ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်စုမှ လူစု၏မျက်နှာများသည် ယူရီးယပ်စ် ဟုန်ဂျင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။
ဂျန်ဒေးအင်က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်တို့ဆီက ဘာလိုချင်တာလဲ။ မာကျိုဂိုဏ်းအတွက် ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဘာမှရှိမယ်မထင်ဘူး။”
“ဟမ့်!”
ဟုန်ဂျင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မောက်မာသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဘုရားသခင်ပေးတဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းကို ပေးအပ်လိုက်စမ်း။ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းတို့လို ပိုးကောင်တွေကို ငါ အသက်ချမ်းသာပေးမယ်။”
“…!?”
ဂျန်ဒေးအင်မှာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
‘ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆင့်မြင့်သိုင်းသမားတစ်ယောက်က ဘာလို့ ငါတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးတာဝန်ကို လာပိတ်ဆို့နေတာလဲလို့ တွေးမိခဲ့တာ၊ အခုတော့ သတင်းပေါက်ကြားသွားတာပဲ!’
သူတို့သယ်ဆောင်လာသော ကုန်ပစ္စည်းများထဲတွင် ဖြောင့်မတ်သော မဟာမိတ်အဖွဲ့ထံသို့ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပို့ဆောင်ပေးရမည့် အရာတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။
ဂျန်ဒေးအင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး နိုဂွမ်းထံသို့ မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။
‘မင်းက ငါတို့ထဲမှာ အတော်ဆုံးသိုင်းသမားပဲ။ အဲဒီပစ္စည်းကို ယူပြီး ထွက်ပြေးပေတော့။’
‘ဆရာ!’
နိုဂွမ်းမှာ ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတူလက်တွဲလာခဲ့သည့် ဆရာဖြစ်သူ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စကားပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။
“အဖိုးတန်ပစ္စည်း ဟုတ်လား။ ကျွန်တော်တို့က ဖြောင့်မတ်သော မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်အရ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို သယ်ဆောင်လာတာပါ။”
“ကူဟူဟူ… မင်း ဒီလိုပဲ ပြောလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါသိပြီးသားပါ။”
ဟုန်ဂျင်က မသိမသာ ဟန်ဆောင်နေသည့် ဂျန်ဒေးအင်ကို သရော်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး! မင်းတို့အားလုံးကို သတ်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ယူသွားဖို့က အရမ်းလွယ်ကူတဲ့ကိစ္စပဲ။”
ချန်!
ချဲချန်!
သူ့စကားအဆုံးတွင် ငှားရမ်းထားသော သိုင်းသမားများနှင့် အစောင့်များက ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ဟုန်ဂျင်အတွက်မူ ၎င်းတို့မှာ ရယ်စရာကောင်းနေသည်။
“ဒီကောင်!”
“ငါတို့ရဲ့ ဆရာကို ထိခွင့်မပေးနိုင်ဘူး!”
ပထမဆုံး ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်သူများမှာ ပထမတန်းစား အစောင့်များ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့သည် စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းထားသဖြင့် အပြာရောင်တောက်ပနေသော လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်ကျွမ်းကျင်မှုများ ရှိကြသည်။
သို့သော် ဟုန်ဂျင် ကြွားလုံးထုတ်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူတို့မှာ အသုံးမဝင်လှပေ။
ချန်ဂန်း!
“အူး!”
ဟုန်ဂျင်က အစောင့်များ၏ ဓားများကို ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးခွဲလိုက်သည်။
ပထမတန်းစား အစောင့်များမှာလည်း လက်နက်များတွင် စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းကာ အစွမ်းပြနိုင်သော်လည်း အဆင့်မြင့်သိုင်းသမားတစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင် စွမ်းအားကို လွတ်လပ်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်သော ဟုန်ဂျင်နှင့် မယှဉ်သာပေ။
“ဒါဆိုရင် ငါပြောတဲ့အတိုင်း မင်းတို့အားလုံးကို သတ်ပြီး ပစ္စည်းတွေကို ယူသွားလိုက်တော့မယ်။”
ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏လက်မှာ အမည်းရောင် စွမ်းအားများဖြင့် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပထမတန်းစား အစောင့်များကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။
ကွာဂျစ်!
“ခရီးအက်!”
သူ၏လက်နှင့် ထိမိသည်နှင့် လက်နက်များမှာ အပိုင်းပိုင်းကျိုးကြေသွားပြီး သွေးနှင့် အသားများ လွင့်စင်သွားသည်။ ပထမတန်းစား အစောင့် ၁၂ ယောက်မှာ အလောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရန် တစ်မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ပေ။
“ဘယ်လိုတောင်ဖြစ်ရတာလဲ။”
ဂျန်ဒေးအင်နှင့် ကျန်ရှိနေသော အစောင့်များ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။
ငှားရမ်းထားသော သိုင်းသမားများ၏ မျက်နှာမှာမူ ပို၍ပင် ဖြူဖျော့နေသည်။
ဟုန်ဂျင်က ပြောစရာစကားမရှိတော့သည့်အလား ဂျန်ဒေးအင်ထံသို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ကွာအာ!
