်နက်ဖြင့်ဖြစ်သည်။ ဖေး ၏ နဂါးနက်လက်သီးမှာ အမှန်တရား၏ အနှစ်သာရနယ်ပယ်သို့ မရောက်ရှိသေးသော်လည်း အလွန်ပင် အစွမ်းထက်မြဲ ဖြစ်သည်။ ဧရာမနဂါးနက်ကြီးသည် မီးဖိုကြီးကို တိုက်ခိုက်ရန် သူ၏ လက်သည်းကို မြှောက်လိုက်သည်။ နဂါးနက်သည် လက်သည်းကို ဆုပ်၍ လက်သီးပုံစံ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးမားသည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မီးဖိုကြီးကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။
"ပန်း" "ဗုန်း"
နဂါးနက်လက်သီးသည် မီးဖိုကြီးနှင့် တိုက်မိကာ ၎င်းကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေသည်။ လက်သီးချက်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ၎င်း၏ ရိုက်ခတ်မှုမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားသည်။ ၎င်းသည် လီယန်ကျီရီကို သစ်ပင်နှင့် ထပ်မံတိုက်မိစေပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားစေသည်။
"တုန်း"
"မင်း အသက်ရှင်တယ်။ မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမကောင်းတဲ့အရာမှ လုပ်မနေနဲ့" ဖေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ပုလင်းတစ်လုံးကို လီယန်ကျီရီထံ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ အဆူရာနဂါးအဖွဲ့ အဖွဲ့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။