အခန်း (၁၉၆)
- ဆန်ဖရန်စစ္စကို မြေငလျင် -
"ဒီဂျိုဗစ်ကင်" ဟု လူသိများသော ဤမြေငလျင်ကြီးသည် ၂၁ ရာစုအတွက်သာမက ၂၀ ရာစုအတွက်ပါ အကြီးမားဆုံးမြေငလျင်အဖြစ် စံချိန်တင်ခံခဲ့ရသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းသည် တုံ့ပြန်ဆောင်ရွက်ချက် အကောင်းဆုံး ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုအဖြစ် မှတ်တမ်းဝင်ဖွယ်ရှိနေသည်။
Magnitude ၉.၈ ရှိသော မြေငလျင်ကြီး၏ ထိခိုက်ပျက်စီးမှုကို ဤမျှအဆင့်အထိ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာပင် ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ ဖြစ်ပွားခဲ့ပါက လူသေဆုံးမှုသည် အနည်းဆုံး ၁.၃ သန်းမှ ၂ သန်းအထိ ရှိလာနိုင်သည်ဟု ကျွမ်းကျင်သူများက သရုပ်ဖော်စမ်းသပ်မှုများ (Simulations) မှတစ်ဆင့် ခန့်မှန်းခဲ့ကြသည်။
ထို့အပြင် ဆီလီကွန်ဗယ်လီရှိ သုတေသနဓာတ်ခွဲခန်းများနှင့် ရုံးချုပ်များမှ အဓိကပုဂ္ဂိုလ်များ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပါက စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အစီအစဉ်များနှင့် ပရောဂျက်အမျိုးမျိုးအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိလာမည်ဖြစ်ကာ NPL၊ Google နှင့် AMZ ကဲ့သို့သော နည်းပညာကုမ္ပဏီများ၏ ရှယ်ယာဈေးနှုန်းများသည် အနည်းဆုံး ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ထိုးဆင်းသွားနိုင်ပြီး ၂၀၀၈ ခုနှစ် ဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်းကို ကျော်လွန်သည့် စီးပွားရေးထိတ်လန့်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ လာမည့်ဆယ်စုနှစ်အတွင်း ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးကို ကျဆင်းမှုဆီသို့ တွန်းပို့သွားနိုင်ပေသည်။
ပြန်လည်ပြုပြင်၍မရနိုင်သော ထိခိုက်ပျက်စီးမှုဒဏ်ကို ခံစားရမည့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုမှာမူ ရှုပ်ထွေးပွေလီမှုများအတွင်း ကျရောက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး တရုတ်နိုင်ငံအနေဖြင့် နိုင်ငံတကာဇာတ်ခုံပေါ်တွင် ၎င်း၏ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ချဲ့ထွင်လာကာ ကမ္ဘာ့အမိန့်ပေးစနစ်တွင် သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားခဲ့ကြသည်…
သို့သော်လည်း ထိုဖြစ်ရပ်မှာ တကယ်တမ်း ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
ဤမျှအဆင့်ရှိသော ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုသည် အမေရိကန်တို့အနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားဖြင့် လုံလောက်စွာ ကျော်လွှားနိုင်သည့်အရာပင် ဖြစ်သည်။ တရုတ်နိုင်ငံအတွက်မူ ကံဆိုးသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သော်လည်း နိုင်ငံပေါင်းစုံနီးပါးမှာမူ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။
ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်လာခြင်းဆိုသည်မှာ ငွေကြေးများပြားရုံမျှဖြင့် မပြီးပေ။ ၎င်းတွင် ပြည်သူ့အသိတရားနှင့် ရပ်ရွာအသိုက်အဝန်း စိတ်ဓာတ်တို့ ရှိရန် လိုအပ်သည်။ ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများသည် အကျပ်အတည်းများ ကြုံလာသောအခါ ကွဲပြားသွားတတ်ကြပြီး ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံများကမူ စည်းလုံးသွားကြသည်။
အမေရိကန်သည် ပြင်းထန်သော တစ်ဦးချင်းဝါဒဖြင့် ကျော်ကြားသော နိုင်ငံတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မည်သည့်နိုင်ငံထက်မဆို ပို၍ခိုင်မာစွာ စည်းလုံးသွားတတ်ကြသည်။ စေတနာ့ဝန်ထမ်းများ စုပြုံရောက်ရှိလာကြပြီး ကျောင်းများနှင့် ဒေသန္တရ အသိုက်အဝန်းများကလည်း ရန်ပုံငွေရှာဖွေရေး လုပ်ငန်းများကို ဆန္ဒအလျောက် စတင်ခဲ့ကြသည်။
လူမျိုးအသီးသီးတို့ ပူးပေါင်း၍ အမေရိကန်ကို ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးခဲ့ကြသည်။
