ဝန်ကြီးချုပ် ကန်ဂျင်ဟူး ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမူအရာမှာ တင်းမာသွားသည်။
ကျွန်တော် ချမ်းသာကြောင်း လူတိုင်းသိသည်။ သို့သော် သူ အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ကမ်းလှမ်းချက်မျိုး ပေးလာသနည်းဆိုသည်ကို ကျွန်တော် ခန့်မှန်းနိုင်ပါသည်။
ရရှိပြီးသူများက ပိုမိုလိုချင်တတ်ခြင်းသည် လူ့သဘာဝပင်။ စားဝတ်နေရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရသောကြောင့် တိုင်းပြည်ကို ရောင်းစားသွားသည့် သစ္စာဖောက်များ မည်မျှရှိခဲ့သနည်း။
ဝန်ကြီးချုပ် ကန်ဂျင်ဟူး က ဒေါသထွက်ပြီး အော်ဟစ်ခြင်း မလုပ်ခဲ့ပါ။ ယင်းအစား သူက သတိပေးသည့်လေသံဖြင့် ပြောလာသည်။
"စကားအသုံးအနှုန်းကို သတိထားဖို့ အကြံပေးချင်ပါတယ်"
"ကျွန်တော် ချမ်းသာတယ်လို့ ပြောမိတာကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားတယ်ဆိုရင်တော့ တောင်းပန်ပါတယ်"
သို့သော် ကျွန်တော် ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။ ၎င်းမှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော် ပြောနေတာက ဂျပန်-ကိုရီးယား ဆက်ဆံရေး တိုးတက်မှုနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအကြောင်းပါ။ အဲဒီအတွက် ဂန်နမ် ကုမ္ပဏီရဲ့ အကူအညီကို တောင်းခံနေတာပါ"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"သဘောပေါက်ပါပြီ။ အဲဒီလို ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျွန်တော် နားလည်မှု လွဲနေမိပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သစ္စာဖောက်မှုဆိုတာ အသေးအဖွဲကနေ စတင်လေ့ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးလို့ပါ"
လျော်ကြေးပေးရေး သဘောတူညီချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဂျပန်၏ အခြေအနေကို အနည်းငယ် လျော့ပေါ့ပေးရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်တော့ မဟုတ်ပါ။ အကယ်၍ ပြန်လည်ပေးဆပ်သည့်အနေဖြင့် ဂျပန်အစိုးရ၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် ဂျပန်ဈေးကွက်ထဲသို့ ကျွန်တော် ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဆိုပါက ၎င်းသည် အလွန်အမြတ်များသော အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ၎င်းသည် ထိုနေရာတွင်သာ အဆုံးသတ်သွားပါမည်လော။
ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခုကို လက်ခံလိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ တောင်းဆိုမှုများက တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုများပြားလာလိမ့်မည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု စတင်လိုက်သည်နှင့် ကျွန်တော် ဆုတ်ခွာချင်လျှင်ပင် လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
ထိုအခါ တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော် သတိဝင်လာပြီး ဂျပန်၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် တက်ကြွစွာ အမှုထမ်းနေမိသည်ကို တွေ့ရှိရလိမ့်မည်။
မိမိနိုင်ငံနှင့် ပြည်သူကို တက်ကြွစွာဖြင့် သစ္စာဖောက်သူများ ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း ဂျပန်လိုလားသူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သူ အများစုမှာ ဤနည်းလမ်းဖြင့်သာ သိမ်းသွင်းခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ဝန်ကြီးချုပ် ကန်ဂျင်ဟူး က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်၍ ပြောသည်။
