ချန်ဆယ်လာ မိုက်စနာက ကိုရီးယားစကားပြန်တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာသော်လည်း သူမ၏ အင်္ဂလိပ်စာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် စကားပြန်ပင် လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကျွန်တော့်ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ အယ်လီ ကင်မ် က သူမကို ဂျာမန်ဘာသာစကားဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ခြင်းပင်။
ကျွန်တော် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“အို! ရှင် ဂျာမန်စကားလည်း ပြောတတ်တာလား။”
“အခြေခံလောက်ပါပဲ။ ကောလိပ်တက်တုန်းက ဂျာမန်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးလို့ နည်းနည်းပါးပါး သင်ထားတာပါ။”
“ယောက်ျားလေး ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဟုတ်လား။”
အယ်လီ ကင်မ် က ကျွန်တော့်နံဘေးကို ညင်သာစွာ တံတောင်ဖြင့်တွတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဒီအချိန် ဒီနေရာမှာ အလကားစကားတွေ ပြောနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူးနော်။”
“……”
သူမက ရိုးရိုးလေး ဖြေလိုက်ရုံနဲ့ ရတာကို။ ဘာလို့များ မပြောနိုင်ရတာလဲ။
ကျွန်တော် ချန်ဆယ်လာ မိုက်စနာနှင့်အတူ အဖျော်ယမကာများ သောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေမိသည်။
“ချန်ဆယ်လာ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အလွန်လေးစားပါတယ်။ ဒီလိုမျိုး တွေ့ဆုံခွင့်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။”
သူမက ပြုံးသည်။
“ကျွန်မလည်း ရှင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်။ CEO ကန်ဂျင်ဟူး၊ ရှင်ဟာ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ရယူထားနိုင်ခဲ့တာပါ။”
“ကျွန်တော်ကတော့ ပိုက်ဆံရှာဖို့လောက်ပဲ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။”
“တကယ်လို့သာ အဲဒီလိုသာဆိုရင် ရှင်ဟာ ‘Big One’ ကြောင့် ဖြစ်လာမယ့် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အရာရာကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
ချန်ဆယ်လာ မိုက်စနာက ပြုံးနေသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်မှာ ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။ ဒါဟာ Brexit ကြောင့်များ ဖြစ်မလား။
Brexit သည် ဥရောပသမဂ္ဂ (EU) စတင်တည်ထောင်ချိန်မှစ၍ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သမျှတွင် အဆိုးရွားဆုံးသော ဖြစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်ကြောင့် ဖြစ်လာသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ကြီးမားလှသော အမြတ်အစွန်းများကို ကျွန်တော် ရယူနိုင်ခဲ့သည်။
ဂျာမနီသည် မော်တော်ကားလုပ်ငန်းကဏ္ဍတွင် အလွန်အရေးပါသော နိုင်ငံတစ်ခုဖြစ်သည်။ Mercedes-Benz၊ BMW၊ Audi၊ Volkswagen၊ Porsche၊ MAN စသည်တို့မှာ ထင်ရှားသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင်အမှတ်တံဆိပ်များကို တည်ဆောက်ရုံသာမက Mini၊ Bentley၊ Rolls-Royce နှင့် Lamborghini ကဲ့သို့သော ကုမ္ပဏီများကိုပါ ဝယ်ယူကာ လုပ်ငန်းခွဲများအဖြစ် ထားရှိထားကြသည်။
ကိုရီးယားနှင့် ဂျပန်တို့သည်လည်း မော်တော်ကားလောကတွင် အင်အားကြီးနိုင်ငံများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဒေါ်လာ ၁၀၀,၀၀၀ ကျော်တန်ဖိုးရှိသော ဇိမ်ခံကားဈေးကွက်တွင် ဂျာမနီ၏ ဈေးကွက်ဝေစုမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသည်။
“ကားလို့ တွေးလိုက်ရင် ဂျာမန်ကားကိုပဲ ပြေးမြင်မိတယ်” ဟု ပြောကြသည်မှာ အကြောင်းမဲ့မဟုတ်ပေ။
