အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားမိတယ်။
ဘာလို့ အခုမှ ဒီလိုမျိုး မြင်နေရတာလဲ။ ဒါက လက်ရှိဖြစ်နေတဲ့ အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။
ဒါပေမဲ့ ဒါ တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။
ခဏအကြာမှာတော့ ကျွန်တော် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အဲလီက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"အာ... ဟိုလေ..."
ကျွန်တော် တွေဝေနေတဲ့အခါ အဲလီက ပြုံးလိုက်တယ်။
"ကျွန်မ သိတယ်လေ။ ရှင် တစ်ခုခု ကောင်းတာ တွေးမိလိုက်တယ် မဟုတ်လား"
***
အလုပ်သွားတဲ့လမ်းမှာ ကားမောင်းနေတဲ့ တက်ဂယူကို ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
"မနေ့ညက ငါ အနာဂတ်အကြောင်း တစ်ခု မြင်လိုက်ရတယ်"
တက်ဂယူက အံ့ဩသွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်တယ်။
"ဟင်? ဘာတဲ့လဲ"
သူက စတီယာရင်ပေါ်ကနေ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပေမဲ့ လမ်းကြောင်းသတ်မှတ်ထားပြီးသားမို့ ကားက သူ့အလိုလို ကောင်းကောင်းမောင်းသွားနေတယ်။
အနာဂတ်မှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းအရာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ တက်ဂယူက ကျွန်တော့်ထက်တောင် ပိုပြီး တုန်လှုပ်သွားတယ်။
"ဘာ? အဲဒါ တကယ်လား"
"တကယ်ပေါ့။ ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့တာ"
ခဏလောက် ငေးမောသွားပြီးတဲ့နောက် တက်ဂယူက မေးခွန်းထုတ်တယ်။
"ဒါပေမဲ့ အဲဒါ လက်တွေ့မှာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ အနာဂတ်မှာ မြင်ရုံနဲ့တင် ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။ အဲဒီအနာဂတ်က ဒါ အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ ပြောမသွားဘူး မဟုတ်လား"
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးနေမိတယ်။ အဲလီ အိပ်ပျော်သွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် ဥယျာဉ်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ရင်း မြင်ခဲ့ရတဲ့ အနာဂတ်အကြောင်းကိုပဲ တွေးတောနေခဲ့တာ။
မနက်လင်းတဲ့အထိ စောင့်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပေမဲ့ ရုတ်တရက်ပဲ စောင့်စရာမလိုတော့ဘူးလို့ သဘောပေါက်သွားပြီး ရင်းနှီးတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်မေးမြန်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ နေထွက်တဲ့အထိ သူနဲ့ စကားပြောဖြစ်ခဲ့တယ်။
အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ မနက်အစောကြီး နိုးလာကတည်းက ကျွန်တော် တစ်မိနစ်တောင် အိပ်မပျော်ခဲ့ရဘူး။
"သီအိုရီအရတော့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ပြဿနာက ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးတာပဲ။ ဒီတစ်ခါ စမ်းကြည့်မှပဲ အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် သိရမှာပေါ့"
တက်ဂယူက မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးတယ်။
"ဖြစ်နိုင်တယ် ဟုတ်လား? ဘယ်လို အရူးက အဲဒီလို ပြောတာလဲ"
သူ့တုံ့ပြန်မှုက မယုံကြည်နိုင်သေးတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပေမဲ့ ကျွန်တော်က ကျွမ်းကျင်သူရဲ့ နာမည်ကို ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ သူ ချက်ချင်းပဲ လေသံပြောင်းသွားတယ်။
"အော် ဟုတ်လား? ဒါဆိုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပေါ့"