"ခင်ဗျားက ဂျပန်ရဲ့ အတိတ်က ပြဿနာတွေကို ပြောနေပေမဲ့ မြောက်ကိုရီးယားကတော့ ပိုဆိုးရွားတဲ့ လူ့အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်မှုတွေကို ကျူးလွန်နေပြီး အမျိုးမျိုးသော ရန်စမှုတွေကို လုပ်ဆောင်နေတာပါ။ ဘာကြောင့် ဂျပန်ဆီကပဲ တောင်းပန်မှု တောင်းဆိုပြီး မြောက်ကိုရီးယားလို နိုင်ငံမျိုးဆီကတော့ ဘာမှ မတောင်းဆိုရတာလဲ"
သူ့စကားတွင် အချက်အလက် ရှိသည်။
လက်ရှိတွင် အမတ် ဆန်းယော့ပ် သည်လည်း ကိုရီးယား-ဂျပန် ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်သတ်မှတ်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည့် အစိုးရကို ဖိအားပေးရင်း ထိုနည်းတူသော အငြင်းအခုံမျိုးကို လုပ်ဆောင်နေသည်။
ထို့အပြင် ဂျပန်၏ ရာဇဝတ်မှုများမှာ အတိတ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း မြောက်ကိုရီးယား၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများမှာ လက်ရှိတိုင် ဖြစ်ပွားနေဆဲဖြစ်သည်။
တစ်ဦးချင်းစီ၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ကွဲပြားနိုင်သော်လည်း နိုင်ငံတော်၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် မြောက်ကိုရီးယား သို့မဟုတ် ဂျပန်ကို ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မုန်းသည်ဖြစ်စေမှာ အရေးကြီးသည်မဟုတ်ပါ။
အရေးကြီးသည်မှာ နိုင်ငံအတွက် အကျိုးရှိမရှိသာ ဖြစ်သည်။ ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် တရုတ်ကို ဦးညွှတ်ရခြင်း သို့မဟုတ် အမေရိကန်လိုလားသူ ဖြစ်လာရခြင်းမျိုး ဖြစ်လာနိုင်သည်။
ကျွန်တော် အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
ဂျပန်လိုလားခြင်းသည် မကောင်း၊ ဂျပန်ကို ဆန့်ကျင်ခြင်းသည် ကောင်းသည်ဟူသော အစွန်းနှစ်ဖက်တွေးခေါ်မှုမျိုးသည် ဘာမျှ အထောက်အကူ မဖြစ်ပါ။
အာဏာမရှိသော တရားမျှတမှုသည် တရားမျှတမှု မဟုတ်ပါ။
တစ်ဦးချင်း သို့မဟုတ် ကော်ပိုရေးရှင်းများအကြား ကိစ္စရပ်များတွင် ဥပဒေကို အားကိုးနိုင်သော်လည်း နိုင်ငံများအကြားတွင်မူ အာဏာ၏ ယုတ္တိဗေဒသာ အလုပ်ဖြစ်ပါသည်။
အကယ်၍ တောင်ကိုရီးယားသည် အာဏာမရှိခဲ့ပါက ဂျပန်က ၎င်း၏ ပို့ကုန်ကန့်သတ်ချက်များကို ရုပ်သိမ်းပေးမည်လော၊ အတင်းအဓမ္မ လုပ်အားပေးစေခိုင်းမှု စီရင်ချက်အတွက် လျော်ကြေးပေးမည်လော။ ဂျပန်ဝန်ကြီးချုပ်က ထိပ်သီးအစည်းအဝေးအတွက် တောင်ကိုရီးယားသို့ အပြေးအလွှား လာရောက်မည်လော။
ကိုရီးယား-ဂျပန် ဆက်ဆံရေးတွင် အခြေအနေများ အလုံးစုံ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသေးသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ပထမဦးစွာ ကျွန်တော် အသက်ရှင်မှသာ တစ်ဖက်လူကို အနိုင်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
မိမိကိုယ်ကို အသက်ရှင်သန်နိုင်စေရန် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ယခုမူ တစ်ဖက်လူကို အနိုင်ယူရမည့် အချိန်ဖြစ်သည်။
"မြောက်ကိုရီးယား ပြည်သူတွေက ဂျပန်တို့ အတိတ်မှာ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ရာဇဝတ်မှုတွေအတွက် အလွန်ဒေါသထွက်နေကြပါတယ်။ ဒါဟာ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေအတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။ ဂန်နမ် ကုမ္ပဏီအနေနဲ့ ကိုရီးယား၊ တရုတ်၊ ရုရှား၊ ဗီယက်နမ်၊ ဖိလစ်ပိုင်၊ ထိုင်း၊ အင်ဒိုနီးရှား၊ စင်ကာပူနဲ့ တခြားနေရာတွေမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဂျပန်ရဲ့ စစ်ရာဇဝတ်မှုတွေကို စုံစမ်းဖို့ ပုဂ္ဂလိက အဖွဲ့အစည်းတွေကို ထောက်ပံ့ပေးသွားမှာဖြစ်သလို နိုင်ငံအသီးသီးက သားကောင်တွေရဲ့ တရားစွဲဆိုမှုတွေကိုလည်း ကူညီပေးသွားမှာပါ"