တစ်ချိန်က ကျွန်တော်သည်လည်း Mercedes ကားတစ်စီး မောင်းနှင်ရန် အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသည်။ ကျောင်းတက်စဉ်က ဂီဟုန်ဆွန်ဘေးက သူ့အဖေကားကို မောင်းလာသည့်အခါ ဓာတ်ပုံရိုက်ရန်အတွက် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ထိုင်ခဲ့ဖူးသည်ကို အမှတ်ရမိသည်။
ထိုစဉ်က ကျွန်တော်လိုလူမျိုးက ကားကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူကများ ထင်ထားမိမှာလဲ။
CarOS နှင့် ပူးပေါင်းထားသော အမေရိကန်နှင့် ကိုရီးယားကုမ္ပဏီများနှင့် မတူဘဲ ဂျာမန်ကားထုတ်လုပ်သူများသည် ဂျပန်ကားထုတ်လုပ်သူများနည်းတူ ကိုယ်ပိုင်နည်းပညာဖြင့်သာ တိုးတက်အောင် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။
သို့သော် အနာဂတ် ရွေ့လျားသွားလာမှုကဏ္ဍ (Mobility) တွင် CarOS နှင့် ကွာဟချက်မှာ သိသာစွာ ကြီးမားလာနေသည်။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက မော်တော်ကားလောက၏ အဓိကနေရာမှာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်ဟူသော စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်ပေါက်နေသည်။
ကျွန်တော်သည် ဂျာမန်ကားထုတ်လုပ်သူများအတွက် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သလို မိတ်ဖက်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် တစ်လုပ်ငန်းလုံးက ကျွန်တော့်၏ ခရီးစဉ်ကို အထူးအာရုံစိုက်နေကြသည်။
ကျွန်တော် ချန်ဆယ်လာ မိုက်စနာနှင့် စကားပြောနေစဉ် လူအုပ်ကြားတွင် တီးတိုးစကားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော် ဝင်ပေါက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသော လူဖြူအမျိုးသားတစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ပြင်သစ်သမ္မတ ဆီဘက်စ်တီယန် ဘလန့်။
ယခု အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ်သာ ရှိသေးပြီး ဆံပင်များ အနည်းငယ် ပါးလာသော်လည်း ရုပ်ရှင်ကြယ်ပွင့်တစ်ဦးကဲ့သို့ ချောမောသူဖြစ်သည်။
သတင်းစာများတွင် မကြာခဏ မြင်တွေ့နေရသည့်အတွက် ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် စော၍ ရောက်လာသည်။ မူလက မနက်ဖြန်မှ လာရန် အစီအစဉ်ရှိသော်လည်း ပြင်သစ်ဘက်မှ ယနေ့ပင် လာရောက်ရန် အကြံပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသည်။
အယ်လီ ကင်မ် က ကျွန်တော့်နားသို့ တိုးကပ်၍ “ပြင်သစ်တွေက ဂျာမနီ အောင်မြင်နေတာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့၊ ဟုတ်လား” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
EU ထီးရိပ်အောက်တွင် အတူတကွ ရှိနေကြသော်လည်း နိုင်ငံတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားများ ရှိကြစမြဲဖြစ်သည်။
သူသည် ချန်ဆယ်လာ မိုက်စနာနှင့် ဦးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေဟောင်းများကဲ့သို့ နွေးထွေးနေကြသည်။
အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများသည် မကြာခဏဆိုသလို အဆင်မပြေတတ်ကြပေ။ ထိုင်းနှင့် ဗီယက်နမ်၊ အိုင်ယာလန်နှင့် အင်္ဂလန်၊ ဘရာဇီးနှင့် အာဂျင်တီးနား စသည်တို့ကို ဥပမာပြနိုင်သည်။
မူလက ဥရောပတိုက်မကြီးတွင် အင်အားကြီးနိုင်ငံမှာ ဂျာမနီမဟုတ်ဘဲ ပြင်သစ်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဂျာမနီက အင်အားကြီးလာခဲ့ရာမှ ကမ္ဘာစစ်နှစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့ရသည်။
ပဋိပက္ခများစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် သမိုင်းကြောင်းအရ ဂျာမနီနှင့် ပြင်သစ်တို့သည် ကိုရီးယားနှင့် ဂျပန်တို့ကဲ့သို့ပင် ပြိုင်ဘက်များအဖြစ် ကျော်ကြားသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် သူတို့သည် EU ဟူသော ကြီးမားသည့် အသိုက်အဝန်းကို ဦးဆောင်ရန် လက်တွဲထားကြသည်။ (ဗြိတိန်လည်း ပါဝင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်)။
