ဆွန်အာ က တစ်ဖက်လူကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် မျက်နှာဖြစ်သည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်၊ ဆံပင်အတိုနှင့် မျက်မှန်တပ်ထားသူ။ ဝတ်စားထားပုံမှာ ဂျင်းဘောင်းဘီ၊ ဟူဒီအင်္ကျီနှင့် အနက်ရောင် ဖောင်းကြွဂျာကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
ဤနေရာနှင့် လုံးဝမလိုက်ဖက်ပေ။
သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စီးပွားရေးလောကမှ ထင်ရှားသူများ၏ အမည်နှင့် မျက်နှာများကို အလွတ်ကျက်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ထိပ်တန်း အုပ်စု (၃၀) စာရင်းထဲတွင် ဤပုံစံမျိုးနှင့် လူတစ်ယောက်မှ မရှိပါ။
မဟုတ်သေး၊ စီးပွားရေးလောကမှ လူတစ်ယောက်နှင့်ပင် မတူပါ။ သူက ဒီကို ဘယ်လိုများ ရောက်လာတာလဲ။
‘ဖိတ်စာကိုများ ကောက်ရလာတာလား’
အော်ဟစ်ပစ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း ဆွန်အာ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ အဘိုးက CL Group ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌပါ။ ကျွန်မ အဖေက CL Chemicals ရဲ့ CEO ပါ။”
သူ ကြောက်လန့်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တောင်းပန်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမကတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ အစီအစဉ်မရှိပါ။
သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ သူမထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
“အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ။”
“…ဟင်။”
“ခင်ဗျားအဘိုးက CL Group ဥက္ကဋ္ဌ၊ ခင်ဗျားအဖေက CL Chemicals ရဲ့ CEO ဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော်က ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ။”
သူမ ကောင်းကောင်းမသိသော်လည်း သူသည် သူတစ်ပါးအမြင်ကို ဂရုမစိုက်တတ်သည့် စရိုက်ရှိသူဖြစ်သည်။ အမေရိကန်သမ္မတကိုယ်တိုင်က အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ကျဆင်းမှာကို စိုးရိမ်နေချိန်မှာပင် “အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထပ်ကျစရာ နေရာမှ မကျန်တော့တာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မေးခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။
သူ ဂရုစိုက်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ သူ၏ မမ သာ ဖြစ်သည်။
ဆွန်အာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
လူတိုင်း မသိနားမလည်မှုကြောင့် အမှားလုပ်မိနိုင်ပါသည်။ သို့သော် သူမဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလျက်နှင့်တော့ ဤသို့ ပြုမူ၍မရပါ။ စီးပွားရေးလောကတွင် စတုတ္ထမြောက် အကြီးဆုံးအုပ်စု၏ မြေးဖြစ်သည်ဆိုသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။
သူမက ဒီလိုသိလျက်နှင့် ဒီလိုဆက်ဆံနေရင် သူမက ဘာလုပ်ရမှာလဲ။
သူမ၏ ဂါဝန်မှာလည်း ပေပွနေပြီဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့နေရာမျိုးတွင် ငြင်းခုံနေဖို့ သို့မဟုတ် အော်ဟစ်နေဖို့မှာ မဖြစ်နိုင်ပါ။
‘ငါ ဘာလို့ ဒီလို အဖြစ်မျိုး ကြုံနေရတာလဲ။’
သူမမှာ စိတ်ပျက်ပြီး ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ပင် ကျလာတော့သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် အနီးနားရှိ အမျိုးသားအချို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
“ဆွန်အာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။”
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”
“အဲ့ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။”
သူတို့သည် လူမှုရေးပွဲများတွင် သူမ မကြာခဏ မြင်နေကျသူများဖြစ်ပြီး အားလုံးက သူမကို အလွန်နှစ်သက်ကြသည်။
ဆွန်အာ သည် မျက်ဝန်း၌ ဝဲနေသော မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလူက ကျွန်မအဝတ်အစားပေါ်ကို အစားအစာတွေ ဖိတ်အောင်လုပ်ပြီး… ကျွန်မကို တောင်းပန်ခိုင်းနေတာ…”
သူမစကားကြောင့် အမျိုးသား ငါးဦး၊ ခြောက်ဦးခန့်က ထိုလူကို မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။
