ကျွန်တော့်အမေက "သမီး မမ ကို တုန်တန် (Dongtan) ကို အခွင့်အရေးရရင် အလည်လာခဲ့ဖို့ ပြောထားလိုက်တယ်။ ဟိုတစ်ခါ သူ ဟိုတယ်မှာတည်းတုန်းက အမေ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာလေ၊ အဲဒီအတွက် တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဟိုတယ်ဥက္ကဋ္ဌ မမ က ပြုံးရင်း "ကျွန်မက ကိတ်မုန့်လေးပဲ လာပေးမလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကော်ဖီတစ်ခွက်လောက်တော့ သောက်သွားပါဦးဆိုပြီး တတွတ်တွတ် ပြောနေတာနဲ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
"ရောက်လာမှတော့ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်လွှတ်ရက်ပါ့မလဲ။ ထိုင်ပါ၊ ထိုင်ပါ"
စားပွဲပေါ်တွင် အသစ်ဝယ်လာပုံရသော ကိတ်မုန့်တစ်လုံးနှင့် instant coffee အနည်းငယ် ရှိနေသည်။
ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုဆိုသည်မှာလည်း Maxim ကော်ဖီပါပဲလေ။
ကျွန်တော်တို့ ထိုင်လိုက်ကြပြီးနောက် အမေက ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း "သားကို သိတယ်မလား" ဟု မေးသည်။
ဥက္ကဋ္ဌ မမ က ခေါင်းညိတ်သည်။ "သိတာပေါ့ရှင်"
အမေက သစ်သီးများကို အခွံနွှာရင်း ကျွန်တော့်ကို လှည့်ပြောသည်။ "အော်! ဟုတ်သားပဲ၊ သားက ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ နဲ့ ရင်းနှီးတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်မလား"
"ဟုတ်ကဲ့၊ အပြန်အလှန် သိကျွမ်းထားတဲ့ အဆင့်လောက်တော့ ရှိပါတယ်"
"ကောင်းလိုက်တာ။ သားအနေနဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ အင်မ်ကို သမီး မမ အကြောင်း ပြောပြပေးသင့်တယ်။ သူ့အစ်မက ရှီလွန် (Shillon) ဟိုတယ်ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ မဟုတ်လား။ သမီး မမ ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းပေးလိုက်ပါဦး"
"……ဗျာ"
ဒါက ဘာပြောတာလဲ။
ဥက္ကဋ္ဌ မမ ကို သူ့ကိုယ်သူ ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ပြောခိုင်းတာလား။
ဥက္ကဋ္ဌ မမ လည်း မျက်နှာပျက်သွားပုံရသည်။
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲအမေ? ဒီရှေ့မှာ ထိုင်နေတာက ဥက္ကဋ္ဌ မမ ကိုယ်တိုင်လေ!"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမေက ရယ်မောလိုက်သည်။ "သားကလည်း နောက်တာကို မခံနိုင်ဘူး..."
"သူတို့နှစ်ယောက်က နာမည်တူနေတာလေ!"
"ဟင်?"
အမေက ကျွန်တော်နှင့် ဥက္ကဋ္ဌ မမ ကို အလှည့်ကျ ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် အမေ့ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး လက်ထဲက အခွံနွှာနေသော ပန်းသီး ပြုတ်ကျသွားသည်။
"အို... ဘုရားရေ!"
