အခန်း ၁၀၆
တိတ်ဆိတ်နေသော အဆောက်အအုံအတွင်း ဝန်ထမ်းသစ်များ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်သွားသည်။ ကန်ဂျင်ဟူး နှင့် ကျွန်ုပ် နှစ်ဦးစလုံးအတွက် အတွင်းရေးမှူးများ ခန့်အပ်ပေးထားပြီး ၃၇ ထပ်တွင်လည်း COO ရုံးခန်းသစ်ကို ပြင်ဆင်ထားသည်။ အခြားအထပ်တစ်ခုတွင် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ အရွယ်အစားနှင့် ပုံစံမှာ CEO ရုံးခန်းနှင့် ကွာခြားမှုမရှိပေ။
“ဂုဏ်ယူပါတယ်။ အခုပဲ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ရုံးခန်းကို သွားလို့ရပါပြီ။”
“အဲဒီမှာ ကျွန်တော်က ဘာလုပ်ရမှာလဲ။”
“အခြေအနေကို ထိန်းထားပေးဖို့ပါပဲ။”
တက်ဂယူ က ဆိုဖာပေါ်တွင် အပန်းဖြေထိုင်လိုက်သည်။
“အမေရိကမှာ ခရီးသွားရတာနဲ့ ရှေ့နေရုံးမှာ အလုပ်လုပ်ရတာ တကယ်ပျော်ဖို့ကောင်းခဲ့တယ်။”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ကို ပျော်ဖို့ကောင်းခဲ့တယ်။”
ထိုအချိန်တုန်းက ကျွန်ုပ်တို့ တကယ်ကို မနားမနေ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြတာကိုး။
တက်ဂယူ က ရုတ်တရက် ထထိုင်သည်။ “အော်! ကျွန်တော် လုပ်စရာတစ်ခု ရှိသေးတာ သတိရသွားပြီ။”
“ဘာလဲ။”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ပလတ်စတစ်မော်ဒယ်တွေနဲ့ လီဂိုတုံးတွေကို တပ်ဆင်ရမယ်၊ ဂိမ်းစက်ကို ပြင်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ပြကွက်စင်အသစ်တစ်ခုလောက် မှာထားလိုက်ဦးမယ်။”
ဒါက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကြီး ဘွန်ဆိုင်းပင်တွေ ဒါမှမဟုတ် အပင်တွေ စိုက်ပျိုးတဲ့ ဝါသနာနဲ့ ဆင်တူနေသလား။
တက်ဂယူ နှင့် အကြီးအကဲ ဆန်းယော့ပ် တို့နှင့် တိုင်ပင်ပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်သည် တစ်နှစ်တာလုံး ကြိုးစားခဲ့ကြသော ဝန်ထမ်းများအတွက် နှစ်ကုန်ပါတီနှင့် ဝန်ထမ်းသစ်များကို ကြိုဆိုသည့်ပွဲကို ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဟွန်းဂျူး က ထပ်ဖြည့်စွက် အကြံပြုသည်။
“ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကိုပါ ဖိတ်ရင် ကောင်းမလား။ မကြာသေးခင်ကမှ ရယူမှု (acquisition) အတွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြတာဆိုတော့လေ။”
“အော်! အဲဒီကိစ္စကို ကျွန်တော့်အစ်မနဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်လိုက်မယ်။”
အကြံပြုချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟွန်းဂျူး က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သဘောတူသည်။
“အဲဒါ ကောင်းတဲ့အကြံပဲ။”
ထို့ကြောင့် နှစ်ကုန်ပါတီကို OTK Company၊ K Company နှင့် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် တို့ ပူးပေါင်းကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို ကျွန်ုပ်၏ CEO ရုံးခန်းသို့ ခေါ်လိုက်သည်။
“မစ္စတာ ဂျောင်ဂီဟုန်၊ ဥက္ကဋ္ဌက ခင်ဗျားကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ။”
