မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေ အရှိန်အဟုန်နဲ့ လုပ်ဆောင်နေချိန်မှာပဲ အင်္ဂလန်ကနေ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
"ရှင်က အံ့သြသွားပုံမပေါ်ပါလား။"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"တစ်ခါလောက်တော့ လာမယ်လို့ ထင်ထားတာပါ။"
ရွှေ ကို အရည်ကျိုပြီး ရွှေမျှင်လေးတွေနဲ့ ရက်လုပ်ထားသလိုမျိုး ရွှေရောင်ဆံနွယ်ရှည်တွေ၊ နေရောင်ခြည်ကို တစ်ခါမှ မထိတွေ့ဖူးသလိုမျိုး နှင်းဆီဖြူလို အသားအရေ။ ပြီးတော့ နီလာကျောက်မျက်လိုမျိုး ပြာလဲ့နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေ။
သူမရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်က ဒီလောကကြီးမှာ ရှိမနေသင့်လောက်အောင်ကို မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် လှပနေဆဲပင်။
ဒါပေမဲ့ အရင်ကလို ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်လိုမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ အမူအရာမှာ ခံစားချက်အနည်းငယ်ကို ကျွန်တော် ဖတ်ရှုနိုင်လာသည်။
ခဏလေးကမှ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အရာအားလုံးကို အစွမ်းကုန်သုံးပြီး တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြတာပေမဲ့ သူမဆီကနေ ဘာအငြိုးအတေးမှ ဒါမှမဟုတ် ရန်လိုမှုမျိုးကို ကျွန်တော် မခံစားမိတော့ပါ။
သူမလည်း အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
"ရှင်နိုင်သွားပြီ။ ရှင်က မဖြစ်နိုင်တာကို ဖြစ်နိုင်အောင် လုပ်ပြပြီး အိပ်မက်တွေကို အမှန်တရားဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပေးခဲ့တယ်။ တကယ်ပြောရရင်တော့ ဒါက အံ့သြဖို့ကောင်းလွန်းပါတယ်။"
ကျွန်တော် သူမကို မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် သိချင်တာ တစ်ခုရှိတယ်။"
"ဘာများလဲ။"
သူမက အဖြေပေးသလိုမျိုး ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးပြသည်။
"ကျွန်တော် ဗုံးခွဲလိုက်တယ်လို့ ရှင် ထင်ခဲ့တာလား။"
"မဟုတ်ဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့။"
သူမက စကားလမ်းကြောင်းကို တခြားဘက် ပြောင်းလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့က အကျပ်အတည်းကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငွေကြေးဆိုင်ရာ အကျပ်အတည်းတွေဆိုတာ လူတွေရဲ့ လောဘအပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာလေ။ ဒီတစ်ခါ ကျွန်မတို့ တားဆီးနိုင်ခဲ့ရင်တောင် နောက်ကျရင် ဒီလိုမျိုး ထပ်ဖြစ်လာဦးမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ အနာဂတ်မှာဆိုရင် ပိုကြီးမားတဲ့ အကျပ်အတည်းမျိုးတောင် ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ။"