အရပ်ရှည်ပြီး ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦး ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။ သူမှာ ဆောက်လုပ်ရေးနှင့် အငှားလုပ်ငန်းများကို အဓိကလုပ်ကိုင်သည့် (၁၈) ခုမြောက် အကြီးဆုံးကုမ္ပဏီ Beomun Group ဥက္ကဋ္ဌ၏ မြေး ဆန်းယော့ပ် ဖြစ်သည်။
“ဆွန်အာ ပြောတာ အမှန်ပဲလား။”
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
“အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပဲ ဘာမှ မမှားပါဘူး။”
သူမကို တိုက်မိတာကိုတော့ ထည့်မပြောခဲ့ပေ။
ထိုလူကို အထင်သေးသည့် အကြည့်ဖြင့် အပေါ်မှအောက်သို့ စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် မျက်နှာဖြစ်ပြီး ဝတ်ထားသည့် အဝတ်အစားများမှာလည်း အဟောင်းဆိုင်မှ ကောက်ဝတ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် သူက ဒီနေရာနှင့် မအပ်စပ်ပါ။
“ဒီကို ဘယ်လိုလုပ်ရောက်လာတာလဲ။”
သူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဖြေလိုက်သည်။
“Buffet လာစားရင်း သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို လာရှာတာပါ။”
“……”
အားလုံး စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။
လောကကြီးတွင် ဤသို့သော လူစားမျိုးရှိတတ်သည်။ ခဏတာ ပျော်ပါးဖို့အတွက် သူတို့ကိုယ်သူတို့ သူဌေးသူကြွယ်များနှင့် သူငယ်ချင်းဟု မှားယွင်းထင်မှတ်နေတတ်ကြသည်။
သူက တကယ်ပဲ စီးပွားရေးလောကက မဟုတ်တာလား။
အေးစက်စက် အကြည့်များက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ဝါရန်ဘတ်ဖတ် သည် ထိုအကြည့်များ၏ အလေးချိန်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အလေးအနက် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ဒါက ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက် အမြဲကြုံရတတ်တဲ့ အခက်အခဲမျိုးလား။”
အင်ဂျင်ယုံ နှင့်အတူ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများ လုပ်ရင်း အဖြစ်အပျက်မျိုးစုံကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူဖြစ်၍ ဤမျှလောက် အခက်အခဲမျိုးကို အသာလေး ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။
ဆန်းယော့ပ် က အေးစက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဆွန်အာ ကို တောင်းပန်လိုက်ပြီလား။”
“မတောင်းပန်ဘူး။”
“ဒါဆို အခုချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်။”
ထိုစကားကြောင့် ဝါရန်ဘတ်ဖတ် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါဆို ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။”
ဆွန်အာ မှာ အံ့အားသင့်လွန်း၍ ဘာမှနားမလည်နိုင်တော့ပေ။
‘သူ တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားတာလား။ ငါ့ရဲ့ ပါတီတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပြီလေ။’
သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ လည်လာသည်။ သူမ မလုပ်ယူရဘဲ တကယ်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။
“ဝါး…”
သူမကို ကြည့်ပြီး ဆန်းယော့ပ် က ထိုလူ၏ ပခုံးကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“အပြင်ခဏထွက်ပြီး စကားပြောရအောင်။”
ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းလိုက်သည်။
“မသွားဘူး၊ မလိုချင်ဘူး။”
သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အေးစက်သွားသည်။
နာ ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပွတ်ဆွဲရင်း လူတိုင်းကြားအောင် ကျယ်လောင်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဟာ… ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မရတော့ဘူးပဲ။ ဒါကြောင့် ဇာတ်လိုက်ဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို မဖုံးကွယ်ထားသင့်တာ။”
“မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။”
သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက သူ့အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ပြခဲ့သည့်အချိန်ကို ပြန်တွေးမိရင်း ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
“ငါက OTK Company ရဲ့ CEO ပဲ!”
အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“CEO က အင်ဂျင်ယုံ လေ။”
ထိုစကားကြောင့် ဝါရန်ဘတ်ဖတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အော် ဟုတ်သားပဲ။ သူက CEO ပဲ။ ဒါဆို ငါက ဘာဖြစ်မလဲ။ COT? COE?”
သူက ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌပါဟု ပြောလိုက်ရုံပင် ဖြစ်သော်လည်း ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အင်္ဂလိပ်လို ပြောမှ ပိုကောင်းမည်ဟု ထင်လိုက်သည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝါရန်ဘတ်ဖတ် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
“ဒါပဲ။ COO။ အခုတော့ မှတ်မိပြီ။”
သို့သော်လည်း သူ့ကို အလေးအနက်ထားသူ တစ်ယောက်မှ မရှိပါ။
ဆန်းယော့ပ် က လက်လှမ်းပြီး သူ့လည်ပင်းနောက်ကျောကို တင်းတင်းဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ကော်လာကို မဆွဲဘဲ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ခြင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများ의 မျက်လုံးများကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
“လိုက်ခဲ့။”
“မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ကြီး! ဘာလို့ မယုံကြတာလဲ။ အင်ဂျင်ယုံ! အင်ဂျင်ယုံ!”
လည်ပင်းကို ဆွဲခေါ်ခံနေရစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ တခြားသူမဟုတ်၊ အင်ဂျင်ယုံ ပင် ဖြစ်သည်။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”
ဆန်းယော့ပ် က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အော်! CEO အင်ဂျင်ယုံ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီလူစိမ်းတစ်ယောက်က ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်နေလို့ ကျွန်တော် အပြင်ကို ပို့ပေးမလို့ပါ။”
ထိုအခါ ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောသည်။ “ဟေ့ကောင်၊ မင်း အချိန်ကိုက်ပဲ ရောက်လာတယ်။ ငါက COO ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကို ပြောပြပေးပါဦး။”
ဆွန်အာ အပါအဝင် အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွေးလိုက်ကြသည်။
‘သူ တကယ်ပဲ သူ့ကို သိနေတာလား။’
အင်ဂျင်ယုံ က ခေါင်းကို အသာလှည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သူ့ကို မသိဘူး။”
ဝါရန်ဘတ်ဖတ် မှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
“သူငယ်ချင်းရာ!”
ထို့နောက် အင်ဂျင်ယုံ က ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“စတာပါ။ သူက OTK Company ရဲ့ COO ပါ။”
ထိုစကားကြောင့် ဆန်းယော့ပ် မှာ ကျောက်ရုပ်လို ဖြစ်သွားပြီး ဆွန်အာ ကလည်း ဝါရန်ဘတ်ဖတ် ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒ-ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး…”
ဒီလိုပုံစံ ပျက်နေတဲ့သူက အင်ဂျင်ယုံ နဲ့အတူ လက်ရှိ OTK Company ကို တည်ထောင်ခဲ့တာလား။
အမျိုးသားတစ်ယောက်က အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “သူက ကွန်ဗီးနီးယန့်စတိုး ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်နဲ့ တူနေတာ။”
ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က ဒေါသထွက်လျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “မင်း အခု ကွန်ဗီးနီးယန့်စတိုး ဝန်ထမ်းတွေကို အထင်သေးနေတာလား။”
“အင်း… ငါက မင်းကို အထင်သေးနေတာပါ…”
ထိုလူကို လျစ်လျူရှုပြီး ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က ဆက်အော်သည်။
“သူတို့ ကြိုးစားမှုကြောင့် ငါ့ရဲ့ မမ က တစ်ရက် (၂၄) နာရီလုံး ဆေးလိပ်သောက်နိုင်တာ!”
ထိုစဉ် အိုဟွန်းဂျူး ပေါ်လာပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့အစ်ကိုကို လွှတ်ပေးလိုက်။”
“ဟ-ဟုတ်ကဲ့!”