ဝန်ထမ်းသစ်များ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ မန်နေဂျာဂျောင်သည် ယခုအခါ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာသည်။
အကြီးအကဲ ဂီဟုန်သည် ကုမ္ပဏီအတွင်း အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိသော ကျင့်ဝတ်များကို ပြသတတ်သည်။ ဝန်ထမ်းသစ်အများစုမှာ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရများဖြစ်ကြပြီး စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနမှ အကြီးအကဲလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အများအပြားလည်း ရှိနေသည်။
စည်းကမ်းများ လျော့ရဲသွားမည့် အန္တရာယ်ရှိသဖြင့် သူတို့အတွက် စံပြဖြစ်စေရန်မှာ အရေးကြီးသည်။
အကြီးအကဲ ဆန်းယော့ပ် အတွက်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေချိန်မှလွဲ၍ သူနှင့် တက်ဂယူ တို့သည် အခြားဝန်ထမ်းများနှင့် ရှိနေချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို ရိုသေလေးစားသော စကားလုံးများဖြင့်သာ ပြောဆိုကြသည်။
“ကျွန်တော်တို့ နှစ်ကုန်ပါတီတစ်ခု လုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတယ်။”
ကျွန်ုပ်သည် အကြမ်းဖျင်း အစီအစဉ်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
“မန်နေဂျာဂျောင်၊ ဒါကို တာဝန်ယူပေးပါ။”
“ဒါပေမဲ့... အခုအချိန်မှာ နေရာရှာလို့ ရပါ့မလားခင်ဗျာ...”
ဒီဇင်ဘာလ တစ်ဝက်ကျော်သွားပြီဖြစ်၍ ဟိုတယ်စားသောက်ပွဲခန်းအများစုမှာ ကြိုတင်စာရင်းပြည့်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။
“အဆောက်အအုံထဲမှာ အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ အထပ်တွေ ရှိသေးတယ်၊ ကြိုတင်စာရင်းလုပ်လို့ မရရင် အဲဒီအထပ်တစ်ခုကိုပဲ စားသောက်ပွဲခန်းအဖြစ် ပြင်ဆင်လိုက်ပေါ့။ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပွဲစီစဉ်သူကုမ္ပဏီနဲ့ အစားအသောက် ဝန်ဆောင်မှုပေးတဲ့နေရာကိုပဲ ငှားလိုက်ပါ။”
အကြီးအကဲ ဂီဟုန်သည် ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။
“ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။”
သူသည် စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာန အကြီးအကဲအဖြစ် OT နှင့် MT ပွဲများကို ဦးဆောင်ရာတွင် အောင်မြင်မှုမှတ်တမ်းကောင်းများ ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။
သူ လုပ်နိုင်ပါလိမ့်မည်၊ မဟုတ်လား။
***
ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ကြာမြင့်ပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နေ့လယ်စာ အတူတူ စားဖြစ်ကြသည်။
ဟိုတယ်စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် ကျွန်ုပ်၊ တက်ဂယူ၊ အစ်မ ဟွန်းဂျူး၊ ဟွန်းဂျူး၊ အကြီးအကဲ ဆန်းယော့ပ် နှင့် ဟင်နရီတို့သည် လှည့်ပတ်နိုင်သော စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုတွင် ဟင်းပွဲအမျိုးမျိုးဖြင့် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်နေကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီအတွက် ထမင်းနှင့် ခေါက်ဆွဲများကို မှာယူထားကြသည်။