သူ၏လက်မှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဆန့်ထွက်လာပြီး လေကိုပင် ထိုးခွဲသွားသည်။ ၎င်းမှာ သေမင်း၏လက်နှင့် တူနေသဖြင့် ဂျန်ဒေးအင်မှာ မျက်နှာပျက်လျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ချန်!”
“…!?”
သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပေါ်လာသည်မှာ နာကျင်မှုမဟုတ်ဘဲ အသံတိုးတိုးတစ်ချက်သာ ဖြစ်သည်။
သူ မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားသော ဟုန်ဂျင်ဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ!”
အဖြေမှာ မမျှော်လင့်ထားသည့်အရာ ဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်တော်က ငှားရမ်းထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။”
“ဘာ?”
****
ပထမတန်းစား သိုင်းသမားများ တစ်ခဏချင်းအတွင်း အသတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဓားပြများ၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားသည်။ ၎င်းမှာ ပုံတူပန်းချီကားများ စုစည်းထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
ဓားအိုကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သော ဆိုချောလ်က မျက်နှာပျက်လျက် ကိန်းစ် ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ဟေ့ကောင်၊ မင်းက တရားဝင် ငှားထားတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ ဝင်တိုက်တဲ့အခါ ခိုးပြီး ထွက်ပြေးလိုက်။”
“အစ်ကို?”
“မင်းက အနာဂတ်မှာ တောက်ပတဲ့ လူငယ်လေးမဟုတ်လား။ မင်းရဲ့သခင်ကို ရှာရဦးမယ်လို့ ပြောထားတာလေ။”
ကိန်းစ် မှာ နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားသော အဘိုးအိုကို ဓားပြများက ဝင်တိုက်ခြင်းမှာ အသက်ကို သတ်သေခြင်းနှင့် တူသည်ဟု သူ ထင်သည်။ သို့သော် သူက ဘာကြောင့် သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးခိုင်းနေရသနည်း။
“ကျွန်တော်တို့က ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်စုက ငှားထားတဲ့သူတွေလေ။ အလုပ်ရှင်ကို ပစ်ထားပြီး ထွက်ပြေးရင် ဓားပြလောကမှာ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်လို ယုံကြည်ရတော့မှာလဲ။”
“ဒါပေမဲ့…”
“အခု ပြေးရင်တောင် ဓားပြမဟာမိတ်အဖွဲ့က ကျွန်တော်တို့ကို လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်သတ်ဖို့ နောက်ယောင်ခံအဖွဲ့တောင် လွှတ်လိုက်ဦးမယ်!”
သူပြောသည့်အတိုင်းပင် ဓားပြငါးဆယ်ကျော် ရှိနေသော်လည်း တုန်ရီနေကြသော်လည်း ထွက်ပြေးရန် စိတ်ကူးရှိသူ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရပေ။
‘အခုသေသည်ဖြစ်စေ၊ နောက်မှသေသည်ဖြစ်စေ အတူတူပါပဲ!’
‘ဒီမှာပဲ သေပြီးတော့မှ ငါ့မိသားစုအတွက် မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီက လျော်ကြေးငွေလေး ရသွားတာက ပိုကောင်းဦးမယ်။’
ကိန်းစ် က ဆိုချောလ်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူတို့ကို သေခိုင်းပြီး သူတစ်ယောက်တည်း ထွက်သွား၍ မဖြစ်ပေ။
‘အထူးသဖြင့် သူ့ဆီမှာ ကျေးဇူးတင်စရာ ရှိနေတာကိုး။’
ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ဆိုချောလ်မှာ အခြားသော ဓားပြဟောင်းများကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသူ မဟုတ်ပေ။ သူက ကိန်းစ် ကို ညီငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဂရုစိုက်ပေးသည်။
အမှန်စင်စစ် ကိန်းစ် မှာ အခြားတိုက်ကြီးတစ်ခုတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည့်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူက မူလကတည်းက အကောင်းမြင်တတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် အပြင်ပန်းတွင် မပြသသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ယူရီးယပ်စ် အပါအဝင် သူ၏အပေါင်းအပါများအတွက် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
သူ့တွင် ကြမ်းတမ်းသော ဓားပြများကြားတွင် နေထိုင်ရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့သော်လည်း ဆိုချောလ်၏ ကျေးဇူးကြောင့် အရှေ့တိုက်ကြီးအကြောင်း အချက်အလက်များစွာ သိရှိခဲ့ရပြီး သူ၏အပေါင်းအပါများကို ရှာဖွေနိုင်မည့် နည်းလမ်းကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။
