အကျဉ်းထောင်ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံပြီးနောက် ကုမ္ပဏီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
တက်ဂယူ က မေးသည်။
"ဥက္ကဋ္ဌကြီး နေကောင်းပါရဲ့လားခင်ဗျာ။"
"စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။"
ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။ ချယ်ဘိုး (Chaebol) တွေအတွက်တော့ စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။ အပြစ်ရှိတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်ခံရပါစေဦး၊ အစိုးရပြောင်းသွားရင် လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလာမှာပဲ။ အများဆုံးနေရရင်လည်း တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက်ပဲ နေပြီးရင် စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်နဲ့ ပြန်လွတ်လာမှာပါ။
ဒါကို တရားစီရင်ရေးက တရားမျှတနေတယ်လို့ ခေါ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ချယ်ဘိုးတွေအတွက် အထူးအခွင့်အရေးလို့ပဲ ခေါ်ရမလား။
တကယ်ဆိုရင် ဥပဒေအတိုင်းပဲ လိုက်နာလိုက်ရင် ရှင်းသွားမယ့် ပြဿနာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်လိုက်ရင်တော့ ဥက္ကဋ္ဌ လင်ဂျင်ယောင်းအတွက် စီမံခန့်ခွဲမှု အခွင့်အရေးကို ဆက်ခံဖို့ ခက်ခဲသွားမှာပေါ့။
နောက်ဆုံးတော့ ဒီပြဿနာတွေအားလုံးက အခွန်မဆောင်ဘဲနဲ့ အောင်မြင်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီကို ကိုယ့်သားသမီးဆီ လက်ဆင့်ကမ်းပေးချင်တဲ့ စိတ်ကြောင့် ဖြစ်လာတာပါပဲ။
တချို့က "ကိုယ့်ကုမ္ပဏီကို ကိုယ့်သားသမီးဆီ လက်ဆင့်ကမ်းတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ တွေးမိနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွေးက အခြေခံကတည်းက မှားနေတာပါ။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကော်ပိုရေးရှင်းတစ်ခုရဲ့ ပိုင်ရှင်က ဥက္ကဋ္ဌမဟုတ်ဘဲ ရှယ်ယာရှင်တွေ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။
နိုင်ငံခြားမှာဆိုရင် တည်ထောင်သူကိုတောင် ကုမ္ပဏီကို စီမံခန့်ခွဲမှု ညံ့ဖျင်းတယ်ဆိုရင် ဒါရိုက်တာဘုတ်အဖွဲ့ ဒါမှမဟုတ် ရှယ်ယာရှင်တွေရဲ့ အစည်းအဝေးကနေတစ်ဆင့် နှင်ထုတ်လိုက်တာမျိုးက သာမန်ပါပဲ။ အထူးတလည် အမှားမလုပ်မိရင်တောင် ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်မယ့်သူကို အစားထိုးဖို့အတွက် ရာထူးက ဖယ်ရှားပစ်တတ်ကြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကိုရီးယားမှာတော့ စီအီးအို (CEO) တစ်ယောက်ကို ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားတာကိုပဲ အပြစ်တစ်ခုလို သဘောထားနေကြတာပါ။ စီမံခန့်ခွဲမှု အခွင့်အရေးကို မျိုးဆက်အလိုက် လက်ဆင့်ကမ်းတာကိုပဲ သဘာဝကျတယ်လို့ ထင်နေကြလို့လား။
"ဒါဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာ သခင်လေးမှာ သားသမီးရလာရင် စီမံခန့်ခွဲမှု အခွင့်အရေးကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့?"
"မပေးရုံတင်မကဘူး၊ အဲဒါကို အလီ (Ellie) လည်း သဘောတူထားတယ်။"
ငါက ငါ့သားသမီးဆီ လက်ဆင့်ကမ်းမယ်၊ သူက သူ့သားသမီးဆီ ထပ်ဆင့်ကမ်းမယ်... ဒီလိုနဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်လောက်ထိ စီမံခန့်ခွဲမှု အခွင့်အရေးတွေကို ဆက်ပေးနေဖို့မှ မဟုတ်တာ။
"ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်ကျရင်တောင် ငါ ဒီနေရာမှာ ဆက်ရှိနေဦးမလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။"
"ဗျာ? အနားယူတော့မလို့လားခင်ဗျာ?"