“တရုတ်စားသောက်ဆိုင်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုနေလဲ။”
တက်ဂယူ က ဂျာဂျန်မြောင် ကို စုပ်ယူစားသောက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“သိပ်မကောင်းဘူး။ အရင်က မှာစားနေကျ တရုတ်ဆိုင်က ပိုကောင်းတယ်။”
အကြီးအကဲ ဆန်းယော့ပ် က သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကာတွန်းစာအုပ်ဆိုင်မှာ ရာမင်စားတာနဲ့ ဘိလိယက်ခုံမှာ ဂျာဂျန်မြောင် စားတာက အကောင်းဆုံးပဲ။”
ဒီလိုတွေးနေတာ ကျွန်ုပ်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ ဂျာဂျန်မြောင် စားရတာက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။
အကြီးအကဲ ဆန်းယော့ပ် က “ပါတီအတွက် ပြင်ဆင်တာ အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု မေးသည်။
“အကြီးအကဲ ဂီဟုန် ကြိုးစားနေတာမို့ အဆင်ပြေမှာပါ။”
“သူက အဲလိုကိစ္စမျိုးတွေမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်။ ဒါနဲ့ပဲ နှစ်ကုန်တော့မယ်နော်။”
ဟွန်းဂျူး က အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ “ဒီနှစ်ထဲမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက တကယ်ကို များပြားလွန်းတယ်။”
“တကယ်ပါပဲ။”
Brexit ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ ဒေါ်လာ ဘီလီယံပေါင်းများစွာ ရခဲ့တယ်၊ အမေရိကန် မော်တော်ကားလုပ်ငန်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ရော်နယ်ကို သမ္မတအဖြစ် အရွေးခံရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အမျိုးသားထောက်လှမ်းရေးဌာန၏ တရားမဝင် စောင့်ကြည့်မှုကို ခံခဲ့ရတယ်၊ ရှေ့နေရုံးရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်၊ နောက်ဆုံး သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲ လုပ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အထောက်အထားကိုပါ ဖော်ထုတ်ခဲ့ရသည်။
ဂန်နမ် ရဲ့ ဗဟိုချက်မှာ ဇိမ်ခံအိမ်ကြီးတစ်လုံး ဆောက်ခဲ့တယ်၊ အိမ်ဝယ်ခဲ့တယ်၊ အခုတော့ ကုမ္ပဏီကို ရှေ့တန်းကနေ တက်တက်ကြွကြွ တိုးချဲ့နေကြပြီ။
တစ်နှစ်အတွင်းမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပေမဲ့ တစ်ဖက်ကကြည့်ရင်တော့ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို အခုမှ စတင်ချထားနိုင်သေးတာပါ။
ငွေရှာရင်းနဲ့ပဲ ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ဝန်းပြီး ငွေကြေးတွေကလည်း ပေါများလွန်းတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ ငွေနဲ့ အာဏာရှိတဲ့သူတွေလည်း အများကြီးပဲ။
ကော်ပိုရေးရှင်းကြီးတွေ၊ ဘဏ်ကြီးတွေ၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဘဏ်တွေ၊ ဟက်ဂျ်ရန်ပုံငွေတွေ၊ ပုဂ္ဂလိက အစုရှယ်ယာရန်ပုံငွေတွေ၊ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် ရန်ပုံငွေတွေ စသဖြင့်ပေါ့။
