ကန်ဂျင်ဟူး ရဲ့ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတဲ့သတင်းကတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပါပြီ။
ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် မကြာခင်မှာ အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို လူတွေက အလွန်စိတ်ဝင်စားနေကြပါတယ်။
- ကန်ဂျင်ဟူး တကယ်ပဲ အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ့်ပုံပဲ။
- ငါသာ သူဆိုရင် ဘယ်တော့မှ အိမ်ထောင်မပြုဘူး။ အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေနဲ့ပဲ ဘဝကို အေးဆေးပျော်ပါးနေမှာ။
- တကယ်ပြောတာ။ သူ့ကိုတွေ့ချင်တဲ့ မိန်းကလေးတွေ တန်းစီနေမှာ အသေအချာပဲ။
- ဒါပေမဲ့လည်း အိမ်ထောင်တော့ ပြုရမှာပေါ့။ တစ်သက်လုံး လက်တွဲသွားမယ့်သူကို ရှာရတာ လွယ်တယ်များ ထင်နေလား။
- အေးလေ၊ အေးလေ။ အဲ့ဒီလို မိန်းကလေးမျိုးဆိုရင်တော့ လက်ထပ်ရမှာပေါ့။ တစ်ချက်က အလှလေးကိုး!
- ငါတော့ မနာလိုလိုက်တာ ㅜㅜ အရမ်းကို မနာလိုတာပဲ ㅜㅜ
- ဒါပေမဲ့ သူက အရင်ကတည်းက အိမ်ထောင်ပြုမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်လား။ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတယ်ဆိုတာ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ သဘောတူညီချက်ယူတာလေ၊ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးမှ လက်ထပ်ခွင့်ထပ်တောင်းတာ နည်းနည်းထူးဆန်းနေသလား။
- သူများက ထပ်လုပ်ချင်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့။
- နားလည်အောင် မကြိုးစားပါနဲ့။ အဲ့ဒါက လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခြင်းဆိုတာပဲလေ။ လက်ခံလိုက်စမ်းပါ~
- မင်္ဂလာဆောင်ကတော့ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်မှာပဲ။ ငါတို့ကိုများ ဖိတ်မလား။
- မိဘအဖွဲ့ချုပ်ကြီးက မင်္ဂလာဆောင်ခန်းမထဲကို ဝင်လာပြီး ဆန္ဒပြကြမလား။
- တွေးကြည့်တော့လည်း အဲ့ဒီလူတွေက နောက်ပိုင်း တိတ်ဆိတ်နေတာပဲ။
- မြောက်ကိုရီးယားလိုလားတဲ့ ကွန်မြူနစ် ကန်ဂျင်ဟူး က တရုတ်စီးပွားရေးကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး မြောက်ကိုရီးယားစီမံကိန်းကိုလည်း အရှိန်မြှင့်တင်ပေးမယ့်ပုံပဲ၊ သူတို့တစ်ခုခုလုပ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။
- ဆန္ဒပြတာလည်း ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ။ အခုဆို သူက အမေရိကန်သူရဲကောင်းထက်ကျော်လွန်ပြီး ကမ္ဘာ့သူရဲကောင်း ဖြစ်နေတာ၊ သူတို့များ ဆန္ဒပြရဲပါ့မလား။
***
အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အလုပ်မသွားဘဲ ကစားရင်းပဲ အချိန်ဖြုန်းနေလိုက်ပါတယ်။ ယူရီ လည်း ခွင့်ယူထားပြီး ကျွန်တော်နဲ့အတူ အနားယူနေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အိမ်အပြင်မထွက်ဘဲ ရက်အနည်းငယ်လောက် အိမ်မှာပဲ အတူတူစား၊ အတူတူအိပ်နဲ့ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ကြတယ်။
ယူရီ က ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကြွပြီး ဥယျာဉ်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"ဒီနေ့ ရာသီဥတု အရမ်းသာယာတာပဲ။ အခုတော့ မအေးတော့ဘူးထင်တယ်"