အရင်းရှင်စနစ်မှာ စီးပွားရေး တိုးတက်မှုနဲ့ ကျဆင်းမှုဆိုတာ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အရာတွေပါ။ တိုးတက်မှုရဲ့ အဆုံးမှာ ကျဆင်းမှုရှိပြီး ကျဆင်းမှုရဲ့ အဆုံးမှာ တိုးတက်မှုရှိသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ပူဖောင်းပေါက်ကွဲပြီး စီးပွားရေးကျဆင်းသွားမယ့်အစား ကျွန်တော်တို့က ပိုကြီးမားတဲ့ တိုးတက်မှုဆီကို ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူမပြောသလိုပဲ ဒါက ဘယ်လိုရလဒ်မျိုးကို ဆောင်ကြဉ်းလာမလဲ။
"အဲဒီကျရင်လည်း တခြားတစ်ယောက်ယောက်က တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဖြေရှင်းပေးသွားမှာပေါ့။"
မဖြစ်လာသေးတဲ့ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါ။
သူမက ဆက်မေးသည်။
"အနာဂတ်မှာ ကုမ္ပဏီတွေ၊ နိုင်ငံတွေအားလုံးက ရှင်ပိုင်တဲ့ ငွေကြေးနဲ့ နည်းပညာတွေကို လိုချင်တပ်မက်နေကြလိမ့်မယ်။ အဲဒါတွေကို အဆုံးထိ ကာကွယ်နိုင်မယ်လို့ ရှင် ထင်သလား။"
ကမ္ဘာကြီးကို ရွေ့လျားစေနိုင်တဲ့ အရင်းအနှီးနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ နည်းပညာကို လူတစ်ယောက်တည်း ဒါမှမဟုတ် ကုမ္ပဏီတစ်ခုတည်းက ထာဝရ လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားလို့ မရနိုင်ပါ။
အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော်တို့က ဂျင်ဟူး Battery တွေကို တစ်ဦးတည်း ထုတ်လုပ်နေရင်တောင် နောက်ပိုင်းမှာ တခြားကုမ္ပဏီတွေက ဒါကို အတုခိုးကြလိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မူပိုင်ခွင့်ကို ရှောင်ကွင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေကို ရှာတွေ့သွားကြလိမ့်မယ်။
ဖြစ်နိုင်ရင် သူတို့က ဂျင်ဟူး Battery နည်းပညာကို အခြေခံပြီး ပိုကောင်းတဲ့ ဘက်ထရီတွေကိုတောင် ထုတ်လုပ်နိုင်ကြလိမ့်မယ်။
နောက်က လိုက်လာတဲ့သူတွေကို အမီမခံရအောင် ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး ပြေးနေရမယ်။ လူသားသမိုင်းဆိုတာ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေကနေတစ်ဆင့်ပဲ တိုးတက်လာခဲ့တာလေ။
"ကျွန်တော် ကာကွယ်ဖို့တော့ ကြိုးစားကြည့်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မကာကွယ်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင်လည်း လက်လွှတ်ပေးလိုက်ရုံပေါ့။"
General Electric၊ Westinghouse၊ Standard Oil၊ Carnegie Steel၊ MS၊ Npple စတာတွေပေါ့။
ဒီကုမ္ပဏီတွေက ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ တချို့က ဒေဝါလီခံပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်၊ တချို့က အတင်းအကျပ် ခွဲထုတ်ခံခဲ့ရတယ်၊ တချို့ကတော့ အသက်ငင်ရုံလောက်ပဲ ဆက်လက်ရပ်တည်နေပြီး တချို့ကတော့ အမေရိကန်ရဲ့ ထိပ်တန်းဈေးကွက်တန်ဖိုးအတွက် အပြိုင်အဆိုင် လုပ်နေကြဆဲပါ။
လူတစ်ယောက် သေဆုံးရသလိုပဲ ကုမ္ပဏီတစ်ခုကလည်း ထာဝရ မတည်တံ့နိုင်ပါဘူး။ မိသားစုတွေလည်း အတူတူပါပဲ။ OTK Company နဲ့ Rothschild တို့ကလည်း ထာဝရ မဟုတ်ပါဘူး။
အရေးကြီးတာက လူတွေက သူတို့ကို ဘယ်လို အမှတ်ရနေမလဲ၊ ကမ္ဘာကြီးအပေါ် သူတို့က ဘယ်လိုမျိုး သက်ရောက်မှုတွေ ထားခဲ့မလဲ ဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်တော် မျှော်လင့်တာက ဒါပါပဲ။
"ရှင်ကတော့ တကယ်ပဲ..."