ဒီလိုမို့လို့ ဘယ်သူပြောသလဲဆိုတာက ဘာပြောသလဲဆိုတာထက် ပိုအရေးကြီးတာပေါ့။ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်က သမင်ကို ထောက်ပြီး မြင်းလို့ ပြောလိုက်ရင် အဲဒီသမင်က မြင်း ဖြစ်မသွားဘူးလား။
"ဒါသာ အောင်မြင်သွားရင် အရမ်းကို ရိုက်ခတ်မှု ကြီးမားသွားမှာ မဟုတ်လား"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
"ငါတို့ အခုထိ ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေတောင် ဘာမှမဟုတ်သလို ဖြစ်သွားနိုင်တယ်"
ဒါသာ အောင်မြင်သွားရင် အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်။ အောင်မြင်မယ်ဆိုရင်ပေါ့။
စကားပြောနေရင်းနဲ့ပဲ ကုမ္ပဏီကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ CEO ရုံးခန်းဆီ တက်သွားပြီး အသေးစိတ် ဆက်ပြောကြတယ်။
ကျွန်တော် အိပ်မက်ထဲမှာ မြင်ခဲ့ရတာတွေကို ပြောပြတော့ တက်ဂယူက ထပ်ပြီး အံ့ဩသွားတယ်။
"ဘာ? ပြည်သူ့လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်က ဟောင်ကောင် ကို နင်းခြေလိုက်တယ် ဟုတ်လား"
"အိပ်မက်တစ်ခုပါပဲ"
"အဲဒါက တကယ်တော့ ကြိုတင်သိမြင်တဲ့ အိပ်မက်မျိုး မဟုတ်ဘူးလား"
"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"
ဟောင်ကောင် မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်ကြီး မတိုင်ခင်က မြင်ခဲ့ရတဲ့ အိပ်မက်ကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဖြစ်အပျက်ကြီးက ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော် အိပ်မက်ထဲမှာ မြင်ခဲ့တဲ့လူကတော့ သေမသွားခဲ့ဘူး။
ဆိုလိုတာက ကြိုတင်သိမြင်တဲ့ အိပ်မက်ဆိုရင်တောင် ပြောင်းလဲလို့ ရတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။
"တစ်ကမ္ဘာလုံးက စောင့်ကြည့်နေတာကို ပြည်သူ့လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ကို ဟောင်ကောင် ထဲ ပို့လိုက်တယ်ဆိုတာ Tiananmen Square အဖြစ်အပျက်လိုမျိုး ဒုတိယအကြိမ် ဖြစ်လာတော့မှာလား"
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်တယ်။
"အဲဒီလိုမျိုး မဖြစ်လာဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရမှာပေါ့"
Tiananmen Square အဖြစ်အပျက်တုန်းက တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနဲ့ တံခါးဖွင့်ဝါဒအပြီးမှာ ပြည်တွင်းက ပဋိပက္ခတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်က တရုတ်နိုင်ငံအတွင်းမှာ လူ့အခွင့်အရေးအသိပညာ နည်းပါးသေးတယ်၊ ဆက်သွယ်ရေးလည်း မဖွံ့ဖြိုးသေးသလို တရုတ်နိုင်ငံဟာ G2 အင်အားကြီးနိုင်ငံအဖြစ် မရောက်သေးဘူး။
ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒါဟာ ပြည်တွင်းပြဿနာအဖြစ်သာ ကန့်သတ်ခံခဲ့ရပြီး နိုင်ငံတကာအထိ မပြန့်နှံ့ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုအခြေအနေက လုံးဝကို ကွဲပြားသွားပြီ။
ဟောင်ကောင် ဆန္ဒပြပွဲတွေက နိုင်ငံတကာ ပြဿနာ ဖြစ်နေနှင့်ပြီးသား။ သူတို့က တရုတ်ကို ကြောက်လို့ တိုက်ရိုက်မပြောနိုင်ကြပေမဲ့ အားလုံးကတော့ စုဝေးခွင့်နဲ့ ဆန္ဒပြခွင့်ကို အာမခံပြီး ဆန္ဒပြသူတွေကို ဖိနှိပ်တာကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ဒီမိုကရေစီရဲ့ အခြေခံမူတွေကို ထောက်ခံနေကြတယ်။
ဒါတင်မကဘဲ ဆန္ဒပြပွဲတွေကို အင်တာနက်စာမျက်နှာတွေ၊ Facenote နဲ့ A-Tube ကနေတစ်ဆင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ပြသနေတာလေ။ မကြည့်နိုင်တာက တရုတ်နိုင်ငံသား အင်တာနက်သုံးစွဲသူတွေပဲ ရှိတော့တယ်။