ဝန်ကြီးချုပ် ကန်ဂျင်ဟူး ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
"ခင်ဗျား ဒီကိစ္စအတွက် ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေး စိတ်ဓာတ်ကို အသုံးချတော့မယ်လို့ ပြောချင်တာလား"
လက်ရှိ တောင်-မြောက်-ရုရှား စီးပွားရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအတွက် ဂျပန်ကို ဆန့်ကျင်ခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် မြောက်ကိုရီးယားကလည်း ဂျပန်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် မလုပ်သင့်တဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိလို့လား။ ဝန်ကြီးချုပ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း နိုင်ငံရေးမှာ ကိုရီးယားဆန့်ကျင်ရေး စိတ်ဓာတ်ကို ကောင်းကောင်း အသုံးချနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ စိတ်တိုင်းကျတဲ့အချိန်တိုင်း ဒိုခိုဒိုကျွန်းကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ပြောဆိုတာနဲ့ ယဆုခုနိ နတ်ကွန်းမှာ အလေးပြုတာတွေလေ"
ဂျင်ဟူး က ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း ဂျပန်ပိုင်နက် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မြောက်ဘက်ကျွန်းလေးကျွန်း (Northern Four Islands) နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ရုရှားကိုတော့ ဘာမှ မပြောရဲကြဘူး"
၎င်းမှာ ရုရှားကို ကြောက်ရွံ့ပြီး ကိုရီးယားကိုတော့ အနိုင်ကျင့်လို့ရသည်ဟု ထင်မှတ်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ ၎င်းမှာ ယခုအခါတွင် အလုပ်မဖြစ်တော့ကြောင်း သူတို့ သင်ခန်းစာရရန် လိုအပ်သည်။
"ခင်ဗျား မသိကောင်း မသိနိုင်ပေမဲ့ ဂတ်စ်ပိုက်လိုင်းနဲ့ ရထားလမ်းဟာ အစပျိုးခြင်းသာ ရှိပါသေးတယ်။ လက်ရှိ စက်မှုလုပ်ငန်း အပြောင်းအလဲတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ အာရှတစ်ခုလုံးရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုဆီ ဦးတည်သွားမှာပါ။ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။ အာဆီယံနဲ့ အလယ်အာရှ နိုင်ငံတွေက ဒါကို အခွင့်အရေးတစ်ခုလို့ မြင်ပြီး ပါဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပါပြီ"
အတိတ်က အာရှ၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ဂျပန်ဖြစ်သည်။ ဂျပန်၏ အရင်းအနှီးမပါဘဲ စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန် မဖြစ်နိုင်သည့် အချိန်ကာလတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုမူ ထိုသို့ မဟုတ်တော့ပါ။
တောင်ကိုရီးယားနှင့် ရုရှားတို့က ရန်ပုံငွေများ ပံ့ပိုးပေးနိုင်ပြီး တရုတ်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် တည်ထောင်ထားသည့် AIIB (အာရှ အခြေခံအဆောက်အအုံ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဘဏ်) လည်း ရှိနေသည်။
တကယ်တော့ အရင်းအနှီးများလေ ပိုကောင်းလေဖြစ်သည့်အတွက် ဂျပန်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည်ဆိုပါက တားဆီးရမည့် အကြောင်းရင်း မရှိသော်လည်း...