ဒါက သူမနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားက အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခြားနားချက်ပါပဲ။ အဲဒီခြားနားချက်က ဘယ်တော့မှ ကျဉ်းမြောင်းသွားမှာ မဟုတ်ပါ။
သူမက မျက်လုံးကို ခဏမှိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖွင့်သည်။
"ဒါက အဆုံးသတ်လို့ မထင်ပါနဲ့။ ကျွန်မ လက်မလျှော့သေးပါဘူး။ OTK Company အပေါ်မှာရော၊ ရှင့်အပေါ်မှာပါ... ကျွန်မ လက်မလျှော့သေးပါဘူး။"
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်သည်။
Grace Rothschild က သူမနေရာကနေ ထရပ်ပြီး ပြောသည်။
"မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။"
ကျွန်တော် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။
"မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ငွေကတော့ လက်မခံတော့ပါဘူး။"
***
ကျွန်တော့်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်က ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။
တရုတ်နဲ့ ဗြိတိန် နှစ်နိုင်ငံစလုံးက Ellie ဟာ သူတို့နိုင်ငံသား ဖြစ်တယ်လို့ အသီးသီး ပြောဆိုကြသည်။ သူတို့က OTK Company နဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဆက်သွယ်မှု လုပ်ချင်နေပုံရသည်။
ဒီမင်္ဂလာဆောင်ကို အပျော်ဆုံးကတော့ ဟောင်ကောင် ပါပဲ။
တရုတ်နိုင်ငံတောင်မှ အထင်သေးလို့မရတဲ့ ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်က ဟောင်ကောင် သူတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့် ဟောင်ကောင် သူတွေက စိတ်အေးသွားကြသည်။
ဒါပေမဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ရက် နီးကပ်လာလေလေ ကျွန်တော် စိုးရိမ်စိတ်တွေ တိုးလာလေလေ ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော့်မျက်နှာက ညှိုးနွမ်းလာပြီး ထမင်းစားချင်စိတ်တွေပါ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်။ Taek-gyu က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် လက်တင်ပြီး ပြောသည်။
"သတိကပ်စမ်းကွာ! မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မင်္ဂလာမဆောင်ခင် ထွက်ပြေးမလို့လား။"
"မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါမဟုတ်ဘူး..."
"ဒါဆို ဘာဖြစ်တာလဲ။"
"ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတဲ့ အနာဂတ်အကြောင်းအရာလေ။"
"ဘာအနာဂတ်လဲ။"
"OTK Company ရဲ့ CEO က Rothschild တစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းအရာ။"
ကျွန်တော့်စကားကို ကြားတော့ Taek-gyu က လက်ပိုက်ပြီး ပြောသည်။
"အေးလေ၊ နောက်ကျရင် တစ်ယောက်ယောက်က Rothschild တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ကောင်း လက်ထပ်မှာပေါ့။"
"အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့..."
အဲဒါက ကျွန်တော် ဖြစ်နေရင်ကော။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ။
ချစ်လို့ လက်ထပ်တာပဲ ဖြစ်ပါစေ၊ ဘဝမှာ ကွာရှင်းမှုတွေ ဖြစ်တတ်တာပါပဲ။ ဒီခေတ်မှာ ကွာရှင်းတာက ထူးဆန်းတဲ့အရာ မဟုတ်တော့ပေမဲ့ ဘယ်သူမှတော့ ကွာရှင်းဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ အိမ်ထောင်မပြုကြပါဘူး။
ဒါက ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ထားတာဆိုရင် Ellie အတွက်တော့ အရမ်း ရက်စက်ရာ ရောက်နေလိမ့်မယ်။
"အဲဒီ အနာဂတ်အကြောင်းအရာက မှားနေဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာလား။"
"မင်း မျှော်လင့်သင့်တာပေါ့။"
"မင်း နောက်ကျရင် Ellie ကို ကွာရှင်းခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူးမလား။"
"မလုပ်ပါဘူး။ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး။"
ကျွန်တော့်အဖြေကို ကျေနပ်သလို ခေါင်းညိတ်ပြတဲ့ Taek-gyu က တစ်ခုခုကို သတိရဟန်နဲ့ ရုတ်တရက် ပြောလာသည်။
"အာ! ဒါပေမဲ့ Ellie က မင်းကို ကွာရှင်းခိုင်းကောင်း ကွာရှင်းနိုင်တယ်နော်။"
"..."
