ကျွီခနဲ မြည်သံထွက်ပေါ်လာသည်။
အခန်းထဲတွင် ကန်းယူဟွန်း ထွက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ဂျင်ချောင်ဝမ်သည် တံခါးပွင့်သွားသံကြောင့် ခေါင်းကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဘာမှမမြင်ရသည့် မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲမှ ကန်းယူဟွန်း လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂျင်ချောင်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အားအင်မရှိသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ဘယ်လိုလဲ။ စကားကောင်းကောင်း ပြောပြီးပြီလား။ အခုဆိုရင် အကုန်သိသွားလောက်ပြီပေါ့။ မင်း ဘာတွေ တွေးနေမိလဲ။"
"……။"
ကန်းယူဟွန်းက ဘာမှပြန်မပြောပေ။ ဂျင်ချောင်ဝမ်ကတော့ ထိုသို့ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုသိထားသည့်အလား ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခုချိန်မှာ ချိုသာတဲ့စကားတွေ ပြောနေဖို့ကလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပါဘူး။ ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါ။ ဘာအကြောင်းနဲ့မှ နောင်တမရတော့ပါဘူး။"
"နောင်တ မရဘူး ဟုတ်လား။"
ကျန်တာတွေ ဘာမှမဆိုင်သော်လည်း ထိုနောက်ဆုံးစကားကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
ကန်းယူဟွန်းက အခန်းအပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်း သရော်သလို ရယ်မောလိုက်သည်။ ဂျင်ချောင်ဝမ်လည်း ထိုဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားရသည်။
အခန်းဝတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။
"ရှာနာ။"
ရှာနာလင်ခ်။
မီးတောက်သဖွယ် လှပသော အနီရောင်ဆံပင်ပိုင်ရှင်မလေးသည် ဂျင်ချောင်ဝမ်ကို လူသတ်မည့်အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
"မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."
"မင်း တကယ်ပဲ သေဖို့ ကြံစည်နေတာလား။"
"မင်းက..."
ရှာနာလင်ခ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသ၊ သစ္စာဖောက်ခံရမှု၊ နာကျင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောထွေးနေသည်။
"ဒီလောက် ခက်ခဲတဲ့လမ်းကို လျှောက်လာခဲ့ပြီးမှ ဒီလို အိုဟောင်းနေတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ အလကားသေပစ်ဖို့လား။"
"…ဒါက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။"
"ဘာလို့လဲ၊ ဘာလို့လဲလို့!"
နောက်ဆုံးတွင် ရှာနာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။
အခြေအနေများ ရှုပ်ထွေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကန်းယူဟွန်းက ငြိမ်သက်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဤအခန်းထဲကို ဝင်လာကတည်းက သူ့ကို အဝေးကနေ စောင့်ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးတစ်စုံရှိနေမှန်း သူ သိနေခဲ့သည်။ သူက ထိုအငွေ့အသက်ကို ရင်းနှီးနေသဖြင့် လျစ်လျူရှုထားခဲ့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
'သူမ တုံ့ပြန်ပုံကို ကြည့်ရရင် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ခဲ့ပုံပဲ။'
ရှာနာလင်ခ်နှင့် ဂျင်ချောင်ဝမ်တို့ကြားက ထူးခြားသော ဆက်ဆံရေးကို သူ ပထမဆုံးတွေ့ကတည်းက အနည်းငယ် ရိပ်မိထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ၎င်းသည် သူတို့နှစ်ယောက်တည်း၏ ဇာတ်လမ်း မဟုတ်ပေ။ ဂျင်ချောင်ဝမ် ဦးဆောင်သည့် 'Unleashed' မှ အခြား အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်များအပေါ်တွင်လည်း ထိုသို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိနေပုံရသည်။
ရှာနာ၏ တောင်းပန်စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ ဂျင်ချောင်ဝမ်က သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ကန်းယူဟွန်းကို ပြောလိုက်သည်။
"အခုလို အခြေအနေရောက်မှတော့ အသက်ရှင်ဖို့ အသနားခံနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါ။ ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ ကံကြမ္မာကို မင်းလက်နဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ပေးလိုက်ပါ။"
"ဂျင်ချောင်ဝမ်!"
