ကြားနာပွဲခန်းမထဲတွင် ခဏတာမျှ အသက်ရှူသံပင် မကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သူမှာ ကိုယ်စားလှယ် ဟွန်းဂျူး ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားဘဝကတည်းက တက်ကြွလှုပ်ရှားသူအဖြစ် လူသိများခဲ့ပြီး နယူးပိုလစ်တစ်ပါတီအတွင်း အစွန်းရောက်ဝါဒီတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူဖြစ်သည်။
သူသည် အစကတည်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် စတင်လိုက်သည်။
“OTK ကုမ္ပဏီအနေနဲ့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု မှာ ငွေကြေးသောင်းနဲ့ချီပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကိုရီးယားမှာတော့ သိသာထင်ရှားတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမျိုး မလုပ်ရတာလဲ။”
ဒီမေးခွန်းကို ဘယ်တော့မေးမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် စောင့်မျှော်နေခဲ့တာပါ။ ဒါဟာ မီဒီယာတွေက အရင်ကတည်းက အမြဲတစေ ဝေဖန်ပြောဆိုနေကြတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။
ကျွန်တော်သည် မူဝါဒပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“OTK ကုမ္ပဏီအနေနဲ့ K ကုမ္ပဏီဆိုတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုလုပ်ငန်းကို ကိုယ်ပိုင်အရင်းအနှီးနဲ့ တည်ထောင်ထားပြီး ကိုရီးယားကုမ္ပဏီတွေဆီမှာ အဆက်မပြတ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးနေပါတယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားသိတဲ့အတိုင်းပဲ ကိုရီးယားမှာ ရရှိတဲ့ အမြတ်ငွေအားလုံးကိုလည်း ကိုရီးယားမှာပဲ ပြန်လည်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေတာပါ။”
ကိုယ်စားလှယ် ဟွန်းဂျူး က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့တင် မလုံလောက်သေးဘူး။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု မှာဆိုရင် ရှိပြီးသား မော်တော်ကားစက်ရုံတွေကို ဝယ်ယူရုံတင်မကဘဲ စက်ရုံသစ်တွေကိုလည်း အဆက်မပြတ် တည်ဆောက်နေတယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ကိုရီးယားမှာတော့ ဘာလို့ စက်ရုံတစ်ရုံတောင် မဆောက်ပေးတာလဲ။”
နားထောင်နေသူတိုင်းကတော့ ကျွန်တော်ဟာ ကိုရီးယားမှာ စက်ရုံဆောက်ပေးဖို့ တာဝန်ရှိနေသူတစ်ယောက်လို ထင်မြင်သွားကြလိမ့်မည်။
ဒီမေးခွန်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘာကြောင့်မေးရတာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။
ပို့ကုန်တိုးတက်မှုနဲ့ အခွန်ဝင်ငွေတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိနေပါစေ၊ ကိုရီးယားမှာ အရည်အသွေးမြင့် အလုပ်အကိုင်တွေ လိုအပ်နေတာ အမှန်ပါပဲ။ အဲဒီအလုပ်အကိုင်တွေကို ဖန်တီးပေးနိုင်တာကလည်း ကော်ပိုရေးရှင်းတွေပါပဲ။
ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ Seosung Group ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ အဓိကကော်ပိုရေးရှင်းကြီးတွေဟာ ပြည်တွင်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့ ဝန်ထမ်းခေါ်ယူမှုတွေကို လျှော့ချခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီလိုဖြစ်နေရင် အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေပြီး ဖြေရှင်းရမှာဖြစ်ပေမဲ့ နိုင်ငံရေးလောကကတော့ အဲဒီအချက်ကို မစဉ်းစားဘဲ ကုမ္ပဏီတွေကိုပဲ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ဖိအားပေးနေကြတာပါ။
ကော်ပိုရေးရှင်းတစ်ခုရဲ့ အဓိကဦးစားပေးက အမြတ်အစွန်းပါ။
အမြတ်ထွက်မယ်လို့ ထင်ရင် တားမြစ်ထားရင်တောင် သူတို့က နည်းလမ်းရှာပြီး စက်ရုံဆောက်ကြမှာ၊ လူခေါ်ကြမှာပါ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ အမြတ်မထွက်ဘူးလို့ ထင်ရင်တော့ ဘယ်လောက်ပဲ ဖိအားပေးပေး သူတို့ကတော့ အေးဆေးပဲ ဖြစ်နေကြမှာပါ။
“လက်ရှိမှာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ဟာ အခွန်လျှော့ချမှုတွေကြောင့် ကိုရီးယားထက် ကော်ပိုရိတ်အခွန်နှုန်းထား ပိုနည်းပါတယ်။ ဈေးကွက်ကလည်း ကိုရီးယားထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးမားပြီး ပြည်နယ်အစိုးရတွေကလည်း စက်ရုံတည်ဆောက်မှုနဲ့ လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုအတွက် အမျိုးမျိုး အထောက်အပံ့ပေးပါတယ်။ နောက်ပြီး လုပ်သားတွေရဲ့ ပျမ်းမျှလစာကလည်း ပိုနည်းသလို၊ အလုပ်သမားနဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုဆိုင်ရာ ညှိနှိုင်းမှုတွေကိုလည်း လေးနှစ်တစ်ကြိမ်ပဲ လုပ်ရတဲ့အတွက် သပိတ်မှောက်မှုတွေလည်း နည်းပါတယ်။”
ကိုယ်စားလှယ် ဟွန်းဂျူး က ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
“ဒါဟာ လုပ်သားတွေကြောင့်လို့ ပြောချင်တာလား။”
ကျွန်တော်က အကြောင်းပြချက်အချက်အလက်တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြလိုက်တာကို သူက ဘာလို့ အဲဒီဘက်ကိုပဲ ဦးတည်ပြီး ဖိအားပေးနေတာလဲ။
ကျွန်တော် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဒါကို ငြင်းဆန်ပြီး လှည့်ပတ်ပြောရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဆဲခံရရင်တောင် ကိုယ်ပြောချင်တာကို အကုန်ပြောပစ်လိုက်ရမလား။
ကိုယ့်စိတ်ထဲရှိတာကို ပြောဆိုပြီး ရှင်သန်တာက မှန်ကန်တဲ့လမ်းစဉ် မဟုတ်ဘူးလား။
“ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀ အတွင်းမှာ ကိုရီးယားမှာ မော်တော်ကားစက်ရုံသစ် တစ်ရုံတောင် မတည်ဆောက်ခဲ့ရပါဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ Eunsung Motors ဟာ ချက်သမ္မတနိုင်ငံ၊ ရုရှားနဲ့ မက္ကဆီကိုလို နေရာမျိုးတွေမှာ စက်ရုံတွေကို တိုးချဲ့ခဲ့တယ်။ အလုပ်သမားသမဂ္ဂတွေရဲ့ ပြဿနာကလည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
အဲဒီစက်ရုံတွေထဲမှာ လိုအပ်လို့ ဆောက်ခဲ့တာတွေ ရှိသလို မလိုအပ်ဘဲ ဆောက်ခဲ့ရတာတွေလည်း ရှိတယ်။ အဲဒီစက်ရုံတွေကိုသာ ကိုရီးယားမှာ တည်ဆောက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အလုပ်အကိုင်ပြဿနာက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားမှာပါ။
“ကိုရီးယားလုပ်သားတွေရဲ့ လစာက အခု အရမ်းများနေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား။”