ကျွန်ုပ်တို့ဟာ အဲဒီစင်မြင့်မှာ ကစားဖို့ လိုအပ်တဲ့ ချစ်ပ်ပြားတွေကို အခုမှပဲ စုဆောင်းနိုင်သေးတာပါ။ ကိုရီးယားရဲ့ ထိပ်တန်း ကော်ပိုရေးရှင်းကြီး ငါးခုနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်သေးသလို ကိုရီးယားဈေးကွက်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ သြဇာသက်ရောက်မှုကလည်း အလွန်နည်းပါးနေသေးသည်။
“ဒီနှစ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်နှစ်ကမှ တကယ့် စိန်ခေါ်မှုပဲ။”
မော်တော်ကားလုပ်ငန်းထဲကို ဒေါ်လာ ၂၅ ဘီလီယံ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသည်။
အဲဒီငွေတွေနဲ့ ခရစ်စလာ (Chrysler) ကို ဝယ်ယူခဲ့တယ်၊ နည်းပညာတွေ တီထွင်နေတယ်၊ ပြီးတော့ Rust Belt တစ်လျှောက်လုံးမှာ စက်ရုံတွေ ဆောက်လုပ်နေသည်။
မော်တော်ကားလုပ်ငန်းက အခုမှ အစပျိုးချိန်ပဲ ရှိသေးတယ်။ နည်းပညာဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု၊ ကားသစ်တွေ ထုတ်လုပ်မှုနဲ့ ယာဉ်မောင်းမဲ့ကားတွေ လုပ်ငန်းသုံးဖြစ်လာဖို့အတွက် ငွေဘယ်လောက် ထပ်လိုအပ်ဦးမလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူတို့ စက်ရုံတွေကို တိုးချဲ့နေချိန်မှာ ကားသစ်တွေ ထွက်ရှိတာ နောက်ကျသွားရင် ဒါမှမဟုတ် ရောင်းအားက မျှော်လင့်ထားသလောက် မဖြစ်လာရင် ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်။
တစ်ဖက်မှာလည်း အောင်မြင်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။
ဟွန်းဂျူး က “အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့” ဟု ပြောသည်။
***
နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့ ကုမ္ပဏီသို့ ပြန်လာကြသည်။
ရာသီဥတု အေးစက်နေသော်လည်း OTK အဆောက်အအုံ၏ ပင်မဝင်ပေါက်တွင် ဆိုင်းဘုတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသူများ ရပ်နေကြသည်။ အရေအတွက်ကတော့ နေ့စဉ် မတူညီဘဲ ပျမ်းမျှ ငါးဦးခန့် ရှိသည်။
သူတို့သည် တစ်ကိုယ်တော် ဆန္ဒပြနေသူများ ဖြစ်သည်။
စုပေါင်းဆန္ဒပြပွဲများအတွက် ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်သော်လည်း တစ်ကိုယ်တော် ဆန္ဒပြမှုမှာ ခွင့်ပြုချက် မလိုပေ။ ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်ကတည်းက အဆောက်အအုံရှေ့တွင် ဆိုင်းဘုတ်များ ကိုင်ဆောင်ကာ လူများ စတင် ရောက်ရှိလာကြသည်။
[“OTK Company၊ နိုးထလော့!”]
[“အခွန်ရှောင်ရာဌာနမှ Mega-Capitalists တွေကို နှင်ထုတ်ကြ!”]
[“အမျိုးသားထောက်လှမ်းရေးဌာနနဲ့ ရှေ့နေရုံးမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? ငွေကြေးရာဇဝတ်ကောင် ကန်ဂျင်ဟူး ကို ဖမ်းဆီးကြ!”]
[“မြောက်ကိုရီးယားလိုလားတဲ့ ဘယ်အစွန်းရောက်တွေကို အပြစ်ပေးကြ!”]
[“သမ္မတ ပါ့ခ်ဆီဟျောင်း၊ ကြံ့ကြံ့ခံပါ!”]
[“ကျွန်တော်တို့ သမ္မတကြီးကို ချစ်တယ်!”]
