အခန်း ၁၅၂
နွေဦးရာသီသို့ အပြည့်အဝ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် နွေဦးနေရောင်ခြည်ကို အမှန်တကယ် မခံစားရသေးခင်မှာပင် တရုတ်ပြည်မှ လွင့်ပါလာသော အဝါရောင်ဖုန်မှုန့်များနှင့် အမှုန်အမွှားများက ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဖုန်မှုန့်များကြောင့် သတိထားရန်နှင့် ပြင်ပလှုပ်ရှားမှုများကို လျှော့ချရန် သတိပေးချက်များမှာလည်း မပြတ်မတောက် ရောက်ရှိလာသည်။
လေထုညစ်ညမ်းမှု ဆိုးရွားသည့်ရက်များတွင် နှာခေါင်းစည်းမပါဘဲ အပြင်ထွက်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ဆေးဆိုင်များနှင့် စတိုးဆိုင်များတွင် နှာခေါင်းစည်းများမှာ ရောင်းမလောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။
ကုမ္ပဏီတွင် လေစစ်စက်များကို အမြင့်ဆုံးစွမ်းအားဖြင့် ဖွင့်ထားပြီး ဝန်ထမ်းများကိုလည်း နှာခေါင်းစည်းများ ဝေပေးထားသည်။ အိတ်ခွံကို ကြည့်လိုက်သောအခါ တရုတ်ပြည်ထုတ်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
တက်ဂယူ က စပ်စုစွာဖြင့် “သူတို့က ဖုန်မှုန့်တွေကိုတင်မကဘဲ နှာခေါင်းစည်းတွေကိုပါ တင်ပို့နေတာပဲ” ဟု မှတ်ချက်ပေးသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ရင်း “ဒါက တကယ့်ကို တီထွင်ဖန်တီးမှုရှိတဲ့ စီးပွားရေးစနစ်ပဲ” ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။
ဖုန်မှုန့်ညစ်ညမ်းမှုကို လျှော့ချရန်အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိသော ကားများကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မြှင့်တင်ပေးဖို့ လိုအပ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့အနေဖြင့် လျှပ်စစ်ကားများကို အမြန်ဆုံး စတင်ထုတ်လုပ်ပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝန်းသို့ ရောင်းချရမည်ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် Daryl နှင့် အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် ရုန်းကန်နေရသည့် ဒဏ်ကြောင့်ဖြစ်မည်၊ အတော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ ဆံပင်တွေပင် ကျွတ်ထွက်သွားသလိုလို။
OTK Company ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ကုမ္ပဏီများထဲတွင် အမြတ်ရနေသည့် ကုမ္ပဏီများရှိသလို အရှုံးပေါ်နေသည့် ကုမ္ပဏီများလည်း ရှိသည်။
အရှုံးအများဆုံး ကုမ္ပဏီမှာ CarOS ဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် အခြားအရင်းအမြစ်များမှ ရသည့်ဝင်ငွေထက် ပိုမိုဆုံးရှုံးနေသည်။
အမြတ်နှုန်း တိုးမြှင့်ပေးရန် တောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သောအခါ အရောင်းကိုယ်စားလှယ်များနှင့် ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားသွားပြီး အရောင်းပမာဏမှာလည်း ထိုးကျသွားခဲ့သည်။ ကုန်ပစ္စည်းများ စုပုံနေပြီး အရောင်းမရှိတော့သည့်အတွက် စက်ရုံလုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ရပ်ဆိုင်းသွားသည်။ ထုတ်လုပ်မှု ရပ်တန့်သွားသောအခါ ဝန်ထမ်းများမှာလည်း အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားကြသည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ကားသစ်များ၏ တီထွင်ဖန်တီးမှုမှာမူ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေသည်။
