အခန်း ၂၆
ကျွန်တော် ရှယ်ယာရှင်များ၏ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် အထူးအစည်းအဝေးကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။
“ပြဿနာက ဘီလီယံနဲ့ချီတဲ့ ရန်ပုံငွေကို တစ်ယောက်တည်း စီမံခန့်ခွဲဖို့ ကြိုးစားမိတာပဲ။”
ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က Berkshire Hathaway ကို တစ်ယောက်တည်း တည်ထောင်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။ ဂျော့ချ်ဆိုရော့စ်ကလည်း Quantum Fund ကို တစ်ယောက်တည်း လည်ပတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဟိုးလ်ဒင်းကုမ္ပဏီပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဟတ်ဂျ်ရန်ပုံငွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပုဂ္ဂလိကရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရန်ပုံငွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ CEO ရဲ့အောက်မှာ အကောင်းဆုံးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တော့ ရှိရမှာပဲ။
အဖြေက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ရိုးရှင်းနေတယ်။
“OTK Company ရဲ့ လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီခွဲတစ်ခုအနေနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကုမ္ပဏီတစ်ခု တည်ထောင်ကြမယ်။ လိုအပ်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေကို ကျွန်တော်တို့အောက်မှာ စုစည်းမယ်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမူဝါဒကို Yeji ကို အဓိကထားပြီး ကျွန်တော် ချမှတ်လိုက်ရင်၊ အဲဒါကို အကောင်အထည်ဖော်မယ့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပြီးသား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
အဓိကရှယ်ယာရှင်နှစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။
“ပထမဆုံး ကျွန်တော်တို့ ခေါ်ယူရမယ့် အရည်အချင်းရှိသူကတော့…”
ထိုအချိန်မှာပင် တက်ဂဲ့ယူ ၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။
တီ… တီ…
“ရှယ်ယာရှင်တွေ အစည်းအဝေးလုပ်နေတုန်း ဖုန်းပိတ်ထားပါဆို။” “ခဏလေး… အော်!”
တက်ဂဲ့ယူ လန့်သွားပြီး ဖုန်းခေါ်ဆိုသူကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ။”
“ငါ့အစ်မ။”
ဖြစ်ရက်ကိုက ဒီအချိန်မှ ဖုန်းဆက်စရာလား။
ကျွန်တော် တက်ဂဲ့ယူ ကို “ကိုင်လိုက်လေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
တက်ဂဲ့ယူ က ဖုန်းခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
“ဟယ်လို။”
သူ စကားတောင် မဆုံးသေးခင် ဖုန်းထဲမှ အသံကျယ်ကြီး ထွက်လာသည်။
“မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ။ အိမ်မှာ ဘာလို့ လူမရှိတာလဲ။”
ဘေးကနေ နားထောင်နေရတာ၊ သူက မပြောင်းရွှေ့ခင်က နေတဲ့ အိမ်ဟောင်းကို သွားခဲ့ပုံရသည်။
တက်ဂဲ့ယူ က အကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖြင့် ရှင်းပြသည်။
“ကျွန်တော် မနေ့က ပြောင်းလိုက်ပြီ။”
“လိပ်စာပေးစမ်း။”
“ကျွန်တော် ဆမ်ဆောင်းဒုံးမှာ…”
တက်ဂဲ့ယူ လိပ်စာပေးပြီးနောက် အစ်မဖြစ်သူ ဟွန်းဂျူး က ထပ်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလာသည်။
“အဲ့ဒီမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေ၊ ဘယ်မှမသွားနဲ့။ ငါ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်။”
“ဟေ့၊ ငါ့အစ်မ အခု ကိုရီးယားမှာ ရောက်နေတာလား။”
ကလစ်!