အကြီးအကဲ ဆန်းယော့ပ်က လျှာသပ်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ရမလား။”
“တောင်ကိုရီးယားက လွတ်လပ်စွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခွင့်ရှိတဲ့ နိုင်ငံပဲ။ လူတွေက သူတို့ စိတ်ထဲရှိတာ ပြောခွင့်ရှိသင့်တယ်လေ။”
သူတို့က ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ဒုက္ခပေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
တက်ဂယူ က “ဒါ အစိုးရက ညွှန်ကြားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အမျိုးသားထောက်လှမ်းရေးဌာနက ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ဆန္ဒပြပွဲတွေ လုပ်ခိုင်းထားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေ ထွက်နေတယ်” ဟု ပြောသည်။
တရားမဝင် စောင့်ကြည့်မှု စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအတွင်း အမျိုးသားထောက်လှမ်းရေးဌာနသည် မီဒီယာ သို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းများ၏ ရှေ့တွင် စုဝေးဆန္ဒပြရန် အုပ်စုတစ်စုကို ငွေကြေးထောက်ပံ့ခဲ့ကြောင်း ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။
ဒါက ငှားရမ်းထားတဲ့ ဆန္ဒပြပွဲမျိုး ဖြစ်သည်။
အိုင်အက်စ် နှင့် ငွေကြေးရယူထားသည်ဟု လူသိများသော မိဘသမဂ္ဂကဲ့သို့ အဖွဲ့အစည်းများက ငြင်းဆိုခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ရရှိထားသော အထောက်အထားများအရ ငွေကြေးပေးကမ်းမှုနှင့် ညွှန်ကြားမှုများမှာ ထင်ရှားနေသည်။
သို့သော် အထောက်အထားများစွာ ရှိနေသည့်တိုင် ရှေ့နေရုံးက စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်း ပြသခဲ့ပြီး ကိစ္စရပ်များကို လျစ်လျူရှုကာ ဖုံးကွယ်ပစ်မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာသည်။
ပါ့ခ်ဆီဟျောင်း သည် အစိုးရကို ဆန့်ကျင်လျှင် ဘာဖြစ်လာတတ်သည်ကို ယခင်ကတည်းက အကြိမ်ကြိမ် ပြသခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
လက်ရှိအစိုးရ၏ ဦးစားပေးပစ်မှတ်ကို ရွေးချယ်ရမည်ဆိုလျှင် ထိုပစ်မှတ်မှာ ကျွန်ုပ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်မှာ အသေအချာပင်။
ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ကျွန်ုပ်သည် တရားမဝင် စောင့်ကြည့်ခံရခြင်း၊ ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးခံရခြင်းမျိုး ကြုံတွေ့ခဲ့ရမည်လော။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရော်နယ် အရွေးခံလိုက်ရခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ထိုပြဿနာများကို ထူးထူးခြားခြားမဖြစ်ဘဲ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း ကျွန်ုပ်ဘက်က ထပ်မံလှုပ်ရှားမှု မလုပ်ခဲ့သလို အာဏာပိုင်များဘက်ကလည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ဤအခြေအနေက ကြာရှည်ခံမည်မဟုတ်ပေ။ လက်ရှိအစိုးရနှင့် အွန်းဆန်းချား တို့သည် ဆက်လက်၍ မသင့်မမြတ် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း အွန်းဆန်းချား နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရပ်တည်နေသည်။
တစ်ချိန်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြန်လည်ရင်ဆိုင်ရမည့် အချိန် ရောက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။
“ဘာလို့ သမ္မတကို အားပေးဖို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။ အဲဒါမျိုးဆို အပြာရောင်အိမ်တော် (Blue House) ရှေ့မှာ လုပ်ရမှာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။”
“သူတို့က ‘အရင်းရှင်တိုင်း ဆင်းပေး’ လို့ ပြောနေကြတယ်။ ‘အရင်းရှင်တိုင်း’ ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“အဲဒါက အထင်သေးတဲ့ စကားလုံးပါ။”
ကိုရီးယားတွင် OTK ကုမ္ပဏီအပေါ် အမြင်မှာ မကောင်းလှပေ။ အခွန်ရှောင်ရာဌာနတစ်ခုအဖြစ် တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ငွေကြေးဈေးကွက်များကို အကြိမ်ကြိမ် လိမ်လည်ခဲ့သည်ဟု နာမည်ဆိုးရှိသည်။
အစိုးရလိုလားသော ရှေးရိုးစွဲ မီဒီယာများကလည်း အပျက်သဘောဆောင်သော သတင်းများကို အဆက်မပြတ် ရေးသားဖော်ပြခဲ့ရာ ထိုအမြင်များ ပိုမိုခိုင်မာလာစေသည်။
ချိုဂျောင်နေ့စဉ်သတင်းစာက မကြာသေးမီကပင် “အဂတိလိုက်စားမှုနှင့် မမှန်မကန် လုပ်ဆောင်မှုများဖြင့် စွန်းထင်းနေသော X-Cop ၏ ဝယ်ယူရေးစစ်ပွဲ” ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ကာ အထူးဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ဖော်ပြခဲ့သည်။ တရားဝင် လေလံဆွဲခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ကုမ္ပဏီတစ်ခုက မည်သို့သော တရားမဝင် လုပ်ဆောင်ချက်များ ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို မီးမောင်းထိုးပြထားပြီး ထိုကုမ္ပဏီမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာနေသည်။
“ဟိုလူက ‘ကျွန်တော်က ကင်ဆော့ဘွန်းပါ။ ဥက္ကဋ္ဌ ကန်ဂျင်ဟူး ကို တွေ့ဖို့ လာတာပါ’ လို့ ရေးထားတဲ့ ပုံဆွဲစာအုပ်ကို ကိုင်ထားတယ်။ နာမည်က ရင်းနှီးသလိုပဲ။ ကင်ဆော့ဘွန်း ဆိုတာကို သိသလား။”
“ဟင်။”
ကျွန်ုပ် အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။
“ကားကို ရပ်လိုက်!”