အခုဆိုရင် နွေဦးရာသီ အပြည့်အဝရောက်နေပါပြီ။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ ချောမွေ့တဲ့ကျောပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်တယ်။ ယူရီ က ယားသလိုနဲ့ ရှောင်သွားတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ဖက်ဖို့ကြိုးစားတော့ ယူရီ က ခေါင်းခါပြတယ်။
"အချိန်ကုန်ပြီ။ မြန်မြန်ပြင်ဆင်ကြရအောင်"
ကျွန်တော်တို့ အဝတ်အစားလဲပြီး ဧည့်ခန်းကို ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ ဆန်းယော့ပ် က ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ထရက်ဆုဝတ်စုံနဲ့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေတယ်။
"မမ ခုနကမှ ပြန်သွားတာ"
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ တံခါးဘဲလ်သံ မြည်လာတယ်။ သူက ဘေးအိမ်မှာပဲ နေတာကိုး။
ဟွန်းဂျူး၊ မမ က သက်သောင့်သက်သာ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ဝင်လာတယ်။ ဂျင်ဟူး နဲ့ ဆွန်အာ ကလည်း သူမနဲ့အတူ ပါလာတယ်။ ပြီးတော့ ခဏစောင့်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော့်အမေလည်း ရောက်လာတယ်။
စားပွဲပေါ်မှာတော့ အစားအသောက်တွေ ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီ။
ဒီလိုမျိုးဖြစ်နေတာကို ကြည့်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတာကို တစ်ခါလောက် ထပ်ပြီး ခံစားလိုက်ရတယ်။
တကယ်ပါပဲ၊ ပြန်စရာနေရာတစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာ ပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။
***
ကြာရှည်ပြီးမှ အလုပ်ပြန်သွားတဲ့အခါ ဝန်ထမ်းတွေက ကျွန်တော့်ကို နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုကြတယ်။
လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာတွေမှာ ဂုဏ်ယူမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအပြင် သူတို့တွေက ကိုယ်အလေးချိန် တစ်ဝက်လောက် လျော့သွားသလိုပဲ။
"အားလုံးပဲ 고생 (အရမ်းပင်ပန်းခဲ့ကြမှာပဲ)"
စီနီယာ ဆန်းယော့ပ် က ခေါင်းခါပြီး ပြောတယ်။
"ကျွန်တော်တို့ကို ကြိုပြောထားသင့်တာပေါ့"
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဆန်းယော့ပ် လည်း တစ်ခွန်းဝင်ပြောတယ်။
"ဒီတစ်ခါတော့ ကုမ္ပဏီ ဒေဝါလီခံတော့မယ်ထင်လို့ တကယ်ပဲ စိတ်ပူသွားတာ"
ကျွန်တော် မရှိတဲ့အချိန်မှာ OTK ကုမ္ပဏီက သမိုင်းမှာ မကြုံစဖူး အမြတ်အစွန်းတွေ ရခဲ့တယ်။
စီနီယာ ဆန်းယော့ပ် ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အောက်မှာ ဝန်ထမ်းတွေက ရှုံးကြွေးကို လျှော့ချပြီး ဈေးကွက်ကနေ ထွက်ခွာဖို့ ကြိုးစားသူတွေကို နောက်ဆုံးအထိ လိုက်လံနှိမ်နင်းခဲ့ကြပြီး ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်တွေ ပေးခဲ့ကြတယ်။
လောလောဆယ်တော့ ဘယ်သူမှ စပက်ကျူလေးရှင်း (ဈေးကစားခြင်း) လုပ်ဖို့ မဝံ့ရဲတော့ဘူး။
ကျွန်တော် လက်ကျန်ငွေစာရင်းကို စစ်ဆေးပြီး လျှာသပ်လိုက်မိတယ်။ ဒါတွေကို ဒေါ်လာ ၁၀၀ တန်တွေနဲ့ ထုတ်ပြီး စုပုံလိုက်ရင် တောင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်မလာဘူးလား။
