တစ်ပတ်ခန့်က လီယွန်hardt ၏ အဖြေမှာ ဤသို့ဖြစ်ခဲ့သည်။
“ကျွန်တော့်ကို အချိန်နည်းနည်းလောက် ပေးလို့ရမလားခင်ဗျာ။ တောင်းပန်ပါတယ်”
“…!?”
အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ လီယွန် သည် ထိုကမ်းလှမ်းချက်ကို ချက်ချင်းလက်ခံခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
ယင်းအစား သူသည် ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် စဉ်းစားရန် အချိန်တောင်းခဲ့သည်။
“မင်းဆန္ဒအတိုင်းဆိုရင်တော့ ငါတို့ လေးစားပေးမှာပါ။”
“ဒါပေမဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးနတ်ဘုရားရဲ့ လက်တံတွေက ရောက်လာတော့မှာမို့လို့ အမြန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်”
ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးများသည် နောင်တရနေသော မျက်နှာများဖြင့် သူ့ကို အနားယူရန် နေရာပေးခဲ့ကြသည်။
လီယွန် သည် ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဟူး… သူတို့က ငါ့ကို ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ ထီးနန်းကို ကမ်းလှမ်းနေတာတဲ့လား။”
ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးတို့၏ စကားအရ သူတို့သည် နန်းတော်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးဖြစ်ကာ သူလုပ်ရမည့်အလုပ်မှာ ထိုကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံပြီး ထီးနန်းတက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
တကယ်တော့ ဒါဟာ သူအိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးတဲ့ နေရာမျိုးပါ။
ဒါပေမဲ့ သူ ဘာကြောင့် ငြင်းဆန်ခဲ့တာလဲ။
‘ငါလည်း မသိဘူး။ သူတို့ကို သံသယဝင်မိလို့လား။’
လီယွန် သည် အတွေးလွန်နေရင်း စိတ်ထဲမှ ညည်းညူလိုက်သည်။
‘သေချာပေါက် သံသယဝင်စရာကောင်းပေမဲ့ ဒါဟာ တစ်သက်မှာ တစ်ခါသာရမယ့် အခွင့်အရေးပဲ။’
သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော် သည် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးရှိ လူသားများ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အားကိုးရာဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးများအားလုံးက သူ့ရဲ့ တရားဝင်မှုကို အသိအမှတ်ပြုပေးမယ်ဆိုရင် ယူရီးယပ်စ် ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဧကရာဇ်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ပေ။
ထောက်ခံသူများစွာရှိသည့် ယူရီးယပ်စ် ၏ ခုခံမှုကို သူ စိုးရိမ်မိသော်လည်း သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော် တွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုခုရှိနေသည်ကိုလည်း သူ မြင်တွေ့နေရသည်။
‘လက်ခံလိုက်ရမလား။’
သွေးဆောင်မှုတစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် သူ၏ တွေဝေမှုသည် ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။
“မဖြစ်ဘူး။”
လီယွန် သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုအတွေးကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။
သူ တစ်ပတ်လုံး အများကြီး စဉ်းစားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအဆုံးအဖြတ်ပေးရမည့်အချိန်တွင် သူ၏အဖြေမှာ အမြဲတမ်း ‘မဖြစ်ဘူး’ ဟုသာ ဖြစ်နေသည်။
ဧကရာဇ်ဖြစ်ဖို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့သူက ဘာကြောင့် ဆုံးဖြတ်ချက်မချနိုင်ရတာလဲ။
“…”
လီယွန် နောက်ဆုံးတွင် ခက်ခဲသော ကောက်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟု အမွှမ်းတင်ခံခဲ့ရပြီး မာနကြီးသူတစ်ယောက်အတွက် ဤဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ခက်ခဲလှသည်။
‘ငါက ဧကရာဇ်ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။ ငါ့အစ်ကိုက ပိုပြီး သင့်တော်တယ်။’
ယူရီးယပ်စ် သည် အရှေ့တိုက်ကြီးတွင် လူတို့의 စိတ်နှလုံးကို မည်သို့သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ယူရီးယပ်စ် တွင် သူ့အပေါ် သစ္စာရှိသော နောက်လိုက်များစွာ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