ဘာမှ ပြန်မပြောလိုက်ရဘဲ ဖုန်းက ချက်ချင်း ပြတ်သွားသည်။
တက်ဂဲ့ယူ က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး “ငါ့အစ်မ ဒီကို လာနေပြီ” ဟု ပြောသည်။
“ရှင်းပြစရာ မလိုပါဘူး။”
စပီကာဖွင့်မထားပေမဲ့ အသံတွေအကုန်လုံးကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတာပဲ။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဟွန်းဂျူး နဲ့ တွေ့ဖို့က လိုအပ်နေတာပဲလေ။”
“ဟုတ်긴 ဟုတ်ပေမဲ့…”
တက်ဂဲ့ယူ က စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။
“သူ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘူး၊ အရမ်း ဒေါသထွက်နေပုံပဲ။”
အရာရာကို သေချာစဉ်းစားပြီး ဂရုတစိုက် လှုပ်ရှားတတ်တဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ မတူဘဲ တက်ဂဲ့ယူ က စဉ်းစားတာထက် လုပ်ချင်ရာ လုပ်တတ်တဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ငယ်ငယ်ကတည်းက သူ မတော်တဆမှုတွေ အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး အဲ့ဒီအခါတိုင်းမှာ ပြဿနာတွေကို လိုက်ရှင်းပေးရတာက ဟွန်းဂျူး ပဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဟွန်းဂျူး နဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ခဲ့တာက အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက တက်ဂဲ့ယူ တို့အိမ်ကို သွားတုန်းက ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က သူက MBA သင်တန်းကို တက်နေတဲ့ ကျောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
အခုချိန်ထိတိုင် သူက အဲ့ဒီတုန်းကလိုပဲ အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ်မှာတောင် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး လှပတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်က လှပပြီး အေးစက်စက် အစ်မတစ်ယောက်ရှိတဲ့ တက်ဂဲ့ယူ ကို အားကျခဲ့ဖူးသည်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စကားကို ကြားပြီးနောက် တက်ဂဲ့ယူ က ကျွန်တော့်ကို သနားစရာကောင်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ခဲ့သည်။
ဟွန်းဂျူး ရဲ့ ဆူပူမှုကို ခံလိုက်ရပြီးနောက်မှာတော့ အဲ့ဒီအကြည့်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်တော် နားလည်သွားသည်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူ ဘာလို့ သူ့အစ်မကို အဲ့လောက်တောင် ကြောက်ရသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် တက်ဂဲ့ယူ ကို မေးလိုက်သည်။ “မင်း ဘာတွေ လုပ်ထားမိလို့လဲ။”
“အင်း… အဲ့ဒါကတော့လေ…”
မင်းလုပ်ထားတဲ့ အမှားတွေထဲက တစ်ခုခုကိုပဲ ရွေးရတာ ခက်နေလို့လား။
၁၀ မိနစ်တောင် မကြာလိုက်ပါဘူး၊ တက္ကစီတစ်စီး အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်သွားသည်။
ဝတ်စုံအစုံနဲ့ မျက်မှန်တပ်ထားတဲ့ အလှမယ်တစ်ယောက် တက္ကစီပေါ်က ဆင်းလာသည်။ တခြားသူ မဟုတ်ပါ၊ သူ့အစ်မ ဟွန်းဂျူး ပင် ဖြစ်သည်။
တက်ဂဲ့ယူ က တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ဟွန်းဂျူး အိမ်ထဲ ဝင်လာသည်။ အဝတ်အစားတွေက အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေပြီး ဆံပင်တွေကလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတာကို ကြည့်ရင် အလောတကြီး ရောက်လာပုံရသည်။
“ဟေ့၊ တက်ဂဲ့ယူ!”