ဆန်းယော့ပ် က မေးတယ်။
"ဒီပိုက်ဆံတွေကို ဘယ်လိုသုံးကြမလဲ"
"အနာဂတ်အတွက် ဆက်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရမှာပေါ့"
ဒီပိုက်ဆံတွေက အနာဂတ်မှာ စက်မှုလုပ်ငန်းကို ဦးဆောင်ဖို့ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။
ပိုက်ဆံအများကြီးရှိရင် လုပ်စရာကိစ္စတွေက တစ်ခုထက်မက ရှိနေမှာပါ။
ရန်ပုံငွေကန့်သတ်ချက်ကြောင့် ကုမ္ပဏီတွေက ရွေးချယ်ပြီး အာရုံစိုက်ရတာ၊ ပြင်ပရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ လက်ခံရတာ ဒါမှမဟုတ် ချေးငွေယူရတာတွေ လုပ်ကြရတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ ကုမ္ပဏီတွေက အသစ်အဆန်းလုပ်ငန်းတွေထဲကို မစဉ်းစားမဆင်ခြင်ဘဲ ခုန်ဝင်မိတာ ဒါမှမဟုတ် လုပ်ငန်းချဲ့ထွင်ရင်း ဒေဝါလီခံရတာမျိုးတွေ ဖြစ်တတ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ အဲ့ဒါအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး။ ရန်ပုံငွေတွေ ရှိနေတာကြောင့် နှောင့်နှေးနေတဲ့ စီမံကိန်းတွေကလည်း အရှိန်အဟုန်နဲ့ ရှေ့ဆက်နိုင်ခဲ့တယ်။
လက်ရှိ ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးက မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ပဲ ပြန်လည်သက်ဝင်လာခဲ့တာပါ။ မျှော်လင့်ချက်တွေကြောင့် စတော့ဈေးတွေတက်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ စုပုံလာပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျရှုံးသွားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။
အရင်တုန်းက အင်တာနက်ပေါ်လာတဲ့အခါ လူတိုင်း စတော့ရှယ်ယာတွေ ဝယ်ဖို့แห่ (အလုအယက်) ဖြစ်ခဲ့ကြပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ ဒေါ့ကွန်းပူဖောင်း ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
အဲ့ဒီလိုမျိုး မဖြစ်အောင် ကျွန်တော်တို့က နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ရလဒ်နဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ပြသရမယ်။
JN ဘက်ထရီကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်တော့မယ်လို့ ပြောထားပေမဲ့ ချက်ချင်းထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ ပမာဏကတော့ အလွန်နည်းပါးပါတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ ကုန်ကျစရိတ်တွေ ကျဆင်းပြီး ထုတ်လုပ်မှု ပမာဏ များလာတဲ့အခါ လျှပ်စစ်ကားတွေအပါအဝင် တခြားနယ်ပယ်တွေဆီကို တဖြည်းဖြည်း ပြန့်နှံ့သွားမှာပါ။
ဒါပေမဲ့လည်း JN ဘက်ထရီကြောင့် ဘက်ထရီကန့်သတ်ချက်တွေကြောင့် မဖြစ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အရာများစွာဟာ ဖြစ်နိုင်လာခဲ့ပါပြီ။
အဲ့ဒါကို အရင်ဆုံး အသုံးပြုမယ့်နေရာတွေကတော့ လေကြောင်း၊ အာကာသနဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာလိုမျိုး အဆင့်မြင့် နည်းပညာနယ်ပယ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ Fat Phoenix ပေါက်ကွဲမှုတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ SpaceX ရဲ့ ဈေးကွက်တန်ဖိုးကတော့ အမြင့်ဆုံးကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ သူက Nikola ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကာလကိုတောင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပါပြီ။