သို့သော်လည်း ဤဂျိုဗစ်ကင်ကြီးသည် တစ်နိုင်ငံလုံးအပေါ် ကြီးမားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှု (Trauma) ကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းကို ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဖြစ်စေ၊ မကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဖြစ်စေ လူတိုင်းသည် မြေငလျင်ကို ကြောက်ရွံ့၍ တုန်လှုပ်နေခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆက်တွဲ ငလျင်များ ထပ်မံလှုပ်ခတ်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း ပါမောက္ခ မိုဟန်နှင့် အစိုးရတို့၏ ကြေညာချက်များ ရှိသော်လည်း အမေရိကန်ပြည်သူများမှာမူ ၎င်းတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဖယ်ရှားရန် ရုန်းကန်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။
ရော်နယ်လ်သည် အပျက်အစီးဖြစ်နေသော ဆီလီကွန်ဗယ်လီတွင် မိန့်ခွန်းပြောကြားခဲ့သည်။
တက်ရောက်သူ နည်းပါးခဲ့သည့် သမ္မတရာထူး ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုပွဲနှင့် မတူဘဲ လူအုပ်ကြီးမှာ ရပ်စရာနေရာပင် မရှိလောက်အောင် ထူထပ်များပြားလှသည်။
မိန့်ခွန်းမစတင်မီ မြေငလျင်လှုပ်ခတ်ခဲ့သည့် အချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့် တစ်မိနစ်တိတိ ငြိမ်သက်စွာ ဂါရဝပြုခဲ့ကြသည်။ လူတိုင်းက ဘေးဒဏ်သင့်ခဲ့ရသူများကို ဂုဏ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငုံ့ခဲ့ကြသည်။
ရော်နယ်လ်က တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် မိန့်ခွန်းကို စတင်ခဲ့သည်။
“မကြာသေးခင်က ကျွန်တော်တို့ဟာ ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ အမေရိကန် ဂုဏ်ယူခဲ့တဲ့ မြို့တော်၊ တံတားတွေနဲ့အတူ အဆင့်မြင့်စက်မှုလုပ်ငန်းတွေရဲ့ ပေါက်ဖွားရာ ဆီလီကွန်ဗယ်လီဟာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီးကြီးမားတဲ့ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာကတော့ အသက်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော မိသားစုဝင်တွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပါပြီ။ ဒါဟာ အလွန်ပဲ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခုပါပဲ။”
ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ဤနေရာရှိ လူတိုင်းနီးပါးသည် သား၊ သမီး၊ မိခင်၊ ဖခင်၊ မောင်နှမ၊ သူငယ်ချင်း၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အစရှိသဖြင့် တန်ဖိုးရှိသူတစ်ဦးဦးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရသည်။
“ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနဲ့အတူ မျှော်လင့်ချက်အကြောင်းကိုလည်း ကျွန်တော် ပြောပြချင်ပါတယ်။ အားလုံးပဲ 9/11 အကြမ်းဖက်တိုက်ခိုက်မှုကို မှတ်မိကြမှာပါ။ အဲဒီတုန်းက ပြိုကျပျက်စီးခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာ့ကုန်သွယ်ရေးစင်တာဟာ အခုဆိုရင် အရင်ကထက် ပိုပြီးခမ်းနားထည်ဝါစွာ ရပ်တည်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးဘီဘင်တွေ ဒီမြေပေါ်ကို ပထမဆုံးရောက်ရှိလာစဉ်တုန်းက လမ်းတွေ ဒါမှမဟုတ် အဆောက်အအုံတွေ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ လမ်းတွေဖောက်ခဲ့ပြီး အိမ်တွေကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြပါတယ်။ အဆောက်အအုံတွေနဲ့ စက်ရုံတွေကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ပါတယ်။ အမေရိကန်ပြည်သူတွေ ဒီမြေပေါ်မှာ အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဘာကိုမဆို ကျွန်တော်တို့ အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သမ္မတဖြစ်လာတဲ့အခါ အမေရိကန်ကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ကြီးမြတ်လာစေရမယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ကို ကတိပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ အဲဒီကတိကဝတ်ကို ကျွန်တော် ထပ်လောင်းပြောကြားလိုပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ အမေရိကန်ကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ကြီးမြတ်တဲ့နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် ကျွန်တော် လုပ်ဆောင်ပေးပါမယ်!”