အခုထိတော့ တရုတ်နိုင်ငံဟာ သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေးအောင်မြင်မှုတွေကို အသားပေးဖော်ပြရင်း အာဏာရှင်စနစ်ကို တရားမျှတအောင် လုပ်ဆောင်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီအောင်မြင်မှုတွေက ပျက်စီးယိုယွင်းလာတာနဲ့အမျှ ကွန်မြူနစ်ပါတီနဲ့ Zhang Pinghua ရဲ့ တစ်ကိုယ်တော်အာဏာရှင်စနစ်အပေါ် မကျေနပ်တဲ့ အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာနေပြီ။ ပြည်တွင်းမကျေနပ်ချက်တွေကို တိတ်ဆိတ်သွားစေဖို့နဲ့ ပြိုကွဲမှုကို တားဆီးဖို့အတွက် ဟောင်ကောင် ဆန္ဒပြပွဲတွေကို အင်အားသုံးပြီး ဖိနှိပ်လာမလားဆိုတာကို လုံးဝ မတွက်ဆထားလို့ မရဘူး။
တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီက Shenzhen မှာ ပြည်သူ့လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ကို ချထားခဲ့ပေမဲ့ လူတိုင်းကတော့ ဒါဟာ သတိပေးချက်သက်သက်ပဲ၊ ဆန္ဒပြသူတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့အတွက်တော့ မသုံးလောက်ပါဘူးလို့ ထင်နေခဲ့ကြတာ။ တရုတ်နိုင်ငံသားတွေနဲ့ ဟောင်ကောင် ပြည်သူတွေ ကိုယ်တိုင်ကအစပေါ့။
တကယ်လို့သာ သူတို့က အဲဒီလို လုပ်ရပ်မျိုး ကျူးလွန်ခဲ့ရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးက တရုတ်ကို ကျောခိုင်းသွားလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ တရုတ်ကသာ သူ့လမ်းသူသွားမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် ဘာမလုပ်နိုင်မှာတဲ့လဲ။ တစ်ကမ္ဘာလုံးက အကျပ်အတည်းကြောင့် ညည်းတွားနေရတဲ့ အခြေအနေမှာ နိုင်ငံတကာရဲ့ ပိတ်ဆို့မှုတွေကလည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိနေမှာပဲ။
"ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ တစ်ခုက ဒီအကျပ်အတည်း ပြီးဆုံးသွားတဲ့အထိ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို သည်းခံပြီးမှ လှုပ်ရှားတာ။ နောက်တစ်ခုက အခုချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်တာ"
တက်ဂယူက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး မေးတယ်။
"အခုချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ရင် အကျပ်အတည်းကို ရပ်တန့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ငါတို့ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိသွားရင် Rothschild က ပိုပြီး အရှိန်မြှင့်လုပ်ဆောင်လာလိမ့်မယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ကြားထဲကနေ ဝင်ပြီး အကျပ်အတည်းကို နှောင့်နှေးအောင် လုပ်ပေးဖို့ လိုတယ်"
"အဲဒါကို လုပ်ပေးနိုင်တာ ငါတို့ပဲ ရှိတာ မဟုတ်လား"
"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"
ကျွန်တော်လည်း ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ညလုံး စိတ်ညစ်ခဲ့ရတာ။
"ငါတို့မှာ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး"
အာဂျင်တီးနားနဲ့ တူရကီတို့က ဒေဝါလီခံကြောင်း ကြေညာပြီးသွားပြီ၊ ဘရာဇီး၊ ချီလီ၊ ရိုမေးနီးယား၊ ယူကရိန်း၊ အိန္ဒိယ၊ အင်ဒိုနီးရှားနဲ့ ဖိလစ်ပိုင်တို့လည်း အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်နေကြတယ်။
