အခန်း ၈၄
ချောင်းဒမ်ဒုံ ရှိ ဇိမ်ခံစားသောက်ဆိုင်တစ်ခု။
ကိုဂျွန်ဟျောင်း နှင့် ဆွန်အာ တို့သည် ကြိုတင်ဘိုကင်တင်ထားသည့် အခန်းထဲတွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။ ခဏအကြာတွင် ဟွမ်ဂယူဆန်း ရောက်ရှိလာသည်။
“စောင့်နေရတာ ကြာသွားပြီလား”
“အခုလေးတင် ရောက်တာပါ” ဟု ဆွန်အာ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူ့ဘေးတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပါလာသည်။
ဆွန်အာ သည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ အစ်မ”
ကျောင်းနှင့် လူမှုရေးပွဲများတွင် အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ဆုံဖူးကြသဖြင့် သူတို့အချင်းချင်း ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည်။
“ဘာကိစ္စနဲ့ ငါတို့ကို ခေါ်တွေ့တာလဲ” ဟု ကိုဂျွန်ဟျောင်း က မေးလိုက်သည်။
ဟွမ်ဂယူဆန်းသည် ပြုံးရင်း ကိုဂျွန်ဟျောင်း ၏ မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေသည်။ “ငါ့ရည်းစားကို မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့ပါ။ သူကတော့ မကြာသေးခင်ကမှ ပွဲဦးထွက်လာတဲ့ မင်းသမီးသစ် ဂျောင်ဆိုဟီးပါ”
ဂျောင်ဆိုဟီးသည် သူမ၏ ဆံပင်ကို သပ်တင်လိုက်ပြီး သူတို့ကို နှုတ်ဆက်သည်။
“မင်္ဂလာပါရှင်”
သူမသည် မကြာသေးမီက သူမ၏ အေဂျင်စီမှတစ်ဆင့် ဟွမ်ဂယူဆန်းနှင့် စတင်တွေ့ဆုံပြီး တွဲနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ အကြိုက်ဆုံးအချက်မှာ သူသည် ဝန်ကြီးချုပ် ဟွမ်ဂျူးဟွမ်၏ သားဖြစ်နေခြင်းပင်။
သူမသည် ဟွမ်ဂယူဆန်းနှင့် တွဲနေကြောင်း သိသွားသည့်အခါ ရိုက်ကွင်းတွင် သူမကို ဆက်ဆံပုံများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ အေဂျင်စီက သူမအတွက် ကိုယ်ပိုင်မန်နေဂျာနှင့် ကားတစ်စီး ထောက်ပံ့ပေးလာပြီး ဒါရိုက်တာကလည်း သူမပါဝင်သည့် ဇာတ်လမ်းတွဲတွင် ဇာတ်ရံနေရာမှနေ၍ အခန်းကဏ္ဍကို ပိုမိုချဲ့ထွင်ပေးလာသည်။ ရိုက်ကွင်းတွင် ဇာတ်ညွှန်းများ ပြန်ပြင်ရသည်အထိပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အစားအစာများကို စောင့်နေစဉ် ဝိုင်ကို အရင်ဆုံး တည်ခင်းပေးသည်။ လေးယောက်သား ဖန်ခွက်များကို ခပ်ဖွဖွချင်းတိုက်လိုက်ကြသည်။
ဟွမ်ဂယူဆန်းသည် ကိုဂျွန်ဟျောင်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“အော်! OTK Company အကြောင်း သတင်းကြားပြီးပြီလား”
OTK Company ၏ CEO ဖမ်းဆီးခံရသည့်အကြောင်းကို မည်သည့်မီဒီယာကမှ ဖော်ပြခြင်း မရှိသေးပေ။ သို့သော်လည်း နိုင်ငံရေးနှင့် စီးပွားရေးလောကတွင် ကောလဟာလများ ပျံ့နှံ့နေသည်။
“အရမ်းကို တုန်လှုပ်စရာကောင်းတဲ့ သတင်းမဟုတ်လား။ အဲဒီလို လူမျိုးက CEO ဖြစ်နေတာ။ OTK Company ဆိုတာ တက်ဂယူ ရဲ့ နာမည်အတိုကောက်ကို ယူထားတာလို့ ပြောကြတယ်လေ”
“အေးလေ။ အဲဒီလိုလူမျိုးရဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် အမေရိကန်နိုင်ငံရေးလောကတောင် တုန်လှုပ်သွားတာ”
“ဒါနဲ့ ကန်ဂျင်ဟူး က တက်ဂယူ ရဲ့ လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမှာလဲ။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူး”