သူမ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ကြောက်လန့်သွားပြီး ဆန်းယော့ပ် က အမြန်ပင် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က ဝင့်ကြွားစွာဖြင့် အင်ဂျင်ယုံ အနားသို့ ကပ်သွားပြီး ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်ကာ ဆွန်အာ နှင့် ဆန်းယော့ပ် ကို တိုင်တောသည့်ပုံစံဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“အင်ဂျင်ယုံ၊ ဒီလူတွေကလေ… သူတို့က…”
***
ဝါရန်ဘတ်ဖတ် ၏ ပြောပြချက်ကို နားထောင်ပြီး ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းက ဒီအတိုင်း ရပ်နေရင်းနဲ့ တိုက်မိပြီး ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားတာပေါ့ ဟုတ်လား။”
“အတိအကျပဲ။”
“ဒါဆို မင်းအမှား မဟုတ်ဘူးပေါ့။”
“ကျွန်တော်က အပြစ်ကင်းပါတယ်ဗျ!”
“သဘောပေါက်ပြီ။”
ကျွန်တော် ဟွန်းဂျူး ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်လည်း အီးခံထားရသည့် တကယ့်အရှိန်အဝါကတော့ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပုံ ပေါ်နေသည်။
‘ငါ့အစ်ကိုနဲ့ လာပတ်သတ်တဲ့ ဘယ်သူမဆို ချက်ချင်း ရန်သူဖြစ်သွားလိမ့်မယ်’ ဟု သူမ၏ မျက်နှာပေးက ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။
ဟွန်းဂျူး သည် ဝါရန်ဘတ်ဖတ် ကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော အမျိုးသားဆီသို့ လှည့်လာသည်။
“ကျုပ်တို့က အခုတလောမှပဲ နှုတ်ဆက်ထားကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘေမွန်း ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းရဲ့ အမှုဆောင်ဒါရိုက်တာ မွန်းဆောင်းဒုံ ခင်ဗျားကို ပြောတာပါ။”
ဘေးနားမှနေ၍ ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က အသံအကျယ်ကြီးဖြင့် တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
“အင်း… ဘေမွန်း ဆောက်လုပ်ရေးက မွန်းဆောင်းဒုံ တဲ့။ ဒါလေးတော့ မှတ်ထားရမယ်။”
သေမင်းမှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် အမည်များ ရေးသွင်းခံရခြင်းအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူ၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်နေသူမှာ OTK ကုမ္ပဏီ၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
ထို့နောက် ဟွန်းဂျူး က ယန်းဟာနာ ဆီသို့ လှည့်လာသည်။
“မင်းက လျှောက်လာရင်း သူ့ကို အရင်သွားတိုက်မိတာလား။”
“ဟို… ကျွန်မ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး…”
ဖိအားပေးမှုကြောင့် သူမမှာ သင့်လျော်သော အကြောင်းပြချက်ပင် ကောင်းကောင်း မပေးနိုင်တော့ပေ။ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ ဝေ့ဝဲကြည့်နေမိသည်။
ထိုအချိန်တွင် အင်ဂျင်ယုံ ဥက္ကဋ္ဌ၊ သမ္မတ အင်မ်ဆူမီ နှင့် ယန်းဟာနာ၏ ဖခင် သမ္မတ ယန်းဟိုယောင်း တို့ အတူတကွ ရောက်ရှိလာကြသည်။
အဖြစ်အပျက်ကို အနည်းငယ် ကြားသိလိုက်ရသောကြောင့် သမ္မတ ယန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပုံ ပေါ်ပြီး ဥက္ကဋ္ဌ အင်မ် က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မတော်တဆ တိုက်မိတာမျိုး ဖြစ်တတ်တာပါပဲ။ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ အိုဟွန်းဂျူး တောင်းပန်ပြီးပြီဆိုတော့ နှစ်ယောက်စလုံး အပြန်အလှန် တောင်းပန်ပြီး ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းကြတာပေါ့။”
ပါတီပွဲတစ်ခုတွင် မည်သည့်အရာပင် ဖြစ်ပျက်ပါစေ အိမ်ရှင်၏ တာဝန်သာ ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ဧည့်သည်များသည် အိမ်ရှင်ကို အရှက်ကွဲစေမည့် ပြဿနာမျိုး မဖြစ်စေရန် သတိထားရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလျှင်တောင် ပုံမှန်အားဖြင့် လျစ်လျူရှု ကျော်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားသင့်ပေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ယန်းဟာနာနှင့် မွန်းဆောင်းဒုံ တို့က ဝါရန်ဘတ်ဖတ် ကို တောင်းပန်ကာ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းလိုက်ကြသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝိုင်းကြည့်နေကြသော