‘ဟာ… ယူရီးယပ်စ် အုပ်ချုပ်တဲ့အောက်မှာပဲ ဆက်နေခဲ့ရင် ပိုကောင်းမှာပါလား!’
ဝေါလေ့စ်သည် သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသူများကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဘာလဲ။ ပိုက်ဆံ ထပ်လိုချင်တာလား။”
“အရှင်တို့ရဲ့ တောင်ပိုင်းမှာ အကောင်းဆုံးကုန်သည်အသင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ၊ အဲ့လောက်တော့ စွမ်းနိုင်မှာပေါ့ဗျာ၊ ဟဲဟဲ…”
ဝေါလေ့စ်ကို ဓားပြတိုက်သလို ငွေညှစ်နေသည့် ထိုအသက်ကြီးရင့်သော မှူးမတ်မှာ တောင်ပိုင်းပုန်ကန်မှုကို ဦးဆောင်နေသည့် အဓိကပုဂ္ဂိုလ်၊ အာဆင်နယ်စား (Duke Arsen) ပင်ဖြစ်သည်။
သူသည် အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော်ပြီဖြစ်၍ နိုင်ငံရေးလောကမှ အနားယူသွားပြီဟု ထင်ထားခဲ့ကြသော်လည်း ရုတ်တရက် တောင်ပိုင်းတွင် လှုပ်ရှားမှုများ ပြန်လည်လုပ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်သည်။
သူသည် မင်းသားကြီးမှလွဲလျှင် တောင်ပိုင်းတွင် အသက်အကြီးဆုံးနှင့် ရာထူးအမြင့်ဆုံး မှူးမတ်ဖြစ်သည့်အတွက် မြင့်မြတ်သော မှူးမတ်များကို လျင်မြန်စွာ စုစည်းရာတွင် သူ၏လွှမ်းမိုးမှုသည် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။
‘ဒီလူအိုကြီးမှာ ဒီလောက်စွမ်းရည်ရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့မိဘူး။ ဆယ်နှစ်လောက်တော့ သူ့အိမ်ကြီးထဲမှာ ညည်းတွားနေရုံပဲ ရှိမယ်ထင်ခဲ့တာ။’
ဝေါလေ့စ်မှာ စိတ်ထဲတွင် သံသယဝင်နေသော်လည်း သနားစရာကောင်းဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ပထမမင်းသား ကို ဖယ်ရှားဖို့ အောင်မြင်ရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ ပေးထားတဲ့ ကတိကို တည်ရမယ်နော်။”
“သေချာတာပေါ့! ချောင်ရယောင်း (Cheongryong) ကုန်သည်အသင်းလို့ ဘာလို့ညာလို့ ခေါ်နေတဲ့ အရှေ့ပိုင်းက မျောက်မလေးတွေက အင်ပါယာ ရဲ့ အကောင်းဆုံးကုန်သည်အသင်းနေရာကို လာလုရဲတယ်တဲ့လား။ စစ်ပွဲပြီးတဲ့နေ့မှာပဲ ရိုင်ယန် (Ryan) ကုန်သည်အသင်းက အင်ပါယာ ရဲ့ အကောင်းဆုံးကုန်သည်အသင်းအဖြစ် ပြန်လည်ထွန်းတောက်လာမှာပါ။”
‘ဟုတ်ပါပြီလေ! အဲ့ဒီမတိုင်ခင် ငါအရင် ဒေဝါလီခံရလိမ့်မယ်!’