ကိုဂျွန်ဟျောင်း အတွက်မူ ဒါသည် သိပြီးသားအချက်ဖြစ်၍ အံ့အားမသင့်ပေ။ သို့သော် ဆွန်အာ မှာမူ ဒါကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားရခြင်းဖြစ်၍ အံ့ဩသွားသည်။
“အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ကိုဂျွန်ဟျောင်း သည် သူသိထားသည့် အချက်အလက်များကို စုစည်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကန်ဂျင်ဟူး က ကျောင်းဖွင့်ပွဲပါတီမှာ ဒေါ်လာ ၅ သန်း ထုတ်သုံးနိုင်ခဲ့တာနဲ့ စီးပွားရေးအခြေအနေတွေ တိုးတက်လာတာက သူ့သူငယ်ချင်းတွေကြောင့်ပဲလေ”
ဟွမ်ဂယူဆန်းက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “တက်ဂယူ ဆီကနေ ဝမ်သန်း ၁၀၀၀ လောက် ရထားပုံပဲ။ ကားတောင် ဝယ်ပေးထားသေးတယ်။ အကြွေးဝယ်ကတ်နဲ့ 7 Series တစ်စီး ဝယ်ပေးတယ်၊ ပြီးတော့ ကုမ္ပဏီအငှားစနစ်နဲ့ Porsche Panamera တစ်စီးလည်း ရထားတယ်”
သူကတော့ ဘာမှမဟုတ်သလို ပြောလိုက်သော်လည်း ဝမ်သန်း ၁၀၀၀ ဆိုသည်မှာ တုန်လှုပ်စရာကောင်းသော ပမာဏဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လူ့လောကထဲသို့ အခုမှ ခြေချစ မင်းသားသစ်တစ်ယောက်အတွက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင်ဖြစ်သည်။
ဂျောင်ဆိုဟီးက မနာလိုစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းလိုက်တာ။ ကောင်းတဲ့သူငယ်ချင်းတွေကြောင့် ဝမ်သန်း ၁၀၀၀ လောက် ပိုင်ဆိုင်ထားရတာ”
“ဒါပေမဲ့ တက်ဂယူ နဲ့ ဟွန်းဂျူး တို့က အတူတူ ပိုက်ဆံရှာနေကြတာဆိုရင် ကန်ဂျင်ဟူး ကို မကြာခင် ကန်ထုတ်လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကိုဂျွန်ဟျောင်း ရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုစွမ်းရည်က သက်သေပြပြီးသား၊ ဒါပေမဲ့ ကန်ဂျင်ဟူး ကတော့ အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး” ကိုဂျွန်ဟျောင်း က ရယ်မောလိုက်သည်။
“သူ့ကို အရုပ်လို အသုံးချဖို့ သိမ်းထားမှာလား”
“အင်းလေ၊ အသုံးချစရာ အရုပ်လိုတယ်ဆိုရင်တော့ သိမ်းထားကောင်း သိမ်းထားမှာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ တက်ဂယူ ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“သူ မကြာခင် ပြန်လွတ်လာမှာပါ။ ဒီတစ်ခါတော့ စည်းကမ်းမဲ့ မလုပ်ဖို့ သတိပေးလိုက်တာမျိုးပေါ့”
အစိုးရရဲ့ အာဏာက မမျှော်လင့်ထားလောက်အောင် ကြီးမားသည်။ ကိုရီးယားမှာ စီးပွားရေးလုပ်နေသူ ဘယ်သူကမှ အာဏာပိုင်တွေကို ဆန့်ကျင်ချင်မှာ မဟုတ်ပေ။ တစ်ဖက်မှာလည်း အာဏာပိုင်တွေက ချမ်းသာတဲ့ ချယ်ဘိုးလ်တွေကို မထိခိုက်ချင်ကြပါ။ နောက်ဆုံးတော့ နိုင်ငံရေးနဲ့ စီးပွားရေးက တစ်သားတည်းပါပဲ။
လက်ရှိမှာ သူတို့က အတိုက်အခံတွေ ဖြစ်နေကြပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ အပေးအယူ လုပ်ကြလိမ့်မည်။ OTK Company ကသာ တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ မဆုံးဖြတ်ဘူးဆိုရင်ပေါ့။
“OTK Company လည်း ငြိမ်နေပုံပဲ။ တက်ဂယူ ပြန်မလွတ်လာမချင်း သူတို့ ငြိမ်နေကြဦးမှာပါ”
ဆွန်အာမှာမူ အံ့အားသင့်နေဆဲပင်။
“တက်ဂယူ က OTK Company ရဲ့ CEO ဟုတ်လား”