ရင်းနှီးသူမဟုတ်သူများပင်လျှင် သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုပြီး နောက်လိုက်ခဲ့ကြသည်။ လီယွန် သည် သူ ဘာကြောင့် ယူရီးယပ်စ် ထက်သာလွန်မနေရတာလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
ဂရန်းဒျု (Grand Duke) တစ်ယောက်အနေဖြင့် ခိုင်မာသော နောက်ခံရှိသည်။ သိုင်းပညာမှလွဲ၍ ကျန်အရည်အချင်းတိုင်းတွင် ယူရီးယပ်စ် ထက် သူက ပိုသာသည်။
ဒါပေမဲ့ ယူရီးယပ်စ် သည် သူ မသိလိုက်ခင်မှာပင် သူ့ကို ကျော်တက်သွားပြီး ဒျုကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနေရာကို ရယူသွားခဲ့သည်။
လီယွန် သည် ခါးသီးသော မျက်နှာပေးဖြင့် ထိုအချက်ကို ဝန်ခံရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
“ငါ့မှာ ဘယ်သူမှ မရှိခဲ့ဘူး။ ဒီလောကကြီးမှာ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ။”
မှန်သည်။
လီယွန် သည် အစပျိုးမှုကောင်းမွန်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အရည်အချင်းရှိသူများစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း သူ့ဘေးတွင် ဘယ်သူမှ ကျန်မနေခဲ့ပေ။
အကြောင်းမှာ သူသည် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို မသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် သူ ယုံကြည်နိုင်သည့် သူငယ်ချင်း သို့မဟုတ် လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့။
‘သူ ဟိုနေရာ၊ ဒီနေရာ သွားတိုင်း ငါကတော့ သူ့ကို အလုပ်ရှုပ်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။’
သူ့အမြင်တွင် ထိုသို့သော လုပ်ရပ်များသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။
ခွန်အားဖြင့် အောင်မြင်မှုများ စုဆောင်းခြင်းထက် ခိုင်မာသော နောက်ခံဖြင့် ဗဟိုတွင် အာဏာကို တည်ဆောက်ခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ယူရီးယပ်စ် သွားလေရာရာ၌ သူ၏ အာဏာသည် နှင်းလုံးကဲ့သို့ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။
ယခုအချိန်အထိ တခြားတိုက်ကြီးများရှိ လူတိုင်းသည် သူ၏နာမည်ကို သိနေကြပြီဖြစ်သည်။
နောက်လိုက်များရှိသော အုပ်စိုးရှင်နှင့် မရှိသော အုပ်စိုးရှင်။
လီယွန် သည် ဤကွာခြားချက်ကို မသိလောက်အောင် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။
သူ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာလျှင်ပင် သူ့ကို စိတ်ရင်းဖြင့် ချစ်ခင်မည့် ဝန်ကြီးများစွာ ရှိလာမည်မဟုတ်ပေ။
သူ ငယ်စဉ်က တွေးခဲ့သလို ဧကရာဇ်ဖြစ်လာလျှင် ဖခင်ဖြစ်သူကဲ့သို့သော ကြီးမြတ်သည့် အုပ်စိုးရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ချင်ခဲ့သည်။
သူသည် သူတစ်ပါး၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ဧကရာဇ်အခန်းကဏ္ဍကို မကစားလိုပေ။
ခရွတ်!
သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ရာ လက်ပင် ကျိုးသွားမတတ်ဖြစ်သွားသည်။ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဝန်ခံသင့်သည့်အရာကို ထုတ်ပြောရခြင်းမှာ ခက်ခဲလှသည်။
“ငါ… ငါ့အစ်ကိုကို… ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ။”
လီယွန် သည် သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ထိုအချက်ဖြင့် စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်စေလိုက်သည်။
အမြဲတမ်းလိုပင် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရသည်မှာ ခက်ခဲသော်လည်း ဖြေရှင်းပြီးသွားသည့်အခါ သူ ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရသည်။
ခဏအကြာ။
“ဖူး…”
သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး စိတ်ထဲ ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ခံစားရသည်။ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးများအား ပြောပြသင့်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
‘သူက နတ်ဘုရားလား၊ ဘာလား ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ထီးနန်းကို လက်မခံရင် ဒါတွေအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။’
ဘုန်း!
