ArcIT ၏ အဓိကဖောက်သည်များသည် ဥရောပတွင် ရှိကြသည်။
ယခုအချိန်အထိပင် ကယ်လီဖိုးနီးယား ပြန်လည်ထူထောင်ရေးစီမံကိန်းနှင့် ဆမ်မန်ဂွမ်း (Saemangeum) ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်များကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒီဇိုင်းဝန်ဆောင်မှုဖောက်သည် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ဥရောပကုမ္ပဏီများနှင့် အစိုးရများပင် ဖြစ်သည်။ ယခင်က အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်နေခဲ့ကြသော်လည်း အကယ်၍ "သဘောတူညီချက်မရှိဘဲ Brexit ဖြစ်ပေါ်လာမည်" ဆိုပါက ကျွန်ုပ်တို့အနေဖြင့် တိုက်ရိုက်ထိခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။
ဤပြဿနာကြောင့် ကုမ္ပဏီစီမံခန့်ခွဲမှုအဖွဲ့၏ သဘောထားများမှာ လန်ဒန်မှ ထွက်ခွာသင့်သည်ဟု ယူဆသူများနှင့် ဆက်နေသင့်သည်ဟု ယူဆသူများအကြား ကွဲပြားနေခဲ့သည်။ ထွက်ခွာမည်ဆိုလျှင်ပင် မည်သည့်နေရာသို့ သွားရောက်သင့်သနည်းဆိုသည့်အချက်အပေါ်တွင်လည်း အမြင်များ ကွဲပြားလျက်ရှိသည်။
ဥက္ကဋ္ဌ ပီတာ ကတ်ဆူယို က ဤသို့ဆိုသည်။
“ဗြိတိန်ရဲ့ မသေချာမရေရာမှုတွေက အရမ်းများလွန်းတယ်။ အခုအချိန်မှာ ဂိုဒေါင်ပိုင်ရှင်တွေပဲ ပိုက်ဆံရနေတယ်ဆိုတဲ့ စကားတွေတောင် ထွက်နေပြီ။ EU ကနေ ကုန်ပစ္စည်းတွေ တင်သွင်းနေတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက ဂိုဒေါင်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ပစ္စည်းတွေကို သိုလှောင်ထားကြတယ်။ ဗြိတိန်ကနေ ကုန်ပစ္စည်းတွေ တင်သွင်းတဲ့ ပြင်သစ်နဲ့ ဂျာမန်ကုမ္ပဏီတွေအတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ အနာဂတ်စီးပွားရေးဗျူဟာတွေကို ရေးဆွဲနေတာကတင်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပါဘူး။”
စီးပွားရေးလောကတွင် မသေချာမရေရာမှုသည် အမုန်းဆုံးအရာဖြစ်သည်။
အဆိုးရွားဆုံးအခြေအနေကို ကြိုသိနေရမည်ဆိုလျှင်ပင် ကျွန်ုပ်တို့အနေဖြင့် သင့်လျော်သလို တုံ့ပြန်နိုင်ဦးမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သို့ဖြစ်လာမည်မှန်း မသိရသည့်အတွက် ဘာမှလုပ်မရဘဲ တုံဆိုင်းနေရသည်။
ဤပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘယ်လ်ဂျီယံ၊ နယ်သာလန်၊ ပြင်သစ်နှင့် ဂျာမနီကဲ့သို့သော နိုင်ငံများက ဗြိတိသျှကုမ္ပဏီများကို ဆွဲဆောင်ရန် အမျိုးမျိုးသော အခွင့်အရေးများကို ကမ်းလှမ်းလာကြသည်။
EU သည် ဗြိတိန်၏ အကြီးမားဆုံး ကုန်သွယ်ဖက်ဖြစ်သည်။ Brexit ကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော်လည်း မြောက်အိုင်ယာလန်ပြဿနာတစ်ခုတည်းကိုကြည့်လျှင်ပင် ဖြေရှင်းရမည့် ပြဿနာများစွာ ရှိနေသေးသည်။
ဗြိတိန်ကမူ EU မှ ထွက်ခွာသော်လည်း အကောက်ခွန်သမဂ္ဂအတွင်း ဆက်လက်ရှိနေလိုကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောကြားထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လူများသွားလာမှုကို ပိတ်ပင်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းသွားလာမှုကိုမူ ဆက်လက်ခွင့်ပြုထားရန်ဖြစ်သည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူတို့အတွက် အကျိုးရှိသည်ကို လုပ်ပြီး အကျိုးမရှိသည်ကို ရှောင်ရှားလိုခြင်းဖြစ်သည်။