တက်ဂဲ့ယူ လန့်သွားပြီး ကျွန်တော့်နောက်မှာ ပုန်းလိုက်သည်။
“ဘာ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်မရဲ့။”
ဟွန်းဂျူး ဒေါသထွက်နေတာကို အရင်က အကြိမ်အနည်းငယ် မြင်ဖူးပေမဲ့ အခုလောက်ထိ ဒေါသထွက်နေတာကို မမြင်ရတာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။
“ဂျင်ဟူး လည်း မင်းနဲ့အတူ ရှိနေတာလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
မှန်မှ ဟွန်းဂျူး ကျွန်တော့်ကို သတိထားမိပြီး မျက်နှာထားက အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။
“အရင်ဆုံး စိတ်အေးအေးထားပြီး ထိုင်ပါဦး။”
“ဟူး…”
ဟွန်းဂျူး ဆိုဖာပေါ်မှာ ပစ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး စကားမပြောဘဲ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို အကြာကြီး ဖွာရှိုက်နေသည်။ မီးခိုးငွေ့တွေက ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ ပြည့်နှက်သွားသည်။
ဆေးလိပ်ကို စက်ဆုပ်တဲ့ တက်ဂဲ့ယူ နဲ့ မတူဘဲ ဟွန်းဂျူး ကတော့ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းကတည်းက လျှို့ဝှက်ပြီး ဆေးလိပ်သောက်လာတဲ့ ဆေးလိပ်စွဲသူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း တက်ဂဲ့ယူ က ပြောဖူးသည်။
*ချောင်းဆိုးသံ၊ ချောင်းဆိုးသံ!*
တစ်ဆင့်ခံ ဆေးလိပ်ငွေ့က ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူးလေ။
တက်ဂဲ့ယူ က ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ဖို့ တိုးတိုးလေး ထသွားတဲ့အခါ ဟွန်းဂျူး က ပြောသည်။
“ထိုင်။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
တက်ဂဲ့ယူ က မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒီအိမ်က ဘာလဲ။”
“ကျွန်တော် ဝယ်လိုက်တာ။ ဒီနေ့ကစပြီး ဒီမှာပဲ နေတော့မယ်။”
“ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ ရှင်းပြစမ်း။”
“ဘာကိုလဲ။ ဘာလို့ ဒီအိမ်ကို ဝယ်တာလဲလို့လား။”
တက်ဂဲ့ယူ က အင်္ဂလိပ်စာကို နားမလည်သလို ဖြစ်နေတာကြောင့် ဟွန်းဂျူး ရဲ့ အကြည့်တွေက အေးစက်သွားသည်။ တက်ဂဲ့ယူ တစ်ကိုယ်လုံး ကျုံ့သွားသည်။
ကြောင်ရှေ့က ကြွက်တစ်ကောင်လိုပါပဲ။
“မင်း မသိဘူးလား။ အကောင့်ထဲက ဘီလီယံနဲ့ချီတဲ့ ငွေတွေက ဘာလဲ။”
တက်ဂဲ့ယူ မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးသည်။
“အဲ့ဒါကြောင့် အစ်မ ရောက်လာတာလား။”
***
အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ငွေကြေးလောကမှာ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ အကြီးမားဆုံး အဖြစ်အပျက်ကို ရွေးရမယ်ဆိုရင် L6 ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်စဉ်ပဲ ဖြစ်မှာ အသေအချာပါပဲ။
အဲ့ဒီဖြစ်စဉ်နောက်ပိုင်းမှာ ကောင်းမွန်နေတဲ့ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် နဲ့ ကိုရီးယားစတော့ဈေးကွက်တို့ ပြိုလဲသွားပြီး သက်ဆိုင်ရာ ဆင်းသက်လာတဲ့ ငွေကြေးထုတ်ကုန်တွေကို ထုတ်ပေးတဲ့ ငွေကြေးကုမ္ပဏီတွေက ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီဖြစ်စဉ်ပြီးနောက်မှာ ကောလာဟလတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာသည်။
ဖြစ်စဉ် မဖြစ်ပွားခင်ကတည်းက အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် နဲ့ KOSPI200 put options တွေကို ဝယ်ယူဖို့ အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး ကြီးမားတဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေ ရရှိခဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ။