‘အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော့်ကို စွမ်းအားကို တတ်နိုင်သမျှ မပြဖို့ မှာထားတာ…’
ကိန်းစ် နှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများကို ယူရီးယပ်စ် နှင့် ဂျီဂယ်ဟွာယောင်းတို့က တတ်နိုင်သမျှ စွမ်းအားမပြရန် မှာကြားထားသည်။
၎င်းမှာ အရေးပေါ်အခြေအနေများတွင် သိုင်းသမားများနှင့် မလိုအပ်ဘဲ နားလည်မှုလွဲခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် ဖြစ်သော်လည်း ဤကိစ္စတွင်ကော မည်သို့လုပ်ရမည်နည်း။
‘ဒါပေမဲ့… အရှင်မင်းကြီး နားလည်ပေးပါလိမ့်မယ်။’
ကိန်းစ် သည် ဂျန်ဒေးအင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေသော ဟုန်ဂျင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
ဟုန်ဂျင်က သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်တည်နေသော ထူးခြားသည့် အသွင်အပြင်ရှိသည့် လူငယ်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။
‘နိုင်ငံခြားသားလား? သာမန်လူလိုပဲ ထင်ရပေမဲ့ ငါ့လက်သီးကို ပြန်တွန်းထုတ်နိုင်တယ်။ သူက သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူး။’
သူက အနည်းငယ် နာကျင်နေသော လက်သီးကို ပွတ်လိုက်ပြီး ကိန်းစ် ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ဂျောင်ဒိုဂိုဏ်းက ပြင်ဆင်မှုတွေကို လျစ်လျူမရှုထားဘူးပေါ့?”
“ဂျောင်ဒိုဂိုဏ်း? ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ နောက်ဆုတ်ပေးစေချင်တယ်…”
“မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။”
သူသာ အနည်းငယ် ပို၍ ယဉ်ကျေးသည် သို့မဟုတ် ပို၍ ဉာဏ်ကောင်းသည်ဆိုပါက ကိန်းစ် နှင့် စကားပြောဆိုကာ ကုန်ပစ္စည်းအချို့ဖြင့် ဓားပြများကို အသက်ချမ်းသာပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူက ထိုကဲ့သို့သော လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ကာ ကိန်းစ် ထံသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
‘ခွေးကောင်!’
ကိန်းစ် မှာ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရတော့သည်။
ကလန်း!
ဓားနှင့် လက်သီး ထိတွေ့လိုက်တိုင်း ကျယ်လောင်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ရပ်နေသော မြေပြင်မှာပင် နက်ရှိုင်းစွာ ချိုင့်ဝင်သွားသည်။
အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ကိန်းစ် မှာ ဟုန်ဂျင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို လုံးဝ နောက်မဆုတ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
***
“ဘယ်… ဘယ်သူလဲ အဲဒီကောင်က?”
ဂျန်ဒေးအင်မှာ အလွန်အံ့ဩသွားသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းကိုပင် အနိုင်နိုင် ပြောလိုက်ရသည်။
အမှတ်အသားပြုသူများ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ နိုဂွမ်းမှာလည်း စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ငေးကြည့်နေသည်။
သူတို့ခေါ်လာသော နိုင်ငံခြားသားလေးမှာ ဤမျှအစွမ်းထက်သော သိုင်းသမားဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သို့မျှ မတွေးထင်ထားခဲ့မိပေ။
“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။”
ဆိုချောလ်နှင့် အခြားဓားပြများမှာလည်း ဤအံ့ဩဖွယ် တိုက်ပွဲကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
“အစ်ကိုဆို! အဲဒီကောင်လေးက ဒီလောက်အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ သိထားတာလား?”
“ငါလည်း ဒီလောက်ကြာအောင် ပေါင်းလာတာ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ…”
ဆိုချောလ်ကလည်း ဓားပြများ၏ မေးခွန်းကို အံ့အားသင့်နေသည့် မျက်နှာဖြင့်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ခဏလေးအထိ သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သော ကိန်းစ် မှာ အနည်းငယ် ပျက်စီးနေသည့် ဓားသမားတစ်ယောက်ထက် ပိုမပိုခဲ့သည့်အတွက် သူတို့မှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။
ကောင်းကင်နဂါးကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့နှင့် ဓားပြများ၏ အတွေးများမှာ မကြာမီ အံ့ဩခြင်းမှသည် ဝေခွဲမရခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
‘မဟုတ်မှလွဲရော၊ ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းသမားက ဘာလို့ ဓားပြတွေနဲ့ လာပေါင်းနေရတာလဲ?’