ပြင်သစ်၏ ကုန်ထုတ်လုပ်မှုကဏ္ဍသည် ဂျာမနီထက် အနည်းငယ် နောက်ကျနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် အနီးကပ် လေ့လာကြည့်လျှင် ပြင်သစ်သည်လည်း ကုန်ထုတ်လုပ်မှုတွင် အင်အားကြီးနိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူတို့တွင် Renault နှင့် Peugeot ဟူသော အဓိက မော်တော်ကားကုမ္ပဏီကြီး နှစ်ခုရှိသည် (အရည်အသွေးမှာ ဂျာမန်ကားများနှင့် မယှဉ်နိုင်သေးသော်လည်း)။ ထို့ပြင် Airbus ဦးဆောင်သည့် ဥရောပ၏ အကြီးမားဆုံး လေကြောင်းနှင့် အာကာသလုပ်ငန်းကဏ္ဍကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
နောက်ထပ် အရေးပါသော ကဏ္ဍတစ်ခုမှာ စွမ်းအင်ဖြစ်သည်။
ပြင်သစ်၏ EDF ကုမ္ပဏီသည် ရုရှား၏ Rosatom နှင့် ယှဉ်နိုင်သော ကြီးမားပြီး အထင်ကြီးစရာကောင်းသည့် ကုမ္ပဏီတစ်ခုဖြစ်သည်။ ပြင်သစ်နိုင်ငံသာမက ဥရောပတစ်ခွင်လုံး၏ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထုတ်လုပ်မှု ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို တာဝန်ယူထားသည်။
မှတ်သားဖွယ်ကောင်းသည်မှာ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထုတ်လုပ်မှု၏ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကို နျူကလီးယားစွမ်းအင်သုံး လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးစက်ရုံများမှ ရယူထားခြင်းပင်။ နျူကလီးယားစွမ်းအင်နှင့် ဆက်စပ်နည်းပညာများတွင် ပြင်သစ်ကို မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်ပေ။
သူတို့၏ နျူကလီးယားနည်းပညာမှာ အဆင့်မြင့်သည်မှာ ပြောစရာမလိုသော်လည်း လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထုတ်လုပ်ခြင်း၊ စီမံခန့်ခွဲခြင်းနှင့် ဖြန့်ဖြူးခြင်းအပါအဝင် လျှပ်စစ်နှင့် ဆက်စပ်သည့် ကဏ္ဍအားလုံးတွင် မြင့်မားသော နည်းပညာစွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
ထို့အပြင် ဖက်ရှင်နှင့် အဝတ်အထည်လုပ်ငန်းအကြောင်း ပြောရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ ဇိမ်ခံပစ္စည်းများဟု တွေးလိုက်လျှင် ပြင်သစ်နှင့် အီတလီကို ပြေးမြင်မိသည်မဟုတ်ပါလား။
လူဦးရေနည်းပါးသော နိုင်ငံတစ်ခုသည် ဘဏ္ဍာရေး သို့မဟုတ် IT ကဲ့သို့သော ကဏ္ဍတစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုတွင် ထူးချွန်ရုံဖြင့် တစ်ဦးချင်းဝင်ငွေ ဒေါ်လာ ၃၀,၀၀၀ ကျော်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်သော်လည်း လူဦးရေ သန်း ၅၀ ကျော်သွားပါက ကဏ္ဍတိုင်းတွင် ထူးချွန်မှသာ ဖြစ်ထွန်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ပြင်သစ်တွင် ကျယ်ပြန့်သော စက်မှုအခြေခံအုတ်မြစ် ရှိပြီး ဂျာမနီပြီးလျှင် EU ၏ ဒုတိယအကြီးဆုံး စီးပွားရေးနိုင်ငံ ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ပြင်သစ်တွင် ဂျာမနီမပိုင်ဆိုင်သော ပိုင်ဆိုင်မှုနှစ်ခု ရှိသေးသည်။ ၎င်းတို့မှာ UN လုံခြုံရေးကောင်စီ၏ အမြဲတမ်းအဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ခြင်းနှင့် နျူကလီးယားလက်နက်များ ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းတို့ပင်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံရေး၊ သံတမန်ရေးနှင့် စစ်ရေးအရဆိုလျှင် ဥရောပ၏ အင်အားအကြီးဆုံးနိုင်ငံဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။
ကျွန်တော် သမ္မတ ဘလန့်နှင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံရတာ ဝမ်းသာပါတယ်” ဟု အင်္ဂလိပ်လို ပြောလိုက်ရာ သူကလည်း အင်္ဂလိပ်လိုပင် ကျွမ်းကျင်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