အံ့သြစရာကောင်းတာက အဲ့ဒီအဖွဲ့အစည်းက ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အာရှမှာ အကောင့်ဖွင့်ထားပြီး အဲ့ဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ အာရှရဲ့ အပ်ငွေလက်ကျန်က ဒေါ်လာ သန်း ၆၀၀ ကျော် တိုးလာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
လေ့လာဆန်းစစ်သူတွေ၊ ရန်ပုံငွေမန်နေဂျာတွေ အားလုံးက အဲ့ဒီအဖွဲ့အစည်းရဲ့ ပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းနေကြသည်။
ဆင်းသက်လာတဲ့ ငွေကြေးတွေနဲ့ ဒီလောက်အမြတ်ရဖို့ဆိုတာ ရှားပါးတဲ့ ဖြစ်ရပ်မျိုးပါ။ ဒါကြောင့်လည်း အာရုံစိုက်မှုတွေက အဲ့ဒီဘက်ကို ရောက်သွားတာ ဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းမှာတော့ အဲ့ဒီဝယ်ယူမှုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ OTK Company ရှိနေတယ်ဆိုတာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
အိုဟွန်းဂျူး ကတော့ ဒီဖြစ်စဉ်က သူ့ရဲ့ ညီငယ်လေးနဲ့ သက်ဆိုင်နေလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး။
ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ဝန်းပြီး စာရွက်ပေါ်က ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပါ။ အက္ခရာတွေကို ကျပန်းပေါင်းစပ်ပြီး ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေ အများကြီး ရှိတာပဲလေ။
သူကတော့ အဲ့ဒီကုမ္ပဏီတွေထဲက တစ်ခုခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အမှန်တရားကို လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ သိခဲ့ရတာပါ။ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဂန်နမ် ဘဏ်ခွဲရဲ့ မန်နေဂျာဖြစ်တဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အကြီးတစ်ယောက်ဆီကနေ ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။
ဂန်နမ် ဘဏ်ခွဲရဲ့ မန်နေဂျာ ယူဆောင်းမူ က ပြည်ပကော်ပိုရေးရှင်းတွေကနေ ပြည်တွင်းအကောင့်တွေဆီ ဝမ်ငွေ ၁၀ ဘီလီယံကျော် လွှဲပြောင်းပေးတာကို ကိုင်တွယ်နေတာဖြစ်ပြီး ဟွန်းဂျူး ကို အမှန်တရား ပြောပြလိုက်သည်။
အဲ့ဒီအကောင့်က သူ့ညီငယ်လေး စီမံခန့်ခွဲဖို့အတွက် ဖန်တီးထားတာဖြစ်ပြီး အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ သူက ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခွင့် ရှိနေတာ ဖြစ်သည်။
အိုဟွန်းဂျူး က OTK Company အကောင့်ထဲကို ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။
အံ့သြစရာကောင်းတာက အကောင့်လက်ကျန်ငွေက ဝမ် ၆၇၂ ဘီလီယံကျော် ဖြစ်နေတာပဲ!
အစတုန်းကတော့ သူက နာမည်တူတဲ့ တခြားအကောင့်တစ်ခုကို မှားဖွင့်မိတာပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။ သူ အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ကြည့်ခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒါက သူ့ညီရဲ့ အကောင့် ဖြစ်နေတာ အသေအချာပါပဲ။
တုန်လှုပ်သွားတဲ့ သူက အရောင်းအဝယ်မှတ်တမ်းတွေကို ပြန်ကြည့်ဖို့ ကီးဘုတ်ပေါ်မှာ လက်တွေ တုန်ယင်စွာ ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။ Put option တွေ ဝယ်ယူထားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေက ဆက်တိုက် ပေါ်လာသည်။
ကုမ္ပဏီမှာ ရှိနေတာကိုတောင် မေ့သွားပြီး ဟွန်းဂျူး က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ ကီးဘုတ်ပေါ်မှာ လက်တွေ တုန်ယင်နေရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“တက်ဂဲ့ယူ!!!”