ဒီကောင်တော့လေ။
***
ကျွန်တော်တို့က မင်္ဂလာဆောင်အတွက် Ceylon Hotel မင်္ဂလာခန်းမကို ကြိုတင်မှာယူထားလိုက်သည်။
တက်ရောက်ချင်တဲ့သူ အားလုံးကို ဖိတ်ကြားဖို့ဆိုရင် ဟွန်းဂျူး မမ တို့လိုပဲ အနည်းဆုံး လအနည်းငယ် ကြိုတင်ပြီး အချိန်ညှိရပါလိမ့်မယ်။
ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် လုပ်လိုက်ရင် အဆုံးအစမရှိ ဖြစ်သွားမှာစိုးလို့ မိသားစုနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေကိုပဲ ဖိတ်ပြီး သေးသေးလေးပဲ လုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ဧည့်သည်က ရာနဲ့ချီ ရှိနေဆဲပါ။
ကျွန်တော် Ellie နဲ့အတူ ခေါင်းချင်းဆိုင်ပြီး ဖိတ်ကြားရမယ့်သူတွေကို ရွေးချယ်ပြီး ဖိတ်စာတွေ ပို့ခဲ့သည်။ နိုင်ငံရေးသမားတွေကိုတော့ အားလုံး ခြွင်းချက်မရှိ ဖယ်ထုတ်ထားလိုက်သည်။
မင်္ဂလာဆောင်မတိုင်ခင် ရက်အနည်းငယ်အလိုမှာ Ellie ရဲ့ မိသားစုနဲ့ ပြည်ပက ဆွေမျိုးတွေ ကိုရီးယားကို ရောက်လာကြသည်။
Ellie ရဲ့ မိဘတွေက သူမရဲ့ အဘွားနဲ့အတူ ဟောင်ကောင် ကနေ လာကြပြီး ဗြိတိန်နိုင်ငံ Cornwall မှာ နေထိုင်တဲ့ Ellie ရဲ့ အဘိုးနဲ့ အဘွားလည်း ကိုရီးယားကို ရောက်လာကြသည်။
Ellie က သူတို့ကို ကျွန်တော့်ဆီ မိတ်ဆက်ပေးသည်။
"အဘိုးက ဗြိတိန်လူမျိုး၊ အဘွားက ပြင်သစ်လူမျိုးလေ။"
အဖြူရောင် မုတ်ဆိတ်မွေး ထူထူနဲ့ အဘိုးအိုက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောသည်။
"အို... ကျွန်တော် ကြားဖူးနားဝပဲ ရှိတဲ့ ကန်ဂျင်ဟူး ဆိုတာ ကျွန်တော့် မြေးမလေးရဲ့ ခင်ပွန်း ဖြစ်လာမှာကိုး။ ဒါက ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ကြုံဖူးသမျှထဲမှာ အံ့သြဖို့အကောင်းဆုံးပါပဲ။"
ပြီးတော့ ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ ညိုရောင်မျက်လုံးပိုင်ရှင် လှပတဲ့ မိန်းမပျိုတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးသည်။ သူမက Ellie ထက် ၂ နှစ် ဒါမှမဟုတ် ၃ နှစ်လောက် ငယ်ပုံရသည်။
သူမက Ellie ကို ကြည့်ပြီး ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြုံးကာ ပြောသည်။
"မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ် Ellie။"
"ကျေးဇူးပဲ Marie။"
Ellie က သူမကို ကျွန်တော့်ဆီ မိတ်ဆက်ပေးသည်။
"သူက ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမ Marie လေ။ အဘွားရဲ့ ညီမရဲ့ သမီးပေါ့။"
ကျွန်တော် ခဏလောက် တွက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါဆို ဝမ်းကွဲညီမပေါ့?
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောသည်။
"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မက Marie Rothschild ပါ။"
"Rothschild?"
Ellie က ရှင်းပြသည်။
"ဟုတ်တယ်။ အင်္ဂလိပ်လိုဆိုရင် Rothschild ပေါ့။"
ကျွန်တော် အံ့သြသွားသည်။
"Rothschild?"