ကျွန်တော် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။
"ဂျပန်က တောင်းပန်ပြီး လျော်ကြေးပေးရပါမယ်။ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ တောင်းပန်မှု အရင်မလာဘူးဆိုရင်တော့ အနာဂတ် အာရှစီးပွားရေး အုပ်စုထဲမှာ ဂျပန်အတွက် နေရာရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
ပထဝီဝင်အရ ဂျပန်သည် အာရှ၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သော်လည်း မေဂျီခေတ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးမှစ၍ ၎င်းကိုယ်သူ ဥရောပ၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအဖြစ်သာ အမြဲ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ ဥရောပနိုင်ငံများပင် အာရှဈေးကွက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။ ဈေးကွက်မှာ ထိုမျှလောက် ကြီးမားပြီး တိုးတက်မှု မြန်ဆန်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဝန်ကြီးချုပ် ကန်ဂျင်ဟူး ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် မမြင်ရသော်လည်း သူ မည်သို့ ခံစားနေရသည်ကို ကျွန်တော် ခန့်မှန်းနိုင်ပါသည်။ သူသည် ယခင်က ဘယ်သောအခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးသည့် အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဂျပန်ဝန်ကြီးချုပ်တစ်ဦးက ဤကဲ့သို့သော ဆက်ဆံမှုကို အခြားနေရာတွင် မည်သို့ ခံယူရပါမည်နည်း။
သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံနိုင်ခြင်းမှာ ကျွန်တော် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
ဝန်ကြီးချုပ် ကန်ဂျင်ဟူး က တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်ထားသော အသံဖြင့် ပြောသည်။
"ဂျပန်ကို ဖယ်ထုတ်ပစ်ဖို့ တကယ် ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်သလား"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"စောင့်ကြည့်ရင် သိရပါလိမ့်မယ်"
ဂျင်ဟူး က မှတ်ချက်တစ်ခု ထပ်ဖြည့်သည်။
"ကျွန်တော်ကတော့ 'အာရှကနေ ထွက်ခွာဖို့' အကြံပေးချင်ပါတယ်"
***
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဆန်းယော့ပ် က သူ၏ လည်စည်းကို ဖြေလျော့လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကျွန်တော့်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် မေးသည်။
"ဒါ အဆင်ပြေပါ့မလား။ ကျွန်တော်တို့ ရင်ဆိုင်နေရတာက ဂျပန်နော်"
"ဂျပန်ဖြစ်နေလို့ပဲ ဒါကို လုပ်ရတာပါ"
ဂျပန်သည် စက်မှုကဏ္ဍအားလုံးတွင် အားသာချက်ရှိသော နိုင်ငံဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပုံဖော်နေသည့် စီးပွားရေး အုပ်စုသစ်၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာရန် ကြိုးပမ်းလိမ့်မည်။
အကယ်၍ တောင်ကိုရီးယားက ဂျပန်ကို ဖယ်ထုတ်ထားမည်ဆိုပါက သူတို့သည် လမ်းကြောင်းသစ် ရှာရန် အခြားနိုင်ငံများထံ ချဉ်းကပ်လိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်တော် ရှိနေသရွေ့ သူတို့အတွက် လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
တရုတ်နှင့် ရုရှားတို့သည် မြောက်ကိုရီးယား၏ အထူးစီးပွားရေးဇုန်များကို အာရုံစိုက်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ဂျပန်က ပိုမိုနှောင့်နှေးလေလေ၊ ဆုံးရှုံးမှု ပိုများလေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။