"တစ်နေ့ကျရင်တော့ အနားယူရမှာပေါ့။ ဒီနိုင်ငံက ဥက္ကဋ္ဌကြီးတွေလို သေတ္တာထဲရောက်ခါနီးအထိ ကုမ္ပဏီကို ထိုင်စီမံခန့်ခွဲနေမှာ မဟုတ်ဘူး။"
OTK Company ရဲ့ ပမာဏက အခုဆိုရင် အဆမတန် ကြီးမားနေပြီ။ လုပ်ငန်းခွဲတွေကို တိုက်ရိုက်ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ သူတို့ဘာသာ လည်ပတ်စေဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ ငါ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးရမယ့် ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တိုးလာနေတယ်။
အနာဂတ်ကို မြင်နေရလို့သာ အခုထိ ကောင်းကောင်း စီမံနိုင်နေတာ၊ နောက်ပိုင်း ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို တည်ထောင်ပြီး ကြီးပွားအောင်လုပ်တာထက် သင့်တော်တဲ့အချိန်မှာ ဆက်ခံသူကို ရွေးချယ်ပြီး ရာထူးကနေ ဆင်းပေးဖို့က ပိုပြီး ခက်ခဲနိုင်ပါတယ်။
***
ပြက္ခဒိန်က နိုဝင်ဘာလထဲကို ရောက်လာချိန်မှာ ပြဿနာတစ်ခု ဖြေရှင်းပြီး နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာပြန်တယ်။
အရင်ဆုံးအနေနဲ့ ကိုရီးယား-ဂျပန် ဆက်ဆံရေးမှာ အငြင်းပွားစရာ အကြီးဆုံးဖြစ်နေတဲ့ အဓမ္မလုပ်အားပေးခံခဲ့ရသူတွေအတွက် လျော်ကြေးပေးရေးကိစ္စ အတည်ဖြစ်သွားတယ်။ တောင်ကိုရီးယားအစိုးရရဲ့ အဆိုပြုချက်အတိုင်း ကိုရီးယားကုမ္ပဏီတွေနဲ့ ဂျပန်ကုမ္ပဏီတွေက ရန်ပုံငွေထည့်ဝင်ပြီး နစ်နာသူတွေကို လျော်ကြေးပေးဖို့ ဖြစ်လာတယ်။
အတိအကျ အချိုးအစားကိုတော့ ထုတ်ပြန်မပြောပေမဲ့ ကိုရီးယား-ဂျပန် တောင်းဆိုမှုဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်အရ အကျိုးအမြတ်ရခဲ့တဲ့ ကိုရီးယားကုမ္ပဏီတွေက ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ အဓမ္မလုပ်အားပေးခိုင်းစေခဲ့တဲ့ ဂျပန်ကုမ္ပဏီတွေက ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း တာဝန်ယူပေးဖို့ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ဒီလို အချိုးအစား သိသိသာသာ တိုးလာတာက နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနက ငါ့နာမည်ကို အသုံးပြုပြီး တက်တက်ကြွကြွ ညှိနှိုင်းခဲ့လို့ရလာတဲ့ ရလဒ်ပဲ။
လျော်ကြေးငွေ ရတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီတုန်းက တရားစွဲဆိုမှုမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက ဝမ်းသာမျက်ရည်တွေ ကျပြီး "မန်းဆေး" (Manse) လို့ အော်ဟစ်ခဲ့ကြတယ်။
တက်ဂယူ က ပြောတယ်။
"ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပေးလိုက်ရင် စောစောကတည်းက ပြီးသွားမယ့်ကိစ္စကို။"
"တကယ်တော့ ပိုက်ဆံက အဓိကပြဿနာ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။"
ဒါပေမဲ့ ဂျပန်ဘက်ကတော့ ကိုရီးယား-ဂျပန် တောင်းဆိုမှုဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်နဲ့ အားလုံးပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သူတို့ရဲ့ ရပ်တည်ချက်ကြောင့် 'လျော်ကြေး' ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ လုံးဝပေးလို့မရဘူးလို့ တင်းခံနေခဲ့တာပါ။ ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့ရဲ့ ရပ်တည်ချက်ကို ပြောင်းလဲဖို့ အတင်းအကျပ် ဖြစ်သွားခဲ့ရတာပေါ့။
တက်ဂယူ က မေးတယ်။
"တောင်းဆိုမှုဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်နဲ့ တကယ်ပဲ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားတာလား။"
"အဲဒီအပေါ်မှာ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်။"
စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုက အသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးကို ထည့်သွင်းဖို့ ခက်ခဲပြီး စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူပုံကလည်း ကွဲပြားနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဂျပန်က သူတို့အတွက် အကျိုးရှိမယ့်ဘက်ကနေ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူနေတာပါ။
"အစကတည်းက သဘောတူညီချက်ကို သေချာလုပ်ခဲ့ရင် ဒီလိုဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။"
"အဲဒီအချိန်က အခြေအနေအရ မလွှဲသာမရှောင်သာ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။"
