ဟယ်လိုဝင်းနေ့။
မိုးရွာမလားလို့ စိတ်ပူခဲ့ပေမဲ့ ရာသီဥတုက အလွန်သာယာနေသည်။
အိမ်တစ်ခုလုံးကို ဟယ်လိုဝင်းအပြင်အဆင်မျိုးစုံနဲ့ အလှဆင်ထားပြီး ဥယျာဉ်ထဲမှာတော့ ရိုးရှင်းတဲ့ မုန့်နဲ့ အဖျော်ယမကာတွေ တည်ခင်းထားတဲ့ စားပွဲတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားသည်။ ဧည့်ခန်းထဲက မှန်တံခါးကြီးတွေကို အကုန်ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ဥယျာဉ်နဲ့ ဧည့်ခန်းက တစ်ဆက်တည်းဖြစ်သွားသည်။
ဧည့်ခံပွဲကို အမြဲဦးစီးလေ့ရှိတဲ့ တက်ဂယူ ကတော့ အလုပ်သမားတွေကို အသေးစိတ်ညွှန်ကြားရင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ပြသနေသည်။
သူက တခြားသူတွေအတွက်ပါ ဝတ်စုံတွေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားသေးတယ်။ ကျွန်တော့်ဝတ်စုံလည်း အဲဒီထဲမှာ ပါဝင်သည်။
“ဒါက ဘာလဲ။”
“Royal Fish and Chips ဝန်ထမ်းဝတ်စုံလေ။ မမ နဲ့ တွဲဝတ်ရမယ့် စုံတွဲဝတ်စုံလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။”
စားပွဲထိုးဝတ်စုံနဲ့ တွဲဝတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့အတိုင်း ဒါကလည်း ပန်းရောင်အခြေခံပဲ။ ဒီခေတ်နောက်ကျနေတဲ့ ကြိုးသိုင်းဘောင်းဘီနဲ့ လည်စည်းဖဲကြိုးက ဘာလဲဟ။
ဒီဇိုင်းက အရမ်းကို အဆင်မပြေဖြစ်နေလို့ မဝတ်ဘဲနေလို့ရမလားလို့ မေးမလို့ရှိသေး၊ စားပွဲထိုးဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ မမ က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို တွဲလိုက်ပြီး အေးစက်စက် လေသံနဲ့ ပြောတယ်။
“ဝတ်လိုက်။ အခုချက်ချင်း။”
“…ဟုတ်ကဲ့။”
ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ Royal Fish and Chips ဝန်ထမ်းဝတ်စုံကို ဝတ်လိုက်ရတယ်။
တက်ဂယူ က ကိုယ်ပိုင်ဝတ်စုံ မပြင်ဆင်နိုင်တဲ့သူတွေအတွက်လည်း ကိုစပလေး (Cosplay) ဝတ်စုံတွေကို ပြင်ဆင်ပေးထားတယ်။ ထောင့်တစ်နေရာမှာတော့ အထူးပြုလုပ်ချက် (Special Effects) အဖွဲ့တွေနဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့ မိတ်ကပ်ပညာရှင်နှစ်ယောက်က လိုအပ်တဲ့သူတွေကို မိတ်ကပ်ပြင်ပေးဖို့ အသင့်စောင့်နေကြတယ်။
“သူတို့ကို ငှားဖို့ အရမ်းခက်တယ်။ ဟယ်လိုဝင်းနေ့ဆို သူတို့ဈေးနှုန်းက ဆယ်ဆလောက် ခုန်တက်သွားတာ။”
ဒီလောက်ထိဆိုရင် ဟယ်လိုဝင်းကို အမျိုးသားနေ့ထူးနေ့မြတ်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ရတော့မလား။
နေဝင်သွားပြီး ပါတီစတင်တဲ့အခါ ကုမ္ပဏီက လူတွေနဲ့ တခြားရင်းနှီးသူတွေ ရောက်လာကြတယ်။
သူငယ်ချင်းတွေထဲကတော့ မင်ယောင်းနဲ့ ဂျောင်အီလ် ကို ဖိတ်ထားတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က အိမ်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေကြတယ်။
“ဝါး! မင်း အိမ်မှာ ပါတီလုပ်တော့တာပေါ့!”