သဘာဝကျစွာပင် EU က ဤကဲ့သို့ ရွေးချယ်ပြီး အမြတ်ထုတ်လိုသည့် လုပ်ရပ်ကို ငေးကြည့်နေမည် မဟုတ်ပေ။
EU က ဗြိတိန်ကို ဖိအားပေးခဲ့သည်။ အကယ်၍ တစ်ခုတည်းသော ဈေးကွက်အတွင်း ဆက်လက်ရှိနေလိုပါက တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ရမည်ဟု ဆိုကာ ပေါင် ၃၉ ဘီလီယံ ပေးဆောင်ရမည်အပါအဝင် တောင်းဆိုချက်မျိုးစုံကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ဝန်ကြီးချုပ် မေ (May) နှင့် သဘောတူညီမှု ရယူခဲ့သည်။
သို့သော် ဗြိတိသျှ လွှတ်တော်က ထိုသဘောတူညီချက်ကို အရှက်ရဖွယ်ဟုဆိုကာ ပယ်ချခဲ့ပြီး ဝန်ကြီးချုပ် မေမှာ တာဝန်ယူကာ ရာထူးမှ နုတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏နေရာတွင် လန်ဒန်မြို့တော်ဝန်ဟောင်း ဘောရစ် ကိန်း (Boris Kane) က ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် ဆက်ခံခဲ့သည်။
Brexit ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထောက်ခံသူဖြစ်သည့် သူက ဗြိတိန်အတွက် ဆိုးရွားသော သဘောတူညီချက်မျိုး မလုပ်ဆောင်ဟု ကြွေးကြော်ကာ သဘောတူညီချက်မရှိသော Brexit (no-deal Brexit) ကို တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ EU ကမူ နောက်ထပ် ညှိနှိုင်းမှုများ သို့မဟုတ် သက်တမ်းတိုးမှုများ ရှိတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြောကြားထားသည်။
လူတိုင်းက ‘သဘောတူညီချက်မရှိတဲ့ Brexit ကတော့ တကယ်ဖြစ်မလာလောက်ပါဘူး’ ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ထိုအရာက တကယ်ဖြစ်လာမည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
ဤပြဿနာမှာ သုံးနှစ်ကျော်ကြာ ဆွဲငင်နေခဲ့သဖြင့် နိုင်ငံရေးသမားများနှင့် ပြည်သူလူထုပါမကျန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေရုံသာမက လုံးဝစိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေကြပုံရသည်။
လူအများစုက ထိုမဲခွဲဆုံးဖြတ်မှုကို အစကတည်းက ဘာကြောင့်များ ပြုလုပ်ခဲ့သလဲ၊ ဗြိတိန်က တကယ်ပဲ EU ကနေ ထွက်ခွာမှာလားဟု မေးခွန်းထုတ်နေကြသည်။
ဥက္ကဋ္ဌ ကတ်ဆူယို (Katsuyo) က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ သူတို့သာ နောက်တစ်ကြိမ် မဲထပ်ခွဲမယ်ဆိုရင် ရလဒ်က လုံးဝကွဲပြားသွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အချိန်ကို နောက်ပြန်ဆွဲလို့ မရတော့ဘူး။”
ဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်း မေ ပြောခဲ့သလိုပင် Brexit ဆိုသည်မှာ Brexit ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ထက်ပိုပြီး ဘာများ ဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။
သဘောတူညီချက်မရှိသော Brexit သည် ဗြိတိန်အတွက်သာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။
ဗြိတိန်နှင့် EU ၏ စီးပွားရေးပမာဏကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက အကယ်၍ ၎င်းသာ လက်တွေ့ဖြစ်လာခဲ့လျှင် မဲဆန္ဒခံယူပွဲတုန်းကဲ့သို့ပင် ကမ္ဘာ့ဘဏ္ဍာရေးဈေးကွက်ကို ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။