တောင်းဆိုမှုဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ထိုးခဲ့တဲ့အချိန်က တောင်ကိုရီးယားဟာ ကိုရီးယားစစ်ပွဲကြောင့် နယ်မြေတစ်ခုလုံး ပျက်စီးပြီး အဆင်းရဲဆုံးနိုင်ငံတွေထဲက တစ်နိုင်ငံ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ဂျပန်ကတော့ စစ်ရှုံးခဲ့ပေမဲ့ အင်အားကြီးနိုင်ငံ ဖြစ်နေဆဲပါ။ ကိုရီးယားစစ်ပွဲကြောင့် ရလာတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေနဲ့ စစ်ပြီးခေတ် စီးပွားရေးပြန်လည်ဦးမော့လာတာလည်း ဖြစ်တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ငွေကြေးလိုအပ်နေတဲ့ ကိုရီးယားနဲ့ လျော်ကြေးကိစ္စကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ချင်တဲ့ ဂျပန်တို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားချင်း ကိုက်ညီသွားတာကြောင့် သဘောတူညီချက်ကို အတည်ပြုလိုက်တာပါ။
ရယ်စရာကောင်းတာက ဒါတောင်မှ ကျူးကျော်သူနိုင်ငံက နစ်နာသူနိုင်ငံကို ပေးတဲ့ လျော်ကြေးပမာဏထဲမှာ အများဆုံး ဖြစ်နေတာပါပဲ။
ကိုလိုနီနယ်မြေဟောင်းတစ်ခုကို ကိုလိုနီပြုခဲ့တဲ့ နိုင်ငံတွေထဲမှာ ဒီလောက်အထိ လျော်ကြေးပေးတာမျိုးက သာဓက မရှိသလောက်ပါပဲ။ ဒါကတော့ ဂျပန်က စစ်ရှုံးခဲ့တဲ့ နိုင်ငံဖြစ်လို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလျော်ကြေးက ဂျပန်အတွက် တစ်ဖက်သတ် ဆုံးရှုံးမှုလို့ ပြောရင်လည်း မမှန်ပါဘူး။ လျော်ကြေးငွေ ရတဲ့နိုင်ငံက စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့ဆိုရင် ပစ္စည်းတွေ၊ အစိတ်အပိုင်းတွေ၊ ကိရိယာတွေ လိုအပ်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဲဒီလိုပစ္စည်းတွေကို ကောင်းကောင်းထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ နိုင်ငံက အနားမှာ ရှိနေပါတယ်၊ အဲဒါကတော့ ဂျပန်ပါပဲ။
လျော်ကြေးငွေတွေက ဂျပန်ရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲကို ပြန်ရောက်သွားပြီး အဲဒီနိုင်ငံ ကြီးပွားလာတဲ့အခါမှာတော့ ပို့ကုန်ဈေးကွက်ကလည်း ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်လာခဲ့တယ်။
နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ကိုရီးယားနဲ့ ကုန်သွယ်မှုကနေ ဂျပန်ရခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ကိုရီးယား-ဂျပန် တောင်းဆိုမှုဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်အရ ပေးခဲ့ရတဲ့ ပမာဏက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။
တစ်နည်းအားဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် ဝင်း-ဝင်း (Win-win) ဖြစ်တယ်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကြာရှည်နေတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ဖြေရှင်းလိုက်နိုင်တဲ့အတွက် နိုင်ငံနှစ်ခုလုံးမှာ စိတ်အေးသွားတဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိနေပါတယ်။
လျော်ကြေးပေးခဲ့ပေမဲ့ ဂျပန်က အစိုးရအဆင့် တောင်းပန်မှုတော့ မလုပ်ခဲ့သေးပါဘူး။ နောက်ပြီး Comfort women ပြဿနာကလည်း မဖြေရှင်းရသေးဘဲ ကျန်နေပါသေးတယ်။
သမိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရင်က စိတ်ကူးပေါက်ရာ ပြောဆိုခဲ့ဖူးတဲ့ ဂျပန်အစိုးရက အခုတော့ အဲဒီအကြောင်းကို လုံးဝ မပြောတော့ဘဲ ရှောင်လွှဲနေပါတယ်။
အဓမ္မလုပ်အားပေး လျော်ကြေးကိစ္စမှာ ဂျပန်အစိုးရက ဒူးထောက်သွားပြီဆိုတဲ့ ဝေဖန်မှုတွေ ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဂျပန်ဝန်ကြီးတွေက Class-A စစ်ရာဇဝတ်သားတွေကို ထားရှိတဲ့ ယာဆူကူနီ (Yasukuni) ဘုရားကျောင်းမှာ ထပ်ပြီး ဂါရဝပြုခဲ့ကြပြန်တယ်။
ဝန်ကြီးချုပ် အိုကာဇာကီ (Okazaki) ကတော့ ကိုယ်တိုင်မသွားပေမဲ့ ပူဇော်ပစ္စည်း ပေးပို့ခဲ့ပြီး နှစ်သစ်ကူးချိန်မှာ သွားရောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ကြေညာခဲ့တယ်။
တောင်ကိုရီးယားနဲ့ တရုတ်အစိုးရတို့က ကန့်ကွက်တဲ့အခါမှာတော့ ဂျပန်အစိုးရက မကြားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဘာမှ ပြန်မတုံ့ပြန်ခဲ့ပါဘူး။
***
မြောက်ကိုရီးယားမှာလည်း နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။
[(သတင်းအရင်းအမြစ်) ဥက္ကဋ္ဌ ကင်မ်က ကမ်ဂန်တောင်ရှိ တောင်ကိုရီးယား အဆောက်အအုံတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ အမိန့်ပေး!]