"အမေ မသိလိုက်တာလား"
"အမေ... အမေက သူ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းလေးပဲလို့ ထင်နေတာ"
ဟာ! ဒါကြောင့်မို့လို့ အမေက "ဥက္ကဋ္ဌ မမ" လို့ မခေါ်ဘဲ "သမီး မမ" လို့ပဲ ခေါ်နေတာကိုး။
"အမေ တီဗီမှာ မြင်ဖူးမှာပါ"
"မြင်တော့ မြင်ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့... အို... မယုံနိုင်စရာပဲ"
ရုပ်ရည် အသားပေးမဟုတ်거나 သို့မဟုတ် တီဗီမှာ မကြာခဏ မမြင်ရသည့် နာမည်ကြီးလူမျိုး မဟုတ်လျှင် အပြင်မှာ တွေ့တဲ့အခါ မမှတ်မိခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။
သို့သော်လည်း အခုထိ မသိလိုက်သေးသည်ကို ကြည့်ရလျှင် အမေက အတော်လေး သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေပုံရသည်။
အမေက ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တောင်းပန်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။ အစောကတည်းက သိလိုက်သင့်တာ"
ဥက္ကဋ္ဌ မမ လည်း လန့်သွားပြီး ထရပ်ကာ ပြန်၍ ခေါင်းငုံ့နှုတ်ဆက်သည်။
"မဟုတ်တာရှင်၊ ကျွန်မကိုယ်တိုင်က မိတ်ဆက်ပေးဖို့ မေ့သွားတာပါ။ ကျွန်မအမှားပါ"
"အမေက ဒီလောက်ကြာအောင် ဥက္ကဋ္ဌမှန်းတောင် မသိခဲ့ဘူး"
"အရင်အတိုင်းပဲ သက်သောင့်သက်သာ ဆက်ဆံပေးပါ။ ကျွန်မက အဲဒီလိုမျိုးကို ပိုသဘောကျပါတယ်"
"တကယ်လား? တကယ် အဆင်ပြေပါ့မလား"
ဒီအထင်အမြင်လွဲမှားမှုကို ရှင်းပြီးနောက် အမေက သစ်သီးတွေ ထပ်ယူလာရဦးမယ်ဟု တစ်စုံတစ်ခု ရေရွတ်ရင်း မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော်က ခက်ရင်းဖြင့် အခွံနွှာထားသော ပန်းသီးတစ်စကို ထိုးယူရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဟိုတယ်ဥက္ကဋ္ဌတစ်ယောက်က ကိုယ်တိုင် ကိုယ့်ကို လာစောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူးပေါ့? အမှားအယွင်းတွေ ဘာတွေ မရှိခဲ့ဘူးမလား"
ဥက္ကဋ္ဌ မမ က ပြုံးရင်း ခေါင်းခါသည်။
"အမှားအယွင်းလား? ရှင်တို့ကြောင့်သာ ကျွန်မ အလုပ်ကို နေ့တိုင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ လုပ်နိုင်တာပေါ့! အော်! စီအီးအို ကန်ဂျင်ဟူး အကြောင်း ကြားဖူးပါတယ်ရှင်။ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက စမတ်ကျပြီး စာတော်တယ်ဆို"
ဘာလို့ ဒီရှက်စရာတွေက ကျွန်တော့်ဆီပဲ ရောက်လာရတာလဲ။
"ဘာ... အမေတွေဆိုတာ ကိုယ့်သားသမီးအကြောင်း ကြွားရတာကို အရမ်းပျော်ကြတာလေ။ နားထောင်ရတာ ခက်ခဲနေမှာပဲ"
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မလည်း ကျွန်မသားအကြောင်း ပြန်ကြွားလိုက်သေးတယ်လေ။ ကျွန်မသား ဒီတစ်ခါ သင်္ချာအိုလံပစ်မှာ ဆုရသွားတာ ပြောပြပြီးပြီလား"
"……"
တွေးကြည့်တော့လည်း သူတို့မှာလည်း သားတစ်ယောက် ရှိတယ်မလား။
ကျွန်တော့်အမေက ဆောဆောင်း (Seosung) ဂရု (Group) က လူတစ်ယောက်နဲ့တောင် ကြွားလုံးထုတ်ပြိုင်နေတာကို မယုံနိုင်စရာပဲ။
"ဒါနဲ့ မတော်တဆ အချိန်ကိုက်ပဲ။ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ လုပ်နေတာ"
ဥက္ကဋ္ဌ မမ က အိတ်တစ်လုံးထဲမှ စာအိတ်တစ်စောင်ကို ထုတ်ပေးသည်။
"ဟိုတယ်ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနားကို လာတက်ပေးနိုင်မလားလို့ပါ"
ဆေးလွန် (Ceylon) ဟိုတယ်သည် နမ်ဆန် (Namsan) အနီးတွင် ဟိုတယ်နှင့် အခွန်လွတ်ဈေး (duty-free shop) အပါအဝင် ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
ထိုမြေနေရာတွင် ဟန်အုတ် (Hanok - ကိုရီးယားရိုးရာအိမ်) ဟိုတယ်ဆောက်လုပ်ရန်မှာ ဥက္ကဋ္ဌ မမ ၏ နှစ်ရှည်လများ အိပ်မက်ဖြစ်သည်။ အမျိုးမျိုးသော စည်းမျဉ်းများကြောင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းများမှာ အချိန်အတော်ကြာ လွယ်ကူခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးပမ်းခဲ့ပြီးနောက် စီမံကိန်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ခွင့်ပြုချက်ရရှိခဲ့ပြီး တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများ ပြီးစီးကာ ဖွင့်ပွဲလုပ်ရန် အချိန်နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဒါက ဖွင့်ပွဲမတိုင်ခင် ကျင်းပမယ့် အခမ်းအနားလား။