ဝေါလေ့စ်သည် စိတ်ထဲတွင် ဆဲဆိုလိုက်သည်။
အမှန်စင်စစ် မင်းသားကြီးရော၊ ယူရီးယပ်စ် ပါ သူ့ကို အရင်းအမြစ်ထိခိုက်စေမည့် ငွေကြေးမျိုး ဘယ်သောအခါကမှ တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းမရှိပါ။
သို့သော် အာဆင်နယ်စား အပါအဝင် ဤတောင်ပိုင်းမှ မှူးမတ်များမှာမူ ဝေါလေ့စ်ကဲ့သို့ပင် လောဘတက်ကြသည်။
“ဒီလိုပြောလို့တော့ ခွင့်လွှတ်ပါ… ခင်ဗျားတို့က မူလက ပထမမင်းသား ကို စောင့်ရှောက်ရမယ့်သူတွေ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ကျွန်တော်တို့ဘက်ကလည်း အရှင်တို့ရဲ့ စေတနာအမှန်ကို မြင်ချင်သေးတာပေါ့ဗျာ၊ ဟားဟား။”
ဤသည်မှာ လင်းနို့တစ်ကောင်၏ ကန့်သတ်ချက်ပင်ဖြစ်သည်။
သူသည် နေရာတိုင်းတွင် ဝင်ပူးကပ်နေသူဖြစ်၍ မည်သည့်ဘက်ကမှ ယုံကြည်မှုအပြည့်အဝ မရရှိနိုင်ပေ။
သူကိုယ်တိုင်ကလည်း လိမ္မာပါးနပ်သော မြေခွေးတစ်ကောင်ဖြစ်သည့် ဝေါလေ့စ်သည် မိမိကိုယ်တိုင် ဒေဝါလီခံသည်အထိ ငွေညှစ်ခံရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။
‘အခုတော့ ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မှာက ယူရီးယပ်စ် ပဲ ရှိတော့တယ်။’
သူသည် ယနေ့ ထပ်မံငွေညှစ်ခံရပြီးနောက် ယူရီးယပ်စ် ထံ စာရေးရန် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
‘ဒီလူအိုကြီးတွေ! ခင်ဗျားတို့ကို ငါပြပေးမယ်!’
သူ၏ ပုံစံမှာ သနားစရာကောင်းသည်ထက် မိဘများကို တိုင်တန်းနေသည့် သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ယောက်နှင့် ပိုတူနေသည်။
***
“ပထမမင်းသား ရာထူးက ဆင်းပေးပါ!”
“ဆင်းပေး! ဆင်းပေး!”
မှူးမတ်များ နန်းတော်ရှေ့တွင် ဆန္ဒပြနေသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်သည်။
သူတို့သည် အလွန်အကျွံ အော်ဟစ်နေကြသဖြင့် မှူးမတ်များဖြစ်ကြသော်လည်း အချို့မှာ လည်ချောင်းနာနေကြပြီဖြစ်သည်။
“သူတို့ခိုင်းတာကို လုပ်ပေးရမယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီလောက်တောင် ပင်ပန်းအောင် လုပ်ရမှာလား။”
“တိုးတိုး! ဟိုဘက်ကိုကြည့်ပြီး မြန်မြန်အော်စမ်း!”
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မှူးမတ်များသည် နန်းတော်ထဲမှ လူအုပ်တစ်စု ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မကြာမီပင် ပြန်လည်အော်ဟစ်လာကြသည်။
“ပထမမင်းသား ရာထူးက ဆင်းပေးပါ!”
“ဆင်းပေး! ဆင်းပေး!”
နန်းတော်ထဲမှ ထွက်လာသူများမှာ အစည်းအဝေးပြီးဆုံးသွားသည့် ယူရီးယပ်စ် နှင့် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များဖြစ်သည်။
“…”
ယူရီးယပ်စ် သည် မှူးမတ်များကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ခြေလှမ်းကို မြန်မြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မှူးမတ်များက သုံးရက်တိုင်တိုင် ဆန္ဒပြနေကြသည့်အတွက် မြို့တော်တွင် ကောလာဟလအမျိုးမျိုး ပျံ့နှံ့နေသည်။
ဆန္ဒပြနေသည့် မှူးမတ်များရှေ့တွင်လည်း ကောလာဟလများကို စပ်စုနေသည့် ကြည့်ရှုသူများစွာ ရှိနေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
“ဒီနေ့လည်း ဘာမှမပြောဘူးလား။”
ယူရီးယပ်စ် တစ်စုံတစ်ရာ တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်နေကြသော ကြည့်ရှုသူများမှာ စိတ်ပျက်သွားကြသည်။
“ပထမမင်းသား က ဘာအမှားလုပ်လို့လဲ။ သူက အင်ပါယာ ရဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အင်ပါယာဧကရာဇ် ဖြစ်လာမှာပဲလေ။”
“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီရာထူးကြီးတဲ့လူတွေ ဒီလိုလုပ်နေကြတာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပေါ့။”
မှူးမတ်များ အသည်းအသန် ဆန္ဒပြနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိရောက်မှုရှိနေသည်။
ယူရီးယပ်စ် က ဘာမျှရှင်းပြမနေခြင်းက မြို့တော်ကို ပိုမိုလှုပ်ခတ်သွားစေသည်။
အစိုးရပိုင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များမှာလည်း မှူးမတ်များ ရည်ရွယ်ထားသည့်အတိုင်းပင် ချောမွေ့မှုမရှိတော့ပေ။