မင်ယောင်းက စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ပြောတယ်။
“ငါတို့ တကယ်ပဲ ဒီနေရာမှာ ရှိနေလို့ ရတာလား။”
“ဘာလို့ မရရမှာလဲ။”
ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေတဲ့ ဂျောင်အီလ် က လန့်သွားတယ်။
“အို! ရှင်းယူရီ!”
“မင်္ဂလာပါ ဆွန်ဘေးနင်းတို့။”
ယူရီ က နတ်သမီးပုံစံ ဝတ်ထားတယ်။ သူမက အဖြူရောင် တိုဂါဝတ်ရုံပုံစံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောဘက်မှာတော့ လိပ်ပြာတောင်ပံကြီးတွေ တပ်ထားတယ်။
သူမရဲ့ ရွှေရောင်ဆိုးထားတဲ့ ဆံပင်နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ ကိုစပလေးပဲ။
“အဲဒီဝတ်စုံကို ဘယ်ကရတာလဲ။”
“တက်ဂယူ အိုပ္ပါက ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် လိုက်ဖက်မယ်ဆိုပြီး တစ်စုံစီ ပို့ပေးတာပါ။”
“…”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌက သူ့ဝန်ထမ်းတွေကို ဒီလောက်ထိ ဂရုစိုက်တာကိုး။
“ကြိုဆိုပါတယ်။”
“အာ၊ အွန်နီ!”
မမ နဲ့ ယူရီ တို့က ဝမ်းသာအားရ လက်ချင်းတွဲလိုက်ကြတယ်။
“ဝါး! အွန်နီ၊ အရမ်းလှတာပဲ!”
“ကျေးဇူးပါ။ အဲဒီဝတ်စုံကလည်း ယူရီ နဲ့ အရမ်းလိုက်တာပဲ။”
ရောက်လာသမျှလူတိုင်းက မမ ရဲ့ ဝတ်စုံကို မှတ်မိကြပြီး ချီးကျူးစကားဆိုဖို့ ဝန်မလေးကြဘူး။
“အာ! အဲဒါ ကြော်ငြာထဲက ဝတ်စုံမလား။”
“ကျွန်တော် အဲဒီကြော်ငြာကို အရမ်းကြိုက်တာ။”
“အဲဒီတုန်းကအတိုင်းပဲ လုံးဝမပြောင်းလဲဘူးနော်။”
အဲဒီလိုပြောတိုင်း မမ က ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူမရဲ့အကြည့်ကို သတိထားပြီး ရှောင်လိုက်ရတယ်။
ယူရီ က စားပွဲပေါ်က ဝိုင်တွေကို မြင်တော့ အံ့အားသင့်သွားတယ်။
“ဝါး! ဒါ တန်ဖိုးကြီးဝိုင်တွေပဲ။ သောက်လို့ရတာလား။”
“ရတာပေါ့။ အကုန်သောက်လိုက်။”
ကျွန်တော့်ဆီမှာ လက်ဆောင်အဖြစ်ရထားတဲ့ ဝိုင်တွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ သိပ်မသောက်ဖြစ်ဘူး။ အချို့ဆိုရင် ဝမ်သန်းနဲ့ချီ တန်ဖိုးရှိပေမဲ့ ဒီလိုနေ့မျိုးမဟုတ်ရင် ဘယ်တော့သောက်မှာလဲ။
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဂျောင် ဂီဟုန်း က Lost Fantasy ထဲက သန့်ရှင်းသောစစ်သည် (Holy Knight) ပုံစံ၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဂျူဟျွန်းဂျောင်ကတော့ ယဇ်ပုရောဟိတ်မ (Priestess) ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတယ်။ ဒီဝတ်စုံတွေကိုလည်း တက်ဂယူ ကပဲ အထူးမှာယူချုပ်လုပ်ပေးထားတာ။
အရည်အသွေးက အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဂိမ်းထဲကနေ တကယ်ထွက်လာသလိုပဲ။
ဆန်းယော့ဆွန်ဘေးက သူနဲ့တွဲနေတာ လအနည်းငယ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ သူ့ရည်းစားနဲ့အတူ ရောက်လာတယ်။ သူမကတော့ ထွက်ပေါ်စ ရုပ်ရှင်မင်းသမီးသစ်တစ်ယောက်ပဲ။
သူမက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ ဝမ်းသာသွားတယ်။