—
အစ်မဖြစ်သူ ဟွန်းဂျူး က ခေါင်းကိုက်နေသည့်အတိုင်း လက်ချောင်းများဖြင့် နားထင်ကို ဖိထားသည်။
တက်ဂဲ့ယူ နဲ့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်က အဲ့ဒီဇာတ်လမ်းကို ကြားပြီးနောက် အံ့သြတကြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ငါတို့အကြောင်းတွေက ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အထိ ပျံ့နှံ့သွားပြီလား။
အစ်မဖြစ်သူ ဟွန်းဂျူး က တက်ဂဲ့ယူ ကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။
“မင်း တကယ်ပဲ Seong Electronics အတွက် Futures Options တွေကို ရောင်းထုတ်လိုက်တာလား။”
“အင်း။”
“…”
အမှန်တရားကို သိပြီးသား ဖြစ်နေသည့်တိုင် အခြေအနေကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသောအခါ ဟွန်းဂျူး မှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
“ဒါက အရမ်း အံ့သြစရာ ကောင်းနေလို့လား။”
ဟွန်းဂျူး က ဆေးလိပ်ကို ကိုက်ထားရင်း ပြောသည်။
“မင်းက အံ့သြစရာ ကောင်းလားလို့ မေးနေတာလား။ အဲ့ဒီကိစ္စကြောင့်ပဲ ငွေကြေးကြီးကြပ်ရေးကော်မရှင် (FSS) က ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဆီကို အချက်အလက် တင်ပြဖို့ တောင်းဆိုချက်တွေ ရောက်နေတာ။”
“ဟုတ်လား။”
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားသည်။
တကယ်ပဲ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု စတင်တော့မှာလား။
“ဘ-ဘာ အချက်အလက်တွေကို တင်ပြရမှာလဲ။”
“OTK Company ရဲ့ အရောင်းအဝယ် မှတ်တမ်းတွေနဲ့ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ပေးရမှာ။”
“ဒ-ဒါဆိုရင်ကော။ အစ်မတို့ ပေးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးမလား။”
“ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် တောင်မှ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူးလေ။ ကုမ္ပဏီကို တည်ထောင်ထားတဲ့ နိုင်ငံကပဲ သိမှာ။”
အခွန်ရှောင်ခိုရာ နေရာတွေမှာ တည်ထောင်ထားတဲ့ ကုမ္ပဏီအများစုဟာ အခွန်ရှောင်ဖို့အတွက် ရည်ရွယ်တာဖြစ်လို့ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ကာကွယ်ပေးတဲ့နေရာမှာ အလွန် တင်းကျပ်ကြသည်။
“ကျွန်မ ပေးနိုင်တာက အကောင့်ရဲ့ ငွေလွှဲမှတ်တမ်းတွေပဲ။ ဖောက်သည်ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ ပေးလို့ မရဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ငွေကြေးကြီးကြပ်ရေးကော်မရှင်က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ တောင်းဆိုရင် ငြင်းရခက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ဟွန်းဂျူး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ပြည်တွင်း ငွေကြေးအဖွဲ့အစည်းတွေအတွက်ပဲ။”
စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့တွေရဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ အချက်အလက်တွေကို အလွယ်တကူ ပေးအပ်လေ့ရှိတဲ့ ပြည်တွင်း ငွေကြေးအဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ မတူဘဲ ပြည်ပ ငွေကြေးအဖွဲ့အစည်းတွေကတော့ ဖောက်သည်ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို အလွန် တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်ပေးသည်။ အချက်အလက် ရယူဖို့ဆိုရင် အမေရိကန် တရားရုံးရဲ့ တရားဝင် ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်လိမ့်မည်။
တက်ဂဲ့ယူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကံကောင်းတာပဲ၊ မပေးလိုက်ရလို့။”
ကျွန်တော် နားမလည်တဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။
“ဘာလို့ ငွေကြေးကြီးကြပ်ရေးကော်မရှင်က အချက်အလက် တင်ပြဖို့ တောင်းဆိုတာလဲ။”
“အတွင်းလူ သတင်းပေးပြီး အရောင်းအဝယ်လုပ်တယ် (Insider Trading) လို့ သံသယရှိနေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။”
“ဟုတ်လား။”
ကျွန်တော် အံ့သြနေစဉ်မှာပဲ တက်ဂဲ့ယူ က ရယ်မောရင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြန်သည်။