ကျွန်ုပ်၏ အော်သံကြောင့် အကြီးအကဲ ဆန်းယော့ပ် က ဘရိတ်ကို အမြန်နင်းလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ကားတံခါးကို ဖွင့်၍ ဆင်းလိုက်သည်။ ကုမ္ပဏီရှေ့တွင် အလုပ်သမားဝတ်စုံအိုဟောင်းနှင့် တွန့်ကြေနေသော ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည့် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ပုံဆွဲစာအုပ်ကို ကိုင်ကာ ရပ်နေသည်။
“အစ်ကို ဆော့ဘွန်း!”
ထိုအမျိုးသားသည် ကျွန်ုပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ဂျေ- ဂျင်ဟူး!”
“ဂျင်ဟူး!”
ကျွန်ုပ်လည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် သူ့လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ ဒီလို အေးစက်တဲ့ နေရာမှာ ရပ်နေတာလဲ။”
“မ-မင်းကို တွေ့ချင်လို့…”
“ဒါဆိုရင် လော်ဘီထဲမှာ သွားပြောကြရအောင်။”
“အမ်၊ တွေ့ဖို့အတွက် အချိန်အများကြီး စောင့်ရမယ်လို့ ကြားမိလို့။”
ကျွန်ုပ် နာမည်ကြီးလာပြီး ငွေအများကြီး ရှာနိုင်သည်ဟု သိလာကြသောအခါ ကျွန်ုပ်နှင့် တွေ့လိုသူများ အလွန်များပြားလာသည်။ ထို့ကြောင့် ဧည့်ခံဌာနတွင် နာမည်၊ ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်နှင့် တွေ့ဆုံရသည့် အကြောင်းအရင်းတို့ကို ချန်ထားခဲ့စေပြီး စိစစ်ပြီးမှသာ တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းဖြစ်သည်။
“ငါ-ငါ မင်းကို မတွေ့ရမှာ စိုးရိမ်နေတာ။”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ မတွေ့ရဘဲ လွဲသွားတော့မလို့။”
လက်အိတ်မစွပ်ထားသော သူ့လက်သည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ထိုလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။
“ဒီလို ဖြစ်နေလို့ မဖြစ်ဘူး၊ အထဲကို အမြန်သွားကြရအောင်။”
***
DHK အင်ဂျင်နီယာ ကုမ္ပဏီသည် ဝန်ထမ်း ၁၀ ဦးခန့်သာရှိသော ကုမ္ပဏီငယ်လေးဖြစ်သည်။
သူတို့အများစုမှာ ၁၀ နှစ်ကျော်ကြာ အတူတူ အလုပ်လုပ်လာကြသူများဖြစ်၍ မိသားစုကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကျွန်ုပ် ငယ်စဉ်က စက်ရုံသို့ သွားလည်သည့်အခါ အလုပ်သမားဝတ်စုံဝတ်ထားသော ထိုအမျိုးသားများသည် ကျွန်ုပ်ကို ဖခင်မသိအောင် မုန့်ဝယ်စားဖို့ ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ကို ပေးလေ့ရှိသည်။ သူတို့ထဲတွင် အစ်ကို ဆော့ဘွန်း သည် ကျွန်ုပ်ကို အထူးပင် ချစ်ခင်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် အစ်ကို ဆော့ဘွန်း ကို ဥက္ကဋ္ဌ ရုံးခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။
“ဒါက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း တက်ဂယူ ပါ။ အစ်ကို အရင်က မြင်ဖူးကောင်း မြင်ဖူးပါလိမ့်မယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့ အလယ်တန်းကျောင်းသားဘဝတုန်းက သူ့ကို ခေါ်ပြီး စက်ရုံသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် သွားလည်ဖူးသည်။