"လာနိုင်မလားရှင်"
ကျွန်တော် ရိုးရိုးသားသားပင် ဖြေလိုက်သည်။
"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်က ဒီလိုပွဲမျိုးကို တစ်ခါမှ မတက်ဖူးဘူး"
"ဒါဆိုရင် လာကြည့်သင့်တာပေါ့။ ပထမဆုံးနေ့မှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေပဲ တက်မှာပါ။ မီဒီယာတွေ၊ နိုင်ငံရေးသမားတွေ လာမှာကို စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး"
အမေ့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်သင့်တယ်လို့ ခံစားရသည်။ ငြင်းပယ်လို့ မဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် လာတက်ပါ့မယ်"
"ကောင်းလိုက်တာ။ စီအီးအို ကန်ဂျင်ဟူး လည်း ရှင် လာစေချင်နေတာပါ"
ဥက္ကဋ္ဌ မမ က ဖိတ်စာ နှစ်စောင်ကို ထပ်ပေးသည်။
"ဒါတွေကို ဒုဥက္ကဋ္ဌ အိုတက်ဂယူ (Oh Taek-gyu) နဲ့ စီအီးအို ပါ့ခ် ဆန်းယော့ပ် တို့ဆီ ပေးလိုက်ပါ။ ရှင် ခေါ်လာချင်တဲ့ မိတ်ဖက်တွေ ဒါမှမဟုတ် တခြားသူတွေ ရှိရင်လည်း ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ခေါ်လာနိုင်ပါတယ်"
"နားလည်ပါပြီ"
ကျွန်တော်တို့ စကားပြောနေတုန်း အမေက သစ်သီးပန်းကန် အပြည့်နှင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ အနည်းငယ် အဆင်မပြေသော လေထုထဲတွင် စကားတွေ အပြန်အလှန် ပြောဖြစ်ကြသည်။
ခဏအကြာတွင် စီအီးအို မမ က ကော်ဖီသောက်ပြီး ထရပ်သည်။
"အို... 벌써 (벌써) ပြန်တော့မလို့လား"
"ပိုနေချင်ပေမဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိနေလို့ပါ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ စီအီးအိုဆိုတော့ အလုပ်ရှုပ်မှာပေါ့။ ကျွန်မကြောင့် အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်သွားမှာ စိုးရိမ်မိတယ်"
"ဘာပြောလိုက်တာလဲအမေ? အမေကြောင့် ကျွန်မ အနားယူခွင့် ရလိုက်တာပါ"
အိမ်ရှေ့ထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။
စီအီးအို မမ က အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော အမေ့ကို ဦးစွာ စကားစသည်။
"နောက်တစ်ခါ လာလည်လို့ ရမလားရှင်"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမေ့မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။
"ရတာပေါ့၊ အမြဲတမ်း ကြိုဆိုပါတယ်"
***
ရုံးပြန်ရောက်သောအခါ ဟင်နရီ (Henry) ကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် သူ့မျက်နှာမှာ အတော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရသည်။ မကြာသေးမီက ခရီးတွေ မကြာခဏ ထွက်နေရလို့များလား။
ကျွန်တော် အရင်နှုတ်ဆက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဟင်နရီက ကျွန်တော့်ကို ပြန်မေးသည်။
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"
"အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တွေ အကုန်ပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား? ဒါပေမဲ့ ဟိုတစ်ခါ ပျက်သွားတဲ့ မော်လ်ဒိုက် (Maldives) ခရီးစဉ်အကြောင်း ဘာမှ မပြောတော့ဘူး။ ကူညီပေးမယ်လို့ ပြောထားပြီး ဘာမှလည်း မလုပ်ပေးဘူး"
အဲဒါကြောင့်လား။
ကျွန်တော် ဖိတ်စာကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
"အဲဒီအကြောင်း ပြောမလို့ပါပဲ။ ဆေးလွန် (Ceylon) ဟိုတယ်မှာ ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနားကြီး ရှိတယ်။ အဲဒီကို သွားရမှာ"