ပုဂ္ဂလိက အာကာသကုမ္ပဏီအမျိုးမျိုးထဲမှာ SpaceX က အာရုံစိုက်မှု အများဆုံး ခံနေရတဲ့အကြောင်းရင်းကတော့ သူတို့က OTK ကုမ္ပဏီနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့က လျှပ်စစ်လေယာဉ်တွေ ထုတ်လုပ်ဖို့ Phoenix Wing ဆိုတဲ့ ဖက်စပ်လုပ်ငန်းတစ်ခုကိုလည်း တည်ထောင်ခဲ့တယ်။
Allen Eberhardt က Fat Phoenix ကို လွှတ်တင်ခြင်းနဲ့အတူ လျှပ်စစ်လေယာဉ်တွေ တီထွင်မှုကိုလည်း အရှိန်မြှင့်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် CarOS ရဲ့ CEO ဖြစ်သူ Daryl Segan နဲ့ စကားပြောခဲ့တယ်။
[စက်ရုံတည်ဆောက်မှုက ချောမွေ့စွာနဲ့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေပါတယ်။ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက အစိုးရတွေကလည်း တက်ကြွစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေကြတယ်။ တွေးကြည့်တော့ ကိုရီးယားကလည်း ဒီတစ်ခါမှာ ကိုယ်တိုင်မောင်းနှင်တဲ့စနစ် (autonomous driving) နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်တယ်လို့ ကြားမိတယ်]
"ဒီအတွေ့အကြုံကနေတစ်ဆင့် ပြောင်းလဲမှုမလုပ်ရင် နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မယ်ဆိုတာကို လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြလို့ပါ"
အာကာသဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနဲ့ JN ဘက်ထရီ ပေါ်ထွက်လာတာကြောင့် စက်မှုလုပ်ငန်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတွေက ပိုပြီး အရှိန်အဟုန် မြန်ဆန်လာတယ်။ တွေဝေနေဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။
နိုင်ငံရေးလောကမှာ အငြင်းပွားမှုတွေနဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းတွေဘက်က ကန့်ကွက်မှုတွေ ရှိနေသေးပေမဲ့ ဒါဟာ မှန်ကန်တဲ့လမ်းကြောင်းဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့က တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့ဆက်ရမယ်။
[JN ဘက်ထရီကို လျှပ်စစ်ကားတွေမှာပါ အသုံးပြုလာနိုင်မယ်ဆိုရင် အတွင်းမီးလောင်ပေါက်ကွဲအင်ဂျင်ကား (internal combustion engine cars) တွေကို ပြတိုက်တွေမှာပဲ မြင်ရတော့မှာပါ။ တကယ်ပြောရရင် OTK ကုမ္ပဏီဆီက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရခဲ့တုန်းက ဒီလောက်ထိအောင်မြင်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး]
"ကျွန်တော် CarOS က ဘာလုပ်သလဲလို့ မေးတုန်းက ခင်ဗျား ဘာဖြေခဲ့လဲ မှတ်မိသေးလား"
Daryl Segan က ရယ်မောရင်း ပြောတယ်။
[ပိုကောင်းတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုကို ဖန်တီးတယ်]
"အဲ့ဒီလို ဖြစ်လာမှာပါ"
ကျွန်တော် အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ကြည့်လိုက်တယ်။