“မင်္ဂလာပါ CEO ကန်ဂျင်ဟူး။ ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ တွေ့ချင်နေတာပါ။”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
“ဓာတ်ပုံတစ်ပုံလောက် ရိုက်လို့ရမလားရှင်။”
နာမည်ကြီးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဓာတ်ပုံတွဲရိုက်ဖို့ တောင်းဆိုတာက အခုတော့ သိပ်ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘူး။
ဝတ်ရုံတွေ၊ မျက်နှာဖုံးတွေ ဝတ်ထားသူတွေ၊ ဇွန်ဘီမိတ်ကပ်ပြင်ထားသူတွေ၊ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကောင်တွေ၊ အိမ်ဖော်ဝတ်စုံတွေနဲ့ လူအမျိုးမျိုးပဲ။ ဟယ်လိုဝင်းဖြစ်လို့လားမသိဘူး၊ ဘယ်သူမှ ကိုစပလေး ဝတ်ဖို့ မတွန့်ဆုတ်ကြဘူး။
အန်းနီကီ၊ ယန်ဟာနာနဲ့ မင်ဟေယောင်းတို့ကတော့ Lost Fantasy ထဲက ဇာတ်ကောင်တွေပုံစံ ဝတ်ထားကြတယ်။ အလစ်အငိုက်သမား (Rogue)၊ ဆင့်ခေါ်သူ (Summoner) နဲ့ ကဗျာဆရာ (Bard) တို့ပေါ့။
StormCon အကြောင်း ပြောတိုင်း Deadline ကြောင့် မသွားလိုက်ရတဲ့ မင်ဟေယောင်းက ငိုတော့မလိုမျက်နှာနဲ့ တက်ဂယူ ရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး ပြောတယ်။
“န-နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ကျွန်မကို မဖြစ်မနေ ခေါ်သွားရမယ်နော်။ အဲဒီမတိုင်ခင် အလုပ်တွေကို အပြီးသတ်ထားလိုက်မယ်။”
ဒဏ္ဍာရီလာ StormCon ကို ကိုယ်တိုင်မမြင်လိုက်ရတဲ့အတွက် သူမ စိတ်မကောင်းဖြစ်တာ နားလည်ပေးလို့ရတယ်။
သူမက အရမ်းစိတ်ပျက်သွားတဲ့အတွက် အမြဲတမ်း အချိန်မီရေးနေကျအလေ့အထကိုတောင် ချိုးဖောက်ပြီး သွားကိုက်ခဲရင်းနဲ့ အခန်းတစ်ခန်းစာလောက် ကြိုတင်ရေးထားနိုင်အောင် ကြိုးစားခဲ့ရတယ်။
Deadline မမီတဲ့ စာရေးဆရာကို ကြိုးစားတဲ့သူ ဖြစ်သွားအောင် ပြောင်းလဲပေးလိုက်တာ! ဒါက အို တက်ဂယူ ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုများလား။
ဟျွန်းဂျူ-မမ က ဟင်နရီနဲ့အတူ ဂီယွန်းကို ခေါ်လာတယ်။ ဂီယွန်းက ဖရုံသီးဦးထုပ်နဲ့ ဝတ်ရုံဝတ်ထားပြီး ဟင်နရီကတော့ ဒရက်ကျူလာ (Dracula) ပုံစံ ဝတ်ထားပေမဲ့ ဟျွန်းဂျူ-မမ ကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ။
သူမကတော့ ဝတ်စုံဝတ်ဖို့ စိတ်မဝင်စားပုံပဲ။
တက်ဂယူ က သူ့အစ်မကို ပြောတယ်။
“ပါတီရဲ့ အယူအဆကို မကြားမိဘူးလား။ ဟိုဘက်သွားပြီး ဝတ်စုံလဲ၊ မိတ်ကပ်ပြင်လိုက်။”
“အလုပ်ရှုပ်တယ်။”
“ဒါဆိုရင် အနည်းဆုံး ဒါလေးတော့ ဝတ်ထား။”
တက်ဂယူ ကမ်းပေးလိုက်တာက ကြောင်နားရွက် ခေါင်းစည်းလေး။ ဟျွန်းဂျူ-မမ က သူ့မောင်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။
“မင်း စနောက်နေတာလား။”
အဲဒီအခါ ဟင်နရီက နူးညံ့စွာ ပြောတယ်။
“ဝတ်ကြည့်လိုက်ပါ။ ပါတီပိုင်ရှင်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာသင့်ပါတယ်။”
မမ ကလည်း ဝင်ပြောတယ်။
“ဟုတ်တယ်လေ! ကျွန်မတောင် ဒီဝတ်စုံကြီး ဝတ်ထားရတာ!”