သူက စိတ်မဝင်စားသံဖြင့် ရုတ်တရက် မေးသည်။ "ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ"
"ကျွန်တော် ဟွန်းဂျူး ကို ခေါ်သွားမလို့၊ မင်းက သူမကို လိုက်ပို့ပေးနိုင်မလားလို့ပါ"
ဟင်နရီက ချက်ချင်း မျက်နှာကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ငုံ့နှုတ်ဆက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီအီးအို။ နောက်ပိုင်း အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်"
"……။"
အဲဒါမှ အလုပ်လုပ်ရမယ့် အမူအရာ။
ကျွန်တော် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အဆောက်အအုံဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
"မင်္ဂလာပါ မမ။ ကော်ဖီ ဝယ်လာတယ်"
ဟွန်းဂျူး က စီးကရက်ကို ဖွာရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။
"ခဏစောင့်၊ အဲလီ (Ellie) ကို ခေါ်လိုက်ဦးမယ်"
ကော်ဖီသောက်ရင်း စောင့်နေတုန်း အဲလီက စာရွက်စာတမ်းအပုံကြီးကို ကိုင်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်လာသည်။ စားပွဲပေါ်မှာ ချလိုက်သည်။
"ဒါတွေက အတည်ပြုရမယ့် စာရွက်စာတမ်းတွေပါ။ ဖတ်ကြည့်ပြီး လက်မှတ်ထိုးပေးပါ"
ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"ဒီစာရွက်တွေက ဘာတွေလဲ"
"ဒီဇင်ဘာလလေ"
နှစ်ကုန်ပိုင်းဆိုလျှင် ငွေကြေးဆိုင်ရာ ကုမ္ပဏီများမှာ နှစ်ချုပ်အစီရင်ခံစာများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်တတ်ကြသည်။ ဒါပေမဲ့ တခြား ကုမ္ပဏီတွေလည်း ဒီအတိုင်းပဲလား။
ဟွန်းဂျူး က အလုပ်ပြီးသွားပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဥက္ကဋ္ဌ မမ နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပုံကို ပြောပြသည်။
"သူက ကျွန်တော့်ကို ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနား တက်ပေးဖို့ ဖိတ်ထားတယ်"
"ကျွန်မဆီလည်း ဖိတ်စာ ရောက်လာတယ်"
"အော်! ဟုတ်လား"
ဟွန်းဂျူး က ဖိတ်စာရထားတာကို ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့တာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် စဉ်းစားမိသည်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ၏ ဌာနခွဲမန်နေဂျာတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ၏ ရာထူးမှာ ကုမ္ပဏီကြီးများမှ စီအီးအိုအများစုထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားသည်။ ချယ်ဘိုး (Chaebol) မိသားစုဝင် ဖြစ်ခြင်းနှင့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် မန်နေဂျာ ဖြစ်ခြင်းကြား ကွာခြားချက် ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေသည်။
ထိုအချက်အပြင် ဟွန်းဂျူး သည် OTK ကုမ္ပဏီတွင် ရှယ်ယာ ၃ ရာခိုင်နှုန်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အဓိက ရှယ်ယာရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။
"ဒါက ဘယ်လိုပါတီမျိုးလဲ"
"လူမှုရေး စုဝေးပွဲတစ်ခုပါ၊ ခေတ်သစ် အထက်တန်းလွှာတွေရဲ့ ပါတီလို့ ခေါ်လို့ရတယ်"
ပါတီကို အိမ်ရှင်အဖြစ် လက်ခံကျင်းပသူက သြဇာညောင်းလေလေ၊ လူတိုင်းက ဖိတ်ကြားခံရချင်လေလေ ဖြစ်သည်။ ဆောဆောင်း (Seosung) ဂရု (Group) ကဲ့သို့ ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုက ကျင်းပသည့် ပါတီဆိုလျှင် တက်ရောက်နိုင်ရုံမျှဖြင့်ပင် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်သည်။
"ဒီလို လူမှုရေး စုဝေးပွဲတွေက ဟောင်ကောင် မှာလည်း ခေတ်စားတယ်လေ"