ရုရှားရဲ့ TWR ပို့ကုန်စီမံကိန်းတွေက အကြိမ်ကြိမ် ပယ်ဖျက်ခံထားရပြီး ဆိုက်ဘေးရီးယား ဖွံ့ဖြိုးရေးစီမံကိန်းကလည်း ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေတယ်။ မြောက်ကိုရီးယားနဲ့ ရထားလမ်း ဆက်သွယ်ရေးစီမံကိန်းကတော့ စတောင် မစရသေးဘူး။ စတော့ဈေးကွက် ကျဆင်းမှုက ပိုဆိုးလာတာကြောင့် သမ္မတ Vysotsky တောင်မှ စတော့ဈေးကွက်ကို ပိတ်ပစ်ပြီး နိုင်ငံခြားငွေကြေးဈေးကွက်ကို ထိန်းချုပ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေတယ်။
ရုရှားမို့လို့သာ ဖြစ်နိုင်တာပါ။
Brexit ကလည်း မကြာခင် ဖြစ်လာတော့မှာဖြစ်ပြီး ဂရိပြီးတဲ့နောက်မှာ စပိန်နဲ့ ဟန်ဂေရီတို့ကလည်း EU ကနေ နုတ်ထွက်ကြောင်း ကြေညာထားကြတယ်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် EU ကလည်း အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားနိုင်တယ်။
Rothschild က အကျပ်အတည်းတွေကို အချိန်ကိုက် ချဲ့ကားခဲ့တာဖြစ်ပြီး အကျပ်အတည်း ဖြစ်တိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကိုပဲ ဦးစားပေးခဲ့ကြတယ်။ ဘယ်လောက်တောင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေ ဖြစ်စေခဲ့ပါစေ။
Grace ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ စီးပွားရေးပျက်ကပ်ကြီးနောက်က လိုက်ပါလာတဲ့ ပြိုလဲမှုကြီး၊ ဒီဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်းဟာ သူတို့ ဖန်တီးဖို့ အားအထုတ်ဆုံး အကျပ်အတည်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်တယ်။
အမြဲတမ်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အတိုင်း လူသားတွေဟာ တစ်နေ့ကျရင် ဒီအကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှားနိုင်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အကျပ်အတည်း မဖြစ်ခင်က ကမ္ဘာနဲ့ အကျပ်အတည်း ဖြစ်ပြီးနောက်က ကမ္ဘာက လုံးဝ ကွဲပြားသွားလိမ့်မယ်။
အခုအချိန်အထိတော့ ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးဟာ ဒေါ်လာကို အဓိကငွေကြေးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ရဲ့ စနစ်အတိုင်း လိုက်ပါလာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အမေရိကန်က တခြားနိုင်ငံတွေရဲ့ အခြေအနေကို ထည့်မတွက်ဘဲ အတိုးနှုန်းတွေကို မြှင့်တင်နေသလို ပေါ်ထွန်းစ နိုင်ငံတွေကလည်း အကျိုးဆက်တွေကို ခံစားပြီး ညည်းတွားနေကြရတယ်။
အမေရိကန်က တစ်ကိုယ်တော် ပြေးနေချိန်မှာ နိုင်ငံတိုင်းက ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ ရှင်သန်နိုင်ဖို့ လမ်းရှာနေကြတယ်။
ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ပေါ်ထွက်လာတာကတော့ အထီးကျန်ဝါဒ (Isolationism) ပဲ ဖြစ်တယ်။
ကမ္ဘာကြီးသည် လွတ်လပ်သောကုန်သွယ်မှုနှင့် နိုင်ငံတကာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများမှတစ်ဆင့် တိုးတက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အဓိကကျသော ပဋိပက္ခများနှင့် စစ်ပွဲများကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် အထီးကျန်ဝါဒ (Isolationism) ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပါက ကမ္ဘာကြီးသည် အပိုင်းပိုင်းကွဲထွက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး တစ်နိုင်ငံချင်းစီကလည်း ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားကိုသာ ဦးစားပေး လုပ်ဆောင်လာကြလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် ပြင်ပမှီခိုအားထားရမှု မြင့်မားသည့် တောင်ကိုရီးယားအတွက်တော့ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေပင်ဖြစ်သည်။