မာရီယပ်စ် သည် စိတ်မသက်မသာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူတို့ ဘာကြောင့် တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိသလဲဆိုသည်ကို သူသိသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ကောလာဟလများကြောင့် အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခု ရှင်းပြသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား။ ပြည်သူတွေက အလွန်တုန်လှုပ်နေကြပြီ။”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဖမ်းဆီးခံရမယ့်သူတွေကို ဘာလို့ တုံ့ပြန်နေရမှာလဲ။ ငါတို့သာ စကားများနေရင် ကောလာဟလတွေပဲ ပိုတိုးလာလိမ့်မယ်။”
“အဲ့ဒါတော့လည်း ဟုတ်ပါတယ်…”
ယူရီးယပ်စ် သည် စိတ်မပါ့တပါ ဖြေလိုက်ပြီးနောက် စကားဆက်ပြောသည်။
“ဒါနဲ့ အခွန်စစ်ဆေးဖို့ ပြင်ဆင်တာပြီးပြီလား။”
“အကုန်အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးနေတော့ ခဏလောက်တော့ မထွက်ခွာနိုင်သေးဘူး။ တောက်!”
မာရီယပ်စ် လျှာသံသတ်သည်ကို ကြည့်ပြီး ယူရီးယပ်စ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါက သတင်းကောင်းပဲ။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်အတွင်း ဘီယွန် (Bion) နဲ့အတူ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်တာကို အပြီးသတ်လိုက်ပါ။”
“…!?”
မာရီယပ်စ် သည် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာကို ခဏတာပြပြီးနောက် မကြာမီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အရှင် သူတို့ကို ချေမှုန်းဖို့ နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားပြီပေါ့ ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်!”
ထိုညတွင်။
မြို့တော်ရှိ လျှို့ဝှက်နေရာတစ်ခုတွင် မှူးမတ်များ စုဝေးထိုင်ကာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။
“အနည်းဆုံးတော့ အခုလောလောဆယ် မီးကို ငြိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ဟားဟား!”
“ပထမမင်းသား ဘယ်လောက်ပဲ မိုက်မိုက်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုမျိုး စည်းလုံးနေရင် သူ ကျွန်တော်တို့ကို ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။”
“ဒါတွေအားလုံးက အာဆင်နယ်စားရဲ့ ကျေးဇူးပါ။ သူ လုံးဝအနားယူသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလောက်ထိ ကူညီပေးခဲ့တာပဲ!”
ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေကြသည့် မှူးမတ်အများစုမှာ တောင်ပိုင်းမှ သြဇာညောင်းသူများဖြစ်သည်။ ဆန္ဒပြနေသည့် လူမိုက်များနှင့် မတူဘဲ သူတို့မှာ ဤဖြစ်ရပ်၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိကအင်အားစုများ ဖြစ်ကြသည်။
မဟုတ်သေးဘူး! သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို အဓိကအင်အားစုများဟု ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ထားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရယ်မောသံများဖြင့် ဖော်ရွေသောလေထုကို ဖန်တီးနေသည့် ထိုနေရာ၏ အပေါ်ထပ်တွင် အခြားလူများ စကားပြောဆိုနေကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဆူရာမာဇုန်း (Suramazone) သည် သူ၏အမူအရာကို ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ အေးစက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အရသာက အခုထိ ဆိုးဝါးနေတုန်းပဲ။ အဲ့ဒီ ဝက်တွေကို ကိုင်တွယ်ရတာ စိတ်မပျက်ဘူးလား။ ငါသာဆိုရင် တစ်စက္ကန့်တောင် မကြာဘူး၊ သူတို့ခေါင်းတွေကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်မှာ။”
“ငါလည်း သူတို့ကို သဘောကျလို့ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ မြို့တော်မှာ အချိန်နည်းနည်း လိုအပ်နေလို့ သူတို့ကို ခေါ်ထားရတာ။”
မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူသည် သူ၏စကားကို တုံ့ပြန်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။ အမှန်မှာလည်း သူသည် သူတို့ကို သဘောကျ၍ လုပ်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။ အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် မြို့တော်တွင် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်နေ၍သာ ခေါ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
‘အဲ့ဒီ အရှေ့ပိုင်းက မျောက်မလေးကလည်း ဒါကို သိနေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ညည်းညူနေတုန်းပဲ!’