***
တစ်ဖက်တွင်လည်း တိုက်ခိုက်နေသော ကိန်းစ် မှာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရသည့် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သူ၏ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
‘ဒီကောင်က စွမ်းအားပိုင်းမှာ ငါ့ထက် အနည်းဆုံး နှစ်ဆင့် သို့မဟုတ် သုံးဆင့်လောက် ပိုသာနေတာလား?’
ဟုန်ဂျင်မှာ လူထူးလူဆွန်တစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း မာရ်နတ်လက်သီးဟု နာမည်ပြောင်ရသည့်အတိုင်း မာရ်နတ်ဂိုဏ်းတွင် လက်သီးဖြင့် ထိပ်ဆုံးငါးယောက်စာရင်းဝင် ထူးချွန်သော သိုင်းသမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ယုတ္တိဗေဒအရဆိုလျှင် သိုင်းသမားအဆင့်သို့ ရောက်သည်မှာ တစ်နှစ်ပင် မရှိသေးသော ကိန်းစ် မှာ နောက်ဆုတ်သွားရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြေအနေမှာ လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။
ဝှစ်!
ရှပ်!
ဟုန်ဂျင်၏ လက်မောင်းမှာ ပြဲထွက်သွားပြီး သွေးများ စင်ထွက်လာသည်။ သူမှာ အတော်လေး နက်ရှိုင်းစွာ ပြတ်ရှသွားသဖြင့် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားသည့် အေးစက်မှုကို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ပေ။
‘ဒီကောင်က ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ? ငါတောင် ဒီလောက်ထိ နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်ရတယ်ပေါ့!’
သူက ကိန်းစ် ၏ ဓားထံမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို မခံစားရသဖြင့် အစပိုင်းတွင် ရယ်စရာဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း တကယ်တိုက်ခိုက်လိုက်သည့်အခါ ရလဒ်မှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသည်။
သာမန်အားဖြင့် ဟုန်ဂျင်ကဲ့သို့ သိုင်းသမားမျိုးက လက်သီးကို လွှတ်လိုက်လျှင် သာမန်ဓားမှန်သမျှမှာ ဖိအားကြောင့် ကောက်ရိုးကဲ့သို့ ကျိုးပဲ့သွားမည်ဖြစ်သော်လည်း ကိန်းစ် မှာမူ ထိုဖိအားကြောင့် ထိခိုက်ခြင်းမရှိပေ။
ကိန်းစ် ၏ ဓားမှာ သူ၏ဖိအားကို လျစ်လျူရှုလျက် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
ရှပ်!
ဒဏ်ရာများ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ ဟုန်ဂျင်၏ မျက်နှာမှာ သွေးထွက်လွန်ခြင်းနှင့် တင်းမာခြင်းတို့ကြောင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြူဖျော့လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တိုက်ပွဲကို စွန့်လွှတ်ရတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားသည်။
‘ခွေးကောင်… ငါ့ထက် အသက်ဝက်လောက်ပဲ ငယ်မယ့်ကောင်ကို ကျောပေးပြီး ထွက်ပြေးရတော့မှာလား…’
ဘုန်း!
ဟုန်ဂျင်က တစ်ခဏတာ အစွမ်းကုန် လက်သီးကို လွှတ်လိုက်ပြီး ထိုအရှိန်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို လှည့်လိုက်သည်။
ဝှူး
ကိန်းစ် မှာ ပြင်းထန်သော ဖိအားကြောင့် အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားရသည်။ သူက စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
‘ဒီလောက်ဆို ငါ လွတ်နိုင်ပြီ။’
သူက တစ်ခဏအတွင်း ဆယ်မီတာခန့် နောက်သို့ လျှောတိုက်သွားသည်။
“သောက်ကျိုးနည်း!”
“အား!”
ကောင်းကင်နဂါးကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့နှင့် ဓားပြများမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ဟုန်ဂျင်မှာ ထွက်ပြေးအောင်မြင်သွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။
“…!?”
သို့သော် ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော ဟုန်ဂျင်မှာ ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်တော့ပေ။ မဟုတ်သေးပါ၊ သူသည် မယုံကြည်နိုင်ဖွယ် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“…”
စူး!
သူ၏ ခါးမှာ ပြတ်ထွက်သွားပြီး သွေးများမှာ ရေပန်းကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာသည်။ ရလဒ်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ ဟုန်ဂျင် လုံးဝ လွတ်မြောက်မသွားမီမှာပင် ကိန်းစ် ၏ ဓားက သူ၏ခါးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဖတ်။
သူသည် သူ၏ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တုန်ယင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်လဲကျသွားသည်။ ကိန်းစ် က သေဆုံးလုနီးပါးဖြစ်နေသော ဟုန်ဂျင်ကို ဝေခွဲမရသည့် မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
‘ဒါက လွယ်လွန်းမနေဘူးလား?’