Ellie ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဘာလို့ အဲဒီလောက်တောင် အံ့သြနေတာလဲ။"
"ခဏလေး၊ ခဏလေး။ ဒါဆို Ellie ရဲ့ အဘွားရဲ့ နာမည်က Rothschild... ဆိုလိုတာက Rothschild လား။"
"ဟုတ်တယ်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးတော့ Ilia လို့ ပြောင်းသွားတာပါ။"
ကျွန်တော် တုန်လှုပ်သွားသလိုမျိုး ငေးငိုင်နေမိတော့ ဂျင်ဟူး က ခေါင်းကို စောင်းပြီး မေးသည်။
"ဒါက အံ့ဩစရာ ကိစ္စမို့လို့လား။ Rothschild ဆိုတဲ့ နာမည်က ဥရောပမှာ အသုံးမများပေမဲ့ အရမ်းရှားပါးတာမျိုးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။"
ကျွန်တော်လည်း မရည်ရွယ်ဘဲနဲ့ ရယ်မောလိုက်မိသည်။
"ဟားဟား။"
ဂျင်ဟူး က နားမလည်နိုင်စွာ မေးသည်။
"ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ။"
"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။"
ဂျင်ဟူး က Rothschild တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒါဟာ အရမ်းကို ရိုးရှင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မလဲ။
အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်စွမ်းက အမှန်တရား ဖြစ်နေပုံပါပဲ။
***
မင်္ဂလာဆောင်မတိုင်ခင် တစ်ရက်အလို။
ကျွန်တော် သမ္မတ Ronald နဲ့ ဖုန်းပြောဖြစ်ခဲ့သည်။
[Fed ဥက္ကဋ္ဌ Robert McClay နဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး သုံးဦးကတော့ ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်သွားပြီ။ အဲဒီသတင်းကို မနက်ဖြန်မှာ ထုတ်ပြန်ကြေညာလိမ့်မယ်။]
"ဟုတ်ကဲ့၊ သိလိုက်ရပါပြီ။"
ငွေကြေးဆိုင်ရာ အကျပ်အတည်းကို ဘေးကင်းစွာနဲ့ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တာကြောင့် Ronald ရဲ့ ထောက်ခံမှုနှုန်းက ပြန်လည် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဒီမိုကရက်တစ်ပါတီတွင်းမှာတောင် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရွေးကောက်ပွဲအတွက် ထပ်ပြီး ကြိုးစားစရာ မလိုတော့ဘူးလို့ ပြောဆိုနေကြသည်။
[ဒီနေ့က မင်းဘဝမှာ အပျော်ဆုံးနေ့ ဖြစ်ရမှာပေါ့။]
"မင်္ဂလာဆောင်က မနက်ဖြန်လေ။"
အဲဒီအခါ သူက စောင့်နေခဲ့သလိုမျိုး ပြန်ပြောသည်။
[အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် ပြောနေတာပေါ့။]
"..."
တစ်ခုခုတော့ ကြားဖူးသလိုပဲ။ ဒါက အမေရိကန် ဟာသတစ်ခုများလား။
[မင်း အမေရိကကို ဘယ်တော့ လာမှာလဲ။]
"ပျားရည်ဆမ်းခရီးစဉ်မှာ ခဏ ဝင်ခဲ့ပါ့မယ်။"
[ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးစရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်၊ မင်းရောက်လာရင် အရက်တစ်ခွက်လောက် အတူသောက်ကြတာပေါ့။]
***
"ကောင်းပါပြီ။"
မင်္ဂလာဆောင်နေ့။
သမ္မတ ကန်ဂျင်ဟူး က သူမကိုယ်တိုင် လက်ပတ်တွေကို လိပ်ပြီး ဝန်ထမ်းတွေကို ညွှန်ကြားချက်တွေ ပေးနေသလို၊ ဟန်ဘော့ဝတ်စုံကို လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်အမေကလည်း လာရောက်ကြတဲ့ ဧည့်သည် တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုနေသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ တက္ကသိုလ် သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ကြတဲ့ ဂျောင်အီလ် နဲ့ မင်ယောင်း တို့လည်း ရောက်လာကြသည်။
"ဂုဏ်ယူပါတယ်။ မင်းလည်း အိမ်ထောင်သည် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီပဲ။"
ဂျောင်အီလ် က ကျွန်တော့်ကို မနာလိုတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်သည်။
"ငါတော့ မနာလိုလိုက်တာ။ တကယ်ကို မနာလိုတာပါ။ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ပိုင်ဆိုင်တာထက် မင်း အခုလို လက်ထပ်လိုက်တာကို ပိုပြီး မနာလိုဖြစ်မိတယ်။ ငါလည်း အဲဒီလို မိန်းကလေးမျိုးနဲ့ပဲ လက်ထပ်ချင်တယ်။"
အဲဒီလို ပြောနေတဲ့ ဂျောင်အီလ် က Marie Rothschild ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားသည်။