သူမသည် တစ်နှစ်နီးပါး တွဲခဲ့သည့် သူငယ်ချင်း ကန်ဂျင်ဟူး ဆီကနေတစ်ဆင့် တက်ဂယူ ကို အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဖူးသည်။ သူမသိတဲ့ တက်ဂယူ က ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတွေကို စီစဉ်မည့်သူမျိုး မဟုတ်ပါ။
“ဒါပေမဲ့ ကန်ဂျင်ဟူး ကတော့၊ ဖြစ်နိုင်တာက…”
ဆွန်အာသည် ကျောင်းဖွင့်ပွဲပါတီတုန်းက ကန်ဂျင်ဟူး ပြောခဲ့သည့်စကားကို သတိရလိုက်သည်။ “ငါ့သူငယ်ချင်းမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်။ ငါ့မှာ ပိုရှိတယ်”
ဒါဟာ နောက်ပြောင်တာ မဟုတ်မှန်း သူမ ခံစားမိလိုက်သည်။
တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။
ဆွန်အာ သည် သူမကိုယ်သူမတောင် မသိလိုက်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး”
ဟွမ်ဂယူဆန်းနှင့် ကိုဂျွန်ဟျောင်းတို့သည် စကားပြောနေရာမှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး? ဘာကို မဖြစ်နိုင်တာလဲ”
သူတို့သာ အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြမယ်ဆိုရင် ကန်ဂျင်ဟူး ကပဲ ရှေ့ဆောင်ပြီး တက်ဂယူ က နောက်က ပံ့ပိုးပေးတာ မဟုတ်ဘူးလား။
သေချာပေါက် တစ်ဖက်လှည့်တော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူး…
***
ကျွန်တော်သည် အစ်မ ဟွန်းဂျူး နှင့် အယ်လီတို့ကို ကားပေါ်တင်ပြီး ဒုံတန်သို့ မောင်းလာခဲ့သည်။ လမ်းကို ကောင်းကောင်းသိသဖြင့် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ မောင်းလိုက်သည်။
“ဒီအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရရင် အစ်မ အံ့ဩသွားမှာပေါ့နော်”
ဟွန်းဂျူး က ထင်ရှားနေသလိုမျိုး ပြောလိုက်သည်။
“သတိတောင် လစ်သွားနိုင်တယ်”
“…”
တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အံ့ဩစရာ ကောင်းလို့လား။
ဟွန်းဂျူး သည် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ၏ ကိုရီးယားဌာနခွဲ မန်နေဂျာ ဖြစ်လာကြောင်း တီဗီကတစ်ဆင့် သိလိုက်ရသည့်အခါ တက်ဂယူ၏ မိခင် သတိလစ်သွားခဲ့သည်ဟု ကြားရသည်။ ဒါကြောင့် ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်ရပ်မျိုး ထပ်မဖြစ်စေရန် သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲ မလုပ်ခင်မှာပဲ သူ့မိခင်ကို အရင်သွားတွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့ အချင်းချင်း မတွေ့ဖြစ်တာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ဆီကပဲ ကြားရကြားရ၊ တီဗီကပဲ ကြည့်ရကြည့်ရ သတိလစ်သွားမှာ အတူတူပဲ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ တိုက်ရိုက်ပြောပြတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။
ခရီးသည်တင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည့် အယ်လီသည် မျက်ရည်များကို သုတ်နေပြီး အဆက်မပြတ်သမ်းဝေနေကာ အိပ်ငိုက်နေပုံရသည်။ တစ်နေ့လုံး အိပ်ချိန်မရှိဘဲ အလုပ်လုပ်ထားရသဖြင့် အိပ်ငိုက်ခြင်းမှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။
“အစ်မနဲ့ ကျွန်တော်ပဲ သွားရင် မဖြစ်ဘူးလား”
မူလကတော့ အတူသွားဖို့ စီစဉ်ထားသော်လည်း သူ့မိခင်ကို သွားတွေ့မည်ဟု ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အလုပ်တွေကြောင့် စိတ်ဖိစီးနေသည့် အယ်လီကလည်း လိုက်ချင်သည်ဟု ပြောလာသည်။ ကျွန်တော် အဲဒီလို ပြောလိုက်သည့်အခါ အယ်လီက ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ဒီအတိုင်း အလုပ်တွေပဲ လုပ်နေရလို့ စိတ်ညစ်နေတာ။ ဒုံတန်ကို သွားလည်ချင်နေတာ ကြာပြီ”