ArcIT ရုံးချုပ်တွင် အစည်းအဝေးများ ဆက်လက်ပြုလုပ်နေစဉ် သတင်းထောက်များက ကျွန်ုပ်သွားလေရာသို့ လိုက်ပါလာကြသည်။
ကျွန်ုပ် Brexit ကို တိကျစွာ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဗြိတိန်၏ အနာဂတ်အတွက် မှန်ကန်သော အဖြေ သို့မဟုတ် ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုခုကို ကျွန်ုပ်ထံမှ ရလိုနေကြပုံရသည်။
ကျွန်ုပ် ပြောသမျှ စကားတိုင်းသည် ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်လာနိုင်သည်။ အကယ်၍သာ ကျွန်ုပ် တကယ်လုပ်ချင်ပါက စကားလုံးအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ဗြိတိန်ကို ရှုပ်ထွေးသွားအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။
ဗြိတိသျှ နိုင်ငံရေးသမားများ၊ စီးပွားရေးခေါင်းဆောင်များနှင့် အထက်လွှတ်တော်အမတ်များက တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုလာကြသည်။ ကျွန်ုပ်ကမူ အချိန်ဇယားများ ရှိနေသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် တောင်းဆိုမှုအားလုံးကို ပယ်ချခဲ့သည်။
တကယ်တမ်းလည်း ကျွန်ုပ်တွင် အချိန်ဇယားတစ်ခု ရှိနေသည်။
ဟိုတယ်သို့ စာတစ်စောင် ရောက်လာခဲ့သည်။ စာအိတ်ကို အရည်ပျော်နေသော ဖယောင်းဖြင့် အလုံပိတ်ထားပြီး တံဆိပ်တစ်ခု ရိုက်နှိပ်ထားသည်။ မည်သူပေးပို့သည်ကို ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ‘အင်္ဂလန်သို့ ကြိုဆိုပါတယ်။ G.R.’ ဟုသာ ရေးသားထားသည်။
ဗြိတိသျှလူမျိုးတွေက ဂန္ထဝင်ဆန်တာကို ဒီလောက်တောင် ကြိုက်ကြတာလား။
***
သတင်းထောက်များ၏ မျက်စိကို ရှောင်တိမ်းကာ ဟိုတယ်မှ ခိုးထွက်ပြီး ကားပေါ်တက်လိုက်သည်။ အစောင့်များနှင့်အတူ ကားထဲတွင်ရှိနေသည့် အိုလီဗာ တေလာ (Oliver Taylor) က မေးသည်။
“ဘယ်ကို ပို့ပေးရမလဲခင်ဗျာ။”
“ကျွန်တော် ဘယ်သွားမယ်၊ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့မယ်ဆိုတာ ပေါက်ကြားသွားမှာ မဟုတ်ဘူးမလား။”
“မပေါက်ကြားစေရပါဘူးခင်ဗျာ။ အစ်ကို့ရဲ့ သွားလာလှုပ်ရှားမှုတွေကို လုံးဝလျှို့ဝှက်ထားဖို့ အာမခံပါတယ်။”
ကျွန်ုပ် လိပ်စာတစ်ခုကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“ဒီနေရာကို ပို့ပေးပါ။”
တေလာသည် လိပ်စာကို ကြည့်ပြီးနောက် သိသိသာသာ အံ့ဩသွားသည်။ သို့သော် မည်သည့်အမေးအမြန်းမှ မပြုလုပ်ဘဲ ယာဉ်မောင်းကို ခရီးနှင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကားသည် ဘတ်ကင်ဟမ်ရှိုင်းယား (Buckinghamshire) ခရိုင်မြို့တော်ဖြစ်သော အေလက်စ်ဘူရီ (Aylesbury) သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားသည်။
တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် မြို့လယ်မှ အနည်းငယ်ဝေးသော ရွာငယ်လေးတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တိတ်ဆိတ်နေသော ရွာ၏ တောင်ကုန်းပေါ်တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အိမ်ကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။
အိမ်ကြီးကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များက ဖုံးကွယ်ထားသည်။