ဟုတ်ပါသည်၊ သူ၏အမြင်တွင် ဟုန်ဂျင်မှာ လွယ်ကူသော ပြိုင်ဘက်မဟုတ်သော်လည်း သူ့ထက် တစ်ဆင့် သို့မဟုတ် နှစ်ဆင့် ပိုသာသည်ဟု ထင်ထားသော ပြိုင်ဘက်ကို ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမရဘဲ သတ်ဖြတ်လိုက်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကိန်းစ် မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မနေဘဲ မနေနိုင်ပေ။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရလဒ်ကောင်းရင် ပြီးတာပါပဲ။’
သို့သော် အမှန်စင်စစ် ကိန်းစ် ၏ အရည်အချင်းမှာ ဟုန်ဂျင်ထက် တစ်ဆင့် ပိုသာနေသည်။
သူ၏ အရည်အချင်းမှာ ဤမျှအထိ တိုးတက်လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ အခြားမဟုတ်၊ ပြင်းထန်သော ပြိုင်ဘက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် လက်တွေ့တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ကိန်းစ် မှာ ထိုသို့ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းမဟုတ်သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ သူ့ထက် အားနည်းသူများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည်မှာ နည်းပါးလှသည်။
သူသည် အမြဲတမ်းလိုလို သူ့ထက်သာလွန်နေသော သို့မဟုတ် အဆင့်အနည်းငယ် မြင့်မားသော ပြိုင်ဘက်များနှင့် အသက်စွန့်တိုက်ပွဲများ ဆင်နွှဲခဲ့ရသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ အရည်အချင်းများ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
မကြာမီ သူသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ဓားပြများကို အဆင်မပြေသည့် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟားဟား…”
“…”
“ဝါး!”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ခန်းမထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အောင်ပွဲခံသံများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
“ဝါး! မင်းက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ!”
“မင်းတို့ မြင်လိုက်ကြလား? သူ့ဓား ဘယ်လိုလှုပ်ရှားသွားလဲဆိုတာတောင် ငါ မမြင်လိုက်ရဘူး!”
ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည့်ကြားမှပင် ဆိုချောလ်က ကိန်းစ် ကို ရှုပ်ထွေးပြီး သိမ်မွေ့သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူက သူ့ကို မည်သို့ ခေါ်ဝေါ်ရမည်ကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။
“အမ်… ဆိုလိုတာက၊ သိုင်းပညာရှင်ကြီး…”
သို့သော် ကိန်းစ် က ရှက်ရွံ့နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။
“အစ်ကို! ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အချင်းကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့လို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ အစ်ကို အရမ်း ဒေါသထွက်နေမှာပဲ။”
“…!?”
သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆိုချောလ်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! မင်းက ငါတို့အားလုံးရဲ့ သူရဲကောင်းပဲ!”
“ဝူဟူ!”
ဓားပြများမှာ ကိန်းစ် ကို သုံးယောက်၊ ငါးယောက်စီ စုရုံးကာ ပွဲတော်ကဲ့သို့သော အခြေအနေကို ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ကြားမှ ဖြတ်လျှောက်လာပြီး သူ၏အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသူများ ရှိသည်။
“ဟွန်း! ဟွန်း! ခွင့်ပြုပါဦး၊ နည်းနည်းလောက် နေရာဖယ်ပေးလို့ ရမလား?”
“ဟင်?”
ထိုသူမှာ တခြားသူမဟုတ်၊ ကောင်းကင်နဂါးကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ဂျန်ဒေးအင်နှင့် ဓားပြခေါင်းဆောင် နိုဂွမ်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ကိန်းစ် ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
“သိုင်းပညာရှင်ကြီး! ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။”
“ကျွန်တော်တို့မှာ အရှင်မင်းကြီးအပေါ် ကျေးဇူးအများကြီး တင်နေပါတယ်။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး…”
ကိန်းစ် က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ နှုတ်ဆက်စကားကို လက်ခံလိုက်သည်။ ဂျန်ဒေးအင်က သူ့အား ချော့မော့သည့် လေသံဖြင့် အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
“သိုင်းပညာရှင်ကြီးလို လူမျိုးကို ဒီလို ပျက်စီးနေတဲ့ နေရာမှာ နေခိုင်းလို့ မဖြစ်ပါဘူး! ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်း အခန်းပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်။”
“မလိုပါဘူး၊ အဲဒီလောက် မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ နေရတာ အဆင်ပြေပါတယ်။”
“…!?”