“CEO ကန်ဂျင်ဟူး၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ တီဗွီမှာ မြင်ရတာထက် အပြင်မှာ ပိုပြီး ချောမောနေတာပဲ။”
အယ်လီ ကင်မ် ကလည်း “မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မက အယ်လီ ကင်မ် ပါ” ဟု နှုတ်ဆက်သည်။
“ဝိုး! ကောလာဟလတွေကို ကြားဖူးပေမဲ့ ရှင်က တကယ်ကို လှပလွန်းပါတယ်။”
“ချီးကျူးပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ဟားဟား၊ ရှင် မော်ဒယ်အဖြစ် ပါဝင်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုကို ကျွန်တော် အရမ်းသဘောကျပါတယ်။”
သူတို့စကားပြောနေစဉ် အယ်လီ ကင်မ် ကို အသာအယာ ကိုင်တွယ်နေသည့် သူ၏ အပြုအမူက ကျွန်တော့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။ ဒါများ ကျွန်တော် ကြားဖူးတဲ့ နာမည်ကျော် ‘ပြင်သစ်လက်’ ဆိုတာလား။
ပြင်သစ်၏ အသက်အငယ်ဆုံး သမ္မတအဖြစ် သူသည် အစပိုင်းတွင် အရည်အချင်းရှိသော လူငယ်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ အားကောင်းသည့် ပုံရိပ်ကို ပြသခဲ့သည်။ သို့သော် ပြည်သူတို့၏ အမြင်မှာမူ ယခုအခါ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ် ပြင်သစ်၏ လက်ရှိစီးပွားရေးအခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေသည်။
ကုန်ထုတ်လုပ်မှု ကျဆင်းလာခြင်းနှင့်အတူ ကုမ္ပဏီများက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို လျှော့ချနေကြသည်။ စက်ရုံသစ်များ မတည်ဆောက်တော့သည့်အတွက် အလုပ်အကိုင် ဖန်တီးမှုမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး အလုပ်သမားများ၏ အခြေအနေနှင့် လူမှုဖူလုံရေးမှာလည်း တစ်စတစ်စ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။
သို့သော် ဤအခြေအနေကြားတွင် သမ္မတ ဘလန့်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို လှုံ့ဆော်ပေးမည်ဟု ကြွေးကြော်ကာ ကြွယ်ဝမှုခွန်နှင့် အရင်းအနှီးမြတ်ခွန်များကို လျှော့ချကြောင်း ကြေညာခဲ့သလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လောင်စာဆီခွန်ကို ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် တိုးမြှင့်ကောက်ခံမည်ဟု ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့သည်။
ဓာတ်ဆီနှင့် ဒီဇယ်ဆီအပေါ် ကောက်ခံသည့် ရေနံ အခွန်သည် တစ်ချိန်က ချမ်းသာသူများသာ ပေးဆောင်ရသည့် အခွန်အဖြစ် ရှုမြင်ခံခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမှာ ဆင်းရဲသူတို့သည် အများသုံးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကိုသာ အားထားကြပြီး ချမ်းသာသူများမှာမူ ဆီစားများသည့် ဇိမ်ခံကားကြီးများကို စီးနင်းကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအရာများမှာ အတိတ်တွင်သာ ရှိတော့သည်။ ယခုခေတ်တွင် ခေတ်ပေါ်ကားကြီးများသည် အဟောင်းဖြစ်သည့် ကားငယ်များထက်ပင် လောင်စာဆီ သက်သာနေပြီဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ချမ်းသာသူများသည် မြို့လယ်ခေါင်တွင် နေထိုင်ကြသဖြင့် ကားလိုအပ်ချက် နည်းပါးကြသည်။ သာမန်ပြည်သူများမှာမူ မြို့တွင်းအိမ်လခများ မတတ်နိုင်ကြသည့်အတွက် ကားမပါဘဲ နေထိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သည့် မြို့စွန်များသို့ ရောက်ရှိနေကြရသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ရေနံ အခွန်သည် ဝင်ငွေနည်းသူများကို ပိုမိုသက်ရောက်စေသည့် အဆိုးရွားဆုံး အခွန်စနစ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ပြင်သစ်အစိုးရက လောင်စာဆီ ပိုသက်သာသည့်ကားများ သို့မဟုတ် လျှပ်စစ်ကားများသို့ ပြောင်းလဲစီးနင်းကြရန် အကြံပြုခဲ့သော်လည်း၊ အကယ်၍သာ သူတို့တွင် ထိုသို့ပြောင်းလဲဝယ်ယူနိုင်သည့် ငွေကြေးရှိမည်ဆိုပါက ရေနံ အခွန်တိုးမြှင့်ခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် ဆန္ဒပြနေကြမည်နည်း။