ရော်နယ်လ်၏ မိန့်ခွန်းသည် လူတို့၏ ရင်ကို လှုပ်ခတ်နိုင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။
သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ဤမျှကြီးမြတ်သော သမ္မတမျိုး ရှိခဲ့ဖူးပါသလား။ ဘက်ပေါင်းစုံမှ ဝေဖန်ကန့်ကွက်မှုများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း သူသည် အမေရိကန်ကို ဘေးအန္တရာယ်၏ အစွန်းတစ်ဖက်မှ ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်။
ပရိသတ်များက မျက်ရည်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သုတ်ရင်း လက်ခုပ်တီးခဲ့ကြသည်။
“ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ လူနှစ်ဦးကို မိတ်ဆက်ပေးချင်ပါတယ်။ သူတို့ဟာ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့အားလုံး သိကြမယ်လို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်ပါတယ်။ မြေငလျင်အန္တရာယ်ကို ပထမဆုံး ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့တဲ့ ပါမောက္ခ ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့ အဲဒါကို လူတိုင်းကို အသိပေးခဲ့တဲ့ ကန်ဂျင်ဟူး တို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်!”
ထိုစဉ် ပါမောက္ခ မိုဟန်နှင့် ကန်ဂျင်ဟူး တို့ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
ထိုအခိုက်အတော့်တွင် အားပေးကြွေးကြော်သံများနှင့် လက်ခုပ်သံများ ဆူညံသွားသည်။
“ဝေါင်း!”
ရော်နယ်လ်က သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ လက်များကို ဆွဲကိုင်ကာ မြင့်မားစွာ မြှောက်ချီလိုက်ပြီး ကြေညာခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်တို့ အောင်မြင်မှာပါ! နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေတဲ့ အသက်ရှင်သူကို ကယ်ထုတ်ပြီး နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေတဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ရှာဖွေကာ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေဆီ ပြန်လည်အပ်နှံပေးပါမယ်! ဒီဘေးအန္တရာယ်ကို အမေရိကန်ရဲ့ အောင်ပွဲတစ်ခုအဖြစ် သမိုင်းမှာ မှတ်တမ်းတင်သွားမှာပါ!”
***
ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးက ရော်နယ်လ်၏ မိန့်ခွန်းကို ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြသည်။
နိုင်ငံအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များသည် ပံ့ပိုးကူညီရေးနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးရန် အမေရိကန်နိုင်ငံသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ သမ္မတ ပတ်ခ်ဆီဟျောင်းမှာ အမြဲတမ်း အလုပ်များနေလေ့ရှိသဖြင့် တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံကို ဝန်ကြီးချုပ် ဟွမ်ကျူဆန်းက ကိုယ်စားပြု တက်ရောက်ခဲ့သည်။
ရော်နယ်လ်က သူတို့နှင့် စကားပြောဆိုနေချိန်တွင် ကျွန်တော်က CNN နှင့် တိုက်ရိုက်အင်တာဗျူးတစ်ခု ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။
မယ်ရီကန်နီ (Mary Kenny) ဟုခေါ်သော လူငယ်အမျိုးသမီး သတင်းထောက်တစ်ဦးက ကျွန်တော့်ကို မေးခွန်းအမျိုးမျိုး မေးမြန်းခဲ့သည်။
“OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာတွေကိုပါ ပေါင်နှံကတိပြုပြီး ဘာကြောင့်များ ဂျိုဗစ်ကင်ရဲ့ အန္တရာယ်ကို အဲဒီလောက်အထိ အစွမ်းကုန် သတိပေးခဲ့ရတာလဲ?”