သူ၏ အဖြေမှာ အတော်လေး ပြတ်သားနေသဖြင့် ဂျန်ဒေးအင်နှင့် နိုဂွမ်းတို့မှာ အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းရဲတော့ပေ။ သို့သော် သူတို့တွင် နောက်ထပ် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိနေသေးသဖြင့် ဂျန်ဒေးအင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
“အမ်… ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ဒီမှာတင် တောင်းဆိုချင်တဲ့ တခြားအရာတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။”
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကောင်းကင်နဂါးကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့မှာ ပထမတန်းစား ဓားပြဆယ်နှစ်ယောက်ကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သူတို့ ပြန်လမ်းတွင် ဓားပြများ ထပ်မံတိုက်ခိုက်လာပါက ကုန်ပစ္စည်းများ၏ လုံခြုံရေးကို အာမခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“တကယ်တော့ ဒီကုန်သွယ်ရေးမစ်ရှင်ကို ဂျောင်ဒိုဂိုဏ်းက တောင်းဆိုထားတာပါ။ ကျွန်တော်တို့က အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းအချို့ကို သယ်ဆောင်လာတာပါ။”
သို့သော် ကိန်းစ် မှာ ဂျောင်ဒိုဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ ဘာမှန်းပင် မသိသဖြင့် ခေါင်းကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါနဲ့?”
“ကျွန်တော်တို့က မူလက နာကျန်းကို ရောက်ရင် ဓားပြတွေနဲ့ စာချုပ်ကို အဆုံးသတ်ဖို့ သဘောတူထားတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ လုံခြုံစွာ ပြန်ရောက်တဲ့အထိ ကာကွယ်ပေးနိုင်မလား?”
ကိန်းစ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက သူတို့အပေါ် ကျေးဇူးတင်စရာ ရှိနေသည့်အတွက် ၎င်းမှာ သေးငယ်သော အကူအညီတစ်ခုဟုသာ သတ်မှတ်လိုက်သည်။
ဂျန်ဒေးအင်က သူ့အား အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ သိုင်းပညာရှင်ကြီး! ကျွန်တော် ဂျောင်ဒိုဂိုဏ်းကို ဒီအကြောင်း အသိပေးလိုက်ပါ့မယ်။ ဂျောင်ဒိုဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်၊ ဗိုက်ဟတ်ဂွမ်ဆွန် သိုင်းပညာရှင်ကြီးကလည်း အရှင်မင်းကြီးကို အများကြီး ချီးကျူးမှာ သေချာပါတယ်။”
လေထုမှာ ဖော်ရွေလာချိန်တွင်။
“ဒါဆို ကျွန်တော့်ညီအတွက် အခကြေးငွေကကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? သူက အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ မာရ်နတ်ဂိုဏ်းရဲ့ သိုင်းသမားတစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူခဲ့တာလေ!”
“…!?”
“ညီလေး?”
ဂျန်ဒေးအင်နှင့် ကိန်းစ် အကြားသို့ ဝင်ရောက်လာသူမှာ ဆိုချောလ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော်လည်း ဂျန်ဒေးအင်ကို တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က တတိယတန်းစား ဓားပြအမှိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သူက မဟုတ်ဘူး! သူက မာရ်နတ်ဂိုဏ်းရဲ့ သိုင်းသမားတစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီး အစ်ကိုတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် ဘာလျော်ကြေးမှ မရှိဘူးလား!”
“အဲဒါက…”
“မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရဲရဲတင်းတင်း ပြောရဲတာလဲ! မင်းလို ဓားပြတစ်ယောက်က!”
နိုဂွမ်းက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် မျက်နှာဖြင့် ဆိုချောလ်၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဆိုချောလ်က တုန်ယင်နေသော်လည်း ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ကိန်းစ် က ယာယီဝင်ရောက်လာတာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူက အစ်ကိုတို့ ငှားထားတဲ့သူပါ! သူက ဓားပြလောကရဲ့ ဥပဒေအတိုင်း အခကြေးငွေ ရထိုက်တယ်။”
မှန်သည်။ ယာယီဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဓားပြလောကတွင် သူတို့၏ အရည်အချင်းအတိုင်း ဆက်ဆံခြင်းမှာ ဓလေ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ လက်နက်ကိုင်ဆောင်၍ ငွေအတွက် တိုက်ခိုက်ခြင်းအတွက် ပေးဆပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ငွေကြေးသာ ဖြစ်သည်။
ဆိုချောလ်က စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်သည်။
‘ဒီလောကအကြောင်း သိပ်မသိတဲ့ ငါ့ညီကို လှည့်စားပြီး အလကား အသုံးချလို့ ရမယ်လို့ ထင်နေတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါတော့ အဲဒီလို ဖြစ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!’