မူလက လူမှုရေး စုဝေးပွဲ ယဉ်ကျေးမှုမှာ အနောက်တိုင်းမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟောင်ကောင် သည် ဗြိတိသျှတို့၏ ကိုလိုနီ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ထိုယဉ်ကျေးမှု၏ လွှမ်းမိုးမှု အတော်လေး ခံခဲ့ရပေလိမ့်မည်။ မြေနေရာ အကျယ်အဝန်း သေးသေးလေးထဲတွင် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ စုပြုံနေခြင်းကလည်း အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ဟွန်းဂျူး က ဆေးလိပ်ကို ဖွာရှိုက်ရင်း ပြောသည်။ "ကျွန်မ ဟောင်ကောင် မှာတုန်းကတော့ အဲလီ (Ellie) နဲ့ တစ်ခါတလေ သွားဖြစ်တယ်"
"တကယ်လား"
အဲလီက ထိုအချိန်တွေကို ပြန်တွေးမိသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဂျက်စီကာ က အဲဒီမှာ လူကြိုက်အများဆုံးပဲ။ သူမရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရဖို့ ပြိုင်ဆိုင်နေကြတဲ့ ချမ်းသာတဲ့ အမျိုးသားတွေ အများကြီးပဲ"
ဟွန်းဂျူး ကတော့ တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိသူပါ။ တက်ဂယူ (Taek-gyu) ကတော့ ဒါကို ဝန်ခံမှာ မဟုတ်မှန်း ကျွန်တော် သိသည်။
"လူမှုရေး စုဝေးပွဲဆိုတာ အတော်လေး အရေးပါတဲ့ အခါသမယတစ်ခုပဲ"
"အော်၊ ဟုတ်လား"
လူတွေကတော့ ကိုယ့်လို လူမျိုးတွေနဲ့ပဲ စုဝေးလေ့ ရှိကြသည်။
စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေ လုပ်တဲ့အခါ အပြန်အလှန် ကူညီနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိလာသည်။ အရင်တုန်းက ကုမ္ပဏီကြီးတွေက နိုင်ငံရေး၊ မီဒီယာတွေနဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆက်နွှယ်နေခဲ့ပေမဲ့ အဲဒါတွေက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီ။
အခုတော့ ဒီကုမ္ပဏီကြီးတွေက ပိုမိုကြီးထွားလာတဲ့အတွက် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းမှာပဲ ဆက်ဆံရေးကို ပိုပြီး အလေးထားလာကြသည်။
ကုမ္ပဏီ မိသားစုအချင်းချင်း လက်ထပ်ခြင်းများကလည်း သာမန် ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး ခိုင်မာတဲ့ ကာတယ် (cartel) တစ်ခုလိုမျိုး ဖြစ်လာသည်။ ကိုရီးယား ကုမ္ပဏီကြီးတွေရဲ့ မိသားစု အဆက်အနွယ်တွေကို ကြည့်လိုက်ရင် အလယ်ခေတ် ဥရောပ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေရဲ့ အဆက်အနွယ်တွေနဲ့ ဆင်တူနေလိမ့်မည်။
"ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ကတော့ အဲဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး" ဟု ဂျင်ဟူး က ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့က ရှိပြီးသား စက်မှုလုပ်ငန်းတွေမှာ မဟုတ်ဘဲ လုပ်ငန်းသစ်တွေမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့်လည်း အကူအညီ လိုအပ်ချက်က နည်းပါးသည်။ အရေးပါတဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းအများစုကလည်း ပြည်ပမှာပဲ ရှိနေကြတာပါ။
အဲလီက ကျွန်တော့်ကို မေးသည်။
"ရှင် သွားမှာလား"
"ဟုတ်တယ်။ အရင်တစ်ခေါက်က ကိစ္စအတွက်နဲ့ သွားပေးမယ်လို့ ပြောထားမိလို့"
"အဲဒီမှာ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ အများကြီး ရှိမှာပေါ့"
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် အဲလီနဲ့ သွားမှာပါ။ အချိန်ကိုက် ဖြစ်ပါ့မလား"
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် အဲလီ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။
"ဖြစ်တာပေါ့"
ဟွန်းဂျူး မမ က ခပ်အေးအေး ရယ်မောလိုက်သည်။
"လူမှုရေး အသိုင်းအဝိုင်းထဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်တော့မယ့် ပုံပဲ"
"ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် အတွေ့အကြုံ တစ်ခုပါပဲ"
"တက်ဂယူကော"
"သူကတော့ ဂိမ်းပြပွဲကို သွားကြည့်ဖို့ အကြီးတန်း ဂီဟုန်း (Gi-hong) နဲ့အတူ ဘူဆန် (Busan) ကို သွားတယ်"
OTK ဂိမ်းစ် (OTK Games) က Lost Fantasy စီးရီးနဲ့ ပါဝင်ထားတာကြောင့် အလုပ်ကိစ္စလို့ ပြောလို့ရပေမဲ့၊ ဝါသနာအရ သွားတာနဲ့ ပိုတူနေသည်။