“တကယ်လား? ဒုံတန်အကြောင်း သိလို့လား”
အယ်လီက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြန်ဖြေသည်။ “သိတာပေါ့။ အရင်က အမေရိကန်စစ်တပ်အခြေစိုက်စခန်း ရှိခဲ့တဲ့ နေရာလေ။ သတင်းတွေထဲမှာ အကြိမ်အနည်းငယ် မြင်ဖူးတယ်”
နောက်ခုံတွင် ထိုင်နေသည့် အစ်မ ဟွန်းဂျူး က ပြောသည်။
“အဲဒါ ဒုံဒူချွန်း မဟုတ်ဘူးလား”
“….”
အယ်လီသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
“ကန်ဂျင်ဟူး ရဲ့ အမေက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ”
“သူက အရင်ကတော့ သာမန် အိမ်ရှင်မပါပဲ”
ဒါပေမဲ့ ကုမ္ပဏီ ရုတ်တရက် ဒေဝါလီခံလိုက်ရပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားသည်။ မိသားစုဦးစီး ဖြစ်လာသည့် မိခင်သည် မနားတမ်း ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အယ်လီက အံ့ဩတကြီး ပြောသည်။ “လေးစားစရာပဲ။ ကျွန်မ သူတို့ကို လေးစားတယ်”
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်သည်။ “မှန်ပါတယ်။ မိဘတိုင်းက လေးစားစရာပါပဲ”
တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ဒုံတန်မြို့စွန်ရှိ အိမ်ရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျွန်တော့်မိခင်သည် ကျွန်တော်တို့ကို ကြိုဆိုရန် ထွက်လာသည်။
“လာကြ၊ လာကြ”
ကျွန်တော့်ကို မြင်ရ၍ ပျော်ရွှင်နေသည့် မိခင်သည် ကျွန်တော့်နောက်မှ ဆင်းလာသည့် အစ်မ ဟွန်းဂျူး နှင့် အယ်လီတို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့ဩသွားသည်။
“ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ”
ကျွန်တော် အစ်မ ဟွန်းဂျူး ကို အရင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“သူက တက်ဂယူ ရဲ့ အစ်မ၊ ဟွန်းဂျူး ပါ။ သူ့ကို သိလား”
ကျွန်တော့်မိခင်သည် ဟွန်းဂျူး ကို ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ပြီး ပြောသည်။ “မင်္ဂလာပါရှင်၊ ကျွန်မက ကန်ဂျင်ဟူး ရဲ့ အမေပါ။ အစ်မအကြောင်း ကြားဖူးပါတယ်။ အရင်က ကန်ဂျင်ဟူး ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တယ်လို့ ကြားထားပါတယ်။ ရှေ့ဆက်ပြီးလည်း ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးပါဦး”
“မဟုတ်ပါဘူး အန်တီ။ ကန်ဂျင်ဟူး ဆီကနေ ကျွန်မကပဲ အကူအညီ ရထားတာပါ”
“ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် မှာ မန်နေဂျာ ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ ကြားတယ်၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်နော်။ သတင်းထဲမှာ မြင်လိုက်ရတယ်”
“ကျွန်မက ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ ကိုရီးယားဌာနခွဲ မန်နေဂျာပါ”
အစ်မက ပြင်ပြောလိုက်ပြီးနောက် ကျွန်တော် အယ်လီကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“သူကတော့ ဟွန်းဂျူး နဲ့အတူ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် မှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ ရှေ့နေ အယ်လီပါ”
