ကန်ဂျင်ဟူး ၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ဘဏ်တွင် ငွေထုတ်သူများပြားလာပြီးနောက် ဟိုဆောင်စုဆောင်းငွေနှင့် ချေးငွေဘဏ် (Hoseong Savings Bank) သည် လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုများကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ရသည်။
အပ်ငွေထည့်ထားသူများမှာ မိမိတို့၏ ငွေကြေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြပြီး၊ သက်ဆိုင်မှုမရှိသူများမှာမူ ဘေးမှနေ၍ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
– ဟားဟား၊ ဒုတိယအချီ စတင်ပြီပေါ့။ သမ္မတကြီး vs အိုတာကူ။
– ဝမ် ဘီလီယံ ၂၀၀ အပ်မယ်ဆိုတာက အကွက်ချထားတဲ့ ငါးစာသက်သက်လား။
– ဒါက အတုကြီးပါကွာ၊ မင်းတို့တွေကလည်း!
– ဒါပေမဲ့ ဟိုဆောင်စုဆောင်းငွေနှင့် ချေးငွေဘဏ်ရဲ့ မတည်ငြိမ်မှုကို ဘာလို့ ထောက်ပြတာလဲ။
– သမ္မတကြီးရဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူတွေနဲ့ ပတ်သက်နေလို့လေ။ သူ့ရဲ့ သမက်က အဲဒီဘဏ်မှာ အကြီးတန်းအမှုဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး။
– အခုတော့ အကြီးအကျယ် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ပြင်နေကြပြီနဲ့တူတယ်။
– တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းလိုက်တာ!
– ဒါပေမဲ့ ဒါကို သက်သေပြနိုင်တဲ့ အထောက်အထားရော ရှိလို့လား။
– မင်းကလည်း၊ ဘာအထောက်အထားမှမရှိဘဲ သူတို့က ဒီအတိုင်း လျှောက်ပြောပါ့မလား။ အဲဒါက တကယ့်ပြဿနာကြီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့။
– ဘာလို့လဲ။ သူတို့က Put option တွေ ဝယ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။
– ကျွန်တော့်အမြင်ပြောရရင်တော့ ကန်ဂျင်ဟူး ကို သဘောမကျပေမဲ့ ပိုက်ဆံကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လာရင်တော့ သူ့စကားကို နားထောင်တာ အကောင်းဆုံးပဲလို့ ထင်တယ်။
– ကန်ဂျင်ဟူး ကတော့ ကျွန်တော့်အမြင်မှာ လိမ်ညာသူတစ်ယောက်လိုပဲ။ သူ့ကုမ္ပဏီက နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ဒေဝါလီခံပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း အဖမ်းခံရဦးမှာပါ။
– ဟုတ်တာပေါ့၊ သူညွှန်းတဲ့ ရှယ်ယာတွေကို အရင်ဆုံး လုဝယ်ကြမယ့်သူတွေကလည်း သူနဲ့ အပေါင်းအပါတွေပဲ ဖြစ်မှာပါ။
– ဟားဟား၊ သဘောတူတယ်။
ဟိုဆောင်စုဆောင်းငွေနှင့် ချေးငွေဘဏ် ရုံးချုပ်တည်ရှိရာ နယ်မြေသည် ကိုရီးယားပါတီ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု အရှိဆုံးနေရာဖြစ်သည်။ မြို့တော်ဝန်၊ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအပြင် မြို့နှင့်ခရိုင် ကောင်စီဝင်များ အားလုံးလိုလိုမှာ ထိုပါတီမှ ဖြစ်ကြသည်။
အမျိုးသားလွှတ်တော် နေရာ ၁၂ နေရာအနက် ၉ နေရာကို ကိုရီးယားပါတီက ရယူထားပြီး ကျန် ၃ နေရာမှာ ကိုရီးယားပါတီ၏ အမည်စာရင်းတင်သွင်းခြင်းကို မရရှိဘဲ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည့် လွတ်လပ်သော ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်ကြသည်။