ကျွန်တော်က သိသာထင်ရှားလှသည့် အရာတစ်ခုသလို ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အသက်တွေ ရပ်တည်နေလို့ပေါ့ဗျာ။ အဲဒါနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ငွေကြေးဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
“ရှင်က တကယ်ကို အသက်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်ခဲ့တာပါ။”
“ကြီးမားတဲ့ မြေငလျင်ကြီးကို ပထမဆုံး ခန့်မှန်းပေးခဲ့တဲ့ ပါမောက္ခ မိုဟန်နဲ့ အဲဒါကို ယုံကြည်ပြီး အစီအမံတွေ ချမှတ်ညွှန်ကြားပေးခဲ့တဲ့ သမ္မတ ရော်နယ်လ်တို့ကြောင့်ပါပဲ။”
ကျွန်တော် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်နှင့် ကန်နီက အံ့အားသင့်စရာ မေးခွန်းတစ်ခုကို ပစ်သွင်းလာခဲ့သည်။
“ဒါရိုက်တာ အာသာဖာရာ (Arthur Fara) က ရှင်ရဲ့ဘဝကို ရိုက်ကူးထားတဲ့ ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို ရိုက်ကူးပြီး အမြတ်ငွေ အားလုံးကို ဘေးဒဏ်သင့်ခဲ့ရသူတွေဆီ လှူဒါန်းချင်နေတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားသိရပါတယ်။ အဲဒါကို ရော သိပြီးသားလား?”
“…ဟင့်င့်?”
အာသာဖာရာဆိုသည်မှာ စတီဗင်စပီးလ်ဘတ် သို့မဟုတ် ဂျိမ်းစ်ကင်မရွန်တို့၏ ခြေရာကို နင်းလိုက်သည်ဟု ယူဆရသော ဟောလိဝုဒ်၏ နာမည်ကျော် ဒါရိုက်တာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝကြီးလား? နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာကိုလေ။ သူ ဘာရုပ်ရှင် ရိုက်ကူးလို့ ရနိုင်မှာလဲ?
ကျွန်တော်သည် နှိမ့်ချနေထိုင်ရန်နှင့် ရော်နယ်လ်ကို မြှင့်တင်ပေးရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီရုပ်ရှင်က သမ္မတ ရော်နယ်လ်ကို အဓိကထား ရိုက်ကူးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်။ အဲဒါက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ မကောင်းဘူးလား?”
ကန်နီက ပြုံးလိုက်ပြီး စကားကို ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည်။
“မြေငလျင်ပြီးတဲ့နောက် အမေရိကန်ပြည်သူ အများအပြားက ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်နေကြပါတယ်။”
“အမေရိကန်ဆိုတာ တောင်ကိုရီးယားရဲ့ အနီးစပ်ဆုံး မဟာမိတ်နိုင်ငံ ဖြစ်ခဲ့တာ အမြဲတမ်းပါပဲ။ ကိုရီးယားစစ်ပွဲတုန်းက အမေရိကန် လူငယ် ၅၀၀,၀၀၀ ဟာ သူတို့ လုံးဝမသိတဲ့ ဒီနိုင်ငံအတွက် သူတို့ရဲ့ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပါတယ်။ နိုင်ငံခြား ရေနံ မှာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူတွေက ၅၀,၀၀၀ ကျော်ပါတယ်။ အဲဒီ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုကြောင့် ကိုရီးယားဟာ ယနေ့ခေတ်မှာ ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ သုခချမ်းသာကို ခံစားနိုင်နေတာပါ။ အဲဒီကြွေးကို ဒီတစ်ကြိမ်မှာ နည်းနည်းလေးပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်ဆပ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အရမ်းကံကောင်းတယ်လို့ ယူဆပါတယ်။”
သူမက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိရှသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။
“‘အမေရိကန်ရဲ့ သူရဲကောင်း’ ဒါမှမဟုတ် ‘စူပါဟီးရိုး’ ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ?”