ရှာနာက သူ့နာမည်ကို အော်ခေါ်သော်လည်း ဂျင်ချောင်ဝမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲမသွားပေ။
သူ အသက်ဆက်ရှင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူကိုယ်တိုင် သိနေသည်။ သူ့နှင့်မတန်သည့် 'အပိုင်းအစ' (Fragment) ၏ စွမ်းအားကို ရယူခဲ့ပြီး ထိုစွမ်းအားကြောင့် မျက်စိစုံမှိတ်ကာ လိုဂိုစ် (လိုဂိုစ်) ကို စိန်ခေါ်ခဲ့မိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူ သေရမည်ဆိုပါက ကန်းယူဟွန်း၏ လက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ရခြင်းကသာ သူလျှောက်လှမ်းခဲ့သော ခရီးအတွက် အသင့်တော်ဆုံး နိဂုံးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ဤကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် ထိုက်တန်သူ မဟုတ်ပေ။
"မင်းက..."
"ဒါကို ယူလိုက်ပါ။"
ဂျင်ချောင်ဝမ်က သူဆောင်ထားသည့် 'အပိုင်းအစ' တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကန်းယူဟွန်းဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
၎င်းသည် သူ့အပိုင်းအစတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။ သူ အတုအယောင် ပရောဖက်အဖြစ် စုဆောင်းထားခဲ့သမျှ အပိုင်းအစများအားလုံး ပါဝင်သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကတည်းက ဒါတွေကို စုဆောင်းလာခဲ့တာ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါတစ်ယောက်တည်း လုပ်ခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းဘက်က လူတစ်ယောက်ဆီကနေတောင် အကူအညီ အများကြီး ရခဲ့တယ်။"
"ယောင်းမင်း..."
"ဟုတ်တယ်၊ ယူယောင်းမင်း။ ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းနဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အမှန်တရားကို သူ့ကို ပြောပြပြီး ပူးပေါင်းဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တော့ သူက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူပေးခဲ့တယ်။ რაသော်လည်း သူက မင်းအတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ ငါ အပိုင်းအစတွေကို ပိုပြီးမြန်မြန် စုဆောင်းနိုင်ခဲ့တာ။"
စုစည်းထားသော အပိုင်းအစများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် အရာသည် ကန်းယူဟွန်းဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံဝဲသွားသည်။
၎င်းကို လက်ခံရယူလိုက်ပြီးနောက် ကန်းယူဟွန်းက ဂျင်ချောင်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ အပိုင်းအစ၏ အလင်းရောင်နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော စာအုပ်အစစ်အမှန်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
"ဒါဆို မင်းဆိုတာ ဒါကိုး။"
ဂျင်ချောင်ဝမ်၏ စာအုပ်ကို မဖွင့်ကြည့်ဘဲနှင့်ပင် ကန်းယူဟွန်းသည် ၎င်း၏ အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုနိုင်နေသည်။
၎င်းသည် ဖတ်ရှုခြင်းထက် ပိုလွန်သည်။ စာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် အတွင်းတွင် ရေးသားထားသော အကြောင်းအရာများကို နားလည်နိုင်သည့် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် စာအုပ်၏ အနှစ်သာရကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခိုက် ဂျင်ချောင်ဝမ်၏ အတိတ်မှသည် ပစ္စုပ္ပန်အထိ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။
'ဖိနှိပ်မှုနဲ့ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုတွေကို ခံခဲ့ရတဲ့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ သားကောင်။'