နောက်ဆုံးတွင် အလုပ်သမားများ၏ စိတ်ပျက်မှုတို့မှာ ရေနံ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်နှောင်းပိုင်းမှစ၍ ပြင်သစ်တစ်ဝှမ်းလုံးတွင် ပြင်းထန်သော ဆန္ဒပြပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ရေနံ အခွန်တိုးမြှင့်လိုက်ခြင်းသည် အလုပ်သမားများ၏ ရင်ထဲတွင် စုပုံနေသော ဒေါသကို မီးစတိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။
မီဒီယာများက ကိုရီးယားအလုပ်သမားသမဂ္ဂများ၏ အကြမ်းဖက်မှုဟု စွပ်စွဲပြောဆိုလေ့ရှိသော်လည်း၊ ပြင်သစ်အလုပ်သမားများ၏ ဆန္ဒပြမှုကို ကြည့်ရသည်မှာ ပြည်တွင်းစစ်အဆင့်ပင် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သမ္မတ ဘလန့်သည် ရေနံ အခွန်တိုးမြှင့်မှုကို ရုပ်သိမ်းကြောင်း ကြေညာ၍ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း ဆန္ဒပြပွဲများနှင့် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ပေးရန် တောင်းဆိုမှုများမှာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေဆဲဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်အပြင် အခြားကိုရီးယား စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များသည်လည်း ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးနှင့် နှုတ်ဆက်စကား ပြောကြားခဲ့ကြသည်။
အားလုံးမှာ ရောက်ရှိလာခါစဖြစ်၍ လေယာဉ်စီးရသည့် ပင်ပန်းမှုမှ မပြေသေးသည့်အတွက် ဟိုတယ်တွင် ကျင်းပသည့် ညစာစားပွဲမှာ အချိန်တိုအတွင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။
အားလုံးပင် ပင်ပန်းနေကြသော်လည်း နားချိန်မရှိကြပေ။ လုပ်ငန်းကြီးများနှင့် SME လုပ်ငန်းများမှ ကိုယ်စားလှယ်များ၊ လုပ်ငန်းအဖွဲ့များမှာ တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးကာ ညနက်သည်အထိ အစည်းအဝေးများ ဆက်တိုက်လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
“လေထုကို ကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် ဒါက လွယ်ကူမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။”
“သူတို့က ကျွန်တော်တို့ ပိုပြီး အရေးတကြီး လိုအပ်နေတယ်ဆိုတာ သိနေကြတယ်။”
“ဂျာမန်တွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာ ဘယ်တော့မှ မလွယ်ဘူး။”
အကယ်၍ ကိုရီးယားနှင့် ဂျပန်တို့ ကုန်သွယ်ရေး အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပွားပါက ဂျာမနီနှင့် ပြင်သစ်ကဲ့သို့သော နိုင်ငံများက မည်သူ့ဘက်မှ လိုက်မည်နည်း။ အဖြေမှာ မည်သူ့ဘက်မှ မလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် နှစ်ဖက်စလုံးမှ အကျိုးအမြတ်ရနိုင်သမျှကို ရယူရန်သာ အလုပ်ရှုပ်နေကြလိမ့်မည်။
ကျွန်တော်တို့ သူတို့ဆီကို ကိုယ်တိုင်လာရောက်ရခြင်းကပင် ကျွန်တော်တို့၏ အားနည်းချက်ကို ဖော်ပြနေသလို ဖြစ်နေသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပါပဲ။
လက်တွေ့ပြောရရင် ဂျပန်ထံမှ တင်သွင်းနေသော ကုန်ကြမ်းနှင့် အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို အခြားနေရာမှ အစားထိုးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် ကိုရီးယားကုမ္ပဏီများက အဓိကကုန်ကြမ်းနှင့် အစိတ်အပိုင်း ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ အခြားရောင်းချသူများထံမှ ရှာဖွေနိုင်မည်ဆိုပါက ဂျပန်အပေါ် မှီခိုနေရမှုမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားမည်ဖြစ်သည်။