“အဲဒီလို ပြောပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့်သူရဲကောင်းတွေဆိုတာ ဒီဘေးအန္တရာယ်ကို ကျော်လွှားဖို့အတွက် စုစည်းလာကြတဲ့ အမေရိကန်ပြည်သူတွေပဲ ဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။ အဲဒီဘွဲ့ကို သူတို့ကိုပဲ ပေးအပ်ချင်ပါတယ်။”
“ရှင် မနက်ဖြန် ကိုရီးယားကို ပြန်တော့မယ်လို့ ကြားရပါတယ်။”
ကျွန်တော်က ဟာသလုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ကျွန်တော်က ခရီးသွားဗီဇာနဲ့ ဝင်လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နေထိုင်ခွင့်က ကုန်ခါနီးနေပါပြီ။ သတိမထားမိဘူးဆိုရင် တရားမဝင် နေထိုင်သူ ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။ သိတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ သမ္မတ ရော်နယ်လ်က တရားမဝင် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်မှုကို မကြိုက်ဘူးလေ။”
သူမက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ပြည်သူ့အဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ နိုင်ငံရေးသမား အတော်များများကတော့ ကိုယ်စားလှယ် ကန်ဂျင်ဟူး ကို အထူးသဘာဝကျကျ နိုင်ငံသားဖြစ်ခွင့် ပေးသင့်တယ် ဒါမှမဟုတ် ဂုဏ်ထူးဆောင် နိုင်ငံသားဆု ချီးမြှင့်သင့်တယ်လို့ တောင်းဆိုနေကြပါတယ်။”
“အဲဒီလို ပြောပေးရုံနဲ့တင် ကျေးဇူးအများကြီး တင်လှပါပြီ။”
ကျွန်တော် ကင်မရာကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ကိုရီးယားကို ပြန်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ နောင်မှာ ကြီးမားတဲ့ မြေငလျင်တွေ ထပ်မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတာကို သေချာယုံကြည်လို့ပါပဲ။ နောက်ဆက်တွဲ မြေငလျင်တွေကို လူအများစုက စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ စိတ်အေးချမ်းသာစွာနဲ့ နေနိုင်ပါပြီ။”
ဤသည်မှာ အင်တာဗျူးပြုလုပ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထွက်ခွာသွားခြင်းဖြင့် Big One ကြီး၏ ပြီးဆုံးမှုကို ကျွန်တော် ကြေညာလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
***
မထွက်ခွာမီ ထိုကာလအတွင်း ကျွန်ტော့်နှင့်အတူ အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ကြသော ဝန်ထမ်းတစ်ဦးချင်းစီကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။
ဘေးဒဏ်သင့်ပြည်သူများက ကျွန်တော့်အတွက် ရိုးရှင်းသည့် အနှုတ်ဆက်ပွဲလေးတစ်ခု ပြုလုပ်ပေးခဲ့ကြသည်။ ကျွန်တော် ဝင်သွားစဉ် စားသောက်ဆိုင်အတွင်း စုဝေးနေကြသူအားလုံး မတ်တပ်ရပ်ကာ လက်ခုပ်တီးခဲ့ကြသည်။
မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် ယောကျ်ားလေးငယ်လေးတစ်ဦးတို့က ပန်းစည်းတစ်စည်း လာရောက်ပေးအပ်ကြပြီး အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံအတူတကွ ရိုက်ကူးခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ကျေးဇူးတင်သောစိတ်ဖြင့် ကျွန်တော့်လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြရာ မျက်ရည်များ ကျလာတော့မလို ဖြစ်လာသဖြင့် ကျွန်တော် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ရသည်။
ခဏတာ အခမ်းအနားပြီးနောက် ကျွန်တော်သည် ကန်ဂျင်ဟူး နှင့်အတူ LAX (လော့စ်အိန်ဂျလိစ် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်) သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