ဂန်နမ် အသိပေးထားသည့်အတိုင်းပင် ဂျပန်သည် မြောက်ကိုရီးယားကို လျော်ကြေးငွေ ဒေါ်လာ ဘီလီယံ ၇၀ ပေးဆောင်ရမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။ အရေးကြီးသည်မှာ ပေးချေရမည့် နည်းလမ်းသာ ဖြစ်သည်။
ငွေသား သန်း ၁၀၀ ပေးချေရမည်ဆိုပါက ပေးသူ၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ငွေသားကို တိုက်ရိုက်ပေးခြင်းက ပိုမြတ်သလော၊ သို့မဟုတ် ကုန်ပစ္စည်းများဖြင့် ပေးချေခြင်းက ပိုမြတ်သလော။
သိသာထင်ရှားစွာပင် နောက်ဆုံးနည်းလမ်းက ပို၍ အမြတ်အစွန်းရှိသည်။
ငွေသား သန်း ၁၀၀ ဆိုပါက ဘဏ်မှတစ်ဆင့် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရုံဖြင့် ပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သန်း ၁၀၀ တန်ဖိုးရှိသည့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများ သို့မဟုတ် စက်ယန္တရားများဖြင့် ပေးချေရမည်ဆိုပါက စက်ရုံများကို လည်ပတ်ရမည်၊ ဝန်ထမ်းများ ခန့်အပ်ရမည်၊ လုပ်ခလစာများ ပေးချေရမည် ဖြစ်သည်။
ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းက ပြည်တွင်းစီးပွားရေးကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သည့်အပြင် ထိုမှတစ်ဆင့် ဈေးကွက်အတွင်းသို့ပါ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် အခွင့်အရေး ရရှိမည်ဖြစ်သည်။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်ကားတန်းကြီးတစ်ခု ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဝန်ကြီးချုပ် အိုကာဇာကီ၏ ခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်မှာ စစ်ပြီးခေတ် အစီအစဉ်များမှ ခွဲထွက်ပြီး ဂျပန်နိုင်ငံသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်သည်။ ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် သူသည် အတိတ်သမိုင်းကို အစဉ်တစိုက် ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများအပေါ် ပြတ်သားသည့် သဘောထားကို ကိုင်စွဲခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် မိမိ၏ ယုံကြည်ချက်ကို လုံးဝ လျှော့ချလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဂျပန်နိုင်ငံသာ အထီးကျန်လာပြီး စီးပွားရေး တိုးတက်မှုနှုန်း ကျဆင်းလာပါက သူ၏ အစိုးရအဖွဲ့အပေါ် ထောက်ခံမှုနှုန်းထားများ ကျဆင်းလာမည်မှာ အသေအချာပင်။
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဝန်ကြီးချုပ် အိုကာဇာ အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေသရွေ့တော့ ညှိနှိုင်းဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ မြောက်ကိုရီးယား-ဂျပန် တောင်းဆိုမှုဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်ကိုတော့ အစိုးရအဖွဲ့ ပြောင်းလဲပြီးမှပဲ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါလိမ့်မယ်"
ထိုအချိန်ကျလျှင် ဂျပန်အတွက် ပါဝင်ရန် နေရာကျန်ရှိနေဦးမည်လား ဆိုသည်ကိုတော့ ကျွန်တော် မသိပါ။
ကိုရီးယား-ဂျပန် ထိပ်သီးအစည်းအဝေးကို သုံးရက်ကြာ ကျင်းပခဲ့သည်။
နှစ်နိုင်ငံ ခေါင်းဆောင်များသည် ကိုရီးယားနှင့် ဂျပန်တို့သည် စီးပွားရေး မိတ်ဖက်များဖြစ်ကြောင်း ထပ်လောင်းအတည်ပြုခဲ့ကြပြီး ဖလှယ်မှုများကို ပိုမိုတိုးမြှင့်ရန် သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အတိတ်သမိုင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များတွင်မူ သဘောထားကွဲလွဲမှုများကို မညှိနှိုင်းနိုင်ဘဲ အပြိုင်လမ်းကြောင်းအတိုင်းသာ ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။