"ငါတို့ အောင်မြင်ရင် အားလုံးကို ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှုံးသွားရင်တော့ အကုန်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်။ အဲဒီလိုမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငြိမ်နေပြီး အကျပ်အတည်း ပြီးဆုံးသွားတဲ့အထိ စောင့်နေလို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် Rothschild နဲ့ လက်တွဲလိုက်လို့လည်း ရတာပဲ"
"ဟမ်၊ အဲဒါက Rothschild ကို အကူအညီပေးနေတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား"
Buckinghamshire ရှိ ခမ်းနားတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ဂျင်ဟူး ကြားခဲ့ရတဲ့ Grace Rothschild ရဲ့ စကားတွေကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိတယ်။
ဈေးကွက်ထဲမှာ ငွေအများဆုံး ရှာနိုင်သူက ဆန်းသစ်တဲ့ နည်းပညာတွေကို တီထွင်သူ မဟုတ်ဘူး။ အရင်းအနှီးနဲ့ စနစ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သူကသာ အမြတ်အများဆုံး ရသွားတာ။
အဲဒီအချိန် ရောက်လာရင် Rothschild ဆီကနေ အကူအညီ တောင်းရမယ့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပိုကြိုးစားလေ Rothschild ရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲကို ပိုက်ဆံတွေ ပိုရောက်လေ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
ကျွန်တော် တက်ဂယူကို မေးလိုက်တယ်။
"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"
တက်ဂယူက စဉ်းစားစရာပင် မလိုသလို ပြောလိုက်သည်။
"အဖြေက ထွက်ပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။ ဟွန်းဂျူး ရဲ့ ဇာတိမြေကို အနင်းခံလိုက်ရအောင် တကယ်ပဲ ထိုင်ကြည့်နေတော့မှာလား"
"အဲဒါက ငါ့ကိစ္စ၊ မင်းကော ဘယ်လိုလဲ။ မင်း တကယ်ပဲ အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရဲလို့လား"
တက်ဂယူက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွနေသည်။
"လုပ်ရမှာပေါ့ဗျာ! ဒါက ကမ္ဘာ့အမှောင်ခေါင်းဆောင် Rothschild တို့ကို ဖြိုချဖို့ အခွင့်အရေးပဲ မဟုတ်လား။ Conspiracy ဆိုတာမျိုးတွေကို ချေမှုန်းပစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား"
ကျွန်တော် အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။
"မင်း ရှုံးသွားရင် ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ကုန်သွားမယ်ဆိုတာ သိတယ်မလား"
"ဂရုမစိုက်ဘူး! သူတို့ လုပ်ချင်တိုင်း လုပ်နေတာကိုပဲ ကြည့်နေရမှာလား။ ကမ္ဘာပေါ်က Otaku တွေအားလုံးကိုယ်စား ငါ သူတို့ကို အပြစ်ပေးမယ်!"
"..."
ဒီကောင်တော့ အတော်လေးကို စိတ်လှုပ်ရှားနေတာပဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကိုယ်တိုင် လုပ်မယ်လို့ ပြောလိုက်တာဆိုတော့ နောက်မှ ကိစ္စတွေ လွဲချော်သွားရင်လည်း ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
"ဒါပေမဲ့ ငါ့အပြင် ခွင့်ပြုချက် တောင်းရမယ့်သူ နောက်တစ်ယောက် ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား"
"ဟွန်းဂျူး မမ လား"
မမ ကလည်း OTK Company ရဲ့ ရှယ်ယာရှင် တစ်ယောက်ဆိုတော့ သူ့ဆီကနေလည်း ခွင့်ပြုချက် ယူရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။
တက်ဂယူက ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် လက်တင်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်ဇနီးလေ။ လက်မထပ်ခင်မှာ မင်း ဒေဝါလီခံရတော့မယ်ဆိုတာကို သူ့ကို ပြောပြရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား"
"..."