သို့သော် သူ နေရာမှ မထနိုင်ခင်မှာပင် တံခါးမှာ အသံကျယ်ကြီးနှင့် ပွင့်လာသည်။
“ဘယ်သူလဲ။”
“ခွင့်ပြုပါခင်ဗျာ။”
အလျင်စလို ခြေလှမ်းများဖြင့် ဝင်လာသူတို့မှာ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး နှစ်ပါးဖြစ်သည်။
သူတို့သည် အရေးတကြီး မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီလား။”
“ချပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့မှာ အချိန်မရှိတော့ဘူး! အဖြေကိုပဲ ပြောပေးပါ!”
‘ဒီကောင်တွေက ဘယ်လိုလူတွေလဲ…’
လီယွန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူတို့ အရေးတကြီးဖြစ်နေချိန်တွင် သူတို့၏ စစ်မှန်သော သရုပ်ကို ပြလာသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူတို့သည် သူ့ကို လိုအပ်နေခြင်းမဟုတ်၊ တခြားရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ငါ့အဖြေက ငြင်းလိုက်တယ် ဆိုတာပဲ။”
“…”
ခဏတာမျှ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး နှစ်ပါးသည် တိတ်တဆိတ် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
‘ဒါဆိုရင် စလိုက်ကြစို့။’
‘သဘောပါ၊’
နှစ်ဦးစလုံးသည် တည်တင်းသော မျက်နှာများဖြင့် လီယွန် ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။
***
တစ်ဖက်တွင်မူ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်လို ပြေးလွှားနေသော ယူရီးယပ်စ် သည် နောက်ဆုံးတွင် အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်။
“ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီပေါ့။”
“ဒီနေ့တော့ မင်း ငါ့ကို ရွေးချယ်ခံရသူ (နတ်ဘုရားဆန်သူ) လို့ မခေါ်တော့ဘူးလား။”
ယူရီးယပ်စ် သည် သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူကား သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော် ၏ ပုပ်ရဟန်းမင်းချုပ်နှင့် စူပါဟިއူးမန်း (Superhuman) တစ်ဦးဖြစ်သူ ဂါးလပ်စ် (Galus) ပင်ဖြစ်သည်။
“ငါ့အမှားပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ငါ အဲဒီအမှားမျိုး ထပ်မလုပ်တော့ဘူး။”
ဂါးလပ်စ်သည် တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် သူ၏ ဧရာမ တူကြီးကို မြှောက်လိုက်သည်။
ယူရီးယပ်စ် ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်ပြီးနောက်တွင် သူတို့ စကားပြောနေစရာ မလိုတော့ပေ။
‘သူဟာ မကောင်းဆိုးဝါး နတ်ဘုရားရဲ့ တမန်တော်တွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။’
သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကို သူ စက်ဆုပ်မိသည်။
‘သူက ငါနဲ့ အဆင့်တူနေရင်တောင် ဂရုမစိုက်ဘူး။’
ယူရီးယပ်စ် သည် သူ့နှင့် တစ်ဆင့်တည်းရောက်နေသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဂါးလပ်စ်သည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာကတည်းက ပဉ္စမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် စစ်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူ့အတွက်မူ ယူရီးယပ်စ် သည် ငှက်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။
ယူရီးယပ်စ် သည် သူ၏ အတွေးကို ရိပ်မိပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“မတိုက်ခိုက်ခင်မှာ ငါ မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးစရာရှိတယ်။”
“ဘာမေးခွန်းလဲ။”
ဂါးလပ်စ်သည် ယူရီးယပ်စ် မည်သည့် လှည့်ကွက်ကို သုံးဦးမလဲဟု သတိထားနေခဲ့သော်လည်း ထွက်ပေါ်လာသည့် မေးခွန်းမှာ မမျှော်လင့်ထားသည့်အရာ ဖြစ်နေသည်။