“အတွင်းလူ သတင်းပေးပြီး အရောင်းအဝယ်လုပ်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ။”
ဟွန်းဂျူး ရှည်လျားတဲ့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ဟူး…”
အတွင်းလူ သတင်းပေးပြီး အရောင်းအဝယ်လုပ်တာ ဘာလဲဆိုတာတောင် မသိတဲ့လူက ငွေကြေးလောကတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေမယ့် လှုပ်ရှားမှုကို လုပ်ပြလိုက်တာပဲ။
ကျွန်တော်ပဲ အစားရှင်းပြပေးလိုက်သည်။
“ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ဆုံးဖြတ်ချက်တွေအပေါ် ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်တဲ့ မပေါက်ကြားသေးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို သုံးပြီး အရောင်းအဝယ်လုပ်တာကို ပြောတာ။”
အများပိုင်ကုမ္ပဏီတွေဟာ အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေဆီ ထုတ်ပြန်ပေးရမယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီသတင်းအချက်အလက်တွေကို မထုတ်ပြန်ခင်မှာ အရောင်းအဝယ်လုပ်ခွင့် မရှိဘူး။
အကောင်းဆုံး ဥပမာကတော့ မနှစ်က ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ Hanbi Pharmaceuticals အဖြစ်အပျက်ပဲ။
ဆေးဝါးကုမ္ပဏီတစ်ခုဖြစ်တဲ့ Hanbi Pharmaceuticals မှာ ကင်ဆာဆေးဝါး တင်ပို့နိုင်မယ့် သတင်းကောင်းနဲ့ ဆေးဝါးသစ် စမ်းသပ်မှု ရပ်ဆိုင်းရမယ့် သတင်းဆိုး နှစ်ခုစလုံး တစ်ချိန်တည်းမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။
Hanbi Pharmaceuticals က ဈေးကွက်ပိတ်ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ သတင်းကောင်းကို ထုတ်ပြန်ခဲ့တယ်။ နောက်တစ်နေ့မှာ ဈေးကွက်ဖွင့်ဖွင့်ချင်းမှာပဲ အရောင်းအဝယ်ပမာဏ တက်လာပြီး ရှယ်ယာဈေးတွေ မြင့်တက်သွားတယ်။
မနက် ၉ နာရီခွဲမှာတော့ သူတို့က သတင်းဆိုးကို ရုတ်တရက် ထုတ်ပြန်လိုက်တယ်။ အရင်က တက်နေတဲ့ ရှယ်ယာဈေးတွေက ထိုးကျသွားပြီး ၂၃ ရာခိုင်နှုန်း ကျဆင်းသွားခဲ့တယ်။
၁၇ နာရီအတွင်းမှာပဲ သတင်းကောင်းနဲ့ သတင်းဆိုးကို ဆက်တိုက် ထုတ်ပြန်လိုက်တာကြောင့် ရှယ်ယာဈေးက တစ်ရက်တည်းမှာ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် အတက်အကျ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ပြဿနာကတော့ အဲ့ဒီအချက်အလက်ကို ကြိုသိနေတဲ့ လူတစ်စုနဲ့ အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေက သတင်းဆိုး မထုတ်ပြန်ခင်မှာ သူတို့ပိုင်ရှယ်ယာတွေကို ရောင်းထုတ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်တယ်။
အဲ့ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သူတို့က Short selling (ဈေးကျလိမ့်မယ်လို့ ယူဆပြီး ရောင်းချခြင်း) ကိုပါ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြတယ်။ ဈေးကွက်စဖွင့်ချိန်မှာ Short selling ပမာဏက ပုံမှန်ထက် ဆယ်ဆကျော် တိုးလာခဲ့တယ်။
သဘာဝကျစွာနဲ့ပဲ သတင်းကောင်းကိုပဲ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ တစ်ဦးချင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေက ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။
မီဒီယာတွေက အဲ့ဒီကိစ္စကို ဖော်ထုတ်လိုက်တဲ့အခါ ငွေကြေးကြီးကြပ်ရေးကော်မရှင်က စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု စတင်ခဲ့ပြီး မပေါက်ကြားသေးတဲ့ အချက်အလက်တွေကို သုံးပြီး မတရား အမြတ်ထုတ်ခဲ့တဲ့ လူပေါင်း ဒါဇင်နဲ့ချီကို အရေးယူခဲ့တယ်။
“ကြီးမားတဲ့ ပြစ်မှုတစ်ခုပေါ့၊ ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒါက ငွေကြေးဈေးကွက်အပေါ် ယုံကြည်မှုကို ပျက်ပြားစေလို့ပဲ။ ဖမ်းမိပြီဆိုရင်တော့ မတရားရရှိထားတဲ့ အမြတ်ငွေတွေကို အကုန် သိမ်းဆည်းခံရလိမ့်မယ်။”
ဆိုလိုတာက အစိုးရက တရားမဝင် လုပ်ရပ်တွေကနေ ရလာတဲ့ ငွေတွေကို ပြန်သိမ်းတာမျိုးပေါ့။
ပြီးတော့…
“ပြစ်ဒဏ်တွေကလည်း တော်တော် ပြင်းထန်တယ်လို့ ကြားတယ်။ ပမာဏပေါ်မူတည်ပြီး ထောင်ဒဏ် ၅ နှစ်ကျော်ထိ ကျနိုင်တယ်။”
“ဟင်!”