“ကိုရီးယားလုပ်သားတွေရဲ့ လစာက မများပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မော်တော်ကားစက်ရုံလုပ်သားတွေရဲ့ လစာကတော့ မြင့်မားပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ခုနက ပြောသွားတဲ့ နိုင်ငံတွေက ကိုရီးယားထက် အမျိုးသားဝင်ငွေ ပိုနည်းတယ် မဟုတ်လား။”
“ဒါဆိုရင် ကိုရီးယားထက် အမျိုးသားဝင်ငွေ ပိုများတဲ့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု နဲ့ ဂျာမနီက မော်တော်ကားစက်ရုံလုပ်သားတွေက ဘာလို့ ကိုရီးယားလုပ်သားတွေထက် လစာပိုနည်းနေရတာလဲ။ Eunsung Motors ကို အခြေခံပြီး ကြည့်ရင်တောင် ပျမ်းမျှလစာက အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု နဲ့ ဂျာမနီထက် ကျော်လွန်နေပါပြီ။”
ကိုယ်စားလှယ် ဟွန်းဂျူး က စာရင်းဇယားတွေကို ထုတ်ပြသည်။
“ဒီမှာပြထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကိုရီးယားမှာ အခြေခံလစာက ပိုနည်းသလို တစ်နာရီလုပ်ခကလည်း ပိုနည်းပါတယ်။”
“ပြီးတော့ HPV လည်း ကိုရီးယားမှာ သိသိသာသာ ပိုနည်းပါတယ်။”
HPV ဆိုသည်မှာ ကားတစ်စီး ထုတ်လုပ်ရန် လိုအပ်သော လုပ်သားနာရီကို ဆိုလိုသည်။ ထုတ်လုပ်မှုပုံစံနဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ ကွဲပြားတာကြောင့် တိုက်ရိုက်နှိုင်းယှဉ်ဖို့ ခက်ခဲပေမဲ့ ပြည်တွင်းစက်ရုံတွေရဲ့ ကုန်ထုတ်စွမ်းအား ကျဆင်းနေတာကတော့ အမှန်ပါပဲ။
ကိုယ်စားလှယ် ဟွန်းဂျူး က ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“Eunsung Motors ကြီးထွားလာတာဟာ လုပ်သားတွေရဲ့ သွေးနဲ့ ချွေးကြောင့်ပါ။ လုပ်သားတွေက အဲဒီကြီးထွားမှုရဲ့ အသီးအပွင့်တွေကို ဝေမျှခံစားတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
သူပြောတာ မှန်ပါတယ်။ စီမံခန့်ခွဲမှုပိုင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို အမှုဆောင်အရာရှိတွေနဲ့ ရှယ်ယာရှင်တွေပဲ ခံစားနေရမှာ မဟုတ်ဘဲ လုပ်သားတွေဆီကိုလည်း တရားမျှတစွာ ဝေမျှပေးသင့်ပါတယ်။
လုပ်သားတွေ တစ်နှစ်ကို ဝမ်သန်း ၁၀၀ [အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၇၅,၀၀၀ ခန့်] ရရှိတာဟာ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် ကောင်းတဲ့အရာပါ။
ဒါပေမဲ့…
“Eunsung Motors လုပ်သားတွေရဲ့ ပျမ်းမျှလစာက ဝမ် ၉၅ သန်း ရှိနေချိန်မှာ ပထမအဆင့် လုပ်ငန်းခွဲလုပ်သားတွေရဲ့ လစာက ဝမ် ၅၀ သန်းတောင် မပြည့်ဘူး။ ဒုတိယနဲ့ တတိယအဆင့် လုပ်ငန်းခွဲတွေဆိုရင် အဲဒီပမာဏရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ Eunsung Motors ကြီးထွားဖို့အတွက် Eunsung Motors လုပ်သားတွေပဲ သွေးနဲ့ ချွေးစက်တွေ ချခဲ့ရတာလား။ လုပ်ငန်းခွဲလုပ်သားတွေလည်း အတူတူ သွေးနဲ့ ချွေးစက်တွေ ချခဲ့ရတာပဲ၊ ဒါဆို ဘာလို့ လစာကွာဟချက်က တိုးလာနေရတာလဲ။”
နယူးပိုလစ်တစ်ပါတီဟာ လစာတိုးမြှင့်ရေးနဲ့ အမြဲတမ်းမဟုတ်တဲ့ အလုပ်အကိုင်စနစ် ဖျက်သိမ်းရေးကို အချိန်အတော်ကြာ တောင်းဆိုလာခဲ့တဲ့ပါတီပါ။ ဒါပေမဲ့ တိုးတက်ရေးပါတီတစ်ခုရဲ့ သဘောသဘာဝအရ ကော်ပိုရေးရှင်းတွေကို ဝေဖန်ရာမှာ ပြင်းထန်ပေမဲ့ အလုပ်သမားသမဂ္ဂတွေကို ဝေဖန်ရာမှာတော့ အားနည်းနေတတ်ကြတယ်။