***
ကျွန်တော် ဟွန်းဂျူး နဲ့ပဲ ညစာ စားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ကုမ္ပဏီအောက်ထပ်မှာ စောင့်နေရင်း ခဏအကြာမှာတော့ ဟွန်းဂျူး ဆင်းလာတယ်။
"တောင်းပန်ပါတယ်၊ အကြာကြီး စောင့်လိုက်ရလား"
"အကြာကြီး မစောင့်ရပါဘူး"
ဟွန်းဂျူး က ဒီနေ့လည်း အလုပ်နောက်ကျတာဆိုတော့ ကုမ္ပဏီအနီးနားမှာပဲ Dim sum လေး ဘာလေး စားပြီး ခဏထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။
ဖုန်းနဲ့ ကြိုမှာထားတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ထိုင်လိုက်တာနဲ့ အစားအသောက်တွေ ရောက်လာတယ်။
"ဒီနေ့လည်း အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေတာလား"
"သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ။ အခု အာရှတစ်ခွင်လုံး ရှုပ်ထွေးနေတာ"
ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ လက်ထပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြမယ့် အချိန်ပေမဲ့ နေ့တိုင်းလိုလို သတင်းဆိုးတွေ ကြားနေရတာကြောင့် ပြင်ဆင်ဖို့တောင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြတာ။
စားရင်းသောက်ရင်းနဲ့ စကားစဖို့ အခွင့်အရေး စောင့်နေတုန်းမှာပဲ ဟွန်းဂျူး က တူကို ချလိုက်ပြီး ပြောတယ်။
"အခု ပြောလို့ ရပြီ"
"ဟင်"
"ကျွန်မတို့ တွေ့ကတည်းက ရှင်က 'ပြောစရာ ရှိတယ်' ဆိုတဲ့ မျက်နှာပေးမျိုးနဲ့ ဖြစ်နေတာ။ ပြောချင်တာ ပြောလိုက်ပါ"
အချိန်အတော်ကြာ အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို သူ အကုန်သိနေတာပဲ။
ကျွန်တော် စိတ်ကို တင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
"ငါ အရူးအမူး လုပ်ရပ်တစ်ခု လုပ်ရင် ရမလား"
ကျွန်တော့်ရဲ့ လေသံထဲက ပြင်းပြမှုကို ခံစားမိသွားပုံရတဲ့ ဟွန်းဂျူး ရဲ့ မျက်နှာက တည်သွားတယ်။
"ဘယ်လောက်တောင် အရူးအမူး ဖြစ်မှာမို့လို့လဲ"
"အရာအားလုံး လွဲချော်သွားရင် ငါ့ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်"
ဟွန်းဂျူး က အံ့အားသင့်သွားပုံရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုက အနည်းအကျဉ်းမှ မဟုတ်တာ။ စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ရင်တောင် မကုန်နိုင်တဲ့ ငွေကြေးတွေပါ။
အဲဒီပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးနိုင်တယ်ဆိုတာက မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။
ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒါဟာ အရူးအမူး လုပ်ရပ်တစ်ခုလို့ ထင်မိပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်တောင် သေချာမှု မရှိတဲ့ ကိစ္စမျိုးပါ။ တခြားသူကို စည်းရုံးဖို့ဆိုရင်တော့ အဲဒီလောက်အထိ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြသဖို့ လိုအပ်တယ်။
သူ့ဆီက အဖြေကို ကျွန်တော် တိတ်တဆိတ် စောင့်နေလိုက်တယ်။
ခဏအကြာမှာတော့ ဟွန်းဂျူး က ပါးစပ်ဟလိုက်တယ်။
"အရင်ဆုံး ကျွန်မကို မေးပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အမြင်ကို ရှင် အဲဒီလောက်အထိ တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ၊ ဂျင်ဟူး။ ကျွန်မ တစ်ခုပဲ မေးမယ်၊ ရိုးရိုးသားသား ဖြေပေးပါ"
"အင်း"
"ရှင် အဲဒီအရူးအမူးအလုပ်ကို မလုပ်ခဲ့ရင် နောင်တရမှာလား"
"အင်း..."