“…”
ဟျွန်းဂျူ-မမ က အဲဒီအချက်ကိုတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူမလည်း မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ ခေါင်းစည်းကို တပ်လိုက်ရပြီး တက်ဂယူ က အံ့ဩသွားတယ်။
“အို! ကျွန်တော့်အစ်မလေးက ချစ်စရာလေးပဲ။”
“ပါးစပ်ပိတ်ထား။”
သူမနဲ့ မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုလိုက်ဖက်နေတယ်။ ဟျွန်းဂျူ-မမ က တကယ်ပဲ ကြောင်မျက်နှာလေးနဲ့လေ။
“အာ! အမြီးလေးပါ တပ်ကြည့်ပါလား မမ။”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားလို့ ပြောနေတယ်လေ!”
သူ ဆဲခံရတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ။
ဟင်နရီ စိတ်ပျက်သွားသလိုပဲ… ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်စိတ်ကူးယဉ်တာလား။
လူတွေနဲ့ နှုတ်ဆက်နေရင်းနဲ့ မမ ကို မတွေ့မိတော့ဘူး။ ခဏအကြာမှာ သူမ ပြန်ရောက်လာတော့ မျက်နှာက နီရဲနေတယ်။ သူမ လက်ထဲက ဝိုင်ကိုလည်း တကျိုက်ပြီးတကျိုက် သောက်နေတယ်။
ရှက်တာကို ဖုံးကွယ်ဖို့ မြန်မြန်မူးအောင် လုပ်နေတာလား။
“အရမ်းသောက်နေတာမဟုတ်ဘူးလား။”
“အာ၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီလောက်ထိ ဖြစ်လာမှတော့ ကျွန်မပဲ ဝန်ဆောင်မှုပေးပါ့မယ် ဂျင်ဟူး။”
“ဟင်?”
မမ က ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြပြီး အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
“ကြိုဆိုပါတယ်၊ ဖောက်သည်ကြီး။ ဘာများ မှာယူချင်ပါသလဲ။”
ကျွန်တော်လည်း ရုတ်တရက် အံ့ဩသွားပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“အဲ၊ အင်း။ ဘာတွေရလဲ။”
“ဖောက်သည်ကြီး လိုချင်တာ အကုန်ရပါတယ်။”
“…”
အကုန်လား? ဒါဆိုရင်တော့…?