“မင်း လီယွန် ကို သွားခေါ်တုန်းက သူ့ကို စောင့်ရှောက်နေတဲ့ စစ်သူရဲကို ဘာလို့ အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့တာလဲ။”
‘ဟင်။’
ဂါးလပ်စ်သည် ဘီထရစ် (Beatrice) ကို ပြန်တွေးမိသည်။
သူသည် သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော် ၏ အုပ်ထိန်းသူနှင့် ဒျုဖြစ်သူ သူမ၏ဖခင် ဒိုင်အော့စ် (Dios) နှင့် အသိမိတ်ဆွေ ဖြစ်နေသဖြင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သတ်ရသည်မှာ အဆင်မပြေဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမရစေဘဲ ထိန်းချုပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“မင်း သူ့ကို သိပုံရတယ်နော်။”
“သူက ငါ့အတွက် အဖိုးတန်ဆုံးလူတွေထဲက တစ်ယောက်ပါ။”
“…”
ယူရီးယပ်စ် က ရယ်မောရင်း ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်ကို ဂါးလပ်စ်က အံ့သြသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ့မြေးအရွယ်လောက်ရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ စိတ်မပါခဲ့ဘူး။”
“အဲဒီလိုလား…”
ယူရီးယပ်စ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူ့ကိုကြည့်ရင်း ဂါးလပ်စ်က မသိလိုက်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။
“ဒါပေမဲ့ မတိုက်ခိုက်ခင်မှာ ဘာလို့ အဲဒါကို အတင်းမေးနေရတာလဲ။”
“ဟင်။”
ယူရီးယပ်စ် သည် သူပြောသည်ကို နားမလည်သကဲ့သို့ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့အပေါ်မှာ ကြင်နာမှုပြပြီး အသိအမှတ်ပြုပေးခဲ့တာမို့လို့ ငါလည်း မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးချင်တာ သဘာဝပဲလေ။”
“…!?”
ထို့နောက် ဓားချက်သည် ဂါးလပ်စ်၏ တုံ့ပြန်မှုထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။
ခလင်!
ဦးစွာ သူ ကိုင်ထားသော ဧရာမတူကြီးမှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားခဲ့သည်။
သတ္တုစများ လွင့်စင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂါးလပ်စ်သည် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ပူပြင်းသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…”
ထိုအချိန်တွင်ပင် သူ၏ နှလုံးသားနေရာမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။
ဓားသွားသည် သူ၏ နှလုံးသားနှင့် လက်တစ်ဆစ်ခန့်သာ ကွာဝေးသော နေရာတွင် အပေါက်တစ်ခု ဖောက်သွားခဲ့သည်။
ယူရီးယပ်စ် သာ စိတ်ကူးရှိလျှင် သူ့ကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း အသက်ပျောက်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
“…”
ဂါးလပ်စ်သည် ယူရီးယပ်စ် ကို မှင်သက်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့အနေဖြင့် သာမန်အသိစိတ်ဖြင့် နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ သို့သော် သူ မမေးမြန်းခင်မှာပင် ယူရီးယပ်စ် က ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ငါက တခြားဆရာတစ်ယောက်ဆီမှာ လေ့ကျင့်ခဲ့တာလေ။ အဲဒါက ကျေနပ်စရာ အဖြေဖြစ်မလား။”
“…!?”
အဆုံးသတ်ရသည်မှာ အလွန်လွယ်ကူလွန်းသော်လည်း ဤဒွမ်တိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်မှာ မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်လာရမည့်အရာပင်။
အကြောင်းရင်းမှာ သင်ယူမှုချင်း ကွာခြားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်!