အကယ်၍သာ ဟိုဆောင်စုဆောင်းငွေနှင့် ချေးငွေဘဏ်သည် မတည်ငြိမ်မှုကြောင့် ဒေဝါလီခံရမည်ဆိုပါက ဖြစ်ပေါ်လာမည့် နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများမှာ ခန့်မှန်းရခက်လောက်အောင် ကြီးမားလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သမ္မတ၊ ဝန်ကြီးချုပ်၊ စီးပွားရေးဆိုင်ရာ ဒုတိယဝန်ကြီးချုပ်၊ လွှတ်တော်အမတ်များနှင့် ဒေသန္တရကောင်စီဝင်များအပါအဝင် နိုင်ငံရေးသမားများအားလုံး စုပေါင်း၍ ဟိုဆောင်စုဆောင်းငွေနှင့် ချေးငွေဘဏ်သည် လုံခြုံစိတ်ချရကြောင်း ပြည်သူများကို စိတ်အေးစေရန် ပြောကြားခဲ့ကြသည်။
***
ကင်ဆွန်းရဲသည် ဈေး၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်ထားသူဖြစ်သည်။
သူမသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ မိုးရွာသည်ဖြစ်စေ၊ နေပူသည်ဖြစ်စေ မနက်စောစောမှ ညဉ့်နက်သည်အထိ မနားမနေ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ရရှိလာသော ငွေကြေးများဖြင့် သားသမီးငါးယောက်ကို အောင်မြင်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး အိမ်ထောင်ချပေးနိုင်ခဲ့သည်။ IMF အကျပ်အတည်းကာလတွင် သူမ၏ခင်ပွန်းသည် စတော့ဈေးကွက်၌ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများ ဆုံးရှုံးပြီး အကြွေးတင်ခဲ့ရစဉ်ကပင် သူမသည် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ကာ အကြွေးအားလုံးကို ဆပ်ပြီး စုဆောင်းငွေများပင် ပြန်လည်ရရှိအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုပင်ပန်းလာခဲ့သည်။ သူမ နောက်ထပ် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်လုပ်နိုင်ဦးမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။
သူမ၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒမှာ သေဆုံးသည့်အချိန်အထိ သားသမီးများကို အားကိုးစရာမလိုဘဲ နေထိုင်သွားရန်ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူမသည် အငြိမ်းစားယူချိန်တွင် သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်လောက်သည့် ငွေကြေးအနည်းငယ်ကို စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် တစ်နေ့တွင် ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ကန်ဂျင်ဟူး က ဟိုဆောင်စုဆောင်းငွေနှင့် ချေးငွေဘဏ်၏ ပြဿနာများကို ထောက်ပြကာ လူများကို ငွေထုတ်ယူကြရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
သတင်းပျံ့နှံ့သွားသောအခါ ဈေးတစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။ ဈေးသည်အများစုသည် ၎င်းတို့၏ နေ့စဉ်ရရှိသော ဝင်ငွေများကို ဟိုဆောင်စုဆောင်းငွေနှင့် ချေးငွေဘဏ်တွင်သာ အပ်နှံထားကြခြင်းဖြစ်သည်။
ကင်ဆွန်းရဲသည် အခြားဈေးသည်များနှင့်အတူ မနက်စောစောကတည်းက ဘဏ်သို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဘဏ်ရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီးက ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
သူတို့သည် မိမိတို့၏ငွေကို ပြန်လည်ရယူရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ဘဏ်မှာ ဖွင့်လှစ်ပြီး တစ်နာရီပင် မပြည့်သေးခင်မှာပင် လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်သည်။ ဈေးသည်များမှာ မိမိတို့၏ အလုပ်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ကာ စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။
“ဘဏ်သာ ပြိုလဲသွားရင် ငါတို့ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ဆုံးရှုံးတော့မှာပဲ။”
“မကောင်းတဲ့စကားတွေ မပြောပါနဲ့ဟာ!”
“မဟုတ်ဘူးလေ၊ ငါက စိုးရိမ်လို့ ပြောတာပါ၊ ဟုတ်ပြီလား?”