Chrysler သည် စီမံခန့်ခွဲမှုဆိုင်ရာ အကျပ်အတည်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ထုတ်လုပ်မည့် ကားအမျိုးအစားများကို အကြီးအကျယ် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လက်ရှိ ရောင်းချနေသည့် မော်ဒယ်အရေအတွက်မှာ အကန့်အသတ်ရှိသည်။
သူတို့သည် ထိုမော်ဒယ်များကို လုံးဝရပ်ဆိုင်းပြီး CarOS အမှတ်တံဆိပ်အောက်တွင် ကားသစ်နှစ်မျိုး ထုတ်လုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ တစ်မျိုးမှာ ဆီဒင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်မျိုးမှာ SUV ဖြစ်ကာ နှစ်မျိုးစလုံးမှာ အလတ်စား အရွယ်အစားများဖြစ်ပြီး တီထွင်မှုစရိတ် လျှော့ချရန်အတွက် Platform တူတူကို အသုံးပြုထားသည်။
အင်ဂျင်ကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပြုပြင်ထားပြီး ဂီယာစနစ်ကို ကိုယ်တိုင်တီထွင်မည့်အစား ဂျာမနီကုမ္ပဏီတစ်ခုမှ ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင် အတွင်းမီးလောင်ပေါက်ကွဲမှု အင်ဂျင်သုံး ကားများကို စတင်ထုတ်လုပ်မည်ဖြစ်သော်လည်း စက်ရုံသစ်ပြီးစီးပြီး ဘက်ထရီ ထောက်ပံ့မှု သေချာသွားပါက လျှပ်စစ်ကားထုတ်လုပ်မှုဘက်သို့ အာရုံစိုက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။
မော်ဒယ်သစ်များ ဖြစ်သော်လည်း စွမ်းဆောင်ရည် သို့မဟုတ် ဆီစားနှုန်းတွင် အခြားကားထုတ်လုပ်သူများထက် သိသိသာသာ သာလွန်နေမည် မဟုတ်ပေ။
အရေးကြီးသည့် အချက်မှာ လုပ်ငန်းနယ်ပယ်တွင် ပထမဆုံးအဖြစ် Level 4 ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်မှု နည်းပညာ ပါဝင်လာမည်ဖြစ်သည်။ ဆော့ဖ်ဝဲကို တီထွင်ပြီးဖြစ်သလို စမ်းသပ်မောင်းနှင်မှုများကိုလည်း အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးထားသည်။
ရည်မှန်းချက်နားသို့ နီးကပ်နေပြီဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်မည့် ကားများတွင် ထည့်သွင်းခြင်းမှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
ဆော့ဖ်ဝဲ အပြစ်အနာအဆာကင်းစွာ လည်ပတ်နိုင်ရန်အတွက် ဟာ့ဒ်ဝဲ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မှာ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် ဖြစ်နေသည်။
ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် သည် ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ အီလက်ထရွန်နစ် ထုတ်လုပ်မှု နည်းပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မော်တော်ယာဉ် အီလက်ထရွန်နစ် လုပ်ငန်းနယ်ပယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြင်ဆင်ထားခဲ့သဖြင့် လုပ်ငန်းစဉ်များမှာ ချောမွေ့စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သည်။
လက်ရှိတွင် ဆီလီကွန်တောင်ကြား၌ CarOS နှင့် ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် မှ သုတေသီများ ပူးပေါင်းကာ ဆော့ဖ်ဝဲနှင့် ဟာ့ဒ်ဝဲနှစ်မျိုးစလုံး၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အမြင့်ဆုံး ဖြစ်အောင် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။
“ပြဿနာက ကုန်ကျစရိတ်ပဲ။ စမ်းသပ်မော်ဒယ်ကားအတွက် ဟာ့ဒ်ဝဲကုန်ကျစရိတ်က ဒေါ်လာ ၁ သိန်း ရှိနေတယ်။”
ကားတွင် မော်တော်ယာဉ်သုံး AP ဖြစ်သည့် Exalus Auto၊ အမျိုးမျိုးသော ဆီမီးကွန်ဒတ်တာများ၊ ဒေတာလုပ်ဆောင်မှုအတွက် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာများအပြင် ယာဉ်မောင်း၏ မျက်လုံးနှင့် နားနေရာတွင် အစားထိုးမည့် 3D ကင်မရာ၊ LiDAR၊ ရေဒါနှင့် အာထရာဆောင်း အာရုံခံကိရိယာများကို ကား၏ ရှေ့နှင့် ဘေးဘက်/နောက်ဘက်တွင် တပ်ဆင်ထားသည်။