“အခုလက်ရှိအခြေအနေကို လုပ်သားအချင်းချင်း ပဋိပက္ခဖြစ်အောင် ဖန်တီးနေတာလား။”
“ကျွန်တော့်အမြင်မှာတော့ ကိုယ်စားလှယ်ကြီးကပဲ ကျွန်တော့်စကားကို ‘လုပ်သားအချင်းချင်း ပဋိပက္ခဖြစ်အောင် လုပ်နေတယ်’ ဆိုပြီး ပုံစံသွင်းနေတာလို့ မြင်ပါတယ်။ အရေးကြီးတာက ပြည်တွင်းမှာ စက်ရုံဆောက်ရင် အကျိုးအမြတ် မရှိတာပါ။ နှစ်တိုင်းလိုလို သပိတ်မှောက်နေတဲ့ နိုင်ငံမှာ ဘယ်ကုမ္ပဏီကများ စက်ရုံသစ် ဆောက်ချင်ပါ့မလဲ။”
“သပိတ်မှောက်တာဟာ လုပ်သားတွေရဲ့ တရားဝင် အခွင့်အရေးပဲ!”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သပိတ်မှောက်မှုနည်းတဲ့ နိုင်ငံတွေမှာ စက်ရုံဆောက်တာကလည်း စီမံခန့်ခွဲသူတွေရဲ့ တရားဝင် အခွင့်အရေးပါပဲ။”
ချေပစရာစကားလုံး မရှိတော့သည့်အဆုံး ကိုယ်စားလှယ် ဟွန်းဂျူး က ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အရင်းရှင်ဆိုတာ လုပ်သားတွေအကြောင်း ဘာသိလို့လဲ!”
တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်တော့်ကို အရင်းရှင်လို့ ခေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်ထားမလဲ။ ဒါအတွက် ဝမ်းသာရမလား။
ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“Red Guard လိုမျိုး ခင်ဗျားရဲ့ ပြောစကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း စက်ရုံတွေကို ဆောက်ပေးနေတာက အရင်းရှင်တွေ မဟုတ်ဘူးလား။”
***
ဆိုးလ်ဘူတာရုံ စောင့်ဆိုင်းခန်း။
ရထားစောင့်ရင်း တီဗီအကြီးကြီးမှာ ကြားနာပွဲကို ကြည့်နေကြတဲ့ လူတွေဟာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။
ကန်ဂျင်ဟူး က ကိုယ်စားလှယ်တွေရဲ့ မေးခွန်းတွေထဲက အားနည်းချက်တွေကို ထောက်ပြလိုက်တဲ့အခါ ကိုယ်စားလှယ်တွေဟာ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ပိတ်သွားကြသည်။
အုပ်ချုပ်ရေးပါတီကပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အတိုက်အခံပါတီကပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တိုးတက်ရေးဝါဒီပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရှေးရိုးစွဲပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူပါပဲ။ ဝေဖန်ခံရသူတွေကလည်း နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ ကော်ပိုရေးရှင်းနဲ့ အလုပ်သမားသမဂ္ဂဆိုပြီး ခွဲခြားမနေတော့ပါ။
ကြားနာပွဲမှာ တကယ်တမ်း စစ်ဆေးမေးမြန်းခံနေရတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် ဝေခွဲမရလောက်အောင် ဖြစ်နေပါတော့သည်။
ခဏလေးကမှ “ဒီကလေးက အောက်အခြေမရှိတာပဲ!”၊ “သောက်ကျိုးနည်းတဲ့ ကောင်!”၊ “နိုင်ငံအတွက် အလုပ်လုပ်နေတဲ့ လွတ်လပ်သော အမျိုးသားပါတီ (Free National Party) က ကိုယ်စားလှယ်ကိုမှ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလို ပြောရဲရတာလဲ!” စသဖြင့် စိတ်တိုဒေါသထွက်နေကြတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေဟာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“အဲဒီကောင်က လက်ဝဲသမား မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဘာလဲ၊ သူက လက်ဝဲသမားတွေကိုပါ အဲဒီလို လုပ်နေတာလား။”
“အမယ်လေး! မယုံနိုင်စရာပဲ!”