ကျွန်တော့်စိတ်ကူး မဆုံးခင်မှာပဲ မမ က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆိတ်လိုက်တယ်။
“မကောင်းတာတွေ မတွေးနဲ့။”
“…ဟုတ်ကဲ့။”
ကျွန်တော်တို့ သီချင်းနားထောင်ရင်း၊ အရက်သောက်ရင်း၊ အတူတူ စားသောက်ကြတယ်။ လူတိုင်း ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောစကားပြောနေကြတာကို မြင်ရတော့ ကျွန်တော်လည်း ပျော်ရွှင်မိတယ်။
ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာနိုင်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးက ကိုယ်ချစ်ခင်ရတဲ့သူတွေနဲ့ ဒီလိုအချိန်တွေကို အတူတူ ကုန်ဆုံးနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား။
အထူးသဖြင့်၊ မမ ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံတွေကို အများကြီး မြင်ခွင့်ရတာပေါ့။
ညနေပိုင်းက စတင်တဲ့ ပါတီက သန်းခေါင်ယံလောက်မှာ ပြီးဆုံးသွားတယ်။
အရက်သောက်ထားတဲ့သူတွေက အိမ်ပြန်ဖို့အတွက် ကိုယ်ပိုင်ကားမောင်းသူတွေကို ခေါ်လိုက်ကြတယ်။ ဆန်းယော့ဆွန်ဘေးက ခေါင်းခါရင်း သူ့ကားထဲကို တက်သွားတယ်။
“အခုခေတ်မှာ ကိုယ်တိုင်မောင်းစရာမလိုတော့တဲ့ အော်တိုမောင်းစနစ်တွေ ရှိနေပေမဲ့ အရက်သောက်ပြီးရင်တော့ မောင်းလို့မရဘူးဆိုတဲ့ ဥပဒေက ရှိနေတုန်းပဲ။ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ လောကကြီးပဲ။ အမေရိကန်မှာတော့ ပြည်နယ်အလိုက် ဥပဒေတွေကို ပြင်ဆင်နေကြပြီလို့ ကြားတယ်၊ ကိုရီးယားကရော ဘယ်တော့မှ ပြင်မှာလဲ။ ဒီနိုင်ငံက နိုင်ငံရေးသမားတွေက ဘာမှလုပ်တာမဟုတ်ဘူး။”
“ခင်ဗျား မူးနေပြီထင်တယ်၊ နိုင်ငံရေးသမားတွေကို လိုက်ဆဲနေတာကိုး။”
“ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ကျွန်တော်က သတိရှိနေချိန်မှာတောင် သူတို့ကို ဆဲနေကျပါကွာ။”
ဧည့်သည်တွေကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ အခန်းထဲပြန်ဝင်လာကြတယ်။
မမ က အရက်အနည်းငယ်မူးနေပုံရပြီး ကုတင်စွန်းမှာထိုင်ကာ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းနေတယ်။ ဘာသီချင်းလဲဆိုတာ နားစွင့်ကြည့်လိုက်တော့ တခြားမဟုတ်ဘူး၊ Royal Fish and Chips ကြော်ငြာထဲက တေးသွားပဲ။
သူ တကယ်ကို မူးနေပြီ။
မမ က နှုတ်ခမ်းလေးဆူလိုက်ပြီး…
“ဟူး၊ လူတွေတော့ ငါ့ကို ဒီအကြောင်းနဲ့ပဲ အချိန်အတော်ကြာ စတော့မှာပဲ။ ဒီဝတ်စုံကြီးနဲ့ လူတွေရှေ့မှာ ရပ်နေရတာ ဘယ်လောက်တောင် ရှက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိရဲ့လား။”
“ဒါပေမဲ့ မမက ကျွန်တော့်အတွက် ဝတ်ပေးခဲ့တာလေ။”
“ခင်ဗျား ဝတ်စေချင်မှန်း ငါသိလို့ ဝတ်ပေးတာပေါ့။”
သူမ ရှက်တာကို သည်းခံပြီး ကျွန်တော့်အတွက် ဝတ်ပေးခဲ့တာပေါ့လေ။
မမ က အသာအယာပြုံးပြီး ပြောတယ်။
“ဂျင်ဟူး၊ ခင်ဗျားကို ကျွန်မ ဘယ်လောက်ထိ ချစ်လဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိမှာမဟုတ်ဘူး။”
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခိုက်မှာပဲ ကျွန်တော့်ရင်ခုန်သံတွေ မြန်ဆန်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ရည်းစားက တကယ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို အသာပွတ်သပ်ပေးလိုက်တယ်။ သူမ အသက်ရှူတိုင်း သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းကနေ ဝိုင်နံ့သင်းသင်းလေးတွေ ထွက်လာတယ်။