တက်ဂယူ က ဦးညွတ်၍ နှုတ်ဆက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော် အို တက်ဂယူ ပါ။”
“အော်၊ အဲဒီတုန်းက သူငယ်ချင်းလေးပေါ့။”
အစ်ကို ဆော့ဘွန်း က မှတ်မိသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။
အေးစက်သော လေထဲတွင် ကြာရှည်စွာ ရပ်နေခဲ့ရ၍လားမသိ၊ သူ့နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် ပြာနှမ်းနေသည်။ အစ်ကို ဆော့ဘွန်း က ဥက္ကဋ္ဌ ရုံးခန်းကို အံ့သြသည့်အမူအရာဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အခု မင်းက ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ငါ-ငါ ဘယ်လို ခေါ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။”
ကျွန်ုပ် ရယ်မောလိုက်ပြီး “အရင်လိုပဲ ဆက်ဆံပေးပါ။ ဝန်ထမ်းတွေကို ဆက်ဆံသလိုမျိုးပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အတွင်းရေးမှူးက ကော်ဖီယူလာပေးသည်။
“အေးနေမှာပါ၊ ဒါလေး သောက်လိုက်ပါဦး။”
“အင်း၊ ဟုတ်ပြီ။”
အစ်ကို ဆော့ဘွန်း သည် ကော်ဖီခွက်ကို ယူ၍ အနည်းငယ် စုပ်သောက်လိုက်သည်။
“ဒီအတောအတွင်း ဘယ်လိုနေလဲ အစ်ကို။”
“ငါ… ငါ ဂျုန်းဆူး နဲ့အတူ တခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ရခဲ့တယ်။”
“ဂျုန်းဆူး ဟုတ်လား? ဘာလို့ အတူတူ မလာကြတာလဲ။”
အစ်ကို ဆော့ဘွန်း က ကျွန်ုပ်စကားကို ကြားသောအခါ အားမလိုအားမရ ပြုံးလိုက်သည်။
“အတူတူ လာနိုင်ရင် ကောင်းမှာပေါ့။ မင်း သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲ လုပ်တာကို ကြည့်ပြီး ငါ ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြခဲ့ရသလဲ။ မင်းက ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကြီး ဖြစ်နေတာကိုး။”
“မြင်လိုက်ရရင် ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
အစ်ကို ဆော့ဘွန်း က ဦးညွတ်လိုက်သည်။
“ငါက ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ မင်းကို ဆက်သွယ်ရမှာလဲ။ ငါတို့ရဲ့ အလုပ်ရှင်ကြီး ဆုံးသွားတော့ လူတွေအားလုံးလည်း စားဝတ်နေရေးအတွက် ထွက်သွားကြတယ်၊ အဲဒီကတည်းက ဘယ်သူနဲ့မှ အဆက်အသွယ် မလုပ်တော့ဘူး။ လူဆိုတာ ရှက်တတ်ဖို့တော့ လိုတာပေါ့…”
“အစ်ကို ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။”
ကုမ္ပဏီ ပြိုလဲသွားပြီးနောက် ဝန်ထမ်းများမှာ အရပ်ရပ်သို့ ကွဲကွာသွားခဲ့ကြသည်။
ဝင်ငွေ ပြတ်တောက်သွားသည့်အခါ စားဝတ်နေရေးအတွက် ခက်ခဲလာမည်မှာ အမှန်ပင်။ လူတွေက အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ဖို့ အလုပ်သစ်ရှာကြရသည်မှာ မလွဲမသွေ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော့်အဖေ ဆုံးတုန်းက အစ်ကိုတို့ ဂူဗိမာန်ကို လာပြီး အဆုံးထိ ရှိနေပေးခဲ့တာ ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်။ အဲဒီအတွက်တင်ပဲ ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“မ-မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ အမေကော နေကောင်းရဲ့လား။”