သူတို့က ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဖိတ်ပေမဲ့ အလုပ်ကိစ္စကြောင့် မလိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။
ဟွန်းဂျူး မမ က ဘာမှ အံ့သြသွားပုံ မရပေ။
"သူ့အတွက်တော့ ဒီပါတီထက်စာရင် ဂိမ်းပြပွဲက ပိုပျော်ဖို့ ကောင်းမှာပေါ့"
"မမ လည်း လိုက်မှာမလား? ဒီလိုပွဲမျိုးကို ကျွန်တော် ပထမဆုံး တက်ရမှာဆိုတော့ မမကို အဖော်အဖြစ် အတူလိုက်စေချင်တယ်"
သူမ ငြင်းမလားလို့ စိတ်ပူမိပေမဲ့၊ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဟွန်းဂျူး က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"နောက်ပိုင်း အလုပ်တွေပဲ တောက်လျှောက် လုပ်နေရတာဆိုတော့ အပြင်နည်းနည်း ထွက်ချင်နေတာ။ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုအနေနဲ့ သွားကြတာပေါ့"
သူမ စိတ်ပြောင်းသွားမှာ စိုးတာကြောင့် ကျွန်တော် အမြန် ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းလိုက်တာ။ ဟင်နရီ (Henry) ကို မမကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ ပြောထားလိုက်မယ်"
***
ဆံပင်ပုံစံ ပြင်ဆင်ဖို့ ဆံပင်ဒီဇိုင်နာတစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် အဝတ်အစားတွေကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ အဲလီ လက်ဆောင်ပေးထားတဲ့ ရိုလက် (Rolex) နာရီကိုလည်း ပတ်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် ကားပေါ်တက်ပြီး ဂရန်းဒေးတန် (Grand Dayton) ဟိုတယ်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ရှေ့တံခါးဝမှာ စောင့်နေတုန်း အဲလီ ရောက်လာသည်။
"ကြာသွားလား"
အဲလီကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
သူမ ပုံမှန် လိမ်းလေ့ရှိတဲ့ အလှပြင်နည်းထက် ဒီနေ့တော့ အစွမ်းကုန် ပြင်ဆင်ထားသည်။
သူမက မီးခိုးရောင် အတုအယောင် သားမွေးကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အတွင်းမှာတော့ အစိမ်းရောင် ပိုးသား ညနေခင်း ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသည်။ အင်္ကျီအောက်မှာ သူမရဲ့ လှပသော ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နေရသည်။
သူမရဲ့ ကောက်ကြောင်းလှသော ဆံပင်တွေက ပခုံးပေါ်ကို သဘာဝအတိုင်း ကျနေပြီး၊ ပေါ်လွင်နေတဲ့ လည်ပင်းနဲ့ နားရွက်တွေမှာ ရိုးရှင်းတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေနဲ့ အလှဆင်ထားသည်။
အလုပ်မှာ ဝတ်စုံတွေနဲ့ပဲ မြင်ဖူးတာကြောင့် ဒါက လန်းဆန်းတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူမကို အမြဲတမ်း လှတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ တစ်မျိုးလေးပင်။ အလှပြင်တာနဲ့ အဝတ်အစားတစ်ခုက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်ထိ ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်တာက အံ့သြစရာပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေရဲ့ အကြည့်တွေက အဲလီဆီကို ချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။ ကားပါကင် ဝန်ထမ်းတွေတောင် ဧည့်သည် ရောက်လာမှန်း မသိဘဲ ငေးမောနေကြသည်။
အဲလီက မျက်တောင်ခတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မေးသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ? ကျွန်မ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေလို့လား"
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ မမ ဒီနေ့ တကယ်ကို လှလွန်းလို့ပါ"
အဲဒီထက် ပိုလှတဲ့သူ ရှိနိုင်မယ်လို့ မထင်မိတော့ပေ။
အဲလီက တောက်ပစွာ ပြုံးသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဂျင်ဟူး လည်း ဒီနေ့ အရမ်းကြည့်ကောင်းနေတာပဲ"
ကျွန်တော် သူမအတွက် ကားတံခါး ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး သူမက ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