LAX လေဆိပ်သည်လည်း Big One ကြီး၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကြောင့် လေယာဉ်များက အဆောက်အအုံများနှင့် မတော်တဆမှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့ကာ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ရက်အတွင်း ပြန်လည်ပြုပြင်မှု ပြီးစီးခဲ့ပြီး ယခုအခါ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိကာ ကူညီကယ်ဆယ်ရေး ပစ္စည်းများနှင့် လူအင်အားများကို သယ်ယူပို့ဆောင်ပေးရာတွင် အရေးပါသော ဂိတ်တံခါးတစ်ခုအနေဖြင့် ပြန်လည်ဆောင်ရွက်ပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုရီးယားသို့ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်တော့မည်ကို တွေးမိသောအခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကြီး ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ထွက်ခွာရမည့် အချိန်ရောက်သည်အထိ ဤမျှကြာရှည်မည့် ခရီးစဉ်မျိုးကို ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာရာကို ကျွန်တော် ပြန်ပြောင်းတွေးမိလိုက်သည်—
ပါမောက္ခ မိုဟန်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်း၊ အိမ်ဖြူတော်၏ အကျဉ်းချုပ်ရှင်းလင်းပွဲများ၊ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲများ၊ ရှယ်ယာ အာမခံငွေသွင်းမှုများ၊ မက္ကဆီကို မြေငလျင်၊ ဆန္ဒပြပွဲများ၊ ရာထူးမှ ဖယ်ရှားရေး ကြိုးပမ်းမှုများ… နှင့် Big One ကြီး။
ဖြစ်ရပ်များစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြသဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကန်ဂျင်ဟူး က “ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ခရီးသည်တင် လေယာဉ်နဲ့ ပြန်မှာလား? ကျုပ်ကလွဲလို့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးလေယာဉ်တွေ ပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းနေတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
သမ္မတ၏ သီးသန့်လေယာဉ်ဖြစ်သော Air Force One အပြင် စတမ်ပါ ကော်ပိုရေးရှင်း (Stamper Corporation) ၏ ဥက္ကဋ္ဌအတွက် သီးသန့်လေယာဉ်လည်း ရှိသေးသည်။ သမ္မတ မဖြစ်လာမီက သူသည် အမေရိကန်တစ်ဝန်း မဲဆွယ်စည်းရုံးရေး ခရီးစဉ်များသွားစဉ် ထိုလေယာဉ်ကို အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။
“အိမ်ပြန်ဖို့အတွက်နဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးလေယာဉ်ကို ငှားဖို့ တကယ်ပဲ လိုလို့လား? ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ လိုအပ်နေတဲ့နေရာတွေမှာ အရင်းအမြစ်တွေကို အသုံးချတာက ပိုကောင်းပါတယ်”
ဧရာမကုမ္ပဏီကြီးများ၏ စီအီးအိုများသည် ဘေးအန္တရာယ် ပြန်လည်ထူထောင်ရေးအတွက် အသုံးပြုနိုင်ရန် ၎င်းတို့၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးလေယာဉ်များကို အမေရိကန်အစိုးရထံ စိတ်အားထက်သန်စွာ ကမ်းလှမ်းခဲ့ကြသည်။
“လေဆိပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ အရမ်းကြီး အံ့အားမသင့်သွားနဲ့ဦး”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?”
ကျွန်တော်တို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူဆိုလိုသည်ကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
LAX လေဆိပ်သည် အပြင်ဘက်တွင် လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်တို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် လူတို့က ဆိုင်းဘုတ်များနှင့် ကိုရီးယားအလံများကို လွှမ်းမိုးဝှေ့ယမ်းရင်း အားပေးကြွေးကြော်ခဲ့ကြသည်။
“ကန်ဂျင်ဟူး! ကန်ဂျင်ဟူး!”