ဒါက ဒုံဒယ်မွန်းဈေးမှာ အဝတ်အစား ဝယ်သလိုမျိုး တစ်ခါသုံးဝယ်ရမည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ စာချုပ်ချုပ်ဆိုလိုက်ပြီဆိုလျှင် အနည်းဆုံး တစ်နှစ်တာအတွက် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ကိုရီးယားကုမ္ပဏီများက ရောင်းချသူကို ပြောင်းလဲလိုက်မည်ဆိုပါက ဒဏ်ခတ်ပိတ်ဆို့မှုများ နောက်ဆုံးတွင် ရုပ်သိမ်းသွားလျှင်တောင်မှ ဂျပန်ကုမ္ပဏီများ၏ အစိတ်အပိုင်းများကို အချိန်အတော်ကြာ ပြန်သုံးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
“ဂျပန်နိုင်ငံရေးလောကက ဒီဒဏ်ခတ်ပိတ်ဆို့မှုတွေကို စိတ်ကြိုက်လုပ်ဆောင်ခဲ့တာမို့ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ အရှုံးပေါ်တယ်လို့ သိလာတဲ့အခါ ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အခြားရောင်းချသူတွေကို ရှာဖွေခြင်းအားဖြင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ညှိနှိုင်းနိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ဖို့ပါပဲ။”
ကျွန်တော် လုပ်ငန်းအဖွဲ့ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒီညှိနှိုင်းမှုရဲ့ သော့ချက်က သူတို့လက်ထဲမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့လက်ထဲမှာ ရှိတာ။ ဒါကြောင့် အဆင်မပြေတဲ့ စာချုပ်မျိုးကို လက်မခံဘူးဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ပဲ ဝင်ကြပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
***
CarOS သည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ကွန်ဗင်းရှင်းစင်တာတွင် ကားသစ်တစ်စီးကို မိတ်ဆက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ မည်သည့်ကားမျိုးဖြစ်မည်ကို တိတိကျကျ မပြောသော်လည်း လူတိုင်းက ခန့်မှန်းမိကြသည်။
ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်နိုင်စွမ်းရှိသော လျှပ်စစ်ကုန်တင်ကားဖြစ်သည်။
CarOS အပြင် မော်တော်ကားကုမ္ပဏီတိုင်းနီးပါး လျှပ်စစ်ကားများ ထုတ်လုပ်နေကြသည်။ သို့သော် ကုန်သွယ်မှုသုံးယာဉ်များဖြစ်သည့် လျှပ်စစ်ကုန်တင်ကားများမှာမူ စိန်ခေါ်မှုအသစ်များစွာ ရှိနေသည်။
ဂျင်ဟူး သည် ၎င်းတို့၏ လျှပ်စစ်ကုန်တင်ကား ‘ကိုလွန်’ ကို ယခုနှစ်တွင် မိတ်ဆက်ရန် မူလက စီစဉ်ထားသည်။ သို့သော် ပြင်းထန်သော ငွေကြေးအခက်အခဲများကြောင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရပြီး ဖွံ့ဖြိုးရေးအဖွဲ့မှ အများစုမှာလည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။
ဒယ်ရယ်သည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အရှိန်မြှင့်ရန် ဂျင်ဟူး မှ ကျွမ်းကျင်သူများကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ အယူအဆဆိုင်ရာ ကားသစ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီးဖြစ်ကြောင်း သို့မဟုတ် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်ရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် မိတ်ဆက်မည့်ရက်ကို မူလသတ်မှတ်ထားသည့်ရက်ထက် ၁၀ ရက် စော၍ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။
မီဒီယာအချို့က ဤရွေ့ပြောင်းမှုသည် CEO ကန်ဂျင်ဟူး ၏ ဂျာမနီခရီးစဉ်နှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့ကြသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မီဒီယာများနှင့် ပြည်သူများ စုဝေးနေကြချိန်တွင် CarOS ၏ CEO ဒယ်ရယ် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။ သူသည် အမြဲတမ်းလိုပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန်ရှိသော်လည်း တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် စတင်ပြောကြားသည်။
“ဒီနေ့ ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးမယ့်ယာဉ်ကတော့ CarOS ရဲ့ လျှပ်စစ်ကုန်တင်ကား ‘ADT1’ ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။”