[မြောက်ကိုရီးယားက အဆောက်အအုံတွေကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ကမ်ဂန်တောင်ကို ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်မည်]
[ကြည့်ရတာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတဲ့ တောင်ကိုရီးယားရဲ့ ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ အဆောက်အအုံတွေကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ အမိန့်ထုတ်]
[တောင်ကိုရီးယားအပေါ် မှီခိုနေရတဲ့ ကမ်ဂန်တောင် ဖွံ့ဖြိုးရေးဟာ ယခင်အစိုးရတွေရဲ့ မှားယွင်းတဲ့ မူဝါဒကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ဝေဖန်]
[မြောက်ကိုရီးယားက တောင်ကိုရီးယားအစိုးရနဲ့ ကုမ္ပဏီတွေကို အဆောက်အအုံတွေ ဖျက်သိမ်းပေးဖို့ တရားဝင် တောင်းဆိုချက် ပေးပို့]
ကမ်ဂန်တောင် ခရီးသွားလုပ်ငန်းဆိုတာ ကိုရီးယားနှစ်နိုင်ငံ စီးပွားရေးပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုရဲ့ သင်္ကေတတစ်ခုပါပဲ။ တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံသားတွေ မြောက်ကိုရီးယားမြေပေါ်ကို ခြေချနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခရီးသွားတစ်ဦး ပစ်သတ်ခံရပြီးနောက်မှာတော့ ကမ်ဂန်တောင် ခရီးစဉ်တွေ ရပ်ဆိုင်းသွားခဲ့ပြီး ဟိုတယ်တွေနဲ့ တခြား အဆောက်အအုံတွေလည်း အသုံးမပြုနိုင်အောင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရတယ်။
ကန်ဂျင်ဟူး အစိုးရ လက်ထက်မှာတော့ ကိုရီးယားနှစ်နိုင်ငံ ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတာနဲ့အမျှ ခရီးသွားလုပ်ငန်း ပြန်လည်စတင်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ချက်တွေ အကြီးအကျယ် မြင့်တက်လာခဲ့ပေမဲ့ ရုတ်တရက်ဆိုသလို မြောက်ကိုရီးယားဘက်က အဆောက်အအုံတွေကို ဖျက်သိမ်းတော့မယ်လို့ တစ်ဖက်သတ် အကြောင်းကြားလာခဲ့တယ်။
- ကြည့်စမ်း၊ ဒါက မြောက်ကိုရီးယားရဲ့ ပုံစံအတိုင်းပဲ။
- ဟားဟား၊ ဗိသုကာပညာမှာ ဂျူချေး (Juche) ဝါဒကို အပြည့်အဝ အကောင်အထည်ဖော်နေတာပေါ့၊ နိုင်ငံကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး ပြည်သူလူထုကို ရှေ့တန်းတင်တယ်ဆိုတာမျိုးပေါ့လေ၊ ဟားဟား။ ဘာတွေမှန်းမသိတဲ့ စကားတွေပဲ။
- အဟမ်း! ခေါင်းဆောင်ကြီးက အမြတ်ရဖို့အတွက် တည်ဆောက်ထားတဲ့ အရင်းရှင်ကုမ္ပဏီ အဆောက်အအုံတွေကို အကုန်ဖျက်ပစ်ပြီး သူတို့နေရာမှာ ပြည်သူတွေရဲ့ လိုလားချက်နဲ့ မျှော်မှန်းချက်တွေကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ ခေတ်မီ ဆိုရှယ်လစ် ဝန်ဆောင်မှု အဆောက်အအုံတွေကို ပြည်သူ့စွမ်းအားနဲ့ တည်ဆောက်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်... ဒါ ဘာတွေမှန်းမသိတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ စကားတွေလဲ။
- ဒါကို မြင်ရက်နဲ့မှ ကိုရီးယားနှစ်နိုင်ငံ စီးပွားရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို လိုချင်နေသေးတဲ့သူတွေက ဦးနှောက်မရှိကြတာလား။
- ဒါက မြောက်ကိုရီးယားရဲ့ လက်တွေ့ဘဝပဲ။ သူတို့က သူခိုးဂိုဏ်းတွေထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်။
- မီးရထားလမ်းတွေနဲ့ ရေနံ ပိုက်လိုင်းတွေလား? နောက်နေတာဖြစ်ရမယ်။
- ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ကြစမ်းပါ။ ကန်ဂျင်ဟူး က သူတို့ကို အကုန်လုံး ပေးချင်နေတာပဲဟာ။
- ဒါပေမဲ့ မြောက်ကိုရီးယားက ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလိုလုပ်လာတာလဲ။
- ဟဲဟဲ၊ ငါတော့ သိသလိုပဲ။
- ခေါင်းဆောင်ကြီးက ဗလာဒီဗော့စတော့ခ်မှာ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရလို့ ဒေါသထွက်တာကို ကမ်ဂန်တောင်မှာ လာဖောက်တာနေမှာပေါ့။ ဟားဟား။
သတင်းကို ဖတ်နေတဲ့ တက်ဂယူ က ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်။
"ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် ဒါက မင်းကြောင့်ဖြစ်တာလို့ မထင်ဘူးလား။"
"ဗျာ?"
"မင်း ဗလာဒီဗော့စတော့ခ်မှာ ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ အာရုံကို ထိခိုက်အောင်လုပ်လိုက်မိလို့ အခု ကမ်ဂန်တောင်အထိ မီးပွားတွေ လွင့်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဂျင်ဟူး သမ္မတနဲ့ ကန်ဂျင်ဟူး သမ္မတတို့ လိုလားနေတဲ့ မီးရထားလမ်းနဲ့ ရေနံ ပိုက်လိုင်း ဆောက်လုပ်ရေးကို ဘယ်လိုဆက်လုပ်ကြမလဲ။ နောက်တစ်ခါကျရင် သူတို့က မီးရထားလမ်းနဲ့ ရေနံ ပိုက်လိုင်းတွေကိုပါ ဖျက်ခိုင်းရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."
"မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ။ ဒီကောင်တွေက အဲဒီမှာရှိတဲ့ သံမဏိတွေကို အကုန်ဖြုတ်ပြီး နောက်ဖေးမှာရှိတဲ့ မီးဖိုထဲမှာ အရည်ကျိုပစ်မယ့် ကောင်တွေလေ။"
"..."
သူပြောတာ မမှားဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် ငြင်းမရခဲ့ဘူး။
ကမ်ဂန်တောင် ခရီးသွားလုပ်ငန်းဆိုတာ မြောက်ကိုရီးယားအတွက် နိုင်ငံခြားငွေရရှိတဲ့ အရေးပါတဲ့ ရင်းမြစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး စီးပွားရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုရဲ့ အောင်မြင်တဲ့ ပုံစံတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်။ အခုတော့ ရပ်ဆိုင်းထားပေမဲ့ အခြေအနေပေါ်မူတည်ပြီး ဘယ်အချိန်မဆို ပြန်စနိုင်တဲ့ အနေအထားမျိုးပါ။
ဒါပေမဲ့ ဖျက်သိမ်းဖို့အထိ အမိန့်ပေးတယ်ဆိုတာကတော့ ဒီနိုင်ငံဟာ အသိတရားနဲ့ မဆိုင်တဲ့ နိုင်ငံဆိုတာကို ပြသနေတာပါပဲ။
ဒီလိုနိုင်ငံမျိုးနဲ့ ဘာတွေများ လုပ်လို့ရနိုင်မှာလဲ။
ကိုရီးယားနှစ်နိုင်ငံ စီးပွားရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဆိုတာ တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စလား။
အဲဒီလို တွေးနေတုန်းမှာပဲ ကျွန်တော့်အမြင်အာရုံတွေ ဝေဝါးသွားပြီး တစ်ခုခုက ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့မှာ ပေါ်လာတယ်။ ခဏအကြာမှာ သတိပြန်ဝင်လာတော့ တက်ဂယူ ရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်တော့်မျက်နှာနားကို ကပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
"အယ်! ဖယ်စမ်း!"