ဂျင်ချောင်ဝမ်သည် တရုတ်နိုင်ငံရှိ လူနည်းစုတိုင်းရင်းသားတစ်ဦးအဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့သည်။
မွေးစကတည်းက သူနှင့် သူ့မိသားစုတစ်စုလုံးသည် နိုင်ငံတော်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ကျွန်ခံရမည့် အခြေအနေသို့ တွန်းပို့ခံခဲ့ရသည်။
ကလေးဘဝတွင် ဂျင်ချောင်ဝမ်သည် သူ့ဘဝ၏ ကြမ်းတမ်းမှုကို ဘာမှမေးခွန်းထုတ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ တစ်ခုခုကို မေးခွန်းထုတ်ရန်အတွက် နှိုင်းယှဉ်စရာ အခြေခံတစ်ခု လိုအပ်သော်လည်း သူကြီးပြင်းခဲ့ရသည့် ပတ်ဝန်းကျင်သည် ထိုသို့သော အခွင့်အရေးမျိုးပင် မပေးခဲ့ပေ။
ငယ်ရွယ်သည့် ဂျင်ချောင်ဝမ်တွင် မိဘများ မရှိခဲ့ပေ။ သူ မွေးဖွားပြီး မကြာခင်မှာပင် မိဘနှစ်ပါးစလုံးသည် အတင်းအကျပ် လုပ်အားပေးခိုင်းစေခံရရင်း မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။
နှစ်သိမ့်စရာတစ်ခု ရှိသည်မှာ သူ့ထက် အသက်အများကြီး ကြီးသည့် အစ်မတစ်ယောက်ရှိပြီး ထိုအစ်မက သူ့ကို ထက်မြက်သည့် ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရန် အပင်ပန်းခံ၍ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဂျင်ချောင်ဝမ်၏ အစ်မသည် တစ်ဦးတည်းသော မောင်လေးအတွက် အသက်စွန့်၍ အလုပ်ကြမ်းများ လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ကျဉ်းကျပ်လှသော အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် သူမသည် သူ့ကို ထောက်ပံ့နိုင်ရန် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ဘာမှသိပ်မသိသေးသည့် ကလေးအရွယ် ဂျင်ချောင်ဝမ်ကတော့ အစ်မဖြစ်သူကို ပိုကျယ်ဝန်းတဲ့ နေရာမှာ နေချင်တယ်ဆိုပြီး မကြာခဏ ပူဆာတတ်သည်။
သူ့စကားတွေက သူမအတွက် ဘယ်လောက်တောင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေသလဲဆိုတာ သူ မသိခဲ့ပေ။
တစ်နေ့တွင် ဂျင်ချောင်ဝမ်၏ အစ်မက သူမ ချမ်းသာသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်တော့မည်ဟု ပြောပြသည်။
'အစ်မ... အစ်မ လက်ထပ်တော့မှာလား။'
'ဟုတ်တယ် ချောင်ဝမ်။ ငါတို့ နောက်ထပ် ဆာလောင်စရာ မလိုတော့ဘူး။ မင်း စားချင်တာတွေကို ဝအောင် စားရအောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်။ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။'
ဂျင်ချောင်ဝမ်သည် ထိုအခိုက်အတန့်ကို ယနေ့တိုင် မမေ့နိုင်သေးပေ။
မှောင်မိုက်သော ညတစ်ညတွင် သူတို့နှစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သည့် အခန်းကျဉ်းလေးထဲ၌ အစ်မဖြစ်သူက သူ့ကို ပွေ့ဖက်ပြီး ကျောကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သည်။
ကလေးဖြစ်သည့်အတွက် သူမ ငိုနေသည်ကိုပင် သူ မသိခဲ့ပေ။ အစ်မဖြစ်သူက ချမ်းသာသည့် မိသားစုတစ်ခုသို့ အိမ်ထောင်ပြုသွားရတော့မည်ဟု ထင်ကာ သူ ပျော်ရွှင်နေခဲ့မိသည်။ သူသည် အစာရေစာ ငတ်မွတ်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ စားချင်တာတွေကို ဝအောင်စားနိုင်မည့် ကျယ်ဝန်းသော အိမ်ကြီးတွင် နေထိုင်ရမည့်အကြောင်းကိုသာ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ၏ တောက်ပသော မင်္ဂလာဆောင်ပြီးနောက် သူ့ဆီ ပြန်လာမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည့် အစ်မဖြစ်သူသည် သုံးပတ်ပင် မပြည့်ခင်မှာပင် အေးစက်စက် အလောင်းအဖြစ် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
"မင်းအစ်မက အရိုက်ခံရပြီး သေသွားတာ။"
သူမအလောင်းကို ပြန်သယ်လာပေးသည့် အိမ်နီးချင်း အဘိုးအိုက သူ့ကို ထိုသို့ ပြောခဲ့သည်။ သူ တတ်နိုင်သလောက် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