ကျွန်တော့်မိခင်က အယ်လီကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။ “အော်... မင်္ဂလာပါကွယ်။ အမေက ကန်ဂျင်ဟူး ရဲ့ အမေပါ။ နေကောင်းလား။ သမီးကရော”
“······”
အယ်လီ၏ အင်္ဂလိပ်သံထွက်က အလွန်ပင် တိကျလွန်းနေသည်။
အယ်လီက ကိုရီးယားစကားဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မနာမည်က အယ်လီပါ”
ကျွန်တော့်မိခင် အံ့ဩသွားသည်။
“အို... လေးပါလား!”
“အယ်လီက ကိုရီးယားစကား တော်တော်ပြောတတ်တယ်နော်”
“ဒါဆိုရင်လည်း စောစောကတည်းက ပြောပါတော့လား”
ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မိခင်က ဆက်ပြောသည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လာတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အထဲဝင်ခဲ့ကြပါ” ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။
အိမ်ထဲတွင် ဖုန်မှုန့်တစ်စက်မျှမရှိအောင် သန့်ရှင်းနေသည်။ ဒီအိမ်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လာလည်ခဲ့တာ ကြာလှပြီဆိုတာကို ရုတ်တရက် သတိရမိသည်။
မိခင်က အရင်တုန်းက ဂန်နမ် ကိုပဲ အဓိက လာလည်လေ့ရှိသည်။
“ထိုင်ကြပါဦး။ အမေ ကော်ဖီ ဖျော်ပေးမယ်”
မိခင်က ပန်းခွေပုံစံ ရေနွေးကြမ်းခွက်ထဲသို့ အသင့်ဖျော်ကော်ဖီများကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။ အစ်မ ဟွန်းဂျူး ကတော့ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အယ်လီကတော့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အလွန်ပင် တင်းမာနေပုံရသည်။
“အမေရိကန်ကနေ ဘယ်တော့ ပြန်ရောက်တာလဲ။ ပြန်ရောက်ရင် ပြောရမှာပေါ့”
“နည်းနည်း ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေလို့ပါ”
“တက်ဂယူ နဲ့ လုပ်တဲ့ လုပ်ငန်းကရော အဆင်ပြေရဲ့လား”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ပြေပါတယ်”
အဆင်ပြေလွန်းနေတာကပဲ ပြဿနာဖြစ်နေသည်။
သင့်တင့်ရုံလောက်ပဲဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေမှာပါ။
“အဲဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောစရာလေး ရှိလို့ပါ”
ကျွန်တော် သတိထားပြီး စကားစလိုက်သည်။
“အမေ OTK Company နဲ့ K Company အကြောင်း ကြားဖူးလား”
မိခင်က ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ခေါင်းညိတ်၍ တုံ့ပြန်သည်။
“ကြားဖူးတာပေါ့။ အဲဒီကုမ္ပဏီနှစ်ခုလုံးက နာမည်ကြီးတွေပဲလေ”
“ကျွန်တော် ပြောမယ့်အကြောင်းအရာကို နားထောင်ပြီး အံ့ဩမသွားပါနဲ့နော်”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကျွန်တော် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။
ကျွန်တော့်မိခင်ကတော့ တက်ဂယူ နဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ဝမ်သန်း ၃၀ လောက်နဲ့ ရှယ်ယာတွေ၊ ရန်ပုံငွေတွေ လုပ်နေကြတယ်လို့ ထင်နေမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့က ဝမ်သန်းပေါင်း သောင်းချီနဲ့ ရောင်းဝယ်နေကြတယ်ဆိုတာကိုတော့ သူမ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် မြင်ဖူးမှာ မဟုတ်ပါ။
“အိမ်မှာ ချောင်းဆင်းဟွမ် (Cheongsimhwan) လို ဆေးမျိုး ရှိသေးလား”
မိခင်၏ မျက်နှာထားက ဒါဟာ သာမန်ကိစ္စမဟုတ်မှန်း ရိပ်မိသွားသည့်အလား တည်ကြည်သွားသည်။