သူတို့ စိုးရိမ်နေကြစဉ်မှာပင် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သမ္မတနှင့် နိုင်ငံရေးသမားများက ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီး အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။
ထိုစကားကြောင့် တင်းမာနေသော လေထုမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်လာခဲ့သည်။
ရုံးချုပ်တွင် ဘဏ်ခွဲမန်နေဂျာ ပတ်ဂျွန်ဆန်းသည် ငွေထုတ်ယူမည့်သူများကို နံပါတ်စဉ်များ ပေးရန် အမိန့်အတိုင်း ဝန်ထမ်းများနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူက အသံချဲ့စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ အားလုံး အစိုးရရဲ့ ကြေညာချက်ကို ကြားပြီးပြီမလား။ ကန်ဂျင်ဟူး က မဟုတ်မမှန်တဲ့ ကောလာဟလတွေကို ဖြန့်ဝေနေတာပါ။ ကျွန်တော်တို့က ခဏတာပဲ ပိတ်ထားတာပါ။ မကြာခင် ပြန်ဖွင့်တော့မှာမို့လို့ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ အခု နံပါတ်တွေကို စပြီး ဝေပေးပါမယ်။ ဘဏ်ပြန်ဖွင့်တဲ့အခါ ဒီနံပါတ်စဉ်အတိုင်းပဲ ကူညီပေးသွားမှာပါ။ ဒါကြောင့် တစ်ယောက်တစ်စောင်စီ ယူပြီး ပြန်သွားကြပါဦး။”
ဘဏ်ကို ဘယ်အချိန်ပြန်ဖွင့်မည်မှန်း မသိရသည့် အခြေအနေတွင် ထိုင်စောင့်နေခြင်းမှာ အဖြေမဟုတ်ပေ။ နံပါတ်စဉ်ပေးခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးမှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း လူများက နံပါတ်များကို လက်ခံယူလိုက်ကြသည်။
ကင်ဆွန်းရဲသည် နံပါတ်များဝေပေးနေသော ဟာအွန်ဂျီ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အွန်ဂျီ၊ အဒေါ်တို့ပိုက်ဆံတွေက အဆင်ပြေပါ့မလားဟင်။ အဲဒါ အဒေါ်တို့တစ်သက်လုံး စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေပါ။ အဲဒီပိုက်ဆံမရှိရင် အဒေါ်နဲ့ အဘိုးကြီးနဲ့ သေရတော့မှာပဲ။”
ဟာအွန်ဂျီက အတင်းအကျပ် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
“နောက်ရက်အနည်းငယ်ဆိုရင် အကုန်အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ သမ္မတကြီးရော၊ နိုင်ငံရေးသမားတွေရော အကုန်လုံးက အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောနေကြတာပဲ။”
သူမ၏စကားကြောင့် ကင်ဆွန်းရဲသည် ခေါင်းကို အားရပါးရ ငြိမ့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ သမ္မတကြီးက ဒီနိုင်ငံမှာ အလေးစားရဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ပဲလေ၊ မဟုတ်လား။ အဲဒီလိုလူကြီးက အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောရင်တော့ အဆင်ပြေမှာ အသေအချာပါပဲ။”
“ဟုတ်တာပေါ့။ အဒေါ်တို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။”
သို့သော် ကင်ဆွန်းရဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကို လွယ်လွယ်နှင့် မဖျောက်နိုင်သေးပေ။
“ဒါဆိုရင် အဲဒီကောင် ကန်ဂျင်ဟူး အကြောင်းကိုလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူးမလားဟင်?”
အနီးနားရှိ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့အချက်ကို အလေးပေးသည့်အနေဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီကောင်က လိမ်ညာသူတစ်ယောက်ပါ။ လူတွေကို မဟုတ်တာတွေပြောပြီး စိုးရိမ်အောင်လုပ်၊ ပြီးရင် သူတို့ပိုက်ဆံတွေကို လိမ်ယူဖို့ ကြိုးစားနေတာ!”
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးကလည်း ထောက်ခံကြောင်း ပြောဆိုကြသည်။
“သူက တကယ့်ကို မကောင်းတဲ့ကောင်ပဲ။”
“သူက ပိုက်ဆံရဖို့အတွက် ဒီလိုလုပ်နေတာ နှစ်အတော်ကြာပြီလို့ ပြောကြတယ်။”
“စဉ်းစားကြည့်လေ၊ သမ္မတကြီးက သူ့သမက်ပိုင်တဲ့ ဘဏ်ကို ဒေဝါလီခံခိုင်းပါ့မလား။”
“ဟုတ်တယ်လေ! ဟိုဆောင်စုဆောင်းငွေနှင့် ချေးငွေဘဏ်ဆိုတာ ကိုရီးယားမှာ ဒုတိယအကြီးဆုံးဘဏ်မဟုတ်လား။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ဘဏ်က ဒေဝါလီခံတယ်ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။”
“အဲဒီကောင်က ကောလာဟလတွေကိုပဲ လျှောက်ဖြန့်နေတာ!”