TWR က လျှပ်စစ်ဓာတ်အားတွေ ပံ့ပိုးပေးပြီး JN ဘက်ထရီတွေ တပ်ဆင်ထားတဲ့ လျှပ်စစ်ကားတွေနဲ့ လေယာဉ်တွေက လမ်းမတွေနဲ့ ကောင်းကင်မှာ သွားလာနေမယ်၊ လူတွေကလည်း အဲ့ဒီထဲမှာ အမျိုးမျိုးသော အကြောင်းအရာတွေနဲ့ VR ဂိမ်းတွေကို သက်သောင့်သက်သာ ခံစားနေကြတဲ့ ကမ္ဘာကြီး။
ဒီအရာတွေ အားလုံးက မဖြစ်နိုင်စရာတော့ မရှိပါဘူး။
***
အောင်မြင်မှုဆိုတာကတော့ အမြဲတမ်းပဲ လူတွေကို သံလိုက်ဓာတ်လို ဆွဲဆောင်နေတတ်ပါတယ်။
နိုင်ငံရေးသမားတွေနဲ့ စီးပွားရေးသမားတွေကအစ၊ နာမည်ကြီးတွေ၊ အားကစားအသင်းအဖွဲ့တွေ၊ အရပ်ဘက်အဖွဲ့အစည်း ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ တခြား အမည်မသိ လူတွေအထိ ကျွန်တော့်ကို တွေ့ဆုံဖို့ တန်းစီနေကြတယ်။
ဒီလူတွေအားလုံးနဲ့သာ တွေ့ဆုံနေရမယ်ဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်ဆယ်ခုရှိလည်း မလောက်ငှနိုင်ပါဘူး။
နေရာအနှံ့က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ၊ အလှူငွေကောက်ခံမှုတွေအတွက် တောင်းဆိုချက်တွေကလည်း အဆုံးမရှိ ဆက်တိုက်ရောက်လာနေတယ်။ လူတွေက တခြားသူရဲ့ ငွေကြေးအပေါ်မှာ ဘာလို့များ ဒီလောက်တောင် စိတ်ဝင်တစား ရှိနေကြတာလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်တော့ပါ။
ဘယ်သူနဲ့ အရင်တွေ့သင့်သလဲဆိုတာကို ဦးစားပေးစာရင်း လုပ်နေတုန်းမှာ ယူရီ က သတိကြီးကြီးထားပြီး ပြောလာတယ်။
"ရှင်ကို ပြောပြသင့်မသင့် အတော်လေး စဉ်းစားနေမိပေမဲ့ ပြောပြလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်ပါတယ်"
"ဘာကိစ္စလဲ"
ယူရီ ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားတယ်။
"သူက ကိုယ့်ကို တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောတယ် ဟုတ်လား"
"ဟုတ်ကဲ့။ သူက လာမယ့်လမှာ အမေရိကကို သွားမယ်လို့ ပြောပါတယ်"
"အဲ့ဒီလိုလား"
ဒါဆိုရင်ကော တွေ့ဖို့ လိုအပ်လို့လား။
ဘေးနားကနေ နားထောင်နေတဲ့ တက်ဂယူက ချက်ချင်း ဝင်ပြောတယ်။
"တွေ့ရမှာပေါ့။ မတွေ့ဘဲ မနေသင့်ဘူး"
"ဘာလို့လဲ"
"ပျော်စရာကောင်းမှာမို့လို့လေ"
"..."
ခင်ဗျားရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကျွန်တော့်ကို အသုံးမချပါနဲ့။
***
ကျွန်တော် ဆီလွန်ဟိုတယ်ရဲ့ ဒုတိယထပ် ကော်ဖီဆိုင်မှာ ထိုင်စောင့်နေလိုက်တယ်။ ခဏအကြာမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် လျှောက်လာတယ်။
အရပ်မြင့်မြင့်၊ ခန္ဓာကိုယ်သွယ်လျလျ၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးနဲ့ မျက်နှာသေးသေး၊ နှင်းဆီပွင့်လို ဖြူစင်တဲ့ အသားအရေနဲ့ ရှည်လျားတဲ့ ဆံပင်ဖြောင့်ဖြောင့်။ သူမရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ပုံစံကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က အမျိုးသားတွေတောင် တစ်ချက်စီ လှည့်ကြည့်နေကြတယ်။
သူမ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး နှုတ်ဆက်တယ်။
"တွေ့တာကြာပြီနော်။ နေကောင်းလား"
"အင်း"
သူမ ကျွန်တော့်မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တဲ့အချိန်ကနဲ့စာရင် သူ ဘာမှသိပ်မပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ။ သူ့ကိုကြည့်ရင် ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ မိခင်မှန်း ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။