“အော်... အကြွေးတွေ များယူထားမိလို့လား။ ချေးငွေတွေ တင်ထားတာလား”
“အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူး······”
အဲဒီထက် ပိုပြီး ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းတာပါ။
“အရင်ဆုံး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပါဦး”
ကျွန်တော့်မိခင်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးနောက် ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။
“အမေ နားထောင်ဖို့ အဆင်သင့်ပဲ၊ ပြောတော့”
“ကျွန်တော်က OTK Company ကို ဦးစီးနေတာပါ”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် မိခင်က ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။
“အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ဟွန်းဂျူး က သူမ၏ ကော်ဖီခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်အစား မိခင်ကို ရှင်းပြပေးသည်။
တက်ဂယူ က Bitcoin ရောင်းပြီး ရလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ OTK Company ကို ပြည်ပမှာ တည်ထောင်ခဲ့ကြောင်း၊ သူတို့ အတူတူ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ရာမှ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြသည်။
အချက်အလက်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနှင့် အတိုချုပ် ရှင်းပြပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ခဏလေး။ ဒါဆို OTK Company က ကျွန်မတို့ရဲ့ အကြီးဆုံး ရှယ်ယာရှင်ပေါ့ဟုတ်လား။ အခု အမေရိကန် မော်တော်ကားလုပ်ငန်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေတဲ့ ကုမ္ပဏီလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်။ နည်းပညာအရ ပြောရရင် ကန်ဂျင်ဟူး က ၈၀% ပိုင်ဆိုင်ထားတာပါ”
“ပြီးတော့... အဲဒါက ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲ”
“ခန့်မှန်းခြေ ဝမ် ၄၀ ထရီလီယံလောက် ရှိပါတယ်”
“အို······”
ကျွန်တော့်မိခင်က နဖူးကို ကိုင်ကာ လဲကျသွားပြီး အယ်လီက အမြန်ပင် ထိန်းလိုက်သည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား”
“ဒါ တကယ်ပဲလား” ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အင်းပါ”
စစ်မှုထမ်းပြီးတဲ့အထိ တစ်ပြားမှ မရှိခဲ့တဲ့ သားဖြစ်သူက နှစ်နှစ်အတွင်းမှာပဲ ဝမ်သန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ CEO ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာကို ယုံရခက်နေပုံရသည်။
ကျွန်တော်သာ ပြောပြရင်တော့ ယုံမှာမဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ တက်ဂယူ ရဲ့ အစ်မ ( ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ ကိုရီးယားဌာနခွဲ မန်နေဂျာ) က ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ မယုံဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
မိခင် သတိပြန်ဝင်လာဖို့ အချိန်အနည်းငယ် ကြာလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မကြာခင် မီဒီယာတွေကို အသိပေးတော့မှာပါ။ ဒါကြောင့် အမေ့ကို အရင်ပြောပြချင်တာ…”