တက်ဂဲ့ယူ ရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်တော့်စကားကြောင့် အတွေးများသွားသည်။
“ဒါဆို ငါတို့ကော ဘာဖြစ်လာမလဲ။ စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့အတွက် တစ်နေရာရာကို ဆွဲခေါ်သွားခံရမှာလား။”
ကျွန်တော် တည်ငြိမ်စွာ တွေးလိုက်သည်။
အတွင်းလူ သတင်းပေးပြီး အရောင်းအဝယ်လုပ်တာကို သက်သေပြဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စပါ။ အခြေအနေအရ သက်သေတွေတင်မကဘဲ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေပါ လိုအပ်တယ်။ ဒါကြောင့် Hanbi Pharmaceuticals အဖြစ်အပျက်တုန်းကတောင် အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေနဲ့ Short seller ကြီးတွေက သက်သေမရှိလို့ လွတ်သွားပြီး ငါးသေးသေးလေးတွေပဲ အဖမ်းခံခဲ့ရတာ။
အရေးအကြီးဆုံးကတော့ အတွင်းလူ သတင်းပေးပြီး အရောင်းအဝယ်လုပ်တာနဲ့ တကယ် ဆက်စပ်မှု မရှိဖို့ပဲ။
ဟွန်းဂျူး ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ထပ်မီးညှိလိုက်သည်။
“အခု ရှင်းပြစမ်း။ မင်း ဘယ်သူ့ဆီက သတင်းရပြီး ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာလဲ။”
တက်ဂဲ့ယူ က ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေသလိုမျိုး လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“သူ့ဆီက။”
ဟွန်းဂျူး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“တက်ဂဲ့ယူ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က အချက်အလက် ပေးခဲ့တာပါ။”
“ဂျင်ဟူး၊ မင်းက အဲ့ဒီအချက်အလက်တွေကို ဘယ်ကနေ ရခဲ့တာလဲ။”
“အဲဒါကတော့လေ…”
ဘာလို့ ရှင်းပြရင် ကောင်းမွန်မလဲ။
ကျွန်တော် စကားပြောဖို့ တွန့်ဆုတ်နေစဉ်မှာပဲ ဟွန်းဂျူး ဒေါသထွက်လာသည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ကိုယ်ဘာလုပ်ထားမိလဲဆိုတာ သိရဲ့လား။ အတွင်းလူ သတင်းပေးပြီး အရောင်းအဝယ်လုပ်တာက ငွေကြေးဆိုင်ရာ ရာဇဝတ်မှုလေ!”
အတွင်းလူ သတင်းပေးပြီး အရောင်းအဝယ်လုပ်တယ်လို့ အတည်ပြုလိုက်ရင် ဒဏ်ငွေက ဘီလီယံနဲ့ချီ ရှိနိုင်ပြီး ဒဏ်ငွေနဲ့တင် ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။
အမှားတစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင် သူ့ညီလေး အဖမ်းခံရနိုင်တဲ့ အခြေအနေကို စဉ်းစားကြည့်ရင် သူ ဒေါသထွက်တာ သဘာဝကျပါတယ်။
“မဟုတ်ပါဘူး အစ်မရဲ့။ အရင်ဆုံး နားထောင်ပေးပါ။”
တက်ဂဲ့ယူ က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို စတင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူ့ဇာတ်လမ်းက အလွန် ရှုပ်ထွေးလွန်းပြီး ဒီလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ပါဝင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တောင် နားလည်ရခက်နေသည်။
အရင်က မကြားဖူးတဲ့ ဟွန်းဂျူး က “ဂျင်ဟူး၊ မင်းပဲ ရှင်းပြလိုက်စမ်း” ဟု ပြောသည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
ကျွန်တော် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို အစီအစဉ်အတိုင်း ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။