“သော့ချက်ကတော့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်မှုနဲ့ နည်းပညာ တိုးတက်မှုတွေကနေတစ်ဆင့် ကုန်ကျစရိတ်ကို ဘယ်လောက်အထိ လျှော့ချနိုင်မလဲဆိုတာပဲ။”
စဉ်းစားကြည့်လျှင် ခေတ်မီနည်းပညာကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် လိုအပ်သော ဟာ့ဒ်ဝဲများသည် အမြဲတမ်း ဈေးကြီးခဲ့သည်။ ၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ အစောပိုင်းတွင် 386 ကွန်ပျူတာတစ်လုံးသည် ဝမ်သိန်း ၅၀ ကျော် (ငွေကြေးဖောင်းပွမှုကို ထည့်တွက်ပါက ယနေ့ခေတ်တွင် ဝမ်သိန်း ၁၀၀ ကျော်) ရှိခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင် စွမ်းဆောင်ရည် ရာဂဏန်းပိုမိုမြင့်မားသော ကွန်ပျူတာတစ်လုံးကို ထိုဈေးနှုန်း၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံထက်ပင် နည်းသော ဈေးနှုန်းဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်သည်။
မဝေးတော့သော အနာဂတ်တွင် ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်နိုင်သော ကားများကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီဆိုလျှင် ဆက်စပ်ပစ္စည်းများ၏ ဈေးနှုန်းများမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသွားလိမ့်မည်။ သို့သော် ဒါက အနာဂတ်အကြောင်းပါ။ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အရေးကြီးသည်မှာ လက်ရှိအချိန်ဖြစ်သည်။
ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်နိုင်သည့် ကားဖြစ်နေပါစေ၊ အလတ်စားကားတစ်စီးကို ဝမ်သိန်း ၁၀၀၀ ကျော်ပေးရမည်ဆိုလျှင် လူမည်မျှ ဝယ်ယူကြမည်နည်း။
လျှပ်စစ်ကားဖြစ်စေ၊ ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်သည့်ကားဖြစ်စေ အလယ်အလတ်တန်းစား လူတန်းစားများ ဝယ်ယူနိုင်မည့် လက်တွေ့ကျသော ဈေးနှုန်းမျိုး ဖြစ်ရမည်။ ထို့ကြောင့်လည်း Nikola သည် Model TH ကို ဒေါ်လာ ၃ သောင်းမှ ၄ သောင်းကြား ဈေးနှုန်းဖြင့် ထုတ်လုပ်ရန် အာရုံစိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
အစိတ်အပိုင်းများ၏ ဈေးနှုန်းကို ဘယ်လောက်အထိ လျှော့ချနိုင်မလဲဆိုတာကတော့ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် ပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး သမ္မတ အင်ဂျင်ယုံ နဲ့ နောက်မှ ဆွေးနွေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်။
နည်းပညာက အရေးကြီးသလို သူတို့ဘက်က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုစိတ်ကလည်း အရေးကြီးသည်။
“အစီရင်ခံစာထဲမှာ မြင်ရတဲ့အတိုင်း နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။”
Daryl က မိနစ် ၃၀ ခန့်ကြာအောင် ရှင်းပြသည်။ ကျွန်တော် ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုလေးနက်နေသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ရင်း “ကျွန်တော် အမေရိကကို သွားမယ်။ အဲဒီကျမှ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ။”
ကျွန်ုပ်တို့ ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် တက်ဂယူ ကို ပြောလိုက်သည်။
“ငါ အမေရိကကို သွားဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်။”
“ကျွန်တော် ဒီရက်ပိုင်း အတော်လေး အလုပ်များနေတာ။”
“ဟင်?”