အစကတည်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစစ်အမှန် ဖြစ်တည်မှုက နောက်ဆုံးမှာတော့ ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားပြီးသားပါ။ ဒီအခြေအနေမှာ အဓိက စိုးရိမ်ရတာက မိခင်ရဲ့ လုံခြုံရေးပဲ ဖြစ်သည်။
သူမကို သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ပြောင်းရွှေ့ပေးချင်ပေမဲ့ သူမကတော့ အခုအိမ်ကနေ ထွက်သွားချင်မှာ မဟုတ်ပါ။
ဒါကြောင့် K Company က အိမ်နီးချင်းအိမ်တွေအပါအဝင် အိမ်သုံးလုံးကို သူတို့အမည်နဲ့ ဝယ်ယူခဲ့ပြီး လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီတစ်ခုနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အိမ်ပတ်ပတ်လည်မှာ လုံခြုံရေးအစောင့်တွေ ထားပေးပါ့မယ်။ အမေ အပြင်သွားတိုင်းမှာလည်း အမျိုးသမီး အစောင့်တွေ လိုက်ပါသွားမှာပါ”
မိခင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“အို... အမေ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်ဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”
“အရင်ကတည်းက မပြောပြမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်”
တကယ်တော့ ကျွန်တော် ပြောပြဖို့ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေတဲ့အချက် တစ်ခု ကျန်နေသေးသည်။ အနာဂတ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။
အဲဒါကိုသာ အမေ သိသွားရင် တကယ်ကို ထိတ်လန့်သွားမှာ အသေအချာပါပဲ။
စကားပြောပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
“မသွားခင် တစ်ခုခု စားသွားကြပါဦး”
“နောက်တစ်ခါမှပါ”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမေ့ကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်နော်”
“ဟုတ်ကဲ့”
မိခင်က ဟွန်းဂျူး ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး “ကျွန်မတို့ ကန်ဂျင်ဟူး ကို ကောင်းကောင်း ကြည့်ရှုပေးပါဦး” ဟု ပြောသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့”
ပြီးနောက် သူမက အယ်လီကို “သမီး ပြန်လာရင် အတူတူ ထမင်းစားကြမယ်နော်” ဟု ပြောသည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်မ သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်”
ကျွန်တော်တို့ ကားပေါ် တက်လိုက်ကြသည်။ မိခင်က ကျွန်တော်တို့ကို မမြင်ရတော့တဲ့အထိ လက်ပြနှုတ်ဆက်နေသည်။
ဟွန်းဂျူး က မေးသည်။ “နောက်ထပ် တွေ့ရမယ့်သူ ရှိသေးလား”
“အင်း... မသေချာဘူး”
ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်ကို သတိရသွားသည်။
ကျွန်တော် မပြောပြလိုက်ရင် သူ စိတ်ဆိုးနေမလား။
***
ကျွန်တော် ကျောင်းအနီးက ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုကို ရောက်လာခဲ့သည်။
ခဏအကြာတွင် အဝတ်အစား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ရွှေရောင်ကို ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ဖက်ကျစ်ကာ ထိုးဆွယ်ဦးထုပ် ဆောင်းထားသော ကျောင်းသူလေးတစ်ဦး တံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်လာသည်။
သူမ ဒီနေ့တော့ ချစ်ဖို့ကောင်းပြီး လှနေသည်။ သူမကို မတွေ့တာ ကြာသွားလို့များလား။
“ဒီမှာပါ”
“ဆင်းနီးယား!”