CarOS သည် ယခင်ကတည်းက လျှပ်စစ်ကုန်တင်ကားများကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်ရန် အစီအစဉ်ရှိခဲ့ပြီး ရှိပြီးသား Eunseong ကုန်တင်ကားများတွင် ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်မှု မော်ဂျူးများ တပ်ဆင်ကာ အတန်းလိုက်မောင်းနှင်ခြင်း (Platooning) ကို ပြသခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအချိန်အထိပင် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး ကုန်တင်ကားများသည် အတန်းလိုက်မောင်းနှင်ရင်း အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု တစ်လျှောက် သွားလာနေကြသည်။
ရှေ့ဆုံးကားမှလွဲ၍ ကျန်ကားများမှာ လူမပါဘဲ မောင်းနှင်နေခြင်းဖြစ်၍ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးနှင့် ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်မှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း ယနေ့အချိန်အထိ မတော်တဆမှု တစ်ကြိမ်မျှ မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။
ထို့နောက် ကုလားကာများ ပွင့်သွားပြီး ADT1 ကို ပြသလိုက်သည်။ လေတိုးမှုကို လျှော့ချနိုင်ရန် ပုံစံထုတ်ထားသော ကားဒီဇိုင်းမှာ အမြန်ရထားတစ်စင်းနှင့် ဆင်တူနေသည်။
လျှပ်စစ်ကုန်တင်ကားများ ထုတ်လုပ်ရာတွင် အကြီးမားဆုံး စိန်ခေါ်မှုမှာ ဘက်ထရီဖြစ်သည်။ သာမန်ဒီဇယ်ကုန်တင်ကားများသည် ခရီးသည်တင်ကားများ၏ လောင်စာဆီသုံးစွဲမှုထက် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ရှိသည်ကို ထည့်တွက်ပါက လျှပ်စစ်ကုန်တင်ကားများအတွက် လျှပ်စစ်ကားများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးသော ဘက်ထရီများ လိုအပ်သည်။
ဘက်ထရီပမာဏကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ တိုးလိုက်ရုံဟု ထင်စရာရှိသော်လည်း ပမာဏကို တိုးမြှင့်လိုက်ချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အပူဓာတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန်နှင့် တည်ငြိမ်မှုရှိစေရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။
ပို၍ဆိုးရွားသော ပြဿနာမှာ ပမာဏတိုးလိုက်ခြင်းက အားသွင်းရမည့်အချိန်ကို ပိုကြာသွားစေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးကဏ္ဍတွင် အချိန်သည် ငွေဖြစ်သည်။ ကုန်ပစ္စည်းများကို အချိန်မီရောက်ရှိရန် အလျင်စလို ပို့ဆောင်နေရချိန်တွင် အားပြန်သွင်းရန် တစ်နာရီ သို့မဟုတ် ထိုထက်ပို၍ ရပ်နားနေရခြင်းမှာ လက်တွေ့မကျပေ။
အခြားမော်တော်ကားကုမ္ပဏီများလည်း ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။
ဓာတ်ရထားများကဲ့သို့ လျှပ်စစ်လိုင်းများနှင့် ချိတ်ဆက်ခြင်း သို့မဟုတ် လမ်းအောက်တွင် ကြိုးမဲ့အားသွင်းနိုင်ရန် ရေနံ များ မြှုပ်နှံခြင်း စသည့်နည်းလမ်းများကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ အချို့နိုင်ငံများတွင် ကုန်တင်ကားများ အသွားအလာများသည့် အဝေးပြေးလမ်းမများတွင် ထိုစနစ်များကို စမ်းသပ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤနည်းလမ်းများသည် လမ်းအခြေခံအဆောက်အအုံများကို မဖြစ်မနေ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် လိုအပ်သဖြင့် ကနဦးကုန်ကျစရိတ် မြင့်မားသည်။
CarOS သုတေသနအဖွဲ့နှင့် ပါမောက္ခ အယ်လီ ကင်မ် တို့ကမူ ကွဲပြားသော ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုကို တင်ပြခဲ့သည်။
၎င်းမှာ ဘက်ထရီကုန်သွားလျှင် အားအပြည့်ရှိသော ဘက်ထရီဖြင့် အစားထိုးလဲလှယ်ပေးသည့် ‘ဘက်ထရီလဲလှယ်ရေးစနစ်’ ဖြစ်သည်။
ဒယ်ရယ်သည် ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ပြသသည်။ လျှပ်စစ်ကုန်တင်ကားတစ်စီး ဘူတာတစ်ခုသို့ ဝင်လာပြီး စက်ယန္တရားတစ်ခုက ကားအောက်ခြေမှ အားကုန်သွားသော ဘက်ထရီကို အလိုအလျောက် ဖြုတ်ချကာ အားအပြည့်ရှိသော ဘက်ထရီကို ပြန်လည်ထည့်သွင်းပေးသည်။