ဆူရာမာဇုန်းသည် သူ၏ စိတ်ထဲမှ အတွေးကို ရိပ်မိပုံရပြီး သူရပ်နေသည့် အခန်းအလယ်ဗဟိုသို့ အကြည့်ပို့လိုက်ရာ သူ၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်ဝင်စားမှု အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။
“ဒါနဲ့ မင်းက ငါရောက်လာတာကို သိပ်ပြီး ကြိုဆိုပုံမရဘူးနော်။ ငါမျိုးနွယ်စုရဲ့ အမွေအနှစ်ကို သုံးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူးလား။”
သူ၏ အကြည့်ဆုံးရာတွင် အရွယ်ရောက်သူတစ်ယောက်၏ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိ ရွှေရောင်ခွက်ငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် သာမန်ခွက်တစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း မျက်စိကောင်းသူ မည်သူမဆို ထိုခွက်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါနေပြီး အမည်းရောင် တောက်ပမှုများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သတိပြုမိပေလိမ့်မည်။
ဆူရာမာဇုန်းသည်လည်း ထိုအချက်ကို သတိပြုမိပြီး စိတ်ဝင်စားသော အမူအရာဖြင့် စကားပြန်ပြောသည်။
“ငါ ဒါကို ကိုယ်တိုင်မြင်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ။ ဒါက ‘အရိပ်ဂရေ (Shadow Grail)’ လား။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားမျိုးတော့ မခံစားရပါလား။”
‘ဒီကောင်…’
ပုံမှန်အားဖြင့် လိမ္မာပါးနပ်သော မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူမှာ ပြိုင်ဘက်က မိမိ၏ အားနည်းချက်ကို ဖမ်းမိပြီး မျိုးနွယ်စု၏ အမွေအနှစ်ဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သောအခါ ဒေါသထွက်မိသည်။ သူသည် ဆူရာမာဇုန်းကို စူးရှသော စကားလုံးဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“မင်းဘာသာ မင်း စမ်းကြည့်လိုက်ပါလား။ ဒါဆိုရင် ဒါက သာမန်ခွက်လား ဒါမှမဟုတ် ဂရေ (Grail) လားဆိုတာ မင်းသိသွားလိမ့်မယ်။”
“…”
“…!?”
ပြန်လည်တုံ့ပြန်စကားဆိုသင့်သည့်သူက ရုတ်တရက် စကားရပ်တန့်သွားသဖြင့် အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သို့သော် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုမှာ ကြာရှည်မခံပေ။
“မင်း ဒါကို မြင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတော့မယ်မထင်ဘူး။”
“ဘာပြောတယ်?”
ရုတ်တရက် နားမလည်နိုင်သော စကားကို ဆိုလိုက်သည့် ယူရီးယပ်စ် ၏အဖော်ဖြစ်သူမှာ ကျောခိုင်းလျက် တံခါးပေါက်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“နောက်ဘက်တံခါးကနေ ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားအရှိန်အဝါတစ်ခုကို ငါခံစားရတယ်။ အဲ့ဒီဘက်ကို ငါတာဝန်ယူလိုက်မယ်၊ မင်းက ရှေ့တံခါးကနေ ဝင်လာမယ့် လူမိုက်တွေကို ရှင်းလိုက်တော့။”
“…!?”
သူ့စကားကို နားလည်လိုက်သည်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အောက်ထပ်မှ မှူးမတ်တို့၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် ဆူညံသံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ၊ ဘာတွေလဲ!”