ယူရီ က ကျွန်တော့်ကို မြင်သည်နှင့် နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ “ကိုရီးယားကို ဘယ်တော့က ပြန်ရောက်တာလဲ”
“မကြာသေးဘူး”
“ဘာလို့ ဖုန်းက အမြဲ ပိတ်ထားပြီး နံပါတ်ကလည်း ဘာလို့ ပြောင်းသွားရတာလဲ”
“ဖုန်းက ပျက်သွားလို့ပါ”
ခေါ်ဆိုမှု မှတ်တမ်းတွေ ပေါက်ကြားသွားမှန်း သိလိုက်ကတည်းက ကျွန်တော် ဖုန်းကို စိတ်အေးလက်အေး မသုံးနိုင်တော့ပါ။ ဖုန်းနားထောင်ခံရမှာ ဒါမှမဟုတ် ခြေရာခံခံရမှာကို စိုးရိမ်ရတဲ့အတွက် ကိုရီးယားကို ပြန်ရောက်ပြီးနောက်မှာ ဖုန်းကို လုံးဝ ပိတ်ထားလိုက်ပြီး ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ ကုမ္ပဏီဖုန်းကိုပဲ သုံးခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ ကော်ဖီမှာပြီး ထိုင်လိုက်ကြသည်။
ယူရီ က နှုတ်ခမ်းဆူပြီး ပြောသည်။ “အမေရိကန်မှာ သုံးလလောက် နေမယ်ဆိုရင် ကြိုပြောရမှာပေါ့။ အားလပ်ရက်မှာ ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် အထီးကျန်ခဲ့လဲ သိလား”
“ဒီလောက် ကြာမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”
အချိန်က ကန့်သတ်ချက် ရှိနေတာကြောင့် ကျွန်တော် အဓိက ကိစ္စကိုပဲ တန်းပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဝန်ခံစရာလေး ရှိတယ်”
“ဝန်၊ ဝန်ခံစရာလား”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ဆုံးတော့ သိရမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သမီးကို အရင်ဆုံး ပြောပြတာက ပိုသင့်တော်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ”
တစ်နိုင်ငံလုံးက မနက်ဖြန်ဆို သိကုန်ကြတော့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမကို အရင်ဆုံး ပြောပြချင်သည်။ သူမဆီမှာ အကြွေးတင်ထားသလို သူမကို လှည့်စားခဲ့မိတဲ့အတွက်လည်း တောင်းပန်ချင်သည်။
ယူရီ က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်နှာလေး ရဲသွားသည်။
“ဘာ၊ ဘာကိစ္စလဲ။ တွေ့တွေ့ချင်းပဲ အဆင်မပြေလိုက်တာ”
“အဲဒါကလေ…”
ကျွန်တော် ပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သက်ပြင်းသာ ချမိသည်။
“ဟာ... ဒီအချိန်မှာ ရိုးသားဖို့ဆိုတာ မလွယ်ပါလား”
စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ယူရီ က နူးညံ့တဲ့ အသံနဲ့ ပြောသည်။ “ရပါတယ် ဆင်းနီးယား။ သတ္တိမွေးပြီး ရိုးရိုးသားသား ပြောပါ”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သမီး အံ့ဩသွားနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် စိတ်ကို အရင်ပြင်ဆင်ထားပါ”
ယူရီ က ခဏတာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကာ စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသည့်အလား မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
“အဆင်သင့်ပါပြီ။ အခု ပြောပါ”
ကျွန်တော် ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်တော့…”
ယူရီ က ကျွန်တော့်စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အံ့ဩတကြီးဖြင့် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။