“ဒီဝတ်စုံက မမနဲ့ အရမ်းလိုက်တာပဲ။ တကယ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းပြီး ပိုတောင်နုသွားသလိုပဲ။”
“ဟွန်း၊ လိမ်မပြောနဲ့။”
မမ က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပေမဲ့ မကြိုက်တဲ့ပုံတော့ မပေါ်ပါဘူး။ လှတယ်လို့ ပြောတာထက် ပိုနုသွားတယ်လို့ ပြောတာကို သူ ပိုသဘောကျပုံရတယ်။
“တစ်ခါဝတ်ပြီးပြီဆိုတော့ ဒီဝတ်စုံကို လွှင့်ပစ်လိုက်တော့နော်။ ကြားလား။”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်ပဲ စနစ်တကျ သိမ်းထားလိုက်ပါ့မယ်။”
အဲဒါကို ကောင်းကောင်းသိမ်းထားပြီး နောက်တစ်ခါကျရင်လည်း သူ့ကို ပြန်ဝတ်ခိုင်းဦးမှ။
***
ကျွန်တော် အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ဖြစ်တဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဖို့ ရောက်လာခဲ့တယ်။
လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအချို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ခဏစောင့်နေလိုက်တဲ့အခါ မျက်မှန်တပ်ထားတဲ့ အသက်အရွယ်ရ အမျိုးသားတစ်ယောက် ဝင်လာတယ်။
ဂျောင်အီလ် က ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်တယ်။
“ကြာပြီနော်၊ hubae-nim (အငယ်တန်းလေး)။”
“နေကောင်းပါရဲ့လားခင်ဗျာ။”
“ကောင်းပါတယ်။ မင်းအကြောင်းကို နေ့တိုင်းလိုလို ကြားနေရတယ်။ ဒီကြားထဲမှာ အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။”
အရင်ကနဲ့ သိပ်မထူးခြားတဲ့ တွေ့ဆုံမှုတစ်ခုပါပဲ။ တစ်ခုကွာခြားတာကတော့ ဒီနေရာက ထိန်းသိမ်းရေးစခန်း ဖြစ်နေတာပါပဲ။
သူက အမြဲတမ်း ဝတ်စားဆင်ယင်မှု သပ်ရပ်ပြီး ဝတ်စုံနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့သူတစ်ယောက်အဖြစ် နာမည်ကြီးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ သူက သက်သောင့်သက်သာနဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အဝတ်အစားကို ဝတ်ထားတယ်။ အပြာရောင်အင်္ကျီရင်ဘတ်မှာ နာမည်ပြားလိုမျိုး ဂဏန်းနံပါတ်တစ်ခု ချုပ်ထားတယ်။
ကျွန်တော် ဒီလောက်နောက်ကျမှ လာတွေ့ရတာက ဂျောင်အီလ် က လူထုအမြင်ကို ကြောက်ပြီး တစ်ဦးချင်း တွေ့ဆုံတာကို ရှောင်နေလို့ပါ။
အခုတော့ နည်းနည်း ငြိမ်သက်သွားပေမဲ့ သူ အဖမ်းခံရတဲ့အချိန်တုန်းကတော့ တစ်နိုင်ငံလုံး အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
အကြောင်းရင်းကလည်း ခိုင်လုံပါတယ်။ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် နဲ့ Seosung SB တို့ကို ပေါင်းလိုက်ရင် စတော့ဈေးကွက်မှာ စာရင်းဝင်ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ စုစုပေါင်းဈေးကွက်တန်ဖိုးရဲ့ ထက်ဝက်နီးပါး ရှိနေတာကိုး။
အဲဒီလို ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုရဲ့ အကြီးအကဲ အဖမ်းခံရတဲ့အခါ လူထုအမြင်တွေက ကွဲပြားသွားခဲ့တယ်။
ဒီလိုအခြေအနေမှာ ကျွန်တော်တို့လို စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေက သူ့ကို တန်းစီပြီး လာတွေ့နေရင် လူတွေက ဘယ်လိုများ ထင်ကြမလဲ။
သူရော ကျွန်တော်ပါ ဂရုစိုက်ရမယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သတင်းဖြစ်နေလို့ပါ။ ပြီးတော့ အမြဲတမ်းလိုပဲ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်များနေကြတယ်။
ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းမှာ နေရတဲ့သူက ဘာတွေများ အလုပ်များစရာရှိမလဲလို့ ထင်နိုင်ပေမဲ့ တခြားဥက္ကဋ္ဌတွေလိုပဲ သူက အကျဉ်းထောင်ထဲကနေပဲ သူ့လုပ်ငန်းတွေကို စီမံခန့်ခွဲနေတာပါ။
“ဒီမှာ နေရတာ သည်းခံနိုင်ရဲ့လားခင်ဗျာ။”
“အဆင်ပြေပါတယ်။ အစကတော့ ခက်ခဲပေမဲ့ အခုတော့ အတော်လေး အသားကျသွားပါပြီ။ ဒီအတိုင်း ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်ကို စားကောင်းအိပ်ပျော်နေတာပါ။”
သူ့မျက်နှာက နောက်ဆုံးအကြိမ် ကျွန်တော်တွေ့ခဲ့တာထက် ပိုကောင်းနေလို့ ဒါက လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ရတယ်။
တိုးတက်သော အဖွဲ့အစည်းအချို့ ထောက်ပြထားသလိုပဲ သူက တခြားအကျဉ်းသားတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အဆမတန် သက်သောင့်သက်သာ နေနေရတာပါ။ ကိုယ်ပိုင် ရေနံ နဲ့ ရေချိုးခန်း ရှိနေတာတင်ကို ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းတစ်ခုအတွက် မယုံနိုင်စရာ အခွင့်အရေးပါ။ ဒါတင်မကသေးဘဲ စနေ၊ တနင်္ဂနွေကလွဲရင် ကျန်တဲ့နေ့တိုင်းမှာ သူ့ရှေ့နေနဲ့ သီးသန့်နေရာတစ်ခုမှာ တွေ့ဆုံခွင့်ရနေတယ်။
ပိုက်ဆံအများကြီးရှိရင် အဖမ်းခံရပြီးရင်တောင် ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးစုံကို ခံစားနိုင်တာမျိုးပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းက ဘယ်လောက်ပဲ သက်သောင့်သက်သာရှိပါစေ၊ မြေအောက်ခန်းလေးနဲ့မှ ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား။ ဒီဘဝမှာ ခွေးချေးကွင်းထဲ လူးလှိမ့်နေရတာကမှ ပိုကောင်းသေးတယ်၊ စစ်တပ်ထဲမှာ နေရတာထက်စာရင်တော့ ဂိုရှီဝန် (ကျောင်းသားအဆောင်) မှာနေရရင်တောင် လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ နေရတာက ပိုကောင်းပါတယ်။
ဂျောင်အီလ် က နောက်ပြောင်သလိုနဲ့ ပြောတယ်။
“ကျွန်တော် စိတ်ကို အေးအေးထားဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ။ တခြားဥက္ကဋ္ဌတွေအားလုံးလည်း တစ်ခါလောက်တော့ ဒီကို ရောက်ဖူးကြတာပဲ မဟုတ်လား။”
ထိန်းသိမ်းရေးစခန်း ဒါမှမဟုတ် အကျဉ်းထောင်ဆိုတာ လူအများစုက သူတို့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဘယ်တော့မှ ဆက်သွယ်ရတော့မှာ မဟုတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။ ပြင်းထန်တဲ့ ရာဇဝတ်မှု မကျူးလွန်သရွေ့တော့ များသောအားဖြင့် ငွေဒဏ် ဒါမှမဟုတ် ဆိုင်းငံ့ပြစ်ဒဏ်နဲ့ပဲ ပြီးသွားတတ်ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒါက ဥက္ကဋ္ဌတွေကတော့ တစ်ကြိမ်လောက်တော့ လာလည်တတ်တဲ့ နေရာမျိုးလည်း ဖြစ်နေပြန်တယ်။ Hwaahn Group ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ၊ SSK Group ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ၊ သူတို့အားလုံးလည်း ထောင်ကျဖူးကြတာပဲ။
သူတို့လည်း တခြားသူတွေလိုပဲ စစ်တပ်ထဲ သွားသင့်တာ။
“ကျွန်တော်လည်း အရင်က မဖတ်ဖြစ်တဲ့ စာအုပ်တွေကို ဖတ်ဖြစ်နေတယ်။”
“ဘာစာအုပ်တွေ ဖတ်နေတာလဲခင်ဗျာ။”
“The Count of Monte Cristo (မွန်တီခရစ္စတိုမြို့စား) ကို ပြန်ဖတ်နေတာ။”
“ထွက်ပြေးဖို့ ကြံစည်နေတာလား။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဂျောင်အီလ် ရယ်မောလိုက်တယ်။