အဆောက်အအုံ၏ အခန်းများနှင့် စင်္ကြံလမ်းများတွင် လုံခြုံရေးအတွက် နေရာချထားသော သူရဲကောင်းများစွာ ရှိသော်လည်း သူတို့သည် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူများကို တားဆီးရန်မပြောနှင့်၊ အနည်းငယ်မျှပင် နှောင့်နှေးအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။
ရှူး!
“အွတ်!”
“အ့!”
တစ္ဆေများကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသော ဓားချက်များက သူတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားစေသည်။
ဂျိမ်း!
လျှို့ဝှက်အခန်း၏ တံခါးမှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားပြီး ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူတစ်ဦးက ဆူညံသံကြီးနှင့်အတူ ဝင်ရောက်လာသည်။
“ဧ… ဧကရာဇ်မင်းမြတ်!?”
“သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…”
“စစ်ရေးအစည်းအဝေးတောင် မတက်ဘဲ ဒီမှာ ပျော်ပါးနေကြတာကိုး။”
တောက်ပစွာ ပြုံးနေသော ယူရီးယပ်စ် သည် ဓားကိုပင် မကိုင်ထားဘဲ လက်ကို ပေါ့ပါးစွာ မြှောက်လိုက်သည်။
“အဘမားမား (Abamama) မင်းမြတ်က ဒီကိစ္စအတွက် အပြည့်အဝ လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို ကျွန်တော့်ကို ပေးအပ်ထားတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အထောက်အထားရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက်မှုနဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်မယ်။”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော သူရဲကောင်းများက အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး မှူးမတ်များကို စတင်ထိန်းချုပ်လိုက်ကြသည်။
“သောက်ကျိုးနည်း…”
“လွှတ်စမ်း! ငါ့ကို ထိရဲတဲ့သူတွေလား။”
မှူးမတ်အချို့မှာ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်သည့်အလား မျက်စိမှိတ်ထားကြပြီး အချို့မှာမူ ပြင်းထန်စွာ ခုခံနေကြသော်လည်း သူရဲကောင်းများ၏ တင်းကျပ်သော လက်များမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြပေ။
ထိုစဉ်! လျှို့ဝှက်အခန်းသို့ ဆင်းသည့် လှေကားထစ်များမှ အသံဩဇာကြီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဘာတွေ ဆူညံနေကြတာလဲ။”
ထိုအသံပိုင်ရှင်မှာ လမ်းပင်ကောင်းစွာ မလျှောက်နိုင်လောက်အောင် အိုမင်းနေသူဖြစ်ပြီး လှေကားမှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းလာသည်။ သူရောက်ရှိလာသောအခါ ယူရီးယပ်စ် က သူ့အား စကားဆိုသည်။
“ခင်ဗျားက အာဆင် (Arsen) သူကောင်းမျိုးမလား။”
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။
“ဟုတ်တယ်။ မင်းငယ်ငယ်က ငါမြင်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးပေါ့။”
“ကျွန်တော် မှတ်မိဖို့ လိုလို့လား။ ကျွန်တော်သိတဲ့သူကတော့ သေဆုံးပြီးသားလို့ပဲ သိထားတာပဲ။”
“ဟင်?”
အာဆင်၏ အရေတွန့်နေသော မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပုံပျက်သွားသည်။ ယူရီးယပ်စ် က လျှာသံသတ်လိုက်သည်။
“တောက်! ဟဲဗင်ဂတ် မှာတုန်းက ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးတယ်။ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် မမှတ်မိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။”
ခလောက်!
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အာဆင်သူကောင်းမျိုး သို့မဟုတ် ပြောရမည်ဆိုလျှင် အနက်ရောင်ဈေးကွက်ပိုင်ရှင်၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် အနီရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ခေါင်းမှာ ပြတ်ကျသွားတော့သည်။
***
ဂျိမ်း!
ထိုအချိန်တွင် နောက်ဘက်တံခါး၌လည်း လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသော လူတစ်ယောက်က တံခါးကို ရိုက်ချိုးပြီး အခန်းထဲသို့ ခုန်ဝင်လာသည်။
“အပေါ်ထပ်ကို သွားခိုင်းတာလား။”
နူအာဒါ သည် သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် လှေကားဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
“…!?”
သို့သော် လှေကားပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူက ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်သည်။
ခလောက်!