ယူရီးယပ်စ် လေ့ကျင့်ခဲ့သည့် ကစားသမားလောက၏ တိုက်ခိုက်ရေး Simulator သည် ဤနေရာထက် ပိုမိုစနစ်ကျပြီး သူ၏ စွမ်းအားအချက်အလက်များ များကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ကူညီပေးနိုင်ခဲ့သည်။
ပဉ္စမအဆင့်ဆိုသည်မှာ ဤကမ္ဘာတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း လူအနည်းငယ်သာ ရောက်ရှိဖူးသည့် နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်!
သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် လေ့ကျင့်ချိန် ဆယ်စုနှစ်နှင့်ချီ ကွာခြားနေသော်လည်း ယူရီးယပ်စ် သည် စွမ်းဆောင်ရည်ပိုကောင်းသော လေ့ကျင့်နည်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ကစားသမား၏ စွမ်းရည်ကိုပါ ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် လေ့ကျင့်ရေးပွဲ သို့မဟုတ် တစ်ဦးချင်းလေ့ကျင့်မှုသာ လုပ်နေသော ဂါးလပ်စ်ထက် များစွာသာလွန်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
တပ်!
ဂါးလပ်စ်သည် သူကိုင်ထားသော တူရိုးတံကို လွှတ်ချလိုက်သည်။
“ငါ ရှုံးပြီ။ ငါ မမြင်ကွယ်ရာမှာ မင်းက အံ့မခန်း တိုးတက်မှုတွေ ရရှိခဲ့တာပဲ။”
“ဟင်? မင်း ငါ့ကို ထပ်မတိုက်တော့ဘူးလား။”
ယူရီးယပ်စ် သည် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ ဂိုဏ်း၏ ဥပမာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတော်စင်ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးသူများသည် အသက်ဆုံးရှုံးရမည်ကို မကြောက်ရွံ့ကြပေ။ သို့သော် ဂါးလပ်စ်ကမူ ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို အလွန်လွယ်ကူစွာ ဝန်ခံလိုက်သည်။
“ငါ့ကို မင်းကို တားဆီးထားဖို့ ဆိုတဲ့ ငါ့ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်ဝသွားပြီ။ မင်းက ငါ့ကို ကရုဏာသက်ပြီး အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့တာမို့လို့ ငါ့အနေနဲ့ အချည်းနှီး အသက်စွန့်ရမယ့် အကြောင်းရင်း မရှိတော့ဘူး။”
“ရည်ရွယ်ချက်?”
ယူရီးယပ်စ် သည် အသေးစိတ်ကို ထပ်မေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင်။
ဝုန်း
“ဟင်?”
ဂါးလပ်စ်နှင့် သူ၏ ကြားတွင် လူတစ်ယောက်၏ အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
‘ချုံခိုတိုက်ခိုက်တာလား။’
ယူရီးယပ်စ် သည် သံသယဖြစ်ဖွယ် အရိပ်ဆီသို့ သူ၏ဓားကို အမြန်ချိန်လိုက်သည်။ သို့သော် အရိပ်သည် လျင်မြန်စွာပင် လူပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်လာသည်။
“ဟင်?”
အရိပ်သည် လူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယူရီးယပ်စ် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူကောင်းကောင်း သိကျွမ်းသည့်သူ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“လီယွန်… မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက သူမဟုတ်ဘူး။ မင်းက ဘယ်သူလဲ။”
ရွှေရောင်ဆံပင်၊ အသက်နှစ်ဆယ်ထက် မကြီးမငယ်ရှိမည့် လူငယ်ရုပ်ရည်၊ သူသည် လီယွန် ဟတ် ဖြစ်နေသည်မှာ သေချာသလောက်ရှိသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုမှာမူ ကွဲပြားနေသည်။
သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ လီယွန် နှင့် ပုံစံတူနေသော ထိုသူထံမှ ယူရီးယပ်စ် သည် ရင်းနှီးသည့် ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိနေခြင်းပင်။
‘ငါ အရင်က မြင်ဖူးတဲ့သူများလား။’
“ဟူး…”
နောက်ဆုံးတွင် လီယွန် နှင့် ပုံစံတူသူက ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
သူ အရင်ဆုံးလုပ်သည်မှာ ယူရီးယပ်စ် ကို အကဲဖြတ်သကဲ့သို့ အပေါ်မှ အောက်သို့ အကဲခတ်ကြည့်ရှုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“မင်းက တော်တော်လေး အဆင်ပြေပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောက်ပဲ စွမ်းဆောင်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူ စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မယ်။”
‘ပြိုင်ဘက်? စိတ်ပျက်သွားမယ်?’
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယူရီးယပ်စ် လည်း သူ၏အကြောင်းကို စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူက ဘာကြောင့် လီယွန် ဟတ် နှင့် ပုံစံအတိအကျ တူနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ ပြိုင်ဘက်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
“မင်း ငါ့ကို သိလား။”
“…”
ထိုလူသည် မဖြေကြားဘဲ သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
“…!?”
ယူရီးယပ်စ် သည် သူ့ကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေစဉ် ထိုလူက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“လူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်နေရတာ ကြာပြီမို့လို့ ကောင်းကောင်း ထိန်းချုပ်နိုင်မယ် မထင်ဘူး။”
“ခန္ဓာကိုယ်?”
ယူရီးယပ်စ် သည် တစ်ခဏတာ အလွန်ဆိုးရွားသော ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်သည်။
လီယွန် နှင့် ပုံစံတူသူ၏ လက်သီးသည် မကြီးမားလှပေ။ သို့သော် သူ၏ လက်သီးကို ရှေ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုးထုတ်လိုက်သည်နှင့်!
ယူရီးယပ်စ် သည် သူ၏လက်သီးမှာ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
“မဖြစ်ဘူး!”
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ လွှဲပစ်ခြင်းမှာ အလကားပင် ဖြစ်သည်။
ယူရီးယပ်စ် သည် ထိုလက်သီး၏ စွမ်းအားကြောင့် ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားသည်။ အသံမြည်လာသည်အထိ သူ ဘာနာကျင်မှုကိုမှ မခံစားရလောက်အောင် မြန်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်လှသည်။
ဘုန်း!
နန်းတော်၏ အပြင်ဘက်နံရံမှာ ပွင့်ထွက်သွားသည်။
ယူရီးယပ်စ် အမြန်ဆုံး ဖြန့်ကျက်ထားသော ကာကွယ်ရေး အလွှာများသည် အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော မမြင်ရသည့် သံချပ်ကာမှာလည်း စွမ်းအားများ လျော့နည်းသွားပြီး ကြီးမားသော ဖိအားအောက်တွင် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။
“ခွပ်!”
တပ်!
ယူရီးယပ်စ် သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ပြီး နန်းတော်နံရံမှတစ်ဆင့် လွင့်ထွက်သွားသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွယ်လွယ်နှင့် ရပ်တန့်မသွားပေ။ သူသည် နံရံများနှင့် သစ်ပင်များကို ထိုးဖောက်ဖြတ်ကျော်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်သကဲ့သို့ ကျရောက်သွားသည်။
“အူး!”
ယူရီးယပ်စ် သည် နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူလိုက်ပြီး သူ အသက်ရှင်သေးသလားဟု စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဒီလိုနဲ့ သူ သေလို့ မဖြစ်သေးဘူး မဟုတ်လား။
[မင်း အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်း မသေသေးပါဘူး။ ပြန်လည်နာလန်ထူလိုက်ပါ!]
“အူး…”
အဝါရောင်နဂါးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို စစ်ဆေးပေးသော်လည်း ယူရီးယပ်စ် မှာမူ သတိလစ်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် လုံးဝ စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။
သူ့လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး ကြုံရလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
သူ၏ ဝါးတားတား မြင်ကွင်းထဲတွင် နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ အပြာရောင် အက်ကြောင်းတစ်ခုပင်။
သူ သတိလစ်သွားတော့သည်။
***