ဝင်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ရန် ဝါယာကြိုးကာရံထားသည့် ခြံစည်းရိုးတစ်လျှောက် အတော်လေး လိုက်သွားရသည်။ ဂိတ်ဝတွင် လူနှစ်ဦး ရပ်စောင့်နေသည်။
“ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ဖို့ လာတာလဲခင်ဗျာ။”
ကျွန်ုပ် ပြတင်းပေါက်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကန်ဂျင်ဟူး (Kang Jinhoo) ရောက်နေတယ်လို့ အကြောင်းကြားပေးပါ။”
ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူတို့သည် ရေဒီယိုဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦးကို ဆက်သွယ်ကာ သံတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
“အတွင်းဘက်က လမ်းအတိုင်း ဆက်လိုက်သွားပေးပါ။”
ဂိတ်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် ကျယ်ပြောလှသော ဥယျာဉ်ကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရေပန်းများနှင့် ရုပ်တုများ၊ စနစ်တကျ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းထားသော သစ်ပင်များနှင့် ပန်းပင်တန်းများ ရှိနေသည်။ ထိုအရာများ၏ အဆုံးတွင်မူ ရီနေဆန်းစ် (Renaissance) ခေတ်ကပုံစံနှင့် တူသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် အိမ်ကြီးတစ်လုံး တည်ရှိနေသည်။
ဂိတ်မှ အိမ်ကြီးသို့ ရောက်ရန်ပင် အတော်လေး မောင်းနှင်ရသေးသည်။
ဤအိမ်ကြီးကို ၁၉ ရာစုနှောင်းပိုင်းတွင် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်က ရော့သ်ချိုင်း (Rothschild) မိသားစုခေါင်းဆောင်သည် ဧက ၂၀၀ ကျော်ရှိသော မြေကွက်ကို ဝယ်ယူကာ ကိုယ်တိုင်တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အခြားအိမ်ကြီးများနှင့် ရဲတိုက်များအပါအဝင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ဗြိတိသျှအစိုးရထံ လှူဒါန်းခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အိမ်ကြီးမှာမူ ရော့သ်ချိုင်းမိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေဆဲပင်။
ဒီခေတ်ဒီအခါမှာ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ လူနေထိုင်နေသေးတယ်ဆိုတာကို တွေးကြည့်လိုက်လျှင် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သလို ခံစားရသည်။
ဥရောပတွင် ရှေးဟောင်းရဲတိုက်များ အများအပြားရှိပြီး လူများလည်း တကယ်နေထိုင်ကြသည်။ ပီကာဆို (Picasso) ပင်လျှင် သူ၏ ဘဝနှောင်းပိုင်းတွင် ရဲတိုက်တစ်ခု၌ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်။
အကယ်၍ စိတ်ကူးရှိမည်ဆိုပါက ရဲတိုက်တစ်ခု ဝယ်ယူခြင်းမှာ ခက်ခဲလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ နေထိုင်ရရင် ဘယ်လိုခံစားရမလဲ။
သို့သော် ရဲတိုက်တစ်ခုတွင် နေထိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ထိရောက်မှုမရှိသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ အပူပေးခြင်းနှင့် အအေးပေးခြင်း၊ အတွင်းပိုင်းတွင် သွားလာလှုပ်ရှားရခြင်းစသည့် ပြဿနာများစွာ ရှိနေသည်။
ထို့အပြင် ကျယ်ပြောလှသော ဥယျာဉ်နှင့် အိမ်ကြီးကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ကုန်ကျသည်။ ဤကဲ့သို့သောအရာမျိုးအတွက် ငွေကြေးသုံးစွဲခြင်းမှာ သူဌေးကြီးများသာ လုပ်နိုင်သည့်အရာမျိုးဖြစ်သည်။
အားလုံးထဲတွင် အဆင်မပြေဆုံးအချက်မှာ တည်နေရာပင်ဖြစ်သည်။
ရဲတိုက်အများစုမှာ မြို့ပြင် သို့မဟုတ် ကျေးလက်ဒေသများတွင် တည်ရှိသဖြင့် သွားလာရေး အဆင်မပြေပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ခေတ်သစ်သူဌေးများက မြို့လယ်ခေါင်ရှိ ပင်ဟောက်စ် (Penthouse) များကို ပို၍ နှစ်သက်ကြသည်။
ဒါပေမဲ့လည်း အပြင်ထွက်စရာ မလိုတော့ဘူးဆိုရင်တော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။
ကျွန်ုပ် အတွေးလွန်နေစဉ်မှာပင် ကားသည် ရပ်တန့်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့မုခ်ဦးတွင် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနှင့် အိမ်တော်ထိန်းဟု ထင်ရသည့် လူဖြူအမျိုးသားတစ်ဦးတို့ ရပ်စောင့်နေကြသည်။
ဆံပင်ရွှေရောင်ရှိသော ထိုအမျိုးသမီးသည် အိမ်တွင်းဝတ်စုံအဖြူရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စကတ်စကို ကိုင်ထားကာ ဂါရဝပြုသည့်အနေဖြင့် ဒူးကိုအနည်းငယ်ညွှတ်လိုက်သည်။
“ကြိုဆိုပါတယ်။ ပီတာ ကတ်ဆူယို ရဲ့ အိမ်တော်ကို လာရောက်တဲ့အတွက် ဝမ်းမြောက်ပါတယ်။”
***
အိမ်အတွင်းပိုင်းသည် အပြင်ဘက်ရှိ ကြားခေတ်ပုံစံနှင့်မခြား ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည်။
မြင့်မားသောမျက်နှာကျက်မှ ပန်းဆွဲမီးအိမ်များ တွဲလောင်းကျနေပြီး ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ထူထဲသော ကော်ဇောများဖြင့် ခင်းကျင်းထားသည်။ နံရံများတွင်မူ ကျွန်ုပ်ရင်းနှီးနေသည့် ပန်းချီကားများ တစ်န်းလိုက် ချိတ်ဆွဲထားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ပီတာ ကတ်ဆူယို နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ရှည်လျားသော စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားသည်။ အိမ်ကြီးသည် အရှေ့မှ အနောက်သို့ ရှည်လျားစွာ တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်မှ တစ်ဖက်သို့ ရောက်ရန်ပင် အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ရမည်ဟု ထင်သည်။
ဒီလောက်ကျယ်ပြောလှတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက် နေထိုင်ကြသလဲ။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အရှေ့ဘက်အခြမ်း၏ အဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ တံခါးဘေးတွင် သွေးကြောစကင်ဖတ်သည့် စက်တစ်ခု တပ်ဆင်ထားပြီး အပေါ်တွင် CCTV ကင်မရာတစ်ခု တပ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
ရှေးဟောင်းပုံစံ ဖြစ်သော်လည်း ခေတ်မီနည်းပညာများကို အသုံးပြုထားသည်။ လူတို့ ဆက်တိုက်နေထိုင်လာခဲ့သည့်အတွက် ယဉ်ကျေးမှု တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ တစ်ခုချင်းစီ အဆင့်မြှင့်တင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
ကျွန်ုပ်၏ စမတ်ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဒေတာနှင့် Wi-Fi အချက်ပြမှုများ ကောင်းမွန်စွာ ရရှိနေသည်။
သူမသည် စကင်နာပေါ်တွင် လက်တင်၍ အတည်ပြုလိုက်သောအခါ သော့ပွင့်သွားသည်။ တံခါးပွင့်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စက္ကူဟောင်းတို့၏ ထူးခြားသော အနံ့တစ်ခုက ကျွန်ုပ်ကို ကြိုဆိုသည်။
၎င်းသည် စာကြည့်ခန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါ၊ ၎င်းသည် စာကြည့်ခန်းထက် စာကြည့်တိုက်တစ်ခုနှင့် ပိုတူသည်။
မျက်နှာကျက်အထိ ရောက်ရှိနေသော စာအုပ်စင်များတွင် အရောင်လွင့်နေသည့် စာအုပ်ဟောင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။ စင်များပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်တစ်စက်မျှမရှိသဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦးက ပုံမှန်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးနေမှန်း သိသာသည်။
အဆုံးတွင်ရှိသော စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံမှာမူ လက်တွေ့အသုံးပြုရန်ထက် ပြတိုက်တစ်ခုတွင် ရှိသင့်သည့် ရှေးဟောင်းပရိဘောဂများ ဖြစ်သည်။
“ဒီနေရာအထိ ရောက်လာတဲ့ အပြင်လူ အရမ်းနည်းပါတယ်။”
“ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူသင့်တာလား။”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မအတွက်ကတော့ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။”
ဖန်ဗီရိုတစ်ခုထဲတွင် ဖွင့်လျက်သား ပြသထားသည့် စာအုပ်ဟောင်းတစ်အုပ်ကို ကျွန်ုပ် သတိထားမိသည်။ အလွန်သေသပ်စွာ ရေးသားထားသည့် စာသားများကို ကျွန်ုပ် မဖတ်တတ်ပေ။ လက်တင်ဘာသာစကားများလား။
“ဒီစာအုပ်က ဘာလဲ။”
ပီတာ ကတ်ဆူယို က ပြောသည်။
“ဒါက ဂူတင်ဘတ် ကျမ်းစာအုပ် (Gutenberg Bible) ပါ။”
“အာ…”
တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုပဲ၊ ကျောင်းသုံးစာအုပ်ထဲမှာများလား။
“ဒါက မူရင်းလား။”
“ပုံတူပွားထားတဲ့ အရာတစ်ခုလိုများ ထင်ရလို့လား။”
မေးသင့်သည့် မေးခွန်းမဟုတ်မှန်း သိလိုက်သည်။
ပီတာ ကတ်ဆူယို မိသားစု၏ သမိုင်းကြောင်းသည် နှစ်ပေါင်း ၂၅၀ ကျော် ရှိပြီဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်ကာလအတွင်း ၎င်းတို့သည် ဥရောပတစ်ခွင်မှ ပန်းချီကားများ၊ ပန်းပုရုပ်များနှင့် ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်များကို စုဆောင်းခဲ့ကြသည်။ အချို့ကို ပြန်လည်ရောင်းချခြင်း သို့မဟုတ် အစိုးရများထံ လှူဒါန်းခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း သိသာထင်ရှားသော အရေအတွက်ကိုမူ ယခုတိုင် ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲဟု သိရသည်။
“ဂျိုဟန်နက် ဂူတင်ဘတ် (Johannes Gutenberg) အကြောင်း သိလား။”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မသိတဲ့သူတော့ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး။”
ကိုရီးယားမှာဆိုလျှင် သူသည် သတ္တုရိုက်စာလုံးများကို တီထွင်သူအဖြစ် ကျော်ကြားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘိုးဘေးများက ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပထမဆုံး တီထွင်ခဲ့သည်ဆိုသော်လည်း ထိုအချက်က အရေးကြီးလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
နည်းပညာတစ်ခုအတွက် အရေးကြီးသည်မှာ မည်သူက အရင်တီထွင်သလဲဆိုသည်ထက် ကမ္ဘာကြီးကို မည်သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်သလဲဆိုသည့်အချက်ပင်ဖြစ်သည်။
ကိုရီးယား၏ သတ္တုရိုက်စာလုံးများသည် ပထမဆုံး ဖြစ်သည်မှလွဲ၍ သမိုင်းတွင် သိသာထင်ရှားမှု နည်းပါးသည်။ ကမ္ဘာ့အပေါ် သက်ရောက်မှုမှာလည်း သေးငယ်သည်။ သို့သော် ဂူတင်ဘတ်မှာမူ ခေတ်သစ်ပုံနှိပ်လောက၏ ဖခင်ဖြစ်သည်။
သူသည် သတ္တုရိုက်စာလုံးများကို တီထွင်ရုံသာမက ပုံနှိပ်စက်၊ ပုံနှိပ်ရန်သင့်လျော်သည့် စက္ကူနှင့် မှင်တို့ကိုပါ ရှာဖွေ သို့မဟုတ် တီထွင်ခဲ့သည်။
သူ တီထွင်ခဲ့သော ပုံနှိပ်စက်သည် လူသားသမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။
ပုံနှိပ်စက်မပေါ်မီက စာအုပ်ထုတ်လုပ်မှုမှာ စာတတ်မြောက်သည့် အလွှာများ၏ ကူးရေးမှုအပေါ်သာ မှီခိုနေရပြီး စာအုပ်ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်မြင့်မားသဖြင့် မှူးမတ်များနှင့် သူဌေးများသာ ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပုံနှိပ်စက်ကြောင့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်သည့်ခေတ် ရောက်ရှိလာပြီး လူတိုင်း စာအုပ်များကို ဖတ်ရှုနိုင်ခဲ့ကြသည်။
သူ၏ ပုံနှိပ်စက်ဖြင့် ပထမဆုံး ရိုက်နှိပ်ခဲ့သည့်စာအုပ်မှာ ထင်ရှားသော ဂူတင်ဘတ် ကျမ်းစာအုပ်ပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်း၏တန်ဖိုးမှာ စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မရနိုင်ပေ။ ယနေ့ခေတ် လေလံပွဲတွင် ဒေါ်လာသန်း ၁၀ ကျော်ဖြင့် အလွယ်တကူ ရောင်းချနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
လက်ရှိတွင် မိတ္တူပေါင်း ၅၀ ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ အဲဒီထဲက တစ်အုပ်က ဒီမှာ ရှိနေတာလား။
“သူက ပုံနှိပ်စက် တည်ဆောက်ချင်ပေမဲ့ ငွေမရှိခဲ့ဘူး။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဂျိုဟန် ဖတ်စ် (Johann Fust) ဆိုတဲ့ သူဌေးတစ်ယောက်က ငွေချေးခဲ့ပေမဲ့ အချိန်မီ ပြန်မဆပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ တရားရုံးမှာ ရှုံးနိမ့်ပြီးတဲ့နောက် ဂူတင်ဘတ်ဟာ ပုံနှိပ်စက်နဲ့ နည်းပညာတွေကို သိမ်းဆည်းခံခဲ့ရပြီး အကြွေးနွံနစ်ကာ အလွန်ဆင်းရဲစွာနဲ့ ကွယ်လွန်ခဲ့ရတယ်။”
ပုံနှိပ်စက်သည် အမှန်ပင် တော်လှန်ရေးဆန်သော နည်းပညာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် နည်းပညာသစ်တစ်ခုသည် ချက်ချင်း ငွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ပြိုင်ဘက်က ကူးယူထုတ်လုပ်လိုက်သောအခါ သို့မဟုတ် စီးပွားဖြစ်ထုတ်လုပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်တွင် အခက်အခဲများစွာ ရင်ဆိုင်ရပြီးနောက်မှသာ အောင်မြင်မှုရရှိတတ်ကြသည်။
နည်းပညာပျံ့နှံ့မှု နှေးကွေးခဲ့သည့် အတိတ်ကာလတွင် ဤအချက်မှာ ပို၍ မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။
“ကမ္ဘာပေါ်မှာ ထူးချွန်တဲ့ တီထွင်သူတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အချို့က အောင်မြင်ပြီး သူဌေးဖြစ်လာပေမဲ့ အများစုကတော့ ကျဆင်းပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အနိုင်ရသူက ငွေကြေးရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူပဲ။ အက်ဒီဆင်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့တဲ့ ဂျေပီ မော်ဂန် (J.P. Morgan) နဲ့ ကာနီဂျီ (Carnegie) တို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ထင်ရှားပါတယ်။ ခင်ဗျားလည်း အတူတူပါပဲ။”
လျှပ်စစ်ကားကို တီထွင်ခဲ့သည့် ဒါရယ် ဆီဂန် (Daryl Segan)၊ Faceit ကို ဖန်တီးခဲ့သည့် တိုဘီ စထရောင်း (Tobey Strong) နှင့် ဂျရတ်၊ OTK Battery ကို တီထွင်ခဲ့သည့် ပါမောက္ခ ကင်ဟိုမင် (Kim Ho-min)။
သူတို့အားလုံး ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့ကြသော်လည်း အမြတ်အများဆုံး ရရှိခဲ့သူမှာ သူတို့အပေါ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည့် ကျွန်ုပ်သာဖြစ်သည်။
“ပြီးတော့ ပီတာ ကတ်ဆူယို မိသားစုကရော။”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့လည်း အတူတူပါပဲ။”
ကျွန်ုပ်တို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရုပ်ရည်ချောမောသည့် လူဖြူအမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို တွန်း၍ ဝင်လာသည်။ သို့သော် သူထက်ပို၍ ကျွန်ုပ်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသူမှာ ထိုဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် သက်ကြီးရွယ်အို ဖြစ်သည်။
သူ၏ ဆံပင်ဖြူအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နေသည့် မျက်နှာပေါ်တွင် အသက်အရွယ်ကြောင့် ဖြစ်သည့် အစက်အပြောက်များ ရှိနေသည်။
ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ကလေးတစ်ယောက်လို သေးငယ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မလိုက်ဖက်အောင် သေးငယ်သော ခြေထောက်များမှာ ထူးဆန်းသော ထောင့်ချိုးဖြင့် ကွေးညွှတ်နေသည်။ ထိခိုက်မိသည်ထက် မွေးရာပါပုံစံ ဖြစ်ပုံရသည်။
သူ၏ နှာခေါင်းတွင် အောက်ဆီဂျင်ပိုက် တပ်ဆင်ထားသည်။ ထိုအကူအညီမပါဘဲ အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေပုံရသည်။
ထိုသို့ဖြစ်နေသော်လည်း သူသည် ဖိနပ်အပါအဝင် ဝတ်စုံကို အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူ၏ အကြည့်ပင်ဖြစ်သည်။ ဆွေးမြေ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မတူဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။
သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ရသည်မှာပင် ကျွန်ုပ် လေးစားသမှု ဖြစ်မိသည်။
သူသည် သတ္တုများကို ပွတ်တိုက်သံကဲ့သို့သော အသံဖြင့် အခက်အခဲရှိစွာ ပြောသည်။
“ဝမ်းသာပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ကြပြီပေါ့။ ကျွန်တော့်နာမည်က ဂရန့် ဒါရယ် ပီတာ ကတ်ဆူယို (Grant Darrel Rothschild) ပါ။”
ပီတာ ကတ်ဆူယို ကို ပထမဆုံးတွေ့စဉ်က ခံစားခဲ့ရသည့် ပြင်းထန်သော သဘောထားကွဲလွဲမှုကို ကျွန်ုပ် ထပ်မံခံစားလိုက်ရသည်။ ဤလူသည် ဧရာမဘဏ္ဍာရေးမိသားစုဖြစ်သည့် ပီတာ ကတ်ဆူယို တို့၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေတာလား။
ကျွန်ုပ် ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ကန်ဂျင်ဟူး (Kang Jinhoo) ပါ။”