အကြည့်များကြောင့် ဖြစ်မည်၊ ယန်းဟာနာမှာ မဝံ့မရဲဖြင့် လဲကျတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အမှုဆောင်ချုပ် အင်မ်ဆူမီ က ကူညီလက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“အံ့အားသင့်သွားမှာပေါ့ ဟုတ်စ။ ဝတ်စုံလဲဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်။ ဟိုတယ်မှာ အပိုဝတ်စုံ ရှိလိမ့်မယ်၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့မလား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ယန်းဟာနာက အမှုဆောင်ချုပ် အင်မ်ဆူမီ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားပြီး ဝန်ထမ်းများက ဖိတ်ကျနေသော အစားအသောက်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ကြသည်။
ယန်းဟာနာဘက်မှ ရပ်တည်ပေးခဲ့ကြသော အမျိုးသားများလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က သူတို့အား ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလိုနဲ့ တွေ့ရတာ ကံတရားပဲလေ၊ မသွားခင် မင်းတို့နာမည်တွေ ကိုယ်စီပြောသွားကြပါဦး။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။
အလွန် ရွံစရာကောင်းသော လူပေတကား။
“သွားကြတော့။”
ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် ထွက်ပြေးနေကြရသကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားကြသည်။
“မင်းတို့မျက်နှာတွေ အကုန်မှတ်ထားတယ်နော်။”
သူတို့ထဲမှ အချို့အတွက်တော့ ယနေ့ညသည် အိပ်မပျော်ရမည့် ညတစ်ည ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ဟွန်းဂျူး က စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့်ပုံစံဖြင့် နဖူးကို လက်ချောင်းများဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဧလီ ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ကြည့်ရတာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မမ မှာ နဖူးကြောတွေ တင်းလာတဲ့ ဝေဒနာ ဖြစ်နေပြီထင်တယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ နားထောင်နားတွေမှာ အကိုက်အခဲ ဖြစ်တတ်တယ်။”
ဧလီ ပြုံးလိုက်ပြီး အသံကို တိုးလိုက်သည်။ “မှန်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူမက အရေးအကြောင်း ဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်နေတာလေ။ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင် နဖူးမှာ အရေးအကြောင်းတွေ မြန်မြန်ပေါ်လာတတ်တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါကြောင့် နဖူးကို လက်နဲ့အပေါ်ကို ဆွဲတင်ထားတာလေ။”
“အာ……”
ဒါကြောင့် ကိုး။
ဟွန်းဂျူး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ငါ ဆေးလိပ် သွားသောက်ဦးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အထဲတွင် ဆေးလိပ်သောက်ခွင့် မရှိသောကြောင့် ဆေးလိပ်သောက်ချင်ပါက အပြင်သို့ ထွက်ရမည် ဖြစ်သည်။
“အတူတူ သွားကြမယ်။”
လေညင်းခံချင်သလို ပတ်ဝန်းကျင်၏ အာရုံစိုက်မှုကိုလည်း ရှောင်ရှားချင်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာကြသည်။
ရာသီဥတုက အတော်လေး အေးစိမ့်နေသည်။ အမျိုးသားများက ဝတ်စုံ သို့မဟုတ် တキシဒိုများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း အမျိုးသမီးများမှာ ပါးလွှာသော ဂါဝန်များကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ဟင်နရီ က သူ၏ အင်္ကျီအပြင်ထည်ကို အမြန်ချွတ်ကာ ဟွန်းဂျူး ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခြုံပေးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ရင်နင့်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြည်နူးစရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ဧလီ ကို ခြုံပေးလိုက်သည်။ အင်္ကျီမပါဘဲနဲ့တော့ အမှန်တကယ် အေးနေသည်။ ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က သူ့ကုတ်အင်္ကျီကို ဇစ်ဆွဲရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဟာ၊ အေးလိုက်တာ။”
“…….”