ကျွန်တော်တို့ ကော်ဖီသောက်ကြတယ်။
"ရှင် နောက်ထပ် အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို ထပ်လုပ်ပြလိုက်ပြန်ပြီနော်။ ဖွင့်လိုက်တဲ့ သတင်းတိုင်းမှာ ရှင်ပဲ ပေါ်နေတာ၊ လူတိုင်းကလည်း ရှင်နဲ့တွေ့ချင်နေကြတယ်။ ကျွန်မတို့ တစ်ချိန်က တွဲခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာတောင် မယုံနိုင်စရာပဲ"
ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေခဲ့တဲ့ အကျပ်အတည်းတွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အခွင့်အလမ်းသစ်တွေ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းကတော့ အဲ့ဒီအခွင့်အလမ်းတွေကို မဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ကြပါဘူး။
အဲ့ဒီကြားထဲမှာပဲ ကုမ္ပဏီအများအပြားဟာ အကျပ်အတည်းကို မခံနိုင်ဘဲ ပြိုလဲသွားခဲ့ကြတယ်။
GH Group ဟာ ရင့်ကျက်လာတဲ့ ငွေချေးစာချုပ်တွေကို ပြန်မဆပ်နိုင်တာကြောင့် ဒေဝါလီခံရမယ့်အခြေအနေ (workout) ကို ရောက်သွားတယ်။ အုပ်စုရဲ့ အဓိကလုပ်ငန်းဖြစ်တဲ့ ရေနံ သန့်စင်ရေးလုပ်ငန်းတောင်မှ လုပ်ငန်းခွဲအဖြစ် ခွဲထုတ်လိုက်ရပြီး ချေဘိုးလ်အုပ်စုလို့တောင် ခေါ်ရခက်လောက်တဲ့အထိ အရွယ်အစား သေးငယ်သွားခဲ့တယ်။
"ယူရီ ဆီက ကြားပြီးပြီမလား"
"အင်း။ ရှင် ကွာရှင်းလိုက်ပြီဆိုတာ ကြားတယ်"
အုပ်စုပြိုလဲတာနဲ့ ပတ်သက်မှုရှိမရှိတော့ ကျွန်တော်မသိပေမဲ့ ဆွန်အာ က ဂိုဂျွန်ဟွန်းနဲ့ ကွာရှင်းလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် အကြောင်းရင်းကိုတော့ မမ မေးခဲ့ပါဘူး။ အိမ်ထောင်ပြုတဲ့ စုံတွဲသုံးတွဲမှာ တစ်တွဲ ကွာရှင်းနေကြတဲ့ ခေတ်ကြီးမှာ ဒါက ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ချေဘိုးလ်မိသားစုဝင်တစ်ယောက်နဲ့ ကွာရှင်းတယ်လို့ ကြားရင် လျော်ကြေးငွေ အများကြီးရလိုက်မယ်လို့ အလွယ်တကူ ထင်ကြတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း အခြေအနေပေါ် မူတည်ပါတယ်။
ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သက်က မရှည်လျားသလို၊ ချေဘိုးလ်မိသားစုရဲ့ ကလေးဖြစ်နေရင်တောင်မှ အများစုက မိဘတွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့ကိုယ်ပိုင်နာမည်နဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု သိပ်မရှိကြပါဘူး။ ရှိရင်တောင်မှ အိမ်ထောင်မပြုခင်ကတည်းက လက်ဆောင်ပေးထားတာမျိုးတွေပဲ ဖြစ်မှာပါ။
ဒါပေမဲ့လည်း သာမန်လူတွေ တစ်သက်လုံး လုပ်စားရင်တောင် မထိတွေ့နိုင်တဲ့ လျော်ကြေးငွေမျိုးကိုတော့ သူ ရခဲ့မှာပါ။
"ရှင် အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်ဆိုတာ ကြားတယ်"
"အင်း။ အခုတော့ လုပ်ကိုင်ရတော့မှာလေ"
အရင်ကတည်းက လုပ်ခဲ့သင့်ပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့တာပါ။
ဆွန်အာ က သူမရဲ့ ကော်ဖီခွက်ကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ ကစားရင်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သလိုမျိုး ပြောလာတယ်။
"သာ ကျွန်မသာ လမ်းခွဲမယ်လို့ မပြောခဲ့ရင်... ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ကြမှာလား"
"အင်း..."