အနက်ရောင်ဓားသွားတစ်ခုက နူအာဒါ ၏ လည်ပင်းကို ခြစ်မိသွားသော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် သတ္တုချင်းထိခိုက်သံနှင့်အတူ သူ၏လည်ပင်းမှ ပြန်လည်လွင့်စင်သွားသည်။
“တိုက်ခိုက်ပုံက မဆိုးပါဘူး?”
သူက ချီးကျူးစကားဆိုရင်း ထိုတိုက်ခိုက်မှုအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။
ဂျိမ်း!
ကျဉ်းမြောင်းသော လှေကားထစ်တွင် အကွာအဝေးကို မထိန်းနိုင်သော တိုက်ခိုက်သူမှာ ထိုလက်သီးချက်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပြီး လဲကျသွားသည်။
သူသည် ရုပ်အလောင်းကိုပင် ပြန်မကြည့်တော့ဘဲ နူအာဒါ က စိန်ခေါ်ရင်း လှေကားထစ်များကို တက်သွားသည်။
“မင်းတို့အဖွဲ့ထဲမှာ နောက်ထပ်လူတွေ ကျန်သေးပုံပဲ။ တရားမျှတစွာနဲ့ပဲ တိုက်ကြရအောင်!”
ရှူး။
သူ့စကားကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရသည့်အလား နောက်ထပ် လူဆယ်ယောက်ခန့် ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူသည် သူတို့၏မျက်နှာများကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။
“အသားညိုညိုနဲ့? မင်းတို့ကလည်း ဟိုတခြားတိုက်ကြီးက လူတွေလား။”
“…”
သူတို့သည် ပြန်မဖြေဘဲ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ကာ သို့မဟုတ် လက်သီးလက်ဝါးများဖြင့် သူ့အား တိုက်ခိုက်လာကြသည်။
နူအာဒါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ကလည်း ရိုင်းလှချည်လား။ အုပ်စုလိုက် တိုက်ခိုက်နေတာတောင် နာမည်လေးတောင် မပြောကြဘူးလား။”
အနီရောင်အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသူများမှာ အတော်အတန် စွမ်းရည်ရှိကြသည်။
သို့သော် သူတို့မှာ သူ့အတွက်တော့ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ပေ။
ခလောက်!
ကရက်!
အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသော နူအာဒါ ၏ လက်သီးနှင့် ခြေထောက်များက သူတို့၏ လက်နက်များကို ထောပတ်ကို ဓားဖြင့်လှီးသကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ဖြတ်တောက်သွားသည်။
သူသည် ကျွမ်းကျင်သူ ဆယ်ယောက်ခန့်ကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းလင်းပြီးနောက် ထပ်မံတက်သွားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင်!
အေးစက်သော အသံတစ်ခုက သူ၏နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
“မင်းအရွယ်နဲ့ဆိုရင် အတော်လေး စွမ်းတာပဲ။ မင်း မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုကို လုပ်ခဲ့ပုံရတယ်။”
“…!?”
သူသည် သူ၏ အာရုံခံစားမှုကို ယုံကြည်သည်။ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးထစရာ ခံစားချက်ကို ရလိုက်သည်နှင့် သူက လျင်မြန်စွာ ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်သည်။
ဒုန်း!
သူရပ်နေခဲ့သည့်နေရာမှာ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး ကြီးမားသော လက်ဝါးရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ပေါ်စေဘဲ ခိုင်ခံ့သော ကျောက်ခင်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုသို့ဖြစ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
“မင်းက သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လား။ မင်းနာမည် ဘယ်သူလဲ။”
နူအာဒါ သည် ပြင်းထန်သော အမူအရာဖြင့် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူအား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
အခြားသူမှာ ကျန်လူများနှင့် မတူဘဲ အနက်ရောင်အနီရောင် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူမှာ အသက်အရွယ်ရနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူမှာ ကိုယ်တိုင်ဆင်းလာသော ဆူရာမာဇုန်း (Suramazone) ပင်ဖြစ်သည်။
“…”
သူသည် နူအာဒါ ကို တစ်ချက်မျှ အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ငါ့ရှေ့မှာ ဆယ်စက္ကန့်လောက် ခံနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့နာမည်ကို ပြောပြပေးမယ်။”