“ကန်ဂျင်ဟူး! ကန်ဂျင်ဟူး!”
ဟောလိဝုဒ် ကြယ်ပွင့်တစ်ဦး လေဆိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ရေပန်းစားမှုက ဒီအဆင့်အထိ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထွက်ခွာမည့် ဂိတ်တွင် ကန်ဂျင်ဟူး က ကျွန်တော့်ကျောကို ပုတ်ရင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောခဲ့သည်။ “မင်း တကယ်ကို ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ အမေရိကန်ပြည်သူတွေအားလုံးရဲ့ ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ မစ္စတာ သမ္မတ၊ ခင်ဗျားလည်း အများကြီး ကြိုးစားခဲ့ရတာပါ”
သူ့မှာ လုပ်စရာအလုပ်တွေ အများကြီး ကျန်ရှိနေသေးသည်။ အဆုံးတိုင်အောင် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများကို ဦးဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြေရှင်းသွားရမည် ဖြစ်သည်။
လက်ရှိအခြေအနေအရ ကြားဖြတ်ရွေးကောက်ပွဲများနှင့် သမ္မတရာထူး ပြန်လည်ရွေးချယ်ခံရရေးတို့မှာ ပြဿနာရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် နောက်ထပ် ခုနစ်နှစ်တိုင်အောင် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ရပေလိမ့်မည်။
သူက ၎င်းကို ဒုက္ခတစ်ခုအဖြစ် မမြင်ဘဲ ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
“လေယာဉ်ပေါ်မှာ အံ့အားသင့်စရာ လက်ဆောင်တစ်ခု ရှိလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် မျှော်လင့်ထားလိုက်ပါ”
“တကယ်လား?”
သူ ဘာတွေများ ပြင်ဆင်ထားပါလိမ့်?
ကျွန်တော် မေးလိုက်သောအခါ ကန်ဂျင်ဟူး က သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးပြရုံသာ ပြုံးပြခဲ့သည်။
“ငါက မင်းကို ကြိုပြောပြလိုက်ရင် အံ့အားသင့်စရာ လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား?”
သူတို့အားလုံး၏ ပို့ဆောင်နှုတ်ဆက်မှုအောက်တွင် ကျွန်တော်သည် ကိုရီးယားသို့ ထွက်ခွာမည့် လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်ထိုင်ခုံပတ်လည်ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း လက်ဆောင်နှင့် တူသည်ဟု ဆိုနိုင်သည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ သူ Duty Free ကုန်ပစ္စည်း ဒါမှမဟုတ် ဝိုင်ပုလင်းတွေများ တောင်းဆိုထားခဲ့တာလား။
ကျွန်တော် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လေယာဉ်လည်း လုံခြုံစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
လေယာဉ်ထွက်ခွာပြီးချိန်မှစ၍ မည်မျှကြာသွားပြီနည်း။
ကျွန်တော် ထိုင်ခုံကို နောက်သို့လှဲချကာ အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လေယာဉ်မှူး၏ အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“[ခရီးသည်များအားလုံး ခဏလောက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ပေးကြဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်]”
ကြေညာချက်အပြီးတွင် ကျွန်တော် အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ တိုက်လေယာဉ်အများအပြားက လေယာဉ်ကို ဝန်းရံပျံသန်းနေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
လေယာဉ်မှူးက အံ့အားသင့်နေကြသော ခရီးသည်များကို ရှင်းပြခဲ့သည်။
“[ဒီလေယာဉ်ပေါ်မှာ ကယ်လီဖိုးနီးယားကို အကျပ်အတည်းကနေ ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်း ကိုယ်စားလှယ် ကန်ဂျင်ဟူး လိုက်ပါလာပါတယ်။ F-22 တိုက်လေယာဉ် အုပ်စုတစ်စုက ဒီလေယာဉ် အမေရိကန်လေပိုင်နက်က မထွက်မချင်း လိုက်ပါစောင့်ကြပ်ပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်]”
“……”
ဒါ ကန်ဂျင်ဟူး ပြောခဲ့တဲ့ အံ့အားသင့်စရာ လက်ဆောင်ဆိုတာလား။
တိုက်လေယာဉ်တွေနဲ့ လိုက်ပါစောင့်ကြပ်ဖို့အထိ ဘာတွေများ ဖြစ်ပျက်နေလို့လဲ? အဲဒါလည်း F-22 တွေနဲ့လေ!