ငါ ဒီလောက်အထိ လုပ်ဖို့ လိုအပ်လို့လား။ ငြိမ်နေပြီး ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားကိုပဲ ဂရုစိုက်နေလို့ မရဘူးလား။
ကိုယ့်ဒုက္ခကိုယ် ရှာနေတဲ့သူလို့ တစ်ယောက်ယောက်က လှောင်ရယ်ကောင်း ရယ်လိမ့်မယ်။
ဟောင်ကောင် ပြည်သူတွေက ပြည်သူ့လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ရဲ့ စစ်ဖိနပ်အောက်မှာ နင်းခြေခံနေရတဲ့ မြင်ကွင်းကို ကျွန်တော် ပြန်မြင်ယောင်မိတယ်။ အဲဒါကို မြင်ရင် ဟွန်းဂျူး ဘယ်လို မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်သွားမလဲ။
ဒါတင်မကသေးဘူး။ ဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပြဿနာတွေကြောင့် အပြစ်မဲ့တဲ့ လူတွေ အများကြီး နာကျင်ခံစားနေရတယ်။
နယ်စပ်တွေကို ဖြတ်ကျော် ထွက်ပြေးနေကြတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေ၊ ဆန္ဒပြပွဲတွေနဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေ၊ အကြမ်းဖက်မှုတွေ၊ လူသတ်မှုတွေ၊ လုယက်မှုတွေ၊ အော်ဟစ်ငိုယိုသံတွေ။
အခုထိတောင် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ရင် အဲဒီမြင်ကွင်းတွေက အသက်ဝင်နေသလို ပြန်ပေါ်လာတယ်။
ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတဲ့ ကြိုတင်သိမြင်မှုတွေကို ပြန်တွေးမိတယ်။
အောင်မြင်ဖို့ ရာနှုန်းပြည့် အာမခံချက် မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို Rothschild ရဲ့ အလိုကျ အတိုင်း ဖြစ်သွားအောင်တော့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။
တားဆီးဖို့ နည်းလမ်း မရှိဘူးဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီဆိုမှတော့ ကိုယ်တတ်နိုင်တာကို လုပ်ရမှာပဲ။
ဘယ်လောက်ပဲ တွေးတွေး အဖြေက တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
"ဟုတ်တယ်၊ ငါ မလုပ်ခဲ့ရင် နောင်တရလိမ့်မယ်"
အဲဒီအခါ ဟွန်းဂျူး က ဘာမှမဟုတ်သလို ပြောလိုက်တယ်။
"ဒါဆိုရင် လုပ်လိုက်လေ"
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်တယ်။
"တကယ်လား? ငါ ဒေဝါလီခံရရင်ကော ဖြစ်ပါ့မလား"
"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်မ အရင်က ပြောခဲ့တယ်လေ။ ကျွန်မ ရှင်နဲ့အတူ အမြဲရှိနေမှာပါ၊ ဂျင်ဟူး။ အရာအားလုံး အဆင်မပြေဖြစ်သွားရင်လည်း ကျွန်မ အလုပ်ပိုလုပ်မယ်၊ Model အလုပ်ကို အပိုဝင်ငွေအဖြစ် လုပ်မယ်။ အလုပ်ထုတ်ခံရရင်တောင် Fish and chips ကြော်ငြာမှာ ပါဝင်ရိုက်ကူးပေးမယ်၊ ဒါကြောင့် ရှင် လုပ်ချင်တာ လုပ်လိုက်ပါ၊ ဂျင်ဟူး"
"..."
ဟွန်းဂျူး ရဲ့ ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောဆိုပုံကြောင့် ကျွန်တော် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ ကျွန်တော် မသိလိုက်ဘဲ ရယ်မောမိသွားတယ်။
"ဟားဟားဟား!"
ဟွန်းဂျူး က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး မေးတယ်။
"ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ"
"ငါ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုဘူးဆိုတာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလို့ပါ"
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လုပ်ကတည်းက ငါ အများကြီး ရခဲ့ပြီ။ အဲဒီအထဲမှာ အဖိုးတန်ဆုံးအရာက ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ ရှိနေတာပဲ။
အဲဒါနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အခုထိ ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဆုံးရှုံးသွားမှာကို ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။
ပိုက်ဆံဆိုတာ နောက်မှ ထပ်ရှာလို့ ရတာပဲ။
ကျွန်တော် ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်တယ်။
"ငါ့မှာရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ဟွန်းဂျူး ကို ရွေးရမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ဟွန်းဂျူး ကိုပဲ ရွေးမှာပါ"
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဟွန်းဂျူး က တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။
"တကယ်လား? ဒါဆိုရင် ကျွန်မနဲ့ တက်ဂယူကို ရွေးရမယ်ဆိုရင်ကော"
"အင်း... အဲဒါကတော့..."
ကျွန်တော် လွယ်လွယ်ဖြေလို့ မရတာကြောင့် ဟွန်းဂျူး က စိတ်ကောက်သလို လုပ်ပြတယ်။
"တောက်! ထားလိုက်ပါတော့"