***
ရုရှားနိုင်ငံက ရထားလမ်း တည်ဆောက်ရေးနှင့်အတူ ဆိုက်ဘေးရီးယားဒေသကို စတင်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေသည်နှင့်အမျှ ကုန်းတွင်းပိုင်း အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများကြားတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
လျှပ်စစ်မီးသည် စက်မှုဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် အခြေခံအကျဆုံး အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။
ရုရှားသည် ကာဇက်စတန်၊ ဥဇဘက်ကစ္စတန်၊ ကာဂျစ္စတန်နှင့် မွန်ဂိုလီးယားတို့သို့ TWR (Travelling Wave Reactor) များ တင်ပို့ရန် စာချုပ်များ ချုပ်ဆိုခဲ့သည်။
အအေးခံရေ အများအပြား လိုအပ်သည့် ဂုဏ်သတ္တိကြောင့် ကုန်းတွင်းပိတ်နိုင်ငံများတွင် နျူကလီးယား ဓာတ်အားပေးစက်ရုံများ တည်ဆောက်ရန် မလွယ်ကူပေ။ သို့သော် TWR များမှာမူ အအေးခံရေ မလိုအပ်ဘဲ လိုအပ်သည့်နေရာများတွင် အရွယ်အစား သေးငယ်စွာဖြင့် တည်ဆောက်နိုင်သည့် အားသာချက် ရှိသည်။
နိုင်ငံအသီးသီးမှ သံတမန်များ ဝင်ထွက်သွားလာကာ ကွယ်ရာတွင် အမျိုးမျိုးသော ဆွေးနွေးမှုများ ပြုလုပ်နေကြပြီး အရှေ့မြောက်အာရှ၏ ပထဝီနိုင်ငံရေး အပြောင်းအလဲများသည် ထင်ရှားလာနေပုံရသည်။
တောင်ကိုရီးယား၊ တရုတ်နှင့် ရုရှားတို့က ဦးဆောင်ကာ လက်ရှိ နှစ်နိုင်ငံနှင့် ဒေသတွင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေသည့် လွတ်လပ်သော ကုန်သွယ်မှု သဘောတူညီချက်များကို ချဲ့ထွင်ရန်နှင့် ဘက်စုံစီးပွားရေး မိတ်ဖက် သဘောတူညီချက်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ရန် သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။
ပထမဆုံး အစည်းအဝေးကို ပေကျင်းမြို့တွင် ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ တရုတ်က အာရှရှိ နိုင်ငံအားလုံးနီးပါးကို ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် အိန္ဒိယ၊ သြစတြေးလျနှင့် နယူးဇီလန်တို့လည်း ပါဝင်သည်။ သို့သော် ဂျပန်ကိုမူ စာရင်းထဲမှ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။
ဝန်ကြီးချုပ် အိုကာဇာက ဂျပန်သည် TPP ၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်နေပြီးဖြစ်၍ ထိုအချက်က သက်ရောက်မှု နည်းပါးလိမ့်မည်ဟု ဆိုကာ လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း LDP ပါတီတွင်း၌ပင် ဂျပန်နိုင်ငံ အထီးကျန်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ပြည်တွင်းရှိ တိုးတက်ရေးဝါဒီများနှင့် ရှေးရိုးစွဲအုပ်စုများသည် ဂွမ်ဟွာမွန်နှင့် OTK ကုမ္ပဏီရှေ့တွင် ဆန္ဒပြမှုများ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြပြီး အာဏာရပါတီနှင့် အတိုက်အခံပါတီတို့မှာလည်း အမျိုးသားလွှတ်တော်အတွင်း တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် မြောက်ကိုရီးယားလိုလားသူ၊ ဂျပန်လိုလားသူဟု စွပ်စွဲကာ ရန်ဖြစ်နေကြသည်။ သို့သော် တောင်-မြောက်-ရုရှား စီးပွားရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာမူ အံ့အားသင့်ဖွယ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့ဆက်နေခဲ့သည်။