လူအုပ်ကြီးသည် ဘဏ်ကို အပြစ်တင်မည့်အစား ကန်ဂျင်ဟူး ကိုသာ တညီတညွတ်တည်း ဝိုင်းဝန်းရှုတ်ချနေကြသည်။
စုရုံးနေသူများသည် ဟိုဆောင်စုဆောင်းငွေနှင့် ချေးငွေဘဏ်သာ ပြိုလဲသွားပါက သူတို့ကိုယ်တိုင် ထိခိုက်ရမည်ကို သိနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် သမ္မတကြီး ပြောတာ မှန်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကန်ဂျင်ဟူး ပြောတာ မှားယွင်းနေရမည်ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ယုံကြည်မှုထက် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူအုပ်ကြီးက တစ်သံတည်း ပြောဆိုလာကြသောအခါ ကင်ဆွန်းရဲမှာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
ပတ်ဂျွန်ဆန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်ကြားတာတော့ ကန်ဂျင်ဟူး က မနက်ဖြန် တရားစွဲဆိုရေးရုံးကို လာပြီး စစ်ဆေးခံရမယ်တဲ့။”
ဈေးသည်တစ်ဦးက လက်ကိုမြှောက်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ ဒီမှာပဲ ရပ်မနေသင့်ဘူး။ အဲဒီကောင်ရဲ့ မျက်နှာကို သွားကြည့်ရအောင်!”
သူ့စကားကြောင့် လူများအားလုံးက တညီတညွတ်တည်း သဘောတူလိုက်ကြသည်။
“ကောင်းတယ်! သွားကြမယ်!”
***
လူတစ်ယောက်က တစ်သက်မှာ တရားစွဲဆိုရေးရုံးကို ဘယ်နှစ်ခါလောက် သွားရပါ့မလဲ။
ဒီတစ်ခါတော့ ဆိုးလ်ဗဟိုခရိုင် တရားစွဲဆိုရေးရုံးမဟုတ်ဘဲ ဒေသန္တရခရိုင် တရားစွဲဆိုရေးရုံးသို့ ဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် စွပ်စွဲခံရသူတစ်ဦးအနေနဲ့ စစ်ဆေးချက်ပေးဖို့အတွက် ကားမောင်းသွားရတော့သည်။ တစ်ယောက်တည်း သွားနိုင်သော်လည်း တက်ဂယူက သူနှင့်အတူ လိုက်ပါမည်ဟု အတင်းတောင်းဆိုသည်။
လမ်းခရီးတွင် စိုးရိမ်နေမည့် မိခင်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
[ဘာလို့ မလိုလားအပ်တဲ့ စကားတွေပြောပြီး ပြဿနာရှာပြန်တာလဲ။]
“မေမေရယ်၊ အဲဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး…”
[ငါတိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေရင် ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူ့ဆီက အမွေဆက်ခံထားတာလဲ မသိပါဘူး…]
အမေက အချိန်အတော်ကြာ ဆူပူပြီးနောက် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
[ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ပဲ အဖမ်းခံရမှာ မဟုတ်ဘူးမလား?]