“Pro Gaming အသင်း တည်ထောင်မယ့် အခမ်းအနား ရှိသေးတယ်လေ။ ကျွန်တော် မပါလို့ ဖြစ်ပါ့မလား။”
“……”
သူတို့ ဒါကိုပဲ လုပ်နေကြတုန်းလား။
OTK Company ၏ Pro Gaming အသင်း တည်ထောင်ခြင်းမှာ အွန်လိုင်းတွင် အတော်လေး ရေပန်းစားနေသည်။ အထူးသဖြင့် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌကိုယ်တိုင် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဦးဆောင်နေခြင်းက Gamer များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အများအပြား ရရှိနေသည်။
OTK Games မှသည် Pro Gaming အသင်း တည်ထောင်ခြင်းအထိ၊ သူတို့သည် တကယ့်ကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ ရှိမှသာ ဤမျှအထိ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြောင်း ပြသနေသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ဂိမ်းဝက်ဘ်ဆိုက်များတွင် ‘Reclusive Otaku’ ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။
ပြန်တွေးကြည့်လျှင် သမ္မတနှင့် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌတို့ ခွဲခြားလုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ မှန်ကန်သည်။ တစ်ယောက်ယောက်က ကုမ္ပဏီကို ကြီးကြပ်နေဖို့ လိုအပ်သည်။
“တစ်ယောက်တည်း သွားရတာ ပျင်းစရာကြီး။”
လုပ်ငန်းခရီးစဉ်မှာ ဘယ်သူ့ကို ခေါ်သွားရမလဲ။
ကျွန်တော် တွေးတောနေစဉ် တက်ဂယူ က ပြောသည်။
“ဘာကို တွေးနေရတာလဲ။ အဖော်ဆိုတာကတော့ သိသာနေတာပဲ။”
***
ကျွန်တော် ဘေးအဆောက်အအုံသို့ ကူးသွားခဲ့သည်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ၏ ဥပဒေအဖွဲ့သည် နိုင်ငံခြားလုပ်ငန်းများနှင့် ဆက်ဆံရသည့် သဘောသဘာဝအရ ကိုရီးယားလူမျိုးနှင့် နိုင်ငံခြားသားများ ထက်ဝက်စီ ပါဝင်ဖွဲ့စည်းထားသည်။
ကျွန်တော် အယ်လီ ကင်မ် ကို ဝတ်စုံပြည့် အမျိုးသားများကြားတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် သူမထံ မက်ဆေ့ချ် ပို့လိုက်ပြီးနောက် နိုင်ငံခြားသား ဝန်ထမ်းတစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေရင်း ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမက ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားသည်။
အယ်လီ ကင်မ် သည် အခြားဝန်ထမ်းများထံမှ ခွင့်တောင်းပြီး 복도 (စင်္ကြံ) ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
“ဟေ့၊ ဂျင်ဟူး။ ဘာလာလုပ်တာလဲ။”
သူမ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ခုလေးတင် မြင်ခဲ့ရ၍လားမသိ၊ အယ်လီ ကင်မ် သည် ထိုအချိန်တွင် တောက်ပနေသလိုပင်။
ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်မှာ တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။
“အလုပ်လုပ်ရင်းနဲ့ မင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလို့။”
ထိုစကားကြောင့် အယ်လီ ကင်မ် ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။
“တကယ်လား?”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
“သတိရတာကတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပြောစရာ ကိစ္စတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။”
“ဘာကိစ္စလဲ?”
“ငါ အမေရိကကို လုပ်ငန်းခရီးစဉ် သွားရတော့မယ်။ မင်း လိုက်ခဲ့မလား။”
အယ်လီ ကင်မ် က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
“အမေရိကလား။ ဒါဆိုရင် ဂျက်စီကာ ဆီက ခွင့်ပြုချက် လိုလိမ့်မယ်။”
သူမသည် ရုံး၏ အဓိက ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် ဌာနခွဲမန်နေဂျာ၏ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ သူမ ရွေ့လျား၍ မရပေ။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ဟွန်းဂျူး အစ်မဆီက ခွင့်ပြုချက် ရပြီးသားပါ။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အယ်လီ ကင်မ် သည် ကလေးတစ်ယောက်လို ကျွန်တော့်ကို ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဖက်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်မိသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် စင်္ကြံလမ်းတွင် ဘယ်သူမှ မရှိပေ။