ဂျန်ဒေးအင်သည် နဖူးမှ ချွေးစက်များကို လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် သုတ်လိုက်ရင်း ဆိုချောလ်နှင့် ကိန်းစ် တို့ကြားတွင် အသွားအပြန် ကြည့်နေမိသည်။
“ကျွန်တော်ကတော့ ဆုလာဘ်အတွက် တရားမျှတရေးဂိုဏ်းချုပ်ဆီ တင်ပြဖို့ စဉ်းစားထားတာပါ။ အဲဒီလိုဆိုရင် ငွေကြေးတင်မကဘဲ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံရဲ့ ဂုဏ်ပြုမှုကိုပါ ရရှိမှာဖြစ်လို့…”
“ကျွန်တော်က ဒီတိုက်ကြီးက လူမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဆရာ့ကို လိုက်ရှာနေတာပါ။ မကြာခင် အနောက်တိုက်ကြီးကို ပြန်သွားတော့မှာမို့ ဒီက ဂုဏ်သတင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဂရုစိုက်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။”
ဆိုချောလ်၏ စကားလုံးများမှာ ယုတ္တိရှိပြီး အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။ ကိန်းစ် ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤသိုင်းလောကတွင် နာမည်ကျော်ကြားရန်မဟုတ်ဘဲ ယူရီးယပ်စ် နှင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ရှာဖွေရန်သာ ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။
‘သတင်းအချက်အလက်အဖွဲ့အစည်းတွေကို ငွေပုံပေးပြီး အကူအညီတောင်းတာထက်စာရင်၊ ဒီသိုင်းလောကမှာ ဆက်နေမှာလည်း မဟုတ်တာကို ဂုဏ်သတင်းအတွက် စိတ်ပူနေဖို့ လိုသေးလို့လား?’
‘ညီလေး…’
ကိန်းစ် သည် ဆိုချောလ်ကို ငေးကြည့်နေရင်းမှ ပြုံးလျက် စကားစလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့၊ ကျွန်တော်က ငှားရမ်းခံ စစ်သည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဝင်လာတာလေ။ အစ်ကိုတို့က အစောင့်အရှောက် လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အခကြေးငွေ ရသင့်တာပေါ့။”
“မဟာမိတ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အဲဒီလို ပြောတယ်ဆိုရင်တော့… ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။”
ဂျန်ဒေးအင်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။ ကိန်းစ် ၏ အရည်အချင်းကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် သာမန်ငှားရမ်းခံစစ်သည် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ငှားရမ်းသည်ထက် ပိုမိုကုန်ကျမည်ကို သူ သိနေသည်။
သူတို့ ထွက်သွားကြပြီးနောက် ကိန်းစ် က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
“အစ်ကိုသာ မရှိရင် ကျွန်တော် အသတ်ခံရမှာ သေချာတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။”
“မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ… မင်းရဲ့ တကယ့်အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ငှားရမ်းခံစစ်သည်လို့ သတ်မှတ်တာက ရယ်စရာကောင်းနေမှာပေါ့! အဲဒီ လူယုတ်မာကောင်က မင်းကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ကြိုးစားနေလို့ ငါက အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်ရုံသက်သက်ပါ။”
ဆိုချောလ်သည် ကိန်းစ် ကို မျက်နှာပျက်လျက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖန် ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် မင်း နာကျန်းကို သွားပြီး ဆရာ့ကို ချက်ချင်း ရှာတော့မှာလား?”
“ဟုတ်ပါတယ်။ တခြား လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေအတွက်လည်း စိတ်ပူနေမိတယ်။”
“ဟူး… ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းကင်နဂါးကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့ဆီကနေ ရနိုင်သလောက် အများဆုံး ညှစ်ယူပြီး အဲဒီပိုက်ဆံနဲ့ ဂေးဘန်း (သို့) ဟာမွန်းလို သတင်းအချက်အလက် အဖွဲ့အစည်းတွေကို အကူအညီတောင်းတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။”
“သတင်းအချက်အလက် အဖွဲ့အစည်း?”
“ဟုတ်တယ်၊ တကယ်တော့ သူတို့က အခကြေးငွေ အများကြီး ယူတတ်လို့ အခုထိ မပြောပြသေးတာ။ ငါ မင်းကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပေးမယ်။”
ကိန်းစ် သည် ခပ်အုပ်အုပ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ငှားရမ်းခံစစ်သည်များသမဂ္ဂကိုလည်း ဝင်သွားရတော့မှာပေါ့။ ကျွန်တော့်ကို ကတိပေးထားတယ် မဟုတ်လား?”