သူ တစ်ယောက်တည်း ထူထဲတဲ့ အနွေးထည် အင်္ကျီကို ဝတ်ထားပြီးမှ အေးတယ်လို့ ဘာကို လျှောက်ပြောနေတာလဲ။
ဟွန်းဂျူး က ဆေးလိပ်သောက်ရင်း ဝါရန်ဘတ်ဖတ် ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“လာမယ်ဆိုတာလောက်တော့ ကြိုပြောသင့်တာပေါ့။”
“မမ ကို အံ့အားသင့်သွားစေချင်လို့ပါ။”
တကယ်လည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရတာပေါ့။ ရောက်လာပြီးချင်းချင်းပဲ ပြဿနာရှာဝံ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ။
အဆူခံရတော့မည့် အငွေ့အသက်များကို သတိထားမိလိုက်ပုံရသော ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က လက်မ နှစ်ဖက်စလုံးကို အမြန်ထောင်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဝ้าว! မမရေ၊ ဒီနေ့ အရမ်းလှနေတာပဲ။ တောင် မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ပဲ မကြာခဏ ဝတ်ဆင်ပေးပါဦး။”
“ပါးစပ်ပိတ်ထား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ မမကြီး။”
ဟွန်းဂျူး က ကျွန်တော့်ဆီသို့ လှည့်လာသည်။
“ဒီလိုနေရာမျိုးကို ရောက်လာရတာ ဘယ်လိုနေလဲ။”
“အင်း၊ ဝါရန်ဘတ်ဖတ် နဲ့ အတူတူ ထမင်းစားရတာလောက်တော့ မပျော်ပါဘူး။”
ကျွန်တော့်စကားကို အားလုံးက နားလည်သဘောပေါက်သည့် အမူအရာများဖြင့် သဘောတူလိုက်ကြသည်။
“ဒါပေမဲ့ နောင်လာမယ့်အချိန်တွေမှာ ဒီလိုပွဲမျိုးတွေကို လာဖို့ အခွင့်အရေးတွေ ပိုရှိလာဦးမှာပါ။ မင်းရော၊ ဝါရန်ဘတ်ဖတ် ရော နှစ်ယောက်စလုံးပေါ့။”
ဟွန်းဂျူး က ဝါရန်ဘတ်ဖတ် ကို တစ်ချက်ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းနဲ့ ငါ နောက်မှ စကားပြောမယ်။”
ဒီလောက်အဝေးကြီး ရောက်လာပြီးမှ အဆူခံရဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။
မျက်နှာငယ်လေး ဖြစ်နေသော ဝါရန်ဘတ်ဖတ် ထံသို့ ကျွန်တော် တစ်ရှူးတစ်ရွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“မငိုသေးပါဘူး။”
မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားပခုံးပေါ်က ယိုစွန်းနေတာကို သုတ်ပေးမလို့။”
သူ အရင်က သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခဲ့ပေမယ့် ပခုံးပေါ်မှာတော့ ကျန်ခဲ့ပုံရသည်။
“နောက်မှ ပေါင်မုန့်နဲ့တို့စားဖို့ သိမ်းထားတာလေ။”
သူ ထိုသို့ပြောသော်လည်း ဇွဲရှိရှိဖြင့် သုတ်ပစ်လိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် ပါတီပွဲမှာ ဆက်လက် ကျင်းပလျက် ရှိသည်။ စင်ပေါ်တွင် ရိုးရှင်းသော ဖျော်ဖြေတင်ဆက်မှုတစ်ခု ရှိခဲ့ပြီး သမ္မတ အင်မ်ဆူမီ မိန့်ခွန်းပြောကြားချိန်တွင် အားလုံးက လက်ခုပ်တီး အားပေးကြသည်။
ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ရှင့်ဗျောင်းဒူ နှင့်လည်း ခဏတာ နှုတ်ဆက်စကား ပြောဖြစ်ခဲ့သည်။
ယူရီ က ကျွန်တော့်ကို ပြောလာသည်။ “ကျွန်မတော့ အရင်ပြန်နှင့်တော့မယ်။”
“ပြီးပြီလား။ ဟိုလူတွေက ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောချင်နေကြသလိုပဲ ဟာကို။”
ယူရီ က နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ချွတ်၊ အဲဒီလိုလူမျိုးတွေကိုမှ စိတ်မဝင်စားတာ။”
“ဒါဖြင့် ဘယ်လိုလူမျိုးကို စိတ်ဝင်စားလဲ။”
“အကြီးအကဲကိုတော့ လုံးဝ မပြောပြဘူး။”
သူမ၏ စိတ်ကောက်နေသော မျက်နှာပေးလေးမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံဖြင့် ချစ်စရာကောင်းနေသည်။
“ဆွန်အာ ဘာလို့ မလာတာလဲဆိုတာ မသိချင်ဘူးလား။”
“ဟင်?”