“ADT1 ရဲ့ ဘက်ထရီကို လဲလှယ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့အချိန်က ၂ မိနစ်ပဲ ရှိပါတယ်။”
မည်သူမဆို စဉ်းစားမိနိုင်မည့် ရိုးရှင်းသော အိုင်ဒီယာတစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရာတွင်မူ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် ပါမောက္ခ အယ်လီ ကင်မ် က ဤခက်ခဲသည့် အောင်မြင်မှုကို ရယူနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အပူဓာတ်ထွက်ရှိမှုကို လျှော့ချပေးပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို အာမခံချက်ပေးနိုင်သည့်အပြင် စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားပြီး အလွယ်တကူ လဲလှယ်နိုင်သော ဘက်ထရီကို တီထွင်နိုင်ခဲ့သည်။
ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခြင်းအားဖြင့် လျှပ်စစ်ယာဉ်များ၏ ဈေးနှုန်းကြီးမြင့်ရသည့် အဓိကပြဿနာကိုလည်း သဘာဝကျကျ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဘက်ထရီပမာဏ ပိုမိုကြီးမားသည့်အတွက် လျှပ်စစ်ကုန်တင်ကားများသည် သာမန်ခရီးသည်တင်ကားများထက် ဈေးနှုန်းအဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြီးမြင့်လေ့ရှိသည်။
ကျွမ်းကျင်သူများကမူ ၎င်း၏ဈေးနှုန်းမှာ အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၂၅၀,၀၀၀ အောက် လျော့နည်းမည်မဟုတ်ဟု ခန့်မှန်းထားကြသည်။
သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ကြေညာလိုက်သည့် ဈေးနှုန်းမှာမူ အံ့အားသင့်စရာပင် ဖြစ်သည်။ ADT1 အတွက် အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁၅၀,၀၀၀ သာဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လက်ရှိအသုံးပြုနေသော ဒီဇယ်ကုန်တင်ကားများ၏ ဈေးနှုန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့် ပမာဏဖြစ်သည်။
ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်နိုင်သည့် နည်းပညာမျိုးစုံနှင့် ဘေးကင်းလုံခြုံရေးဆိုင်ရာ အင်္ဂါရပ်များပါဝင်သည့် ကားတစ်စီးအတွက် ထိုမျှလောက်သော ဈေးနှုန်းကို ရရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။
ဒယ်ရယ်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ အားလုံး အံ့ဩသွားကြမယ် ထင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကားတစ်စီးတည်းရဲ့ ဈေးနှုန်းသက်သက်ပါ။ ဘက်ထရီ မပါဝင်ပါဘူး။”
သူ့စကားကြောင့် တင်ပြပွဲခန်းမအတွင်းရှိ ပရိသတ်များကြားတွင် ဝေဝါးသွားသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဘက်ထရီမပါဘဲ လျှပ်စစ်ကုန်တင်ကားကို မည်သို့ မောင်းနှင်ရမည်နည်း။
“ဘက်ထရီတွေကို အလွယ်တကူ လဲလှယ်နိုင်တာဖြစ်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အခကြေးငွေနဲ့ပဲ ငှားရမ်းသုံးစွဲသွားမှာပါ။ ဘက်ထရီငှားရမ်းခနဲ့ လဲလှယ်ခတွေ ရှိဦးမှာဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒါတွေအားလုံး ပေါင်းရင်တောင် လက်ရှိ လောင်စာဆီစရိတ်ရဲ့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းထက် ပိုမိုသက်သာမှာပါ။ ခေတ်မီတဲ့ ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်မှု နည်းပညာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရေနံ ဘက်ထရီတွေ တပ်ဆင်ထားတဲ့ ADT1 ဟာ လုပ်အားခနဲ့ လောင်စာဆီစရိတ် နှစ်ခုစလုံးကို သိသိသာသာ လျှော့ချပေးနိုင်ပါတယ်။ လက်ရှိ ဒီဇယ်ကုန်တင်ကားတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ကုန်ကျစရိတ် စုစုပေါင်းရဲ့ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို လျှော့ချနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်ထားပါတယ်။”