ကျွန်တော် ဆွန်အာ နဲ့ ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်တွေးကြည့်မိတယ်။ မနေ့ကမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလိုမျိုး ထင်ရှားနေပေမဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေ ကြာသွားခဲ့သလိုမျိုး ဝေးကွာနေသလို ခံစားရတယ်။
အချိန်တွေက ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ၊ အတိတ်ကိုလည်း ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး။
ဘယ်နှစ်ခါပဲ တွေးတွေး ရလဒ်ကတော့ အတူတူပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့က လိုချင်တဲ့အရာတွေ မတူခဲ့ကြဘူး။ သူမ လိုချင်တာက အောင်မြင်မှု။ ကျွန်တော် လိုချင်တာက ဘာလဲ။
မှားတာ၊ မှန်တာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က လမ်းခွဲဖို့ပဲ ဖန်လာတာပါ။
ကျွန်တော် ကော်ဖီသောက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်တယ်။
"အခုတော့ ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ"
"အမေရိကမှာ ပညာသွားသင်မလို့ စိတ်ကူးထားတယ်။ နည်းနည်းလောက် ထပ်လေ့လာချင်သေးတယ်"
"ကောင်းတဲ့ စိတ်ကူးပဲ"
ကျွန်တော်တို့ ခဏလောက် ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်ကြတယ်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဆွန်အာ က ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။
"ရှင်သိလား? ကျွန်မဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ကံဆိုးမှုက ရှင်ပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်ထပ် ဘယ်သူနဲ့ပဲ တွေ့တွေ့ ရှင်နဲ့ပဲ နှိုင်းယှဉ်နေမိမှာမို့လို့ပါ"
ကျွန်တော် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။
"မရှိတဲ့အရာတွေကိုပဲ ထိုင်တွေးနေရင်တော့ ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ဆွန်အာ က အခုထိ ငယ်ရွယ်လှပတုန်းပါပဲ။ သူ့ရှေ့မှာလည်း ဖြတ်သန်းရမယ့် နေ့ရက်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ရက်တွေကို နောင်တနဲ့ မဖြတ်သန်းစေချင်ပါဘူး။
သူမ ပျော်ရွှင်စေချင်တယ်လို့ ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်တယ်။
ဆွန်အာ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို တွေ့ချင်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို နားလည်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အရင် ထရပ်လိုက်တယ်။
"အယ်လီ စောင့်နေတော့ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။ နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်"
သူမ ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်ပြတယ်။
"နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်"
ဒါက နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခြင်းဆိုတာကို သူမလည်း သိနေမှာပါ။
သံယောဇဉ် မကျန်တော့ဘူးဆိုရင် တွေ့စရာ အကြောင်းမရှိသလို၊ သံယောဇဉ် အနည်းငယ် ကျန်နေသေးရင်တောင်မှ ပိုပြီးတော့ မတွေ့သင့်ပါဘူး။
ကျွန်တော် အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။
ဟိုတယ်အဝင်ဝမှာ ကားတစ်စီး စောင့်နေတယ်။ ကားရှေ့မှာ လူတစ်ယောက် ရပ်နေတယ်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ လက်ပြနှုတ်ဆက်တယ်။
သူမက ပုံမှန်ဝတ်နေကျ ဘောင်းဘီဝတ်စုံမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ပြာရောင် ဂါဝန်နဲ့ ဖိနပ်အပါးကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်။ နေရောင်ခြည်အောက်မှာ အယ်လီက လန်းဆန်းစွာ ပြုံးနေတယ်။
"စကားပြောတာ အဆင်ပြေခဲ့ရဲ့လား"
ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။
"အင်း။ နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ဖို့ မရှိတော့ဘူး"
"ဘာလို့လဲ"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒါက ဆွန်အာ အတွက်လည်း ပိုကောင်းမှာမို့လို့ပါ"
အကြောင်းရင်းကို မေးမယ့်အစား အယ်လီက ဒီလိုပြောတယ်။
"ရှင်က နွေးထွေးတဲ့ နှလုံးသား ပိုင်ရှင်ပါပဲ၊ ဂျင်ဟူး ရယ်"
ကျွန်တော်တို့ ကားထဲကို ဝင်ထိုင်လိုက်ကြတယ်။
"အခု ဘယ်သွားကြမလဲ"
အယ်လီ ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောတယ်။
"ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်အတူတူ ရှိနေသရွေ့ ဘယ်နေရာမဆို အဆင်ပြေပါတယ်"