သူတို့တွေ တကယ်ကို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် လုပ်ပြနေကြတာပဲ။
ဒါကတော့ TV ပေါ်မှာ သေချာပေါက် ပါလာမှာပဲ။
***
အင်ချွွန် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရောက်ရှိရာ ခန်းမဆောင်သို့ ထွက်လာသောအခါ အမေရိကန်မှ ထွက်ခွာလာစဉ်က အခင်းအကျင်းမျိုးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသည်။
LA အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်ကဲ့သို့ပင် ဤနေရာတွင်လည်း လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ လူတိုင်းက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို လာရောက်ကြည့်ရှုကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကိုရီးယားတွင် ငွေကြေးဈေးကစားသူတစ်ဦးအဖြစ် ဝေဖန်ခံခဲ့ရသော်လည်း ဤကဲ့သို့ နွေးထွေးသော ကြိုဆိုမှုကို ရရှိခြင်းမှာ ကျွန်တော့်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
ဒါကိုပဲ အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာတယ်လို့ ခေါ်ကြတာလား။
သတင်းထောက်များက ကင်မရာများနှင့် မိုက်ခရိုဖုန်းများကို ကျွန်တော့်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိုးစိုက်လာကြသည်။
“အမေရိကန်မှာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာရတာ ဘယ်လိုခံစားရပါသလဲ?”
“နောင်အနာဂတ် အစီအစဉ်တွေက ဘာတွေလဲ?”
“ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ခွန်းလောက် ပြောပြပေးပါဦး။”
အဖြေမပေးဘဲ ကျွန်တော် လက်ကိုသာ ယမ်းပြလိုက်သည်။
ကိုယ်ရံတော်များက လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး လေဆိပ်ရောက်ရှိရာ ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ကားပေါ်သို့ ကျွန်တော် အမြန်တက်ထိုင်လိုက်သည်။
နောက်ထပ်ခုံတွင် ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခုက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
“ဂျင်ဟူး!”
“အဲလီ!”
သူမက အလုပ်မှ တိုက်ရိုက်ရောက်လာပုံရပြီး ဝတ်စုံအပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသည်။
အဲလီက ကျွန်တော့်ကို မြင်သည်နှင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးလှုပ်ရှားဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူ့ကို နမ်းလို့ ဖြစ်မလား? အပြင်ဘက်ကနေ မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးမလား?
ထိုသို့ တွေးမိစဉ် ရှေ့ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟေ့၊ မိတ်ဆွေ။ ကိုယ့်ကို မမြင်ဘူးလား?”
ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တက်ဂ်ကျူ (Taek-gyu) က ယာဉ်မောင်းခုံတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အို! ခင်ဗျားလည်း ရှိနေတာလား?”
“အင်း၊ ငါလည်း ရှိနေတာပေါ့။”
တက်ဂ်ကျူက ကားကို စက်နှိုးလိုက်ပြီး သတင်းကားဟု ထင်ရသော ကားများက ကျွန်တော်တို့နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
တက်ဂ်ကျူက ကားမောင်းရင်း စကားပြောလာခဲ့သည်။
“အဲဒီတုန်းက အရာရာတိုင်းက ရှုပ်ထွေးနေလို့ သတိမထားမိလိုက်ပေမယ့် ငါတို့ တကယ်ပဲ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းတာတွေ လုပ်ခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား? လူတွေ အများကြီးကို ကယ်တင်ခဲ့ကြတာလေ။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အင်း။ ငါတို့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။”