တွေးမိမှပဲ GH အုပ်စုမှ လူများ ရောက်လာကြသော်လည်း ဆွန်အာ နှင့် ကိုဂျွန်ဟျောင်း တို့ကို လုံးဝ မတွေ့ရပေ။
မပြောပြချင်း ဘာမှပင် မတွေးမိခဲ့ပေ။
“ဘာလို့ မလာတာလဲ။”
“ကိုယ်ဝန်ရှိနေလို့တဲ့။”
“တကယ်လား။”
ဒါဆို မမျှော်လင့်ဘဲ ကိုယ်ဝန်ရသွားတာပေါ့လေ။
ယူရီ က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကဲ ဒါဆို နောက်မှ ထပ်တွေ့မယ်နော် အကြီးအကဲ။”
“သတိထားပြန်ပါ။”
***
ဖွင့်ပွဲပါတီပွဲကြီးသည် သန်းခေါင်ယံအချိန်ခန့်တွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
အရှေ့ဘက်တွင် ဇိမ်ခံကားကြီးများ တန်းစီရပ်ထားကြပြီး လူများက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နှုတ်ဆက်ကာ မိမိတို့၏ ကားများဆီသို့ အသီးအသီး ဝင်ထိုင်ကြသည်။
ဆန်းယော့ပ် နှင့် ကီဟុង တို့ အတူတူ ရှိနေကြသည်။
“ငါတို့ တစ်ခွက်လောက် ထပ်သွားသောက်ကြဦးမလို့။”
“အတူပါလာတဲ့ အမျိုးသမီးကရော။”
“သူက ပင်ပန်းလို့ဆိုပြီး အစောကြီး ပြန်သွားပြီ” ဟု ကီဟុង က ပြောသည်။
“မင်းက ဂရုမစိုက်ပေးလို့ ပြန်သွားတာ ဖြစ်မှာပေါ့။”
“အဲ့လိုလား?”
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ နှင့် သမ္မတ အင်မ်ဆူမီ တို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျွန်တော် ဧလီ နှင့်အတူ ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။
အရက်သေစာ သောက်ထားမိ၍ ဖြစ်မည်၊ ဧလီ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ရဲတက်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ပေါ်လွင်စေသော ညဝတ်ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဖြူစင်ရှည်လျားသော ခြေတံသွယ်သွယ်များနှင့် မည်းနက်ပြောင်လက်နေသော ဖနောင့်မြင့်ဖိနပ်များကို လှပစွာ တွေ့မြင်နေရသည်။
သူမက အမြဲတမ်းလိုလို ဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း ယနေ့ညကမူ လုံးဝ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသလို ခံစားရသည်။
ဧလီ က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း “ဂျින්ဟူရဲ့ အိမ်ကို သွားကြမလား။ အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု မေးလာသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“သေချာပေါက် အဆင်ပြေတာပေါ့။”