“မဖြစ်ရပါဘူး။ ကျွန်တော်က စစ်ဆေးချက်ပေးရုံသက်သက်ပါပဲ။”
[ဒီတစ်ခါတကယ်လို့ အဖမ်းခံလိုက်ရရင်တော့ အမေတော့ သေရတော့မှာပဲ။]
“သိပါပြီဗျာ။ စိတ်မပူပါနဲ့။”
တတ်နိုင်သမျှ နှစ်သိမ့်စကားပြောပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။
တက်ဂယူက မေးသည်။ “ဒါနဲ့၊ ရှေ့နေမပါဘဲ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား။ ချယ်ဘိုးလ်ဥက္ကဋ္ဌတွေလိုမျိုး ထိပ်တန်းရှေ့နေအဖွဲ့ကို မစုစည်းသင့်ဘူးလား။”
“အဲလောက်လည်း မကြီးကျယ်ပါဘူးဗျာ။”
အဲဒီလူတွေက ဖုံးကွယ်ထားစရာတွေ များနေလို့သာ ရှေ့နေတွေလိုတာပါ။ ကျွန်တော့်မှာတော့ ရှက်စရာ ဘာမှမရှိဘူး။
တရားစွဲဆိုရေးရုံးနား ရောက်ခါနီးတော့ တက်ဂယူက ပြောသည်။ “မင်းရောက်လာတာကို လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားပုံပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကို ကြိုဆိုနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ဦး။”
တရားစွဲဆိုရေးရုံးရှေ့တွင် လူအယောက်ပေါင်းများစွာက ဆန္ဒပြနေသကဲ့သို့ စုရုံးနေကြပြီး ရဲတပ်ဖွဲ့ကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။
“ဆိုင်းဘုတ်မှာ ‘ငွေကြေးလိမ်လည်သူ ကန်ဂျင်ဟူး ကို ဖမ်းဆီး하라’ လို့ ရေးထားတယ်။”
“……။”
ငါက ဘာတွေများ မှားယွင်းလုပ်မိလို့လဲ။
စုရုံးနေသူတွေက အသက် ၅၀ ကျော် သက်ကြီးရွယ်အိုတွေချည်းပါပဲ။ သူတို့အားလုံးက ဟိုဆောင်စုဆောင်းငွေနှင့် ချေးငွေဘဏ်ရဲ့ အပ်ငွေရှင်တွေ ဖြစ်ဖို့များတယ်။
သူတို့ခံစားချက်ကို ကျွန်တော် အပြည့်အဝ နားလည်ပါတယ်။
ကိုယ်ပိုက်ဆံအပ်ထားတဲ့ဘဏ် ပိတ်သွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကြားရင် ကျွန်တော်လည်း သူတို့လိုပဲ ခံစားရမှာပါ။
“ကားမှန်ချပြီး တစ်ချက်လောက် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပါဦး။”
“…အဲဒီလိုလုပ်ရင် အထိုးခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
အဓိကဝင်ပေါက်ဆီ ချဉ်းကပ်သွားစဉ် အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ကစားသမား ကန်ဂျင်ဟူး ကို အရေးယူပေး!”
“အရေးယူပေး!”
“လိမ်လည်သူ ကန်ဂျင်ဟူး ကို ဖမ်းဆီးပေး!”
“ဖမ်းဆီးပေး!”
ကားက တရားစွဲဆိုရေးရုံးထဲသို့ မောင်းဝင်သွားသည်။
အဆောက်အအုံဝင်ပေါက်တွင် ဓာတ်ပုံရိုက်ကွင်း (Photo line) ပြင်ဆင်ထားပြီး သတင်းထောက်များက ကင်မရာ၊ မိုက်ခရိုဖုန်းများနှင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
“ခရီးကောင်းပါစေ။”
“နောက်မှ တွေ့မယ်။”
ကျွန်တော် ကားပေါ်ကဆင်းပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ကွင်းရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။
ကလစ်! ကလစ်!
ကင်မရာရှပ်တာသံများ ဆူညံသွားပြီး သတင်းထောက်များက မေးခွန်းပေါင်းစုံဖြင့် ဝိုင်းမေးကြသည်။
“အခု ဘယ်လိုခံစားရပါသလဲ။”
“စွပ်စွဲချက်တွေကို ဝန်ခံပါသလား။”
“ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ အဲဒီလို ထုတ်ပြောခဲ့တာလဲ။”
ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်မျက်နှာက ဒီနေ့လည်း သတင်းတွေပေါ်မှာ ပြန့်နှံ့နေဦးမှာပဲ။ ဂျင်ဟူး လည်း ဒါကို ကြည့်နေလောက်ရောပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။
ကျွန်တော် ကင်မရာတွေကို ကြည့်ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စကားတွေကို ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တရားစွဲဆိုရေးရုံးရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သွားပါ့မယ်။”
ကျွန်တော် မဝင်ခင်မှာပဲ သတင်းထောက်တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ထိခိုက်နစ်နာသူတွေအတွက် စိတ်မကောင်းမဖြစ်ဘူးလား။ မဝင်ခင် အနည်းဆုံး တောင်းပန်စကားတစ်ခွန်းလောက်တော့ ပြောသွားပါဦး!”