ကန်ဂျင်ဟူး ဟာ ကိုရီးယားမှာတင်မကဘဲ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာပါ နာမည်ကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
နိုင်ငံခြားမီဒီယာတွေကလည်း ဒီကြားနာပွဲကို အာရုံစိုက်နေကြပြီး CNN၊ BBC၊ NHK နဲ့ CCTV လိုမျိုး ချန်နယ်တွေမှာတောင် ထုတ်လွှင့်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။
အင်တာနက်ပေါ်မှာတော့ အခြေအနေတွေက တဖန် ပြန်လည်ပူနွေးလာသည်။
– သူက အာဏာရပါတီ၊ အတိုက်အခံပါတီ၊ လက်ဝဲ၊ လက်ယာ မရွေး အကုန်လုံးကို ဝေဖန်နေတာပဲ။
– All-kill ဇာတ်ကောင်လို့ အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီ။
– ရယ်ရလိုက်တာ၊ တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်။
– အမျိုးသားလွှတ်တော် ကြားနာပွဲကို CNN ကတောင် ထုတ်လွှင့်နေပြီ။
– ဒါကြီးက ဘာဖြစ်ကုန်တာလဲ၊ နိုင်ငံဂုဏ်သိက္ခာကျစရာကြီး။
– ဂျာမနီမှာ ကျောင်းတက်နေတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပါ။ ခေါင်းတောင် မဖော်ရဲဘူး၊ ရှက်လိုက်တာ။
– တရုတ်တွေကတော့ သူတို့နိုင်ငံမှာ ဒီမိုကရေစီ မလုပ်သင့်တဲ့အကြောင်းပြချက်ပဲဆိုပြီး စိတ်ဓာတ်အရ ဗိုလ်စွဲနေကြပြီ။
– နိုင်ငံတကာရှေ့မှာ အရှက်ကွဲတာ အမှန်ပဲ။
– နိုင်ငံတော်အဆင့် ကြော်ငြာတွေအတွက် ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ခံပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ။ ကိုယ်စားလှယ်တွေကပဲ အကုန်ဖျက်ဆီးနေတာ။
– အခုတလော ပို့ကုန်တင်ပို့ဖို့တောင် ခက်ခဲနေတာ၊ ကိုယ်စားလှယ်တွေကိုပဲ ပြည်ပတင်ပို့လိုက်ကြရအောင်။
– အမှိုက်တွေကို တင်ပို့ခွင့်ပိတ်ထားတဲ့ နိုင်ငံတွေ အများကြီးပဲ။ ကိုယ့်နိုင်ငံက ထွက်တဲ့အမှိုက်ကို ကိုယ့်နိုင်ငံမှာပဲ ရှင်းလင်းရမယ်ဆိုတဲ့ မူဝါဒလေ။
– ဒါက ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံက မရှင်းနိုင်လို့လေ ㅠㅠ
***
ကြားနာပွဲကို ခေတ္တရပ်နားလိုက်သည်။
ကစားပွဲတစ်ခုမှာ အချိန်ခဏယူသလိုမျိုး ပါတီအသီးသီးက ကိုယ်စားလှယ်တွေ အစည်းအဝေးလုပ်ဖို့ စုဝေးလိုက်ကြသည်။
ကြားနာပွဲမစခင်တုန်းကတော့ အားလုံးက မေးခွန်းထုတ်ဖို့ အလုအယက် ဖြစ်ခဲ့ကြပေမဲ့ အခုတော့ ဘယ်သူမှ ရှေ့မထွက်ရဲကြတော့ပါ။
အစပိုင်းမှာ လွတ်လပ်သော အမျိုးသားပါတီက ကန်ဂျင်ဟူး ကို အပြစ်ရှာပြီး အရှက်ခွဲဖို့ ကြိုးစားခဲ့သလို၊ နယူးပိုလစ်တစ်ပါတီကလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိအားပေးပြီး အကျိုးအမြတ်အချို့ ရယူဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ကြသည်။
ရလဒ်ကို ကြည့်ရသော် နှစ်ဖက်စလုံး ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြသည်။
ကြားနာပွဲက ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အမျိုးသားလွှတ်တော်ကလည်း ဟားတိုက်စရာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေရဲ့ နာမည်တွေကလည်း ရှာဖွေရေးဆိုက်တွေမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိပ်ဆုံးရောက်လာခဲ့သည်။