နမ်းလိုက်တာကတော့ ကိစ္စမရှိလောက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။
ကျွန်တော် အယ်လီ ကင်မ် ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ သဘက်ခါ ထွက်ခွာမှာဆိုတော့ ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ။”
***
“ကျွန်တော် ပထမတန်း (First Class) လက်မှတ် ဝယ်ထားတယ်။”
တက်ဂယူ က “အဲဒီလိုဆိုရင်ပဲ ကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ် တစ်စင်းလောက် ဝယ်လိုက်ပါလား” ဟု ပြောသည်။
“အဲဒါကတော့ ကားရောင်းရတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်မှာပေါ့။”
ကျွန်တော် စဉ်းစားတော့ စဉ်းစားဖူးသည်။ သို့သော် လက်ရှိအချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့ ဇိမ်ခံနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး မရှိသေးပေ။
စတင်လုပ်ငန်း (Startup) တိုးတက်လာမှုကြောင့် ပိုင်ဆိုင်မှုတန်ဖိုးများမှာ ဆက်တိုက် မြင့်တက်နေသော်လည်း ငွေကြေးလိုအပ်သည့် နေရာများမှာ အလွန်များပြားလှသည်။
ငွေကြေးလည်ပတ်မှု ကျပ်တည်းလာပါက ငွေသားရရှိရန်အတွက် ငွေချေးစာချုပ်များ ထုတ်ရဖွယ် ရှိနိုင်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ကွိုင် (Coin) ဈေးသာ အဆမတန် တက်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ ပြဿနာတွေ အကုန် ပြေလည်သွားမှာပါ။”
“……”
ကျွန်ုပ်တို့၏ မျှော်လင့်ချက်တွေ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ကွိုင် (Coin) တွေဆီ ရောက်သွားမှန်းတောင် မသိတော့ပါ။
“ဒီနှစ်ထဲမှာ ဘစ်ကွိုင် (Bitcoin) က ဒေါ်လာ ၂ သောင်းထိ ရောက်ဖို့ မျှော်လင့်ရအောင်။”
ကျွန်တော် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် “ဒေါ်လာ ၅ ထောင်ကျော်ရုံနဲ့တင် ကျွန်တော်တို့အတွက် သက်သာရာရပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီထက် ပိုတက်မယ်လို့ ထင်တယ်။”
ကျွန်တော် မထွက်ခွာမီ တက်ဂယူ ကို “ကျွန်တော် မရှိတဲ့အချိန်မှာ ကုမ္ပဏီကို ဂရုစိုက်ပေးပါ။” ဟု မှာလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။”
“ခင်ဗျား စားပွဲမှာ ထိုင်နေပေးရင် ရပါပြီ။”
ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဒီရက်ပိုင်း ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာ သိပ်မရှိပါ။ စီအီးအို (CEO) တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျွန်တော့်တာဝန်မှာ ဝန်ထမ်းတွေကို အလုပ်ကြိုးစားရန် အားပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“ခရီးစဉ်မှာ သာယာပါစေ။”
တက်ဂယူ ၏ နှုတ်ဆက်မှုကို ခံယူရင်း ကျွန်တော် ခရီးဆောင်အိတ်များကို ကားပေါ်တင်ကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ဂရန်းဒေးတန်ဟိုတယ် (Grand Dayton Hotel) သို့ ရောက်သောအခါ အယ်လီ ကင်မ် သည် ခရီးဆောင်အိတ်နှင့်အတူ ပင်မဝင်ပေါက်တွင် ရပ်စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် ပုံမှန်ဝတ်ဆင်နေကျ အနက်ရောင် ဘောင်းဘီဝတ်စုံအစား ပခုံးပေါ်တွင် ပန်းရောင် အင်္ကျီလက်ပြတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လည်ပင်းရိုးကို ပေါ်လွင်စေကာ ခြေကျင်းဝတ်ထိ ရှည်လျားသော ခေါက်ရိုးအကျီင်္စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
လမ်းသွားလမ်းလာများသည် ကျား/မ မရွေး အယ်လီ ကင်မ် ကို ခိုးကြည့်နေကြသည်။
ကျွန်တော် ကားရပ်လိုက်သောအခါ အယ်လီ ကင်မ် သည် သူမ၏ အိတ်ကို ပင်စည် (Trunk) ထဲသို့ တင်လိုက်ပြီး ခရီးသည်တင် ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်း နိုင်ငံခြားကို အတူတူ သွားတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲနော်။”