အဲဒါကတော့ ဂျွန်အီလ်ဘို သတင်းစာက သတင်းထောက်တစ်ယောက်ပါ။
ကျွန်တော် သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ ကျွန်တော်က တောင်းပန်ရမှာလဲ။ ဒီကိစ္စကြောင့် ထိခိုက်နစ်နာရတဲ့သူတွေအတွက်တော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တာဝန်ရှိတာက စာရင်းဇယားတွေ လိမ်လည်ပြီး ငွေကြေးအကျပ်အတည်းကို ဖုံးကွယ်ခဲ့တဲ့ ဟိုဆောင်စုဆောင်းငွေနှင့် ချေးငွေဘဏ်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူတွေနဲ့ သူတို့ကို စနစ်တကျ မစစ်ဆေးခဲ့တဲ့ ကြီးကြပ်ရေးအဖွဲ့အစည်းတွေပါ။ သူတို့သာလျှင် တောင်းပန်သင့်တဲ့သူတွေပါ။”
***
တရားစွဲဆိုရေးအရာရှိသည် စွပ်စွဲခံရသူ၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်အပေါ် ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် (တရားစွဲဆိုပိုင်ခွင့်) ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အပြစ်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ တရားစွဲဆိုရေးရုံးသို့ ရောက်လာသည့်အခါ တင်းမာမှုများ ရှိတတ်သည်။
ထို့အပြင် ခွေးတစ်ကောင်တောင် သူ့နယ်မြေထဲရောက်ရင် ရဲတင်းတတ်သေးသည်ဆိုသလို တရားစွဲဆိုရေးရုံးဆိုသည်မှာ တရားစွဲဆိုရေးအရာရှိတို့၏ နယ်မြေဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်သူအတွက်တော့ ထူးဆန်းနေတတ်သည်။
သို့သော် ကျွန်တော်က တစ်ခါ အဖမ်းခံဖူးပြီးသားဖြစ်၍လားမသိ၊ အထူးတလည် တင်းမာနေခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား စိတ်အနှောင့်အယှက်သာ ပိုဖြစ်မိသည်။
ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ဒီလိုလုပ်နေရတာလဲ။
ကျွန်တော့်ကို စစ်ဆေးခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
တရားစွဲဆိုရေးအရာရှိ၏ အမည်မှာ ယာ့န်းဆွန်းဟို ဖြစ်ပြီး အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
“ထိုင်ပါဦး။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ကျွန်တော် ကုလားထိုင်မှာ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် ဆံပင်ပါးနေသည့် အသက်လေးဆယ်ကျော် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းအော်သည်။
“ခြေထောက်မချိတ်နဲ့! တရားစွဲဆိုရေးအရာရှိရှေ့မှာ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ ရိုသေမှုမရှိလိုက်တာ။”
ကျွန်တော် မောက်မာချင်စိတ်ဖြင့် လုပ်မိခြင်းမဟုတ်သော်လည်း မသိစိတ်က ခြေထောက်ချိတ်မိသွားဟန်တူသည်။ ခြေထောက်ကို အလွယ်တကူ ပြန်ချနိုင်သော်လည်း သူ့ရဲ့ အမိန့်ပေးသည့်လေသံက ကျွန်တော့်ကို အတော်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို မေးလိုက်သည်။ “တရားစွဲဆိုရေးအရာရှိရှေ့မှာ ခြေထောက်မချိတ်ရဘူးဆိုတဲ့ ဥပဒေရှိလို့လား။”
“ဘာ၊ ဘာပြောလိုက်တယ်!”