"ဒီတစ်ခါ ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ။"
ကျွန်တော် နေရာကနေ ထရပ်လိုက်တယ်။
"ငါ နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခု စဉ်းစားမိပြီထင်တယ်။"
တက်ဂယူ က မျက်တောင်ခတ်ရင်း ပြောတယ်။
"အဲဒါက မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်စွမ်းက ပြောတာမဟုတ်ဘဲ မင်းကိုယ်တိုင် စဉ်းစားမိတာ ဟုတ်ရဲ့လား။"
"..."
အတူတူပါပဲလေ။
***
မြောက်ကိုရီးယားက ကမ်ဂန်တောင်ရှိ အဆောက်အအုံတွေကို ဖျက်သိမ်းမယ်လို့ တစ်ဖက်သတ် အကြောင်းကြားလာတဲ့အတွက် ပေါင်းစည်းရေးဝန်ကြီးဌာနနဲ့ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနတို့မှာ တစ်ခါပြန်ပြီး ဂယက်ရိုက်ကုန်ကြတယ်။
ပေါင်းစည်းရေးဝန်ကြီးဌာနက ဝန်ကြီးကိုယ်တိုင် ဦးစီးပြီး အရေးပေါ် အစည်းအဝေး ခေါ်ယူခဲ့တယ်။
"သူတို့က ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ရပါဘူး။"
"သူတို့က တောင်ကိုရီးယားတင်မကဘဲ နိုင်ငံတကာအသိုင်းအဝိုင်းကိုလည်း ထည့်တွက်ရဦးမှာလေ။"
"အကယ်၍သာ သူတို့က အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီးလိုက်မယ်ဆိုရင် နောင်မှာ ဘယ်နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီက မြောက်ကိုရီးယားမှာ စက်ရုံလာဆောက်တော့မှာလဲ။"
မြောက်ကိုရီးယားမှာ တည်ရှိနေပေမဲ့ အဆောက်အအုံတွေနဲ့ တခြားပစ္စည်းကိရိယာတွေက တောင်ကိုရီးယားရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ သီးသန့်ဖြစ်တယ်။ မြောက်ကိုရီးယားဘက်ကလည်း ဒါကို သိတဲ့အတွက်ကြောင့်ပဲ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖျက်သိမ်းရမယ့် တာဝန်ကို တောင်ကိုရီးယားဘက်ကို လွှဲချလိုက်တာပါ။
"ဒါတွေက မင်းတို့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေပဲ၊ မင်းတို့ဘာသာ ပြန်ယူသွားကြ" ဆိုတဲ့ သဘောမျိုးပါ။
'သူတို့က အတင်းဖျက်ဆီးချင်ရင်တောင် ဖျက်ဆီးဖို့ ပိုက်ဆံတောင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။'
မြောက်ကိုရီးယားရဲ့ ဖျက်သိမ်းရေး အကြောင်းကြားစာက ရိုးသားတဲ့ ဆန္ဒနဲ့တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ 'ငါတို့ ဒီလောက်ထိ ဒေါသထွက်နေတယ်' ဆိုတာကို ပြချင်တဲ့ လုပ်ရပ်သက်သက်သာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
ဒါကို အန္တရာယ်များတဲ့ ဂိမ်းကစားနည်းတစ်မျိုးလို့ မြင်နိုင်ပါတယ်။ ဒီနည်းလမ်းရဲ့ ပြဿနာကတော့ အဆင်မပြေရင် ချောက်ထဲကို တကယ် ပြုတ်ကျသွားနိုင်တာပါပဲ... ဒါပေမဲ့လည်း မြောက်ကိုရီးယားမှာတော့ လက်ရှိအခြေအနေမှာ ထပ်ဆုံးရှုံးစရာ ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ဘာမှဆုံးရှုံးစရာမရှိတဲ့သူတွေက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကြောက်ဆုံးသူတွေ ဖြစ်နေတာပေါ့။
"လုပ်ငန်းအဆင့် ဆွေးနွေးပွဲလုပ်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်အပေါ် သူတို့ ဘာပြန်ပြောလဲ။"
"မြောက်ကိုရီးယားက ဆွေးနွေးပွဲကို ငြင်းဆန်နေပါတယ်။ စာရေးသားပေးပို့ပြီး အပြန်အလှန် အမြင်ဖလှယ်ဖို့ပဲ အကြောင်းကြားလာတယ်။"