နယူးပိုလစ်တစ်ပါတီအတွက် တစ်ခုတည်းသော သတင်းကောင်းကတော့ ကိုယ်စားလှယ် ဂျင်ဟူး ရဲ့ နေရာကို ဘယ်သူမှ ကျော်မတက်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။
ရှာဖွေမှု အဆင့် ၁ ကနေ ၄ အထိကို ‘ဂျင်ဟူး’၊ ‘Gensei’ [ဂျပန်စကားလုံး - စွက်ဖက်ခြင်း]၊ ‘အခုချက်ချင်း နုတ်ထွက်ပေး!’၊ ‘ကိုယ်ပိုင်ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့’ တို့က သိမ်းပိုက်ထားသည်။ နောက်ကနေ ‘ဟွန်းဂျူး’၊ ‘Red Guard’၊ ‘Kim Sang-soo’၊ ‘နှစ်ခွစံနှုန်း’၊ ‘Lee Yong-soo’၊ ‘Jungseon အမျိုးသမီးတက္ကသိုလ် တရားမဝင်ဝင်ခွင့်’ စတာတွေက အဆင့်တက်လိုက် ကျလိုက် ဖြစ်နေသည်။
သတင်းထောက်တွေကလည်း ကြားနာပွဲအတွင်း ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ စွပ်စွဲချက်အမျိုးမျိုးကို ချက်ချင်းဆိုသလို ဆောင်းပါးရေးသားကြပြီး၊ စွပ်စွဲချက်တွေကို ပြန်လည်စိစစ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတဲ့ မှတ်ချက်တွေကလည်း တရစပ် ဝင်ရောက်လာနေသည်။
မေ့ပျောက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေ ပြန်ပေါ်လာတဲ့အခါ ကိုယ်စားလှယ်တွေကတော့ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။
ဖုန်းနံပါတ်တွေ ပေါက်ကြားသွားတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေဆီကိုလည်း မက်ဆေ့ခ်ျတွေ အဆက်မပြတ် ဝင်လာသည်။ မနေ့ကအထိတော့ ချီးကျူးစကားတွေ၊ အားပေးစကားတွေ များခဲ့ပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ အများစုက ဝေဖန်မှုတွေနဲ့ ဆဲဆိုမှုတွေသာ ဖြစ်သည်။
[မင်းတို့ လစာတွေက အလကားပဲ။]
[ကိုယ်စားလှယ်လုပ်မနေနဲ့တော့၊ လယ်ပဲ သွားလုပ်တော့။]
[Gimpo က မြေကွက်တွေ ရောင်းပြီး အိမ်တွင်းရေး အဆင်ပြေသွားပြီလား။]
[ကိုယ်လုပ်ရင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု၊ သူများလုပ်ရင် စပက်ကިއူလေးရှင်း (ထင်ကြေးပေးမှု)။ ကောင်းလိုက်တဲ့ နှစ်ခွစံနှုန်း။]
[မင်းသမီးရဲ့ Jungseon အမျိုးသမီးတက္ကသိုလ် တရားမဝင်ဝင်ခွင့်ကို ပယ်ဖျက်ပေးဖို့ ဆန္ဒပြဖို့ သွားနေပြီ။]
[သိက္ခာရှိရင် သမီးကို ကျောင်းကနေ ထွက်ခိုင်းလိုက်။]
[တော်တော့။ ကိုယ်စားလှယ်ဆိုတာ ဘုရင်မျိုးရိုးလား။]
[ဘာလို့ Cultural Revolution (ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေး) စပြီး မြေပိုင်ရှင်တွေနဲ့ အရင်းရှင်တွေကို အကုန်မသတ်ပစ်လိုက်တာလဲ။]
[Red Guard ကိုယ်စားလှယ်ကြီး။ နောက်ရွေးကောက်ပွဲမှာ တွေ့မယ်။ ^^]
[နောက်တစ်ခါ မင်းတို့ကို မဲပေးရင် ငါ လူမဟုတ်ဘူး။]
နိုင်ငံရေးသမားတွေနဲ့ အနုပညာရှင်တွေအတွက် လူကြိုက်များမှုဆိုတာ အသက်သွေးကြောပဲ။ မှတ်ချက်တွေက တစ်ပိုင်းထား၊ မဲမပေးတော့ဘူးဆိုတဲ့ စကားကတော့ အသက်အန္တရာယ်နဲ့ တူသည်။
ပါတီခေါင်းဆောင် ဟွန်းဂျူး က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ကန်ဂျင်ဟူး ကို ကြားနာပွဲ ခေါ်ဖို့ ဘယ်သူ အကြံပေးတာလဲ!”