“ဟုတ်တယ်။”
အလုပ်ကိစ္စအတွက် သွားရခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးမှာ ခရီးထွက်ရသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရလျှင် ကျွန်တော်လည်း အလားတူ ခံစားနေရသည်။
လေဆိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီး ဒက်ထရွိုက် (Detroit) သို့ သွားမည့် လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။
ပထမတန်း (First Class) မှာ လူနည်းသည်။
ခရီးသည် အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း နေရာများမှာ ခွဲခြားထားသဖြင့် ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း ထိတွေ့မှု သိပ်မရှိပေ။
လေယာဉ် ပျံတက်ပြီးနောက် လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်သည့် အချိန်တွင် အယ်လီ ကင်မ် သည် ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ကျွန်တော့်ထံ လာခဲ့သည်။
“ဒီအတွက် ကျွန်တော်တို့ အများကြီး ပေးထားတာဆိုတော့ ဝိုင်ကို အများကြီး သောက်မှ ဖြစ်မယ်။”
“မှန်တယ်။”
ကျွန်တော်တို့ ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်ကြသည်။
အယ်လီ ကင်မ် သည် သူမ၏ အင်္ကျီကို အနည်းငယ် ဆွဲတင်လိုက်ပြီး “ဒီဝတ်စုံက ဘယ်လိုလဲ။ ကြိုက်ရဲ့လား” ဟု မေးသည်။
သူမ과 အလွန်လိုက်ဖက်သည်မှာ ပြောစရာမလိုပါ။ ဤပုံစံအတိုင်းဆိုလျှင် ဖက်ရှင်မဂ္ဂဇင်းတွင်ပင် ပါဝင်နိုင်လောက်သည်။
“ဒါက နည်းနည်း ပေါ်လွင်လွန်းနေလား။ ပခုံးတွေ အများကြီး ပေါ်နေတယ်လေ။”
တကယ်ပြောရရင် လေဆိပ်က လူအတော်များများက အယ်လီ ကင်မ် ကို စိုက်ကြည့်နေကြသဖြင့် ကျွန်တော် နည်းနည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။ အပေါ်စီးကနေ ကြည့်လိုက်လျှင် အတွင်းခံများ မြင်ရမလားဟုပင် စိုးရိမ်မိသည်။
အယ်လီ ကင်မ် သည် လျှာလေးထုတ်ကာ ချွဲပြလိုက်သည်။
“ကိုရီးယားမှာတော့ လူတိုင်း ဒီလိုပဲ ဝတ်ကြတာပါ။”
“……”
ကျွန်တော်ကပဲ ခေတ်နောက်ကျလွန်းနေတာလား။
အယ်လီ ကင်မ် သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြားချင်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း ဒီနေ့ တကယ့်ကို လှနေတယ်။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် အယ်လီ ကင်မ် သည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“တကယ်ပါပဲ၊ ဂျင်ဟူး က အကြည့် အတော်ကောင်းတာပဲ။”
ဝိုင်သောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောနေစဉ် လေယာဉ်သည် ပစိဖိတ်သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
***
ကုမ္ပဏီက စေလွှတ်လိုက်သော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက လေဆိပ်ဆိုက်ရောက်ရာနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
အသက် လေးဆယ်ကျော်အရွယ် အရပ်ရှည်သော လူဖြူအမျိုးသားတစ်ဦးက ကျွန်တော့်ကို နှုတ်ဆက်သည်။ “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ကိုယ်စားလှယ် ဂျင်ဟူး။ ကျွန်တော်ကတော့ လုံခြုံရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရော်နီ ဘတ္တလာ ပါ။”
“အကူအညီအတွက် ကြိုတင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သူတို့သည် X-Cop မှ လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းများပင် ဖြစ်သည်။ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် နှင့် OTK Company တို့က ဝယ်ယူလိုက်ပြီးနောက် X-Cop သည် အမေရိကတွင် ကော်ပိုရေးရှင်းတစ်ခု တည်ထောင်ကာ ကော်ပိုရိတ် လုံခြုံရေးဈေးကွက်သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
OTK တွင် ရှယ်ယာပါဝင်သော ကုမ္ပဏီအများစုသည် ၎င်းတို့၏ လုံခြုံရေးနှင့် ကာကွယ်ရေးကို X-Cop ထံ အပ်နှံထားကြသည်။
လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် လေဆိပ်မှ ထွက်လာကာ အပြင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ကားပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။
ကားအမျိုးအစားမှာ ခရစ်စလာ 300C (Chrysler 300C) ဖြစ်သည်။
CarOS က ခရစ်စလာကို ဝယ်ယူပြီးနောက် ကုမ္ပဏီကားအားလုံးကို ခရစ်စလာကားများအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
မှတ်ချက်အနေဖြင့် ကိုရီးယားတွင် အရောင်းကိုယ်စားလှယ်များမှတစ်ဆင့် ရောင်းချသော်လည်း ကားများမှာ အရောင်းမသွက်ပေ။ ဝမ် ၁၀ သန်းကျော် လျှော့ပေးသော်လည်း ရလဒ်မှာ စိတ်ပျက်စရာပင်။
ပြောရတာ နာကျင်ပေမဲ့ အဲဒီငွေနဲ့ဆိုရင် အွန်းဆောင်း (Eunsung) ကား ဝယ်တာက ပိုကောင်းသည်။ သို့မဟုတ် ငွေပိုစိုက်ပြီး ဂျာမန်ကားကို ဝယ်လိုက်တာက ပိုပြီး တန်သည်။
ပစ္စည်းတစ်ခု မရောင်းရခြင်းတွင် အမြဲတမ်း အကြောင်းရင်း ရှိစမြဲဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် CarOS ရုံးချုပ်အနီးရှိ တည်းခိုခန်းသို့ သွားရောက်ကာ အိတ်များကို ချထားသည်။ အခန်းနှစ်ခန်း ယူထားသည်မှာ သဘာဝပင်။
ကျွန်တော် ဝတ်စုံလဲလိုက်ပြီး အယ်လီ ကင်မ် သည်လည်း ပုံမှန်အတိုင်း အနက်ရောင် ဘောင်းဘီဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်သည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ CarOS ရုံးချုပ်သို့ သွားရန် ကားပေါ် ပြန်တက်လိုက်သည်။
ရောက်သောအခါ ဒယ်ရယ် (Daryl) နှင့် အမှုဆောင်အရာရှိများက အစည်းအဝေးအတွက် ပြင်ဆင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ပြီး အယ်လီ ကင်မ် ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါကတော့ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကိုရီးယားဌာနခွဲက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှေ့နေပါ။”
အယ်လီ ကင်မ် သည် ပြုံးလျက်ဖြင့် “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ကျွန်မက အယ်လီ ကင်မ် ပါ” ဟု မိတ်ဆက်သည်။
ဒယ်ရယ် (Daryl) အပါအဝင် အချို့မှာ အယ်လီ ကင်မ် ကို အရင်က တွေ့ဖူးသော်လည်း အများစုမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် အရင်ဆုံး စီမံခန့်ခွဲမှု အစီရင်ခံစာကို လက်ခံရယူလိုက်သည်။
ရောင်းအား ကျဆင်းနေပြီး ဆုံးရှုံးမှုများမှာ နှင်းလုံးကဲ့သို့ ကြီးထွားလာနေသည်ကို ကျွန်တော် သိပြီးသားဖြစ်သည်။
“ကားသစ်တွေအကြောင်း ဆက်ပြောကြရအောင်။”
စီအိုအို (COO) ရိုင်ယန် (Ryan) က ဆီဒင် (Sedan) နှင့် အက်စ်ယူဗီ (SUV) ကားများ၏ ဒီဇိုင်းပုံစံများကို ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပြသသည်။
ဒီဇိုင်းမှာ သန့်ရှင်းပြီး မလိုအပ်သော အလှဆင်မှုများ မပါဝင်ပေ။ ကိုယ်ထည်မှာ လေခွင်းအားကောင်းသော်လည်း ထူးခြားပြီး လှပလွန်းသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အပြစ်ရှာစရာလည်း မရှိပေ။
“အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ နည်းနည်း ပြောင်းလဲကောင်း ပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်။”
အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ငြီးငွေ့စရာမကောင်းသည့် ဒီဇိုင်းမျိုးဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် အနှစ်သက်ဆုံးအချက်မှာ ယခင် ခရစ်စလာကားများ၏ အရောင်အသွေးကို လုံးဝ ဖျောက်ဖျက်လိုက်နိုင်ခြင်းပင်။
ယခုတွင် အရေးအကြီးဆုံး ဆွေးနွေးချက် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ဒယ်ရယ် (Daryl) သည် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။
“သမဂ္ဂက လုပ်ခလစာ တိုးမြှင့်ပေးဖို့ အပါအဝင် တောင်းဆိုချက် ၂၁ ချက်ကို တင်ပြထားပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို မလိုက်လျောဘူးဆိုရင် အထွေထွေသပိတ်မှောက်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေပါတယ်။”