ပေါင်းစည်းရေးဝန်ကြီး ယွန်းဂျဟွန်း (Yoon Je-hoon) က စိတ်ထဲကနေ လျှာသပ်ရင်း မေးလိုက်တယ်။
'သူတို့က စကတည်းက ကျွန်တော်တို့ကို ဆွေးနွေးဖို့ တောင်းပန်နေရတဲ့ ပုံစံမျိုး လုပ်ပြီး အသာစီးယူဖို့ ကြံစည်နေတာပဲ။'
ဒါက အရင်က အကြိမ်ကြိမ် သုံးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းမို့ ထူးဆန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
"မြောက်ကိုရီးယားက ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်လာတာလို့ ထင်ကြလဲ။"
အဲဒီမေးခွန်းကြောင့် အစည်းအဝေးခန်းထဲမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လူတစ်ယောက်ကို အမှတ်ရနေပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ နာမည်ကို ထုတ်မပြောကြဘူး။
နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနမှာလည်း အလားတူ အခြေအနေမျိုးပါပဲ။
နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ကင်မ်ဆောင်ချူ (Kim Sung-chul) က ခေါင်းကို ကိုင်လိုက်ပြန်တယ်။
'တကယ်ပါပဲ၊ ကန်ဂျင်ဟူး ဆီမှာ အရိုက်ခံရပြီးတော့ ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဒေါသလာထွက်နေကြတာလဲ။'
သံတမန်ရေးရာ ပြဿနာတွေက နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့် ဖြစ်ပေမဲ့ သံတမန်ရေးရာ မိတ်ဖက်က မြောက်ကိုရီးယား ဖြစ်နေရင်တော့ ပေါင်းစည်းရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့ လက်အောက်ကို ရောက်သွားပြန်တယ်။ ဒါကြောင့် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနက အခြေအနေကို ဆန်းစစ်တဲ့ဘက်မှာပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့တယ်။
သူက အမျိုးသားထောက်လှမ်းရေးဌာနနဲ့ တရုတ်နိုင်ငံရှိ တောင်ကိုရီးယားသံရုံးတို့နဲ့ ဆက်သွယ်နေတုန်းမှာပဲ လက်ထောက်တစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ပြောတယ်။
"ဖုန်းဝင်လာပါတယ်။ ဝန်ကြီး ကိုင်သင့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်ခင်ဗျ။"
နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ကင်မ်ဆောင်ချူက ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
"ငါ့အထက်လူကြီး မဟုတ်ရင် အခု အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ နောက်မှ ပြန်ဆက်သွယ်မယ်လို့ ပြောလိုက်။"
"အဲ... အမ်..."
လက်ထောက်က ပြန်ပြောဖို့ တွေဝေနေတော့ သူက မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။
"သူက ငါ့အထက်လူကြီးလား၊ အောက်လူလား။"
"ဟို... အဲဒါက..."
ဥပဒေပြုရေးမဏ္ဍိုင်ကို ထည့်တွက်ရင်တောင် အုပ်ချုပ်ရေးမဏ္ဍိုင်မှာ ဝန်ကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အထက်မှာ ရှိတဲ့သူက သိပ်မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လက်ထောက်ကတော့ 'ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အကြုံရဆုံး မေးခွန်းပဲ' ဆိုတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ဖြစ်နေတယ်။
"ဘယ်သူလဲ။"
"CEO ကန်ဂျင်ဟူး ပါခင်ဗျ။"
"..."