အစကတည်းက စတင်ခဲ့တာ လွတ်လပ်သော အမျိုးသားပါတီ ဖြစ်ပေမဲ့ နယူးပိုလစ်တစ်ပါတီကလည်း သဘောတူခဲ့တာ အမှန်ပင်။
လူတိုင်းရဲ့ အကြည့်တွေက ကိုယ်စားလှယ် ဝါရန်ဘတ်ဖတ် ဆီ ရောက်သွားသည်။
သူကတော့ ဘာမှန်းမသိဘဲ ကြောင်အမ်းနေသည်။ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေကို သူ အခုထိ နားမလည်သေး။
‘ဘာလို့လဲ…?’
ဒါက သာမန်အသိတရားနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။
အမျိုးသားလွှတ်တော်ဆိုတာ ဥပဒေပြုအဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဆန္ဒရှိရင် ဥပဒေအသစ်တွေ ဖန်တီးနိုင်တယ်၊ ရှိပြီးသားဥပဒေတွေကို ပြင်ဆင်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် လုံးဝ ပယ်ဖျက်ပစ်နိုင်တယ်။
ကော်ပိုရေးရှင်းတွေက သူတို့အတွက် အဆင်ပြေမယ့် ဥပဒေတွေ ပေါ်ပေါက်လာဖို့ လိုလားကြသည်။ ဒါကြောင့်လည်း နိုင်ငံရေးလောကနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် ထိန်းထားဖို့ ကြိုးစားကြတာ။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု မှာ ပုံမှန်ရောင်းချနေတဲ့ AD1 နဲ့ AD2 တို့ကို ကိုရီးယားမှာ ရောင်းလို့မရတာက ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်မှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဥပဒေ မရှိလို့ ဖြစ်သည်။
သူတို့က လွှတ်တော်ကို ဥပဒေ အမြန်ဆုံး ပြဋ္ဌာန်းပေးဖို့ တောင်းပန်သင့်တာ၊ အခုတော့ ဒီလိုမျိုး ထွက်လာကြတာလား!
ကိုယ်စားလှယ် ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က မသိပေမဲ့ လူအများစုကတော့ အကြောင်းရင်းကို ကောင်းကောင်း သိကြသည်။
-သူပုန်အဖွဲ့တွေမှာ နောင်တရစရာတွေ အများကြီး ရှိနိုင်ပေမဲ့ ဘာမှ နောင်တရစရာမရှိတဲ့ OTK Company က ဘာလို့ မင်းတို့ကို ခေါင်းငုံ့ပေးရမှာလဲ။
-CarOS တစ်ခုတည်းကို ကြည့်ရင်တောင် ကိုရီးယားက ဦးစားပေးမဟုတ်ဘူး။ အခုချက်ချင်း ထုတ်ရမယ့် နိုင်ငံတွေ အများကြီးပဲ။
-သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ကြားနာပွဲခေါ်ပြီး ဆူပူနေရင် သူက ကိုရီးယားမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တိုးမြှင့်ချင်ပါ့မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုရီးယားကနေ ထွက်သွားချင်ပါ့မလား။
-ဒါက Bill Gates ဒါမှမဟုတ် ဝါရန်ဘတ်ဖတ် ကို ကြားနာပွဲခေါ်ပြီး ထိုင်ခိုင်းထားသလိုပဲ။
-ငါသာ ကန်ဂျင်ဟူး ဆိုရင် အမေရိကန်နိုင်ငံသား ခံယူပြီး ထွက်သွားပြီးပြီ။
ပါတီခေါင်းဆောင် ဟွန်းဂျူး က ပါတီရဲ့ ပင်မစာမျက်နှာပေါ်က ပို့စ်တွေကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
‘သူတို့ လုံးဝ မှားယွင်းတွက်ချက်မိပြီ။’
ကန်ဂျင်ဟူး က အစကတည်းက ကိုရီးယားကိုယ်စားလှယ်တွေကို ဂရုမစိုက်ခဲ့တာ။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တိုးမြှင့်ပေးဖို့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး တောင်းဆိုရမှာကို၊ သက်သေတစ်ယောက်လို ခေါ်ပြီး ဆူပူလိုက်တဲ့အတွက် အဆင်မပြေဖြစ်သွားတာပဲ။