"ဟာ! အဲဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ။ ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးလို့ မရဘူးလား။"
မင်ယောင်း က ကျွန်တော့်အစား ဂျောင်အီလ် ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့၊ ဝင်ကြရအောင်။"
ဥက္ကဋ္ဌ ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က မင်္ဂလာဆောင်ရဲ့ အခမ်းအနားမှူး အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးသည်။
သူက ဧည့်သည်တွေကို ကိုရီးယားစကား အနည်းငယ်နဲ့ နှုတ်ဆက်သည်။ တက္ကသိုလ် ကလပ်မှာ Senior ဆန်းယော့ပ် နဲ့အတူ ရှယ်ယာတွေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေတုန်းကဆိုရင် အေသင်မြို့ရဲ့ ပညာရှိကြီးက ကျွန်တော့်မင်္ဂလာဆောင်ကို ဦးစီးပေးလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။
ကျွန်တော် မင်္ဂလာခန်းမထဲကို အရင် ဝင်လိုက်သည်။
ခဏအကြာမှာတော့ ဂျင်ဟူး က သူမရဲ့ ဖခင်နဲ့အတူ ဝင်ရောက်လာသည်။
ဂျင်ဟူး က သူမရဲ့ ပခုံးနဲ့ လည်ပင်းတွေကို ပေါ်လွင်စေတဲ့ Off-shoulder မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ နှင်းလို ဖြူဖွေးတဲ့ ဝတ်စုံက သူမရဲ့ ခါးသေးသေးလေးကို ပိုပြီး ပေါ်လွင်စေပြီး အောက်ဘက်ကို တဖြည်းဖြည်း ဖြန့်ကားသွားသည်။
သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို စုစည်းတင်ထားတာကြောင့် လှပတဲ့ နားရွက်တွေနဲ့ လည်တိုင်သွယ်သွယ်လေးတွေကို မြင်နေရပြီး အညိုရောင် ဆံပင်တွေပေါ်မှာတော့ လုံချည်ပဝါ (veil) လေးက အုပ်ဆောင်းထားသည်။
မင်္ဂလာဆောင် မတိုင်ခင်ကမှ သူနဲ့ စောင့်ဆိုင်းခန်းမှာ တွေ့ခဲ့တာပေမဲ့ သူမက အံ့ဩလောက်အောင် လှပနေသည်။ သူမရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကနေ အရောင်တွေ တောက်ပနေသလိုပါပဲ။
ဒီလို မိန်းကလေးမျိုးနဲ့ ကျွန်တော် လက်ထပ်ရတော့မှာ။
ကျွန်တော့်ဆီ လျှောက်လှမ်းလာတဲ့ ဂျင်ဟူး ဆီကို ကျွန်တော် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဂျင်ဟူး ကလည်း ကျွန်တော့်လက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
***
မင်္ဂလာဆောင်ပြီးနောက်။
ကျွန်တော်တို့က အိန္ဒိယသမုဒ္ဒရာထဲက Seychelles ကျွန်းစုက အပန်းဖြေစခန်းတစ်ခုမှာ ရောက်နေကြသည်။
ဘာကိုမှ စဉ်းစားမနေဘဲ ဒီမှာ သုံးရက်လောက် အနားယူဖို့ စီစဉ်ထားပြီး၊ ပြီးရင်တော့ ဥရောပကို သွားပြီး ဂျာမနီ၊ ဆွစ်ဇာလန်၊ ပြင်သစ်၊ စပိန်နဲ့ ဗြိတိန်တို့ကို လည်ပတ်ကာ အမေရိကကို ဆက်သွားဖို့ ရှိသည်။
ပျားရည်ဆမ်းခရီးစဉ် ဆိုပေမဲ့လည်း သွားရောက်တဲ့ နိုင်ငံတိုင်းမှာ ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ အစီအစဉ်တွေက ရှိနေပြန်သည်။ ဒါပေမဲ့လည်း လည်ပတ်စရာ နေရာတွေကို ကြည့်ရှုပြီး ဓာတ်ပုံတွေတော့ ရိုက်ဖြစ်ကြမှာပါ။
ဂျင်ဟူး က မောပန်းစွာ ပြောသည်။
"မင်္ဂလာဆောင်တာ ဒီလောက်တောင် ပင်ပန်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ နောက်တစ်ခါတော့ လုပ်နိုင်မယ် မထင်တော့ဘူး။"
"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။"
မင်္ဂလာဆောင်လိုက်ရုံနဲ့ ဘာမှ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က အတူနေလာခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး၊ အနာဂတ်မှာလည်း ဆက်ပြီး အတူတူ နေသွားကြမှာပါ။
ညစာ စားပြီးနောက် နေဝင်ဆည်းဆာ လှပနေတဲ့ ကမ်းခြေမှာ ကျွန်တော်တို့ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။
"အရမ်းလှတယ်နော်။"
"ဟုတ်ပါတယ်။"
ကျွန်တော်တို့ စတွေ့ခဲ့တဲ့ အချိန်ကအတိုင်းပဲ သူမက အခုထိ လှပနေဆဲပါ။
ဂျင်ဟူး လမ်းလျှောက်တာ ရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
"အခု ပြောပြတော့။ ရှင် ဒီလောက်ကြာအောင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့ အရာတွေကိုလေ။"
"အာ၊ ဟိုလေ..."