“သူ နေကောင်းပါတယ်။ အစ်ကို ရောက်နေတယ်ဆိုတာ သိရင် သူ အတော်လေး ဝမ်းသာသွားမှာပါ။”
ကျွန်ုပ်တို့ စကားပြောနေရင်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလို ခံစားရသည်။
အစ်ကို ဆော့ဘွန်း သည် ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်ပျော်ရွှင်တတ်ပြီး နောက်ပြောင်ရတာ ဝါသနာပါသူဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူ့မျက်နှာနှင့် အသံတွင် ပေါ့ပါးမှု လုံးဝမရှိ။ စကားပြောလျှင်လည်း တုံ့ဆိုင်းပြီး စကားထစ်နေသည်။
အစပိုင်းတွင် အအေးဒဏ်ကြောင့်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုထိတိုင် ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။
အစ်ကို ဆော့ဘွန်း က သတိထားလျက် ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။
တက်ဂယူ နှင့် ကျွန်ုပ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့ဦးခေါင်း၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာ ချိုင့်ဝင်နေသည်။ ဦးခေါင်းခွံကို မြေမြှုပ်ထားသလိုမျိုး… မဟုတ်ပါ၊ ‘သလိုမျိုး’ မဟုတ်ဘဲ တကယ်ပင် ချိုင့်ဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျဲနေသော ဆံပင်များကြားတွင် ဦးရေပြားပေါ်၌ ဒဏ်ရာဟောင်းတစ်ခု၏ အမာရွတ်များကို မြင်နေရသည်။
“အစ်ကို၊ နေကောင်းရဲ့လား။”
အစ်ကို ဆော့ဘွန်း က သူ့ဦးခေါင်းကို အဆင်မပြေစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ကြည့်ရတာ မကောင်းဘူးလား? ငါ ခွဲစိတ်မှု လုပ်ထားပြီးပြီ၊ အခုတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။”
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ မတော်တဆ ထိခိုက်မှု တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာလား။”
“အဲ-အဲဒါက…”
သူ့အရေးအကြောင်းများ ထင်နေသော လက်များပေါ်သို့ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။
တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် အစ်ကို ဆော့ဘွန်း က ပြောလိုက်သည်၊ “ဂျင်ဟူး၊ ငါ့ကို ကူညီပါကွာ။ ရှက်စရာကောင်းမှန်း သိပေမဲ့ မင်းပဲ ငါ့မှာ အားကိုးစရာ ရှိတော့တယ်။ ငါ အသက်ရှင်ဖို့၊ ဆက်လက်ရှင်သန်ဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာပါ။ မသေခင်မှာ တစ်ခုခုတော့ လုပ်ရမယ်လို့ ခံစားမိလို့… ငါလည်း ဂျုန်းဆူး လို ဖြစ်သွားမှာ ကြောက်တယ်…”
“……”
အစ်ကို ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။
ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဂျုန်းဆူး ကို ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။”
“သူ… သူ ဆုံးသွားပြီ။”
ကျွန်ုပ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“သူ ဆုံးသွားတယ် ဟုတ်လား?”
“ဟီး… ဟီး!”
အစ်ကို ဆော့ဘွန်း သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ အသံထွက်၍ ငိုကြွေးတော့သည်။