ဂျင်ချောင်ဝမ်သည် အဝတ်ဖြင့် ပတ်ထားသည့် အလောင်းကို ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ သို့သော် မြင်နေရသည့် သူမ၏ ပိန်သွယ်သော လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်တို့တွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာအနာတရများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
အမှန်တရားကိုတော့ သူ နောက်ပိုင်းမှ သိခဲ့ရသည်။ ၎င်းသည် သူမ လိုလိုလားလား လက်ထပ်ခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။
အစိုးရက လူနည်းစုတိုင်းရင်းသားများကို ဖိနှိပ်ရန် စီစဉ်ထားသည့် အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခြင်း စာချုပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး၊ သူမသည် ဒုက္ခတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး လက်တွေ့ဘဝကို ရင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ ပိုက်ဆံရသဖြင့် သဘောတူလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ကံဆိုးမှုမှာ လက်ထပ်လိုက်ရသည့် အမျိုးသားသည် အကြမ်းဖက်တတ်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ၊ လူတိုင်းက အပြစ်များလွန်းသူဟု သတ်မှတ်ထားသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။
ရလဒ်ကတော့ အခု မြင်နေရသည့်အတိုင်းပင်။
ဘာကြောင့်လဲ။ သူ့အစ်မက ဘာများ အပြစ်လုပ်မိလို့လဲ။ ဘာကြောင့် ထိုလူက ဘာအပြစ်ပေးခြင်းမှ မခံခဲ့ရတာလဲ။
သူမ၏ ရက်စက်စွာ သေဆုံးမှုအတွက် မည်သည့်တရားမျှတမှု၊ မည်သည့်ဥပဒေကမျှ ထိုလူကို အပြစ်ပေးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ နိုင်ငံတော်နှင့် ဥပဒေတို့သည် ထိုလူ၏ ဘက်၌သာ ရပ်တည်ခဲ့သည်။
မိဘမဲ့ဖြစ်ပြီး တိုင်းရင်းသားလူနည်းစုမှ လမ်းဘေးရောက်နေသူတစ်ဦးအတွက်မူ ဂရုစိုက်မည့်သူ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။
"……"
အစ်မဖြစ်သူ၏ အသက်မဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဂျင်ချောင်ဝမ်သည် ဤကမ္ဘာကြီးက မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ အရည်အချင်းမှာ နိုးထလာခဲ့သည်။
မိသားစုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းတို့သည် ကမ္ဘာကြီးအပေါ် သူ၏ အမြင်ကို အတင်းအကျပ် ကျယ်ပြန့်သွားစေခဲ့သည်။
မိမိ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော မိသားစုဝင်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် ထိုအချိန်တွင် ငယ်ရွယ်သော ကောင်လေးတစ်ယောက် မည်သို့သော ခံစားချက်များ ခံစားခဲ့ရပါမည်နည်း။
နောက်ဆုံးတွင်မူ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသမှ တိုင်းရင်းသားလူနည်းစု ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေမည့် အကြမ်းဖက်သမားအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စည်းလုံးညီညွတ်မှုခေတ် ကုန်ဆုံးသွားပြီး တရုတ်နိုင်ငံသည် အုပ်စုငယ်များစွာ ကွဲထွက်သွားသည့်တိုင် သူ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
သူ မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပါ။
'အဲဒါက အန်လီးရှ် (Unleashed) ပဲ။'
အများပြည်သူတို့၏ အမြင်တွင် အန်လီးရှ်သည် စုဆောင်းသူများ၏ အသာစီးရမှုကိုသာ အဓိကထားသည့် အကြမ်းဖက်သမားအဖွဲ့အဖြစ် ရှုမြင်ခံရသော်လည်း ၎င်းသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ မှန်ကန်သည်။
အန်လီးရှ်ကို စတင်တည်ထောင်စဉ်က အဖွဲ့ဝင်များအားလုံးသည် ဖိနှိပ်မှုနှင့် ခွဲခြားဆက်ဆံမှုများကို ခံစားခဲ့ရပြီး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ကလေးဘဝများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည်။