"ပါတီတက်တာ ကြာပြီဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်။ ရှင် တခြားမိန်းကလေးတွေကို လှည့်မကြည့်ရဘူးနော်"
"မကြည့်ပါဘူး"
အဲလီထက် ပိုလှတဲ့သူ အဲဒီမှာ ရှိနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
"ဟွန်းဂျူး မမ ကော"
"ဒီဇိုင်နာ ရောက်လာတော့မှာဆိုတော့ အခု ပြင်ဆင်နေလောက်ပြီ။ နောက်မှ မမ ကို မြင်ရင် အံ့သြသွားလိမ့်မယ်"
ဟွန်းဂျူး မမ ကတော့ ဟင်နရီ ကိုပဲ သူမကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ကားမောင်းပြီး နမ်ဆန် (Namsan) ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
***
အတင်းအဖျင်းတွေက အမြဲတမ်း ခြေလှမ်းတွေထက် မြန်ဆန်စွာ ပျံ့နှံ့လေ့ရှိသည်။
ကန်ဂျင်ဟူး သည် ဆေးလွန် (Ceylon) ဟိုတယ် ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနားကို တက်ရောက်မည်ဟူသော သတင်းမှာ စီးပွားရေးလောက တစ်ခွင်လုံး ပျံ့နှံ့သွားသည်။
အမွေရထားသော ပိုင်ဆိုင်မှုများဖြင့် ဂုဏ်ယူနေကြသည့် မိသားစုပိုင် ကုမ္ပဏီကြီးများကတော့ ကန်ဂျင်ဟူး ကို အရည်အချင်းမရှိသော လောင်းကစားသမား တစ်ယောက်အဖြစ် အစပိုင်းတွင် အထင်သေးခဲ့ကြသည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက အတိတ်က ကိစ္စတွေ ဖြစ်သွားပြီ။
အခုတော့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ခြင်းမှာ အရေးပါသော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ OTK ကုမ္ပဏီ၏ စီအီးအို ကို တွေ့ဆုံရန် လူတိုင်းက ပါတီသို့ စောစီးစွာ ရောက်ရှိနေကြသည်။
စီးပွားရေးလောကမှ လူအများစု တက်ရောက်နေသော်လည်း အွန်ဆောင်း (Eunsung) ဂရု (Group) မှတော့ ဘယ်သူမှ မတက်ရောက်ခဲ့ပေ။
ဒါက ဆောဆောင်း (Seosung) ဂရု (Group) နှင့် ဆက်ဆံရေး မကောင်းခြင်းနှင့် ရုတ်တရက် အမှုဆောင်အရာရှိ တစ်ယောက် နုတ်ထွက်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုများကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
လူတွေက စကားပြောနေရင်း အခါအားလျော်စွာ ဝင်ပေါက်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
ပါတီကို အိမ်ရှင်အဖြစ် လက်ခံကျင်းပသူ ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဆူးမီ (Im Soo-mi) က ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ နှင့်အတူ ပေါ်လာသည်။ လူတွေက ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုဖို့ အလုအယက် ပြေးသွားကြသည်။
ထိုအခါ ကန်ဂျင်ဟူး က နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာသည်။
အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် သူသည် ပုံမှန် အသက်လေးဆယ်ကျော် စီအီးအိုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန် ငယ်ရွယ်သည်။
သတင်းများအရ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူသည် ဘာမှ မရှိသလောက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေသည့် ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးငယ်များ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။ သူတို့အားလုံးက ဒီအခါသမယအတွက် အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်လာကြသည်။
ဘာမှ ချစ်ရေးချစ်ရာ မဖြစ်ခဲ့ရင်တောင်မှ အပြုသဘောဆောင်တဲ့ အထင်အမြင်လေး ရထားရင် မနစ်နာပေ။ သမိုင်းတစ်လျှောက်နှင့် ယဉ်ကျေးမှုမျိုးစုံတွင် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို မနှစ်သက်သော အမျိုးသားဟူ၍ မရှိပေ။
သို့သော် ကန်ဂျင်ဟူး က တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။
သူ့ဘေးမှာ အလွန်တရာ လှပသော နိုင်ငံခြားသူ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။