“အချိန်ရှိတုန်းဆိုပြီး မူရင်းဘာသာစကားနဲ့ ဖတ်နေတာပါ။ ခက်ခဲတယ်၊ ကြာပြီလေ။”
ငယ်ငယ်ကတည်းက ပညာသင်ကြားခဲ့ရလို့ သူက အင်္ဂလိပ်စာတင်မကဘဲ ပြင်သစ်နဲ့ စပိန်ဘာသာစကားတွေကိုလည်း ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ သိရတယ်။
စကားပြောဖို့အတွက် စကားပြန်သုံးလို့ရပေမဲ့ မူရင်းစာသားကို ဖတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကတော့ အားကျစရာကောင်းပါတယ်။
“တရားစီရင်မှုက ဘယ်လိုဖြစ်လာမယ်လို့ ထင်ပါသလဲ။”
“ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ သမ္မတအိမ်တော်ဘက်ကလည်း အလျှော့ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။”
သူ့ကို ဖမ်းမိတဲ့အထိ လုပ်ထားပြီးမှတော့ သူတို့လည်း အလွယ်တကူ နောက်ဆုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဂျောင်အီလ် ကတော့ လက်ရှိမှာ သူ့ရဲ့ အတိတ်က လုပ်ရပ်တွေအတွက် တာဝန်တွေကို ကွယ်လွန်သွားတဲ့ သူ့ဖခင်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေဆီ ပုံချပြီး ပြစ်ဒဏ်ပေါ့အောင် လုပ်တဲ့ နည်းဗျူဟာကို သုံးနေတယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ချယ်ဘိုး (သူဌေး) တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ လူထုနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရောနှောနေထိုင်တဲ့ ဖော်ရွေတဲ့ပုံစံရှိပြီး ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် နဲ့ ဘက်ထရီကဏ္ဍတွေမှာ တောင်ကိုရီးယားကို ကျွေးမွေးနေတယ်လို့တောင် ပြောရလောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ တိုးတက်မှုကို ပြသနေလို့ပါ။
ဒီအချက်ကြောင့် အလုပ်အကိုင်တွေ အများကြီး ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့ပြီး ကမ္ဘာ့စီးပွားရေး ကျဆင်းမှု စိုးရိမ်ချက်တွေ ရှိနေပေမဲ့ ကိုရီးယားစီးပွားရေးက ဆက်လက်တိုးတက်နေတာပါ။
လူထုအမြင်က ဂျောင်အီလ် ကို ပြန်လွှတ်ပေးဖို့ ၇ ပုံ ၃ ပုံလောက်အထိ ထောက်ခံနေကြတယ်။ အတိုက်အခံပါတီတွေကလည်း ကိုရီးယားရဲ့ စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှာ သူလုပ်ဆောင်ခဲ့တာတွေနဲ့ စီးပွားရေးအပေါ် သက်ရောက်နိုင်တဲ့ ဆိုးကျိုးတွေကို ထောက်ပြပြီး သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီယုတ္တိက ဆင်းရဲပြီး အာဏာမရှိတဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေပဲ ဥပဒေကို လိုက်နာရမယ်၊ ဥက္ကဋ္ဌတွေကတော့ ဘာရာဇဝတ်မှုပဲ ကျူးလွန်ကျူးလွန် အမြဲတမ်း လွှတ်ပေးရမယ်လို့ ဆိုလိုနေတာပဲ။
အဲဒီယုတ္တိအတိုင်းဆိုရင် ကျွန်တော်က လူသတ်မှုကျူးလွန်ရင်တောင် လွှတ်ပေးရမလား။
ဂျောင်အီလ် က ခါးသီးတဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ပြလိုက်တယ်။
“ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး ထွက်ချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့… ကျွန်တော် အခု တစ်ခုတည်းကိုပဲ တွေးနေတယ်။”
“ဘာကိုလဲခင်ဗျာ။”
“The Count of Monte Cristo ဝတ္ထုရဲ့ နောက်ဆုံးစာကြောင်းပါ။ သိထားသေးလား။”
ကျွန်တော် အသာရယ်မောပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
“စောင့်ဆိုင်းပါ၊ မျှော်လင့်ပါ။”