“နားလည်မှု လွဲနေပုံရတယ်။ ကျွန်တော်က ရာဇဝတ်သား ဒါမှမဟုတ် တရားခံမဟုတ်ဘူး။ စစ်ဆေးချက်ပေးဖို့ ရောက်လာတဲ့ သာမန်အရပ်သားတစ်ယောက်ပါ။ အပြစ်မရှိသေးသရွေ့ အပြစ်မဲ့သူအဖြစ် သတ်မှတ်ရမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။ စွပ်စွဲခံထားရတဲ့အတွက်ကြောင့်ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ကြားက ဒီကို လာရောက်စစ်ဆေးချက်ပေးတာဟာ ကျွန်တော့်တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်နေတာလို့ပဲ မြင်ပါတယ်။”
စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးက အံ့အားသင့်သွားသည်။
ရာဇဝတ်မှုကြီးကျူးလွန်ထားတာ မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘယ်သူကများ ဒီလိုမျိုး ပြုမူရဲပါ့မလဲ။
တရားစွဲဆိုရေးအရာရှိ ယာ့န်းဆွန်းဟိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ရပါတယ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူး။ ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်၊ ခင်ဗျား ထိုင်နေလိုက်ပါ။”
“နားလည်ပါပြီ။”
စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးက မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည့်မျက်နှာဖြင့် သူ့နေရာသူ ပြန်ထိုင်သည်။
“မှတ်ပုံတင် ယူလာခဲ့လား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
အထောက်အထား စစ်ဆေးပြီးနောက် တရားဝင် စစ်ဆေးမှု စတင်သည်။
အမြဲတမ်းလိုလို မေးမြန်းလေ့ရှိသည့် မေးခွန်း ၆ ခုအတိုင်း မေးမြန်းလာသည်။
“ဘာလို့ အဲဒီလို ထုတ်ပြောခဲ့တာလဲ။”
“ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ အပ်ငွေအပ်ဖို့အတွက် အချက်အလက်တွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်တဲ့အခါ ငွေကြေးဆိုင်ရာ ပြဿနာကြီးတွေကို စာရင်းလိမ်လည်မှုနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတယ်လို့ သံသယရှိခဲ့လို့ပါ။”
“ခင်ဗျားမှာ ခိုင်လုံတဲ့ အထောက်အထား ရှိလား။”
“ဝင်လာတဲ့ငွေထက် ထွက်သွားတဲ့ငွေက ပိုများနေသင့်တယ်။ ဂဏန်းတွေက မကိုက်ညီဘူးဆိုရင် ဒါကို ပြင်ဆင်ထားတယ်လို့ သံသယဖြစ်တာ သဘာဝမဟုတ်ဘူးလား။”
“ဒါဆိုရင် ဒါက သံသယသက်သက်ပဲပေါ့။”
“ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ သံသယပါ။”
“ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ ပြောဆိုချက်က ဘဏ်ပြေးတဲ့အထိ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ သိလား။”
မသိဘူးလို့ ပြောလိုက်ရင် ပိုကောင်းမှာပါ…
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာသည်။
“ဒါဆို ခင်ဗျားက ဒါကို သိလျက်နဲ့ အဲဒီလို ပြောလိုက်တာပေါ့။”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဟိုဆောင်စုဆောင်းငွေနှင့် ချေးငွေဘဏ်က ဒေဝါလီခံရတော့မှာပါ။ သူတို့က အပ်ငွေတွေကို အကုန်ပြန်မပေးနိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီကြားထဲမှာ ဘဏ်ခွဲတွေကလည်း ရေရှည်အပ်ငွေတွေကို ပျော်ပျော်ကြီး လက်ခံနေပြီး အဆင့်နိမ့် ငွေချေးစာချုပ်တွေကို အတင်းရောင်းချနေတာပါ။ အခုချက်ချင်း ပြိုလဲသွားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီနည်းနဲ့ ထိခိုက်မှုကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်လို့ရမှာပါ။ ထပ်ပြီး မထိခိုက်ရအောင် ကာကွယ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဒါက မဟုတ်မမှန်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်လို့ သက်သေပြနိုင်ရင် ခင်ဗျား အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်။”
ကျွန်တော် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းမွန်စွာ လည်ပတ်နေတဲ့ စုဆောင်းငွေဘဏ်တစ်ခုကို မဟုတ်မမှန်တဲ့ သတင်းတွေနဲ့ ပိတ်သိမ်းအောင် လုပ်မိတယ်ဆိုရင် အပြစ်ပေးခံရတာ သဘာဝပါပဲ။ အဲဒီလောက်တော့ ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ပြောတာ မှန်ခဲ့ရင်ရော ဘာဖြစ်မလဲ။”
လူတွေပိုက်ဆံကို ယူပြီး မကောင်းတဲ့ ချေးငွေတွေ ထုတ်ပေးခဲ့သူတွေ၊ ဒါကို ဖုံးကွယ်ဖို့ စာရင်းတွေ လိမ်လည်ခဲ့သူတွေ၊ အမြတ်ထုတ်ရင်း မျက်စိစုံမှိတ်ထားခဲ့သူတွေ စတဲ့လူတွေပေါ့။
သူတို့လည်း တာဝန်ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
သေချာတာပေါ့၊ ကန်ဂျင်ဟူး လည်း ပါဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး။