“ဒီလိုကိရိယာမျိုးတွေက သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော် ထဲမှာ အများကြီးရှိတာလား။”
“ဒါတွေက အလွန်ရှားပါးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး အထူးတာဝန်တွေအတွက်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ အသုံးပြုခွင့်ရနိုင်ပါတယ်။ လာပါ၊ ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။ အရှင်သခင် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးတွေက သင့်ကို စောင့်နေကြတယ်။”
“…”
လီယွန် သည် စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ယူရီးယပ်စ် နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
သူ ခုခံနေလို့ အကျိုးမရှိမှန်း သူသိသည်။
ပြီးတော့ သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော် အကြောင်းကို သူ စိတ်ဝင်စားနေမိသည်မှာလည်း ငြင်းမရနိုင်သော အမှန်တရားပင်။
‘သူတို့က ဘာလို့ ငါ့ကို ခေါ်ရတာလဲ။’
သူတို့သည် ခမ်းနားလှပသော စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ဧရာမအခန်းကြီးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ထိုနေရာသည် အရင်က သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော် မှ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး သုံးပါးစုဝေး၍ ယုံကြည်မှုကို လက်ခံရယူခဲ့သည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။
“အို!”
“ကြိုဆိုပါတယ်၊ ရွေးကောက်ခံပုဂ္ဂိုလ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ခဲ့ပါ။”
ခမ်းနားသော ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးက မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် လီယွန် ကို ကြိုဆိုကြသည်။
သူတို့သည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။
“ကျွန်တော် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးတို့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”
လီယွန် က ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်အမင်း ဝေဝါးနေမိသည်။
သူတို့က သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲလာပြီးမှ ဒီလောက်တောင် နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုနေကြတာလား။
ခဏအကြာတွင်—
“ယူရီးယပ်စ်၊ မင်း လုပ်ဆောင်တာ ကောင်းတယ်။ မင်းရဲ့ လျင်မြန်တဲ့ ဆောင်ရွက်ချက်သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်တော့မှာ။”
“ချီးကျူးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“…”
စားပွဲဝိုင်းတွင် လူလေးဦး ထိုင်နေကြသည်။
သူတို့အနက်မှ ထက်မြက်ပြီး အေးစက်သော အမူအရာရှိသည့် အိုဒင်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက စကားစလိုက်သည်။
“မင်းမှာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပါ၊ ရွေးကောက်ခံပုဂ္ဂိုလ်။”
“ကျွန်တော် ယုံကြည်မှုအကြောင်း ကြားဖူးပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ခေါ်ရတာလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလား။”
လီယွန် က သတိကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
သူတို့၏ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို ကျေးဇူးတင်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။
“ဟားဟား၊ မင်း ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ အခက်အခဲလေးနည်းနည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ယူရီးယပ်စ် ဆီက ကြားထားပါတယ်။ မင်းကို လန့်သွားစေခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။”
ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသန်မာသော မားစ်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက ရယ်မောရင်း လီယွန် ကို တောင်းပန်လိုက်သည်။
အိုဒင်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကလည်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကြောက်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ မင်းကို ကူညီဖို့အတွက်ပဲ ဒီကို ခေါ်လာတာပါ၊ ရွေးကောက်ခံပုဂ္ဂိုလ်။”
“ကျွန်တော့်ကို ကူညီဖို့လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါကို ပြောရတာ စိတ်မကောင်းပေမဲ့…”
အိုဒင်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက လီယွန် ၏ တုံ့ပြန်မှုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“လက်ရှိ အင်ပါယာ ရဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက… နာမည်က ယူရီးယပ်စ် မင်းသားလို့ ထင်တယ်နော်။ သူက နတ်ဆိုးတစ်ပါးက ဖန်တီးထားတဲ့ အတုပါ။ သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော် ကလည်း သူ့အပေါ် အပြည့်အဝ အလိမ်ခံခဲ့ရတာ။”
‘အလိမ်ခံရတယ်? နတ်ဆိုး?’
လီယွန် သည် နားမလည်နိုင်သော စကားလုံးများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သို့သော် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးများကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောနေကြသည်။
“အရှင်သခင်ကြီးက ပေးအပ်ထားတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရွေးကောက်ခံပုဂ္ဂိုလ်! အဲဒါ မင်းပဲ၊ မင်းသား။ ဒီတိုက်ကြီးကို မှန်ကန်တဲ့လမ်းကြောင်းဆီ ဦးဆောင်သွားဖို့ မင်းကို ဒီကို ခေါ်လာတာ။”
“ရွေးကောက်ခံပုဂ္ဂိုလ်?”
လီယွန် က မားစ်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကို တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီတိုက်ကြီးရဲ့ ပိုင်ရှင်ဆိုတာ ရှာနို့စ် အင်ပါယာ ရဲ့ ဧကရာဇ်ကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။
‘ပြီးတော့ သူ့နေရာကို ဘယ်သူ ယူထားတာလဲ။’
ထိုနေရာအတွက် သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်မည့်သူမှာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ လီယွန် ၏ စိတ်အစဉ်ထဲတွင် ယူရီးယပ်စ် ၏ မျက်နှာက ပေါ်လာသည်။
“ကျွန်တော့်အစ်ကိုနဲ့ သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော် အပေါ်မှာ မင်းတို့မှာ မကျေနပ်ချက်တွေ ရှိနေလို့လား။”
“မကျေနပ်ချက် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ အမှားတစ်ခုလို့ ပြောခဲ့ပြီးသားပါ။”
မားစ်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးနှင့် မတူဘဲ ယူရီးယပ်စ် က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။
“အမှားတစ်ခု? ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး။”
“ရိုးရှင်းတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုပါ။”
အိုဒင်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက ရှင်းပြသည်။
“လက်ရှိ အင်ပါယာ ရဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား… ယူရီးယပ်စ် မင်းသား၊ သူက နတ်ဆိုးတစ်ပါးက ဖန်တီးထားတဲ့ အတုပါ။ သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော် ကလည်း သူ့အပေါ် အပြည့်အဝ အလိမ်ခံခဲ့ရတာ။”
“…!?”
ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးတို့၏ စကားမှာ ပြတ်သားလှသည်။
ဒုန်း!
သူတို့ဆိုလိုသည်ကို နားလည်လိုက်ရသည့်အခါ လီယွန် ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လေးလံစွာ ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် နားလည်တာက… မင်းတို့က အင်ပါယာ ကို ဖြုတ်ချပြီး ကျွန်တော့်ကို ထီးနန်းတင်ပေးမယ်လို့ ပြောတာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးများက လေးနက်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။
“သန့်ရှင်းသောစစ်ပွဲက စတင်နေပါပြီ။”
***
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အင်ပါယာ နန်းတော်အတွင်း၌။
ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများ လွှမ်းမိုးနေသည်။
“ဒါ ဘယ်လိုမျိုး အပြုအမူမျိုးလဲ။”
ဧကရာဇ်မင်းသည် လက်ကို တုန်ရီလျက် ရှိသည်။
သူ့လက်ထဲတွင် စာတစ်စောင်ကို ကိုင်ထားသော်လည်း ၎င်းမှာ ကြေမွနေပြီဖြစ်သည်။
စာ၏ အနှစ်ချုပ်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။
[နတ်ဆိုး၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံထားသော လက်ရှိ အင်ပါယာ ၏ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ကွပ်မျက်ပြီး ဒုတိယမင်းသားကို ထီးနန်းတင်မြှောက်ပါ။]
“သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော် က ငါ့ရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဘယ်လောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းလိုက်သလဲ!”
ဧကရာဇ်မင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဂုဏ်သိက္ခာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ခန်းမအောက်ရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ… ဒီလို ရုတ်တရက်ကိစ္စမျိုးကြောင့် အရှင်မင်းကြီး အံ့အားသင့်သွားမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ကြိုသိထားပါတယ်။”
နွေးထွေးသော အမူအရာရှိသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုမှာ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး မီဒစ် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဧကရာဇ်မင်းနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဒီနေ့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် ထိုမျှ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော တောင်းဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဧကရာဇ်မင်းမှာ ဒေါသထွက်နေရသည်။
“ငါ့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးကို ကွပ်မျက်ပြီး သားအငယ်ဆုံးကို ထီးနန်းတင်ပေးဖို့ ငါ့ကို ခိုင်းနေတာလား? ပြီးတော့ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ပေါ့လေ?”
အစပိုင်းတွင် ဧကရာဇ်မင်းသည် ၎င်းကို နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် စကားပြောဆိုမှုများ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အခါ ဤလူများသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို အမှန်တကယ် ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
“ဒီက ထွက်သွားကြ! ဒီကိစ္စအတွက် သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော် ကို ငါ ကန့်ကွက်စာ ပို့မှာ သေချာတယ်!”
“…”
သို့သော် ဧကရာဇ်မင်း၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုအောက်တွင်ပင် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးနှင့် ဘုန်းတော်ကြီးများမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
“စိတ်မကောင်းပါဘူး။”
“…!?”
“အရှင်မင်းကြီး! သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော် ရဲ့ သူရဲကောင်းများ!”
“အား!”
ခရက်ရှ်!
ရုတ်တရက် ခန်းမတံခါး ပွင့်ထွက်သွားပြီး အဖြူရောင်သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော သူရဲကောင်းများ ဝင်ရောက်လာသည်။ သူတို့မှာ သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော် မှ သန့်ရှင်းသောသူရဲကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။
“အရှင်မင်းကြီး!”
“နောက်ဆုတ်ပေးကြပါ!”
အန္တရာယ်ကို ရိပ်မိသွားသော အင်ပါယာအစောင့်တပ် အယောက်ပေါင်းများစွာသည် ဧကရာဇ်မင်းကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။
အင်ပါယာအစောင့်တပ် ၏ ခေါင်းဆောင် ကောင့်ကာလို့စ်သည် လျင်မြန်စွာ စစ်ကြောင်းပုံစံ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“ကျူးကျော်သူတွေကို နှင်ထုတ်ကြ!”
“ဟဲဟဲ… ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ…”
ဧကရာဇ်မင်းသည် သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော် မှ လူများကို မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။
သန့်ရှင်းသောသူရဲကောင်းများမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ်ကြောင်း လူသိများသော်လည်း အင်ပါယာအစောင့်တပ် နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ မမှီနိုင်ပေ။
ထို့ပြင် ဤနန်းတော်အတွင်း၌ အင်ပါယာအစောင့်တပ် အပြင် အခြားသော သူရဲကောင်းများစွာ ရှိနေသေးသည်။
သူတို့သာ တိုက်ခိုက်လာပါက အင်ပါယာ သူရဲကောင်းများက အလွယ်တကူပင် နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်။
‘သူတို့က ဘာတွေတွေးပြီး ဒီလိုလုပ်နေတာလဲ။’
ခန်းမဆောင်မှာ လက်နက်များ ထိခတ်သံများနှင့် လူတို့၏ အော်ဟစ်သံများဖြင့် ငရဲခန်းတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်သွားတော့သည်။
ကလင်!
“အား!”
“သောက်ကျိုးနည်း!”
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ အခြေအနေမှာ အင်ပါယာ ဘက်သို့ အလွန်အမင်း သာလွန်နေသည်။
ပထမဦးစွာ၊ စူပါဟျူးမန်း တစ်ဦးဖြစ်သည့် ကာလို့စ်မှာ အသာစီးရနေသည်။
ဘုန်း!
“အဟွတ်!”
ကာလို့စ် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း—
မမြင်နိုင်သော အစိုင်အခဲ နံရံတစ်ခုက သန့်ရှင်းသောသူရဲကောင်းများဆီသို့ ကြောက်မက်ဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် တိုးဝင်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ခုခံကာကွယ်မှုအတွက် နာမည်ကြီးသည့် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးအတွက်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။
‘တစ်ဝက်လောက်တော့ ကျန်သေးတယ်။ အရှင်မင်းကြီး ဘာမှမဖြစ်လို့ တော်ပါသေးရဲ့။’
ကောင့်ကာလို့စ်သည် ဓားကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းရင်း ရန်သူအရေအတွက်ကို ရေတွက်နေသည်။
သန့်ရှင်းသောသူရဲကောင်းများက ရဲရင့်စွာ တိုက်ခိုက်သော်လည်း မကြာမီတွင် အရေအတွက်မှာ တစ်ဝက်အောက် လျော့ကျသွားသည်။ အင်ပါယာအစောင့်တပ် တို့မှာလည်း အနည်းငယ် ဒဏ်ရာရရှိသော်လည်း ပြင်းထန်ခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေရင်း ကောင့်ကာလို့စ် တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
‘ဘုန်းတော်ကြီးတွေက အရမ်းတည်ငြိမ်နေတယ်။ ပြီးတော့ သူရဲကောင်းတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလည်း ကျဆင်းသွားပုံမရဘူး။’
ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး မီဒစ်အပါအဝင် ဘုန်းတော်ကြီးများသည် ထိတ်လန့်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြပေ။ အနိုင်ရနိုင်ခြေ မရှိမှန်း သိနေလျက်နှင့်ပင် သူရဲကောင်းများမှာ ကောင်းစွာ တိုက်ခိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။
အလွန်အမင်း အသာစီးရနေသလို ထင်ရသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုမှာ မရိုးမသား ဖြစ်နေသည်။
‘သူတို့မှာ အစီအစဉ်တစ်ခုခု ရှိနေမှာပဲ။ ဒီအတိုင်း ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။’
ကောင့်ကာလို့စ်၏ မကောင်းသော ခံစားချက်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်သည်။ သူရဲကောင်းများ ဆက်တိုက် လဲကျလာသည့်အခါ ဘုန်းတော်ကြီးများက နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာသည်။ သူတို့သည် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးအား ဝိုင်းရံထားပြီး ခေါင်းပေါ်သို့ လက်မြှောက်ကာ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“အရှင်သခင်ကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတော်အတွက် ကျွန်တော်တို့ ဆုတောင်းပါတယ်။ သူတို့ကို ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းစွမ်းအားကို ပေးသနားတော်မူပါ!”
“…!?”
ဘုန်း!
သူတို့ဆီမှ အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအလင်းတိုင်သည် စစ်မြေပြင်ကို ထိုးဖောက်သွားပြီး နန်းတော်မျက်နှာကျက်အထိ ရောက်ရှိကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို အဖြူရောင်လွှမ်းသွားစေသည်။
ထို့နောက် သူရဲကောင်းများက ထိုအလင်းရောင်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့်—
“အို!”
“ငါ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်သွားပြီ!”
မြေပြင်ပေါ်တွင် ညည်းညူရင်း လဲကျနေသော သူရဲကောင်းများ၏ ဒဏ်ရာများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားသည်။ ဦးခေါင်းပြတ်သွားသူများ သို့မဟုတ် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကြောင့် သေဆုံးသွားသူများပင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား ပြန်လည် ထရပ်လာကြသည်။
“ဝါးဟားဟား!!!”
အပြည့်အဝ ပြန်လည်သက်သာလာသော သူရဲကောင်းများသည် အရင်ကထက် ပိုမိုရဲရင့်သည့် စိတ်ဓာတ်ဖြင့် အင်ပါယာအစောင့်တပ် ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးစစ်ဆင်လာကြသည်။
“ဒါ… ဒါ ဘာတွေလဲ…”
ဧကရာဇ်မင်းနှင့် အစောင့်တပ်များမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
ဘုန်းတော်ကြီးများထံတွင် ဤမျှလောက်သော စွမ်းအားမျိုး ရှိသည်ဟု သူတို့ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် သူတို့တွင် စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ပါ။
“အရှင်မင်းကြီးကို ဘေးလွတ်ရာ ခေါ်သွားကြ! ဒီနေရာက အန္တရာယ်များတယ်!”
ကောင့်ကာလို့စ်က အရေးပေါ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် သူရဲကောင်းများ၏ ဝိုင်းရံမှုကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ဘယ်လောက်ပင် အများအပြားကို လဲကျအောင် လုပ်နိုင်ပါစေ၊ သူတို့ကို ကြာရှည်စွာ မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။
“ဟဲဟဲ… ဒါတွေက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ…”
ဧကရာဇ်မင်းသည် မိမိ၏ အစောင့်တပ်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားသည်ကို မျက်နှာပျက်လျက် ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
နန်းတော် တစ်နေရာလုံးတွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပျက်နေမည်မှာ သေချာသည်။ သူ မတွေ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်သော သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို သူ ပြန်လည် မြင်ယောင်မိသည်။
‘ယူရီးယပ်စ်… မင်းဆီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ။’
***
လေဟာနယ်ထဲတွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် ၎င်းသည် ပွင့်သွားပြီး မသဲကွဲသော အပြာရောင်အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ဖတ်!
နောက်တစ်ခဏတွင်။
ယူရီးယပ်စ် သည် အဖြူရောင်နန်းတော် ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
သူသည် သိလိုစိတ်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ငါ တကယ်ပဲ နေရာတစ်ခုကနေ တစ်ခုကို ကူးပြောင်းလာနိုင်တာပဲ။ ဒါက ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းပညာပဲ။”
သူသည် ချွန်ဆန်း မှ နာကျန်း သို့ လာခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ဧကရာဇ်မင်း၏ ဓားမှတစ်ဆင့် နေရာအကွာအဝေးတစ်ခုကို ချက်ချင်း ကူးပြောင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်မင်း၏ ရှင်းပြချက်အရ ၎င်းမှာ သူ၏ အဆင့်ခြောက် လျှို့ဝှက်နည်းပညာ ဖြစ်သည်။
သူ၏ အဆင့်ငါး လျှို့ဝှက်နည်းပညာမှာ အရာဝတ္ထုများကြားရှိ နေရာလွတ်ကို ဖြတ်တောက်ပြီး လှီးဖြတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုစွမ်းရည်ကို ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ရာမှ နေရာများကြားရှိ အကွာအဝေးကို ဆက်သွယ်ခြင်းဖြင့် ရွှေ့လျားနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ ဆွန်ဂု မှာ စစ်ဆေးစရာ တစ်ခုရှိသေးတယ်။’
ကွန်း!
ယူရီးယပ်စ် သည် အဖြူရောင်နန်းတော်၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အတွင်းဘက်မှ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ငါ့နန်းတော်ထဲမှာ ကျူးကျော်သူ ရောက်နေတယ်!”
“ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဆွန်ဟ က ဘယ်သူ့ကိုမှ အဝင်မခံဖို့ မှာထားတယ်!”
“သူ့ကို ဖမ်းရမယ်!”
“အို! တံခါးမှာ တစ်ခုခု တပ်ဆင်ထားတာလား!”
ယူရီးယပ်စ် သည် စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ အမြန် ပြေးဝင်သွားသည်။ သူ့ကို အတွင်းဘက် ရောက်အောင် ပို့ပေးလိုက်တာကတော့ ကောင်းပေမဲ့ သူက ဒီနေရာမှာ သိပ်ပြီး ကြိုဆိုခြင်း ခံရပုံမရပေ။ သို့သော် သူ ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင်။
‘လီယွန်… ငါ သူ့ကို ရှာရမယ်။ သူလည်း ဒီကို ဆွဲခေါ်လာခံရတာ ဖြစ်ရမယ်။’
ယူရီးယပ်စ် ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအလား စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။
***
ကျူးကျော်သူ ရောက်လာပြီဆိုသည့် သတင်းမှာ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးများ နေထိုင်ရာ အတွင်းဆောင်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။
“ကျူးကျော်သူ ဟုတ်လား?”
“ကျွန်တော် တားဆီးလိုက်ပါ့မယ်။”
ပုံမှန်အားဖြင့် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးများကို စောင့်ရှောက်လေ့ရှိသည့် ဂါလီယပ်စ် သည် အမြန် ထွက်သွားလိုက်သည်။
“အဟမ်း…”
ထိုမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မားစ် ၏ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် စကားစလိုက်သည်။
“နတ်ဆိုးရဲ့ လက်တံက ဒီနေရာအထိ ရောက်လာပြီလို့ ထင်တယ်။ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ရိုးရာအခမ်းအနားကို ချက်ချင်း စတင်ရမယ်!”
“သဘောတူပါတယ်။ ဘုရားသခင်က သဘောတူပေးရင် အကောင်းဆုံးဖြစ်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။”
အိုဒင် ၏ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကလည်း ပြတ်သားသော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။