ဒါကတော့ တွေဝေဖို့ အကြောင်းရင်း ရှိတာပဲ။
နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ကင်မ်ဆောင်ချူက ဖုန်းကို ချက်ချင်းပဲ ကိုင်လိုက်တယ်။
"ဟဲလို၊ CEO ကန်ဂျင်ဟူး။ ဘာကိစ္စရှိလို့ပါလဲခင်ဗျ။"
***
ကျွန်တော် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ကင်မ်ဆောင်ချူနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တယ်။
"အစိုးရရုံးစိုက်ရာမှာ လာတွေ့လိုက်ရင်လည်း ရသားနဲ့။"
"မလိုပါဘူး။ အဲဒီမှာ မျက်လုံးတွေ အရမ်းများလွန်းတယ်။ အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ သတင်းမီဒီယာတွေဆီ ပေါက်ကြားသွားရင် အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေ ထွက်လာနိုင်လို့ပါ။"
အစိုးရယာဉ်ကို မသုံးဘဲ ကိုယ်ပိုင်ကားနဲ့ လာတာ၊ ပြီးတော့ အဓိကဝင်ပေါက်ကနေ မဝင်ဘဲ မြေအောက်ကားပါကင်ကနေ ဓာတ်လှေကားနဲ့ တိုက်ရိုက်တက်လာတာက အဲဒီအတွက်ကြောင့်များလား။
"အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ကြားထဲကနေ အခုလို ကိုယ်တိုင်ကြွလာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
"ရပါတယ်။ ဝန်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောလာမှတော့ အကြောင်းရင်းကောင်းတစ်ခုခု ရှိမှာသေချာတာပဲ မဟုတ်လား။"
သူ့အပြောက အကြောင်းမဲ့သက်သက် ခေါ်လိုက်တာမျိုးဆိုရင်တော့ သူ ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောမျိုး သက်ရောက်နေတယ်။
"သတင်းတွေမှာ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ အစိုးရဘက်ကတော့ ဒီကိစ္စရဲ့ အကြောင်းရင်းကို ဘယ်လိုများ သုံးသပ်ထားပါသလဲ။"
"ဒါက ကျွန်တော်တို့အတွက်လည်း တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေပါ။ သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဗလာဒီဗော့စတော့မှာ ကျင်းပမယ့် ကိုရီးယားနှစ်နိုင်ငံ ဆွေးနွေးပွဲကနေတစ်ဆင့် မြောက်ကိုရီးယားနဲ့ စီးပွားရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေကို ရှေ့ဆက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ။ အဲဒီဆွေးနွေးမယ့် အကြောင်းအရာတွေထဲမှာ ကမ်ဂန်တောင် ခရီးသွားလုပ်ငန်း ပြန်လည်စတင်ရေးကိစ္စလည်း ပါဝင်ပါတယ်။"
"ဒါကြောင့်လည်း အွန်းဆောင်ကမ်ဂန် (Eunsung Kumgang) ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဟန်ဗြောင်ဆွန် (Han Byung-sun) က အဲဒီမှာ ရောက်နေတာပေါ့။"
"ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆွေးနွေးပွဲက ပျက်သွားတော့ မြောက်ကိုရီးယားဘက်က အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားပုံရတယ်။ အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ ကမ်ဂန်တောင်က အဆောက်အအုံတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာရှာနေတာလို့ ကျွန်တော်တို့ ထင်ပါတယ်။ နောက်ပြီး ခေါင်းဆောင်ကင်မ်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကလည်း ကိစ္စအမျိုးမျိုးကြောင့် အတော်လေး ဆိုးရွားနေတယ်လို့လည်း ကြားသိရပါတယ်..."
တက်ဂယူ က ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
"သူ့ကြောင့်လို့ပဲ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ပါတော့။ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။"
နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ကင်မ်ဆောင်ချူက လက်ကာပြလိုက်တယ်။
"အာ... မဟုတ်ရပါဘူး၊ အဲဒီလိုတော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြောက်ကိုရီးယားဘက်က တိုက်ရိုက်တော့ မပြောသေးဘူး။ သူတို့က ခင်ဗျားဆီကနေ တောင်းပန်စကား ဒါမှမဟုတ် နောင်တရတဲ့ အမူအရာမျိုးကို မျှော်လင့်နေပုံရပါတယ်။"
"ကျွန်တော် တောင်းပန်လိုက်ရင် ဒီကိစ္စတွေ ပြေလည်သွားမှာတဲ့လား။"
နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ကင်မ်ဆောင်ချူက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်တယ်။
"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့က သူတို့ဆွဲခေါ်ရာနောက်ကို ပါသွားရုံပဲ ရှိပါလိမ့်မယ်။"
"အစိုးရက နာဂျင်-ခါဆန် (Najin-Khasan) စီမံကိန်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ ရထားလမ်းနဲ့ ရေနံ ပိုက်လိုင်း ဆက်သွယ်ရေး စီမံကိန်းကို ရှေ့ဆက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။"
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကြောင့် သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ရင်ထဲက စိုးရိမ်ချက်ကို ထုတ်ပြောလာတယ်။
"လက်ရှိအခြေအနေမှာဆိုရင်တော့ ဒါတောင် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် သံသယဝင်မိနေပါပြီ။"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
"မြောက်ကိုရီးယားဘက်က လုပ်ငန်းအဆင့် တာဝန်ရှိသူတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံပြီး စကားပြောချင်ပါတယ်။ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိမလား။"