တောင်ကိုရီးယားနှင့် ရုရှား စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့များသည် မြောက်ကိုရီးယား ရထားလမ်း၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး တည်ဆောက်ရေး အစီအစဉ်များကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ မြောက်ကိုရီးယား ပြန်လည်ဆုတ်ခွာမသွားနိုင်စေရန် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကွဲကွာနေသော မိသားစုများ ပြန်လည်ဆုံဆည်းမည့်ရက်ကို ဒီဇင်ဘာလလယ်တွင် သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး နေရာကိုမူ ကမ်ဂန်တောင် (Mount Kumgang) ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ Eunsung Kumgang က ဆုံဆည်းပွဲများအတွက် အသုံးပြုမည့် အဆောက်အအုံများကို အလျင်အမြန် ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ စတင်ခဲ့သည်။
ဆောက်လုပ်ရေး ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်ထားသည့် ယာဉ်တန်းများသည် မြောက်ကိုရီးယားသို့ တန်းစီထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး Eunsung Kumgang နှင့် Eunsung RT ကဲ့သို့သော မြောက်ကိုရီးယားနှင့် ဆက်စပ်သည့် ရှယ်ယာများမှာလည်း မြင့်တက်လာကာ စတော့ဈေးကွက်ကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။
တောင်နှင့်မြောက်ကိုရီးယားတို့သည် ပיוယုံမြို့တွင် ထိပ်သီးအစည်းအဝေး ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မြောက်ကိုရီးယားက နိုင်ငံခြားမီဒီယာများကို ပיוယုံသို့ ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။
သမ္မတ ဟိုချန်မင်မှာ စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။ သူသည် လွတ်လပ်သော ပြည်သူ့ပါတီ (Liberty People's Party) မှ ကိုယ်စားလှယ် ဆန်းယော့ပ် နှင့် အဖွဲ့ဝင်များကို ကိုယ်တိုင်တွေ့ဆုံကာ အမျိုးသားလွှတ်တော်တွင် အထူးဥပဒေကြမ်းကို အတည်ပြုပေးရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
ဝန်ကြီးချုပ် အိုကာဇာ၏ ဆန္ဒမှာ ဂျပန်ကို သာမန်နိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် ဖြစ်ပါက၊ သူ၏ ဆန္ဒမှာမူ ကိုရီးယားနှစ်နိုင်ငံ စီးပွားရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ ပေါင်းစည်းရန် ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အဘယ်အရာများ ဖြစ်လာမည်ကို မသိသော်လည်း လက်ရှိတွင်မူ သူသည် အခက်ခဲဆုံး ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ပיוယုံသို့ မထွက်ခွာမီ တစ်ရက်အလိုတွင် သမ္မတ ဟိုချန်မင်က ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်လာပြီး ပြောသည်။
[ဒီကိစ္စအတွက် မင်းကို ငါ အကြွေးကြီးကြီးမားမား တင်သွားပြီ။ တစ်နေ့နေ့မှာ ဒီအကြွေးကို ပြန်ဆပ်ဖို့ ငါ သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်ပေးမယ်။]
***
မြောက်ကိုရီးယားတွင် တိုက်ရိုက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို တားမြစ်ထားသော်လည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် နည်းလမ်းမရှိဟု မဆိုလိုပါ။