ဆိုချောလ်သည် ကိန်းစ် နောက်နေသည်ဟု ထင်ကာ သူနှင့်အတူ ရယ်မောလိုက်သည်။
“သေချာပေါ့! မင်းလို သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က သာမန် ငှားရမ်းခံစစ်သည်ဘဝနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ကျေနပ်နိုင်မှာလဲ? တရားမျှတရေးဂိုဏ်းချုပ်ကို သတင်းပို့လိုက်ရင် မင်း ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခံရမှာ သေချာတယ်။”
သို့သော် ကိန်းစ် ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် တည်ကြည်သွားသည်။
“ကျွန်တော် ဒီဘဝကိုပဲ သဘောကျတယ်။ အစ်ကိုသာ နည်းနည်းလေး ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ဆရာ့ကို လိုက်ရှာဖို့အတွက် ဒီအလုပ်က ကျွန်တော့်အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ။”
သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင် တွေးခေါ်မှုများ ရှိနေသည်။ ယူရီးယပ်စ် ဘယ်ရောက်နေမှန်းပင် မသိသည့်အချိန်တွင် သူ့ကို ရှာတွေ့ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမည်နည်း။
ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် ဆိုချောလ်ကဲ့သို့ သူ့ကို ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံသူရှိနေသည့်အတွက် ဤဘဝမှာ မဆိုးလှဟု သူ သတ်မှတ်လိုက်သည်။
“တကယ်ပဲလား?”
“ဟုတ်ကဲ့!”
သူ၏ ပြတ်သားသော အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆိုချောလ်မှာ အတွေးနက်သွားပြန်သည်။
‘ဒီအရည်အချင်းနဲ့ ငှားရမ်းခံစစ်သည် လုပ်နေတာ ရယ်စရာကောင်းပေမဲ့…’
ဆိုချောလ်မှာ လမ်းဘေးမှ ပေါက်ဖွားလာသော သာမန်ငှားရမ်းခံစစ်သည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် အဆင့်နိမ့် စစ်အရာရှိတစ်ဦး၏ သားဖြစ်ခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်က စာပေတတ်မြောက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် လွန်ခဲ့သောဆယ်နှစ်က သူ၏ မိသားစုမှာ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မိသဖြင့် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လမ်းဘေး၌ သာမန်ငှားရမ်းခံစစ်သည်တစ်ဦးအဖြစ် လှည့်လည်နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ငှားရမ်းခံစစ်သည်တစ်ယောက်အတွက် လိုအပ်သည့် ဉာဏ်ရည်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
ဦးနှောက်ကို အသုံးပြု၍ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုချောလ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ကောက်ချက်တစ်ခု ချနိုင်ခဲ့သည်။
“ဒါဆိုရင် ငှားရမ်းခံစစ်သည် လုပ်တော့မယ်ဆိုရင် ဘာလို့ အကြီးအကျယ် မလုပ်ရမှာလဲ?”
“အကြီးအကျယ်?”
“ငှားရမ်းခံစစ်သည်များသမဂ္ဂကို သိမ်းပိုက်လိုက်!”
“…!?”
“ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်နေပေမဲ့ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပါဘူး။”
ငှားရမ်းခံစစ်သည်များသမဂ္ဂသည်လည်း သိုင်းလောက၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သိုင်းလောကကို အစွမ်းထက်သူများက အုပ်စိုးကြသည်! ငှားရမ်းခံစစ်သည်များထဲတွင် သိုင်းပညာရှင်အဆင့်ရှိသူများ ရှိသော်လည်း ကိန်းစ် ကို အနိုင်ယူနိုင်မည့်သူ မရှိဟု ဆိုချောလ်က ယူဆသည်။
ထိုအတွက် နောက်ထပ် အကြောင်းအရင်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။
“ပြီးတော့ တိုက်ပွဲတွေ ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်တဲ့ သိုင်းလောကမှာ ငှားရမ်းခံစစ်သည်များသမဂ္ဂဆိုတာ တော်တော်လေး ကြီးမားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုပဲ။ မင်း ဆရာ့ကို ရှာတဲ့နေရာမှာလည်း အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
အရှေ့တိုက်ကြီးတွင် ပျံ့နှံ့နေသော ငှားရမ်းခံစစ်သည် အရေအတွက်မှာ သောင်းနှင့်ချီ ရှိသည်။ သူသည် သူတို့၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရရှိသွားပါက လူရှာဖွေသည့်နေရာတွင် ကြီးမားသော အကူအညီ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ ဆိုချောလ်၏ အကြံအစည်ပင် ဖြစ်သည်။
‘ဒါက အရမ်းကြီးမသွားဘူးလား? နောက်ပိုင်းကျရင် ငါ့အရှင်မင်းကြီးကို ဘာသွားပြောရမလဲ?’
ကိန်းစ် မှာ အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်မိသော်လည်း ဆိုချောလ်၏ စကားမှာ ယုတ္တိရှိနေသဖြင့် ယခုလောလောဆယ်တွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီလောက် ကြီးကျယ်တဲ့ နေရာမှာ ထိုင်နိုင်မလားတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စမ်းကြည့်တာတော့ အမှားမရှိပါဘူး။”