ကိုယ်စားလှယ် Park Chang-soo က မေးသည်။
“ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။”
ပါတီခေါင်းဆောင် ဟွန်းဂျူး က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။
“ဘာဆက်လုပ်ရမှာလဲ။ ထပ်ပြီး အရှက်ကွဲချင်တဲ့သူ ရှိသေးလို့လား။”
***
ကျွန်တော် စောင့်ဆိုင်းခန်းထဲမှာပဲ ဂျင်ဟူး နဲ့ ဖုန်းပြောနေသည်။
ဂျင်ဟူး က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။
[ဟေ့ ဟေ့၊ တုံ့ပြန်မှုတွေက မယုံနိုင်စရာပဲ။ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ သမိုင်းမှာတောင် မှတ်တမ်းတင်လောက်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ မီးမ် (meme) တွေတောင် ရလိုက်ပြီ။]
“……”
အင်တာနက်ပေါ်မှာတော့ မီးမ်တွေက ခဏလောက် ထပ်ပြီး လည်ပတ်နေဦးမှာပဲ။
ပတ်ဝန်းကျင်က ဆူညံနေသည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် Jung Gi-hong ရဲ့ အသံလိုမျိုး ကြားလိုက်ရသည်။
“ရုံးမှာလား။”
[ဟုတ်တယ်။ ဝန်ထမ်းတွေလည်း ခင်ဗျားကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံနေကြတယ်။]
“အင်း၊ ဖြစ်မှာပေါ့။”
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ လစာပေးရတဲ့ တန်ဖိုးကို သိလိုက်ရသလိုပါပဲ။
[အခု အခြေအနေ အရမ်းကောင်းတယ်။ ဒီအရှိန်နဲ့ပဲ နောက်ထပ် ဗုံးအနည်းငယ် ထပ်ချလိုက်ရအောင်။ အကုန်လုံး စုစည်းပြီး မက်ဆေ့ခ်ျ ပုံရိပ်ကလေးတွေ (emoticons) အနေနဲ့ ထုတ်လိုက်ကြမယ်။]
“……မလုပ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် လုပ်ငန်းနယ်ပယ်ကို ထပ်ပြီး မချဲ့ချင်တော့ဘူး။”
အခု လုပ်နေတဲ့ လုပ်ငန်းတွေနဲ့တင် ခေါင်းကိုက်နေရပြီ။
ဖုန်းပြောလို့ အပြီးမှာပဲ ဟိုဘက်ဒီဘက်ကနေ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ စတင်ဝင်ရောက်လာတော့သည်။ ကျွန်တော့်အမေလည်း အဲဒီထဲမှာ ပါဝင်နေသည်။
သူ သေချာပေါက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့မှာ အမှန်ပင်။
ဖုန်းကို ဖြေသင့်မဖြေသင့် တွေဝေနေစဉ်မှာပင် ဝန်ထမ်းတစ်ဦး အခန်းထဲဝင်လာပြီး ပြောသည်။
“ဒီနေ့အတွက် ကြားနာပွဲ ပြီးသွားပါပြီ။ ခင်ဗျား ပြန်လို့ရပါပြီ။”
“ပြီးပြီလား။ ဘလို့ ဒီလောက်တောင် စောပြီး ပြီးသွားတာလဲ။”
အဲဒီနောက် သူက ကျွန်တော့်ကို ‘မေးစရာတောင် လိုလို့လား’ ဆိုတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်လာသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ထရပ်လိုက်သည်။
“ခက်ခက်ခဲခဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြရတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေကိုလည်း ကျွန်တော့်ဆီကနေ နှုတ်ဆက်စကား ပြောပေးကြပါဦး။”