ငွေကြေးအရင်းအနှီးများသည် ဤဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှ အကျိုးအမြတ်ရရှိမည့် ကုမ္ပဏီများကို ရှာဖွေရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရုန်းကန်နေခဲ့ကြသည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တောင်းခံရန် ရောက်လာသည့် ကုမ္ပဏီများစွာ ရှိသည်။ အကြီးအကဲ ဆန်းယော့ပ် မှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များနှင့် တွေ့ဆုံရန် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။
အလုပ်မှ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် အဲလီ (Ellie) က ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်လာသည်။
"ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ"
"မင်းရဲ့ မိခင်နဲ့အတူ နေ့လယ်စာ သွားစားနေတာလေ"
"အာ! အဲဒါ ဒီနေ့လား။ ဘာလို့ ကျွန်မကို မပြောပြတာလဲ"
အဲလီက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောသည်။
"ခင်ဗျားက အမြဲတမ်း အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာပဲ၊ ဂျင်ဟူး ရယ်"
"ငါ အလုပ်ရှုပ်နေလို့လား"
ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ပြန်စဉ်းစားကြည့်မိရာ အမြဲတမ်း အသစ်အသစ်သော ကိစ္စရပ်များကို စတင်နေမိသလိုပင်။ အနားယူချိန်မရခင်အထိ အလုပ်တွေ မရပ်နားနိုင်တော့မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။
စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း မကြာသေးမီက ကျွန်တော်တို့ ချိန်းတွေ့ဖြစ်တာ နည်းသွားခဲ့သည်။
"နောက်ကျနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ချိန်းတွေ့ကြမလား"
အဲလီက နှုတ်ခမ်းကို ဆူလိုက်သည်။
"ဟွန်း! ချိန်းတွေ့ဖို့ ခေါ်ဖို့အတွက် အမြဲတမ်း ကျွန်မကပဲ စပြောနေရမှာလား"
"တောင်းပန်ပါတယ်။"
ကျွန်တော် အဲလီ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
အချိန်နှောင်းနေသော်လည်း ဂန်နမ် ၏ လမ်းမများမှာ ဘယ်တော့မှ အိပ်စက်ခြင်းမရှိသည့် မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ ညစာ မစားရသေးသည်မို့ ကျွန်တော်တို့သည် အပ်ဂူဂျောင်း (Apgujeong) ရှိ ၂၄ နာရီဖွင့်သည့် ဟမ်ဘာဂါဆိုင်သို့ ကားမောင်းသွားခဲ့ကြသည်။
ဆိုင်မှာ သာမန် အမေရိကန် မိသားစုစားသောက်ဆိုင်ပုံစံ ဖြစ်သည်။ အချိန်နှောင်းနေပြီဖြစ်၍ ဝယ်ယူသူ များများစားစား မရှိပေ။
ကျွန်တော်တို့ ဝင်သွားသည့်အခါ ဝန်ထမ်းများနှင့် စားသုံးသူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"ဟယ်! ဒါ တကယ်ပဲ ကန်ဂျင်ဟူး မဟုတ်လား"
"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ပါ။ အော်ဒါတွေ လက်ခံပေးနေတုန်းပဲလား"
"လ-လက်ခံပါတယ်!"
ကျွန်တော်တို့ အော်ဒါမှာပြီး ထိုင်လိုက်ကြသည်။
ဟမ်ဘာဂါ စားနေစဉ် အဲလီက စပါကလင် ရေကို ငုံ့သောက်ရင်း ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ကျွန်မထင်တာ ခင်ဗျား တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ၊ ဂျင်ဟူး ရယ်"
"ဘာကိုလဲ"
"ဒီတစ်ခေါက် ခင်ဗျား လုပ်လိုက်တဲ့ အလုပ်တွေကို ကြည့်လေ"
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဒါက ကျွန်တော် မဟုတ်ရင်တောင် တခြားတစ်ယောက်ယောက် လုပ်မယ့် ကိစ္စပါပဲ"
"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားသာ မဟုတ်ရင် ဂျင်ဟူး ရယ်၊ ဘယ်သူမှ ဒီလောက်ထိ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအတွက် နောက်ထပ် ငြိမ်းချမ်းရေး နိုဘယ်ဆု ရဦးမှာ မဟုတ်လား"
"ဖြစ်နိုင်မယ် မထင်ပါဘူး"
အကယ်၍သာ ပေးအပ်လာခဲ့လျှင်တော့ ကျွန်တော် ငြင်းဆိုမည် မဟုတ်ပေ။