ကျွန်တော် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ သိသာနေလို့လား။"
"ဒီလောက်ကြာအောင် ဘာမှ မသိသလို ဟန်ဆောင်နေရတာ ဘယ်လောက် ခက်တယ်ဆိုတာ ရှင် သိလား။"
"အဲဒီလောက်တောင် ဆိုးလို့လား။"
ဂျင်ဟူး ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်က လိမ်ညာတာ ညံ့လွန်းလို့လေ၊ ဂျင်ဟူး ရယ်။"
ဒါတော့လည်း ကျွန်တော်တို့ အတူနေလာခဲ့တာ ကြာပြီဆိုတော့ မသိဘဲ နေရင် ပိုတောင် ထူးဆန်းဦးမှာပါ။
ကျွန်တော် ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်နေမိတဲ့အခါ ဂျင်ဟူး က ပြောသည်။
"ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်မရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို အရင် ပြောပြမယ်။ ဒါဆိုရင် ရှင်လည်း ပြောရတာ ပိုသက်သာသွားမှာပေါ့၊ ဂျင်ဟူး။"
ကျွန်တော် အံ့သြသွားသည်။
"အော်! ဂျင်ဟူး မှာလည်း လျှို့ဝှက်ချက် ရှိတာလား။"
"လူတိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိကြတာပဲ။"
"ဘာများလဲ။"
"မအံ့ဩနဲ့နော်။"
"ခဏလေး၊ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် အသင့်ပြင်လိုက်ဦးမယ်။"
ကျွန်တော် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
"ကဲ၊ ပြောပြပါ။"
ဂျင်ဟူး က သူမ စောင့်နေခဲ့သလိုမျိုး ပြောလိုက်သည်။
"Yen-ling လေ။"
"အဲဒါက ဘာလဲ။"
"ကျွန်မရဲ့ နာမည်လေ။"
"ဘာ။"
"ဟောင်ကောင် သူတွေက နာမည် နှစ်ခု ရှိကြတယ် မဟုတ်လား။"
"အာ..."
တရုတ်နဲ့ ဗြိတိန် နှစ်နိုင်ငံစလုံးရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဟောင်ကောင် သူတွေက တရုတ်နာမည်နဲ့ အင်္ဂလိပ်နာမည် နှစ်ခုလုံးကို သုံးကြတာကိုး။
ဂျင်ဟူး က သူမရဲ့ နာမည်ကို စက္ကူတစ်ရွက်ပေါ်မှာ တရုတ်စာနဲ့ ရေးပြသည်။ 'Yan' က စာကလေးလို့ အဓိပ္ပာယ်ရပြီး 'Ling' ကတော့ ကျောက်စိမ်းသံလို့ အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
"ဘယ်လိုလဲ။"
ကျွန်တော် အခုမှ သိလိုက်ရတဲ့ ဂျင်ဟူး ရဲ့ နောက်ထပ် နာမည်တစ်ခုကို အကြိမ်ကြိမ် ရွတ်ဆိုကြည့်လိုက်သည်။
"Yen-ling၊ Yen-ling... လှတဲ့ နာမည်လေးပဲ။"
ဂျင်ဟူး က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
"ကဲ၊ အခု ရှင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောပြတော့၊ ဂျင်ဟူး။"
ကျွန်တော် သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော် သေဆုံးသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို အမွေဆက်ခံမယ့်၊ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ အချိန်တွေကို အတူတူ ဖြတ်သန်းမယ့်သူပါ။
ဒီရှည်လျားတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ဘယ်ကနေ စပြောရမလဲ။
ကျွန်တော် အရင်တုန်းက အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းကို ပြောပြခဲ့သလိုမျိုးပဲ စတင် ပြောပြလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ဒါကို ပထမဆုံး မြင်ခဲ့ရတာ စစ်တပ်မှာပါ။"
- အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်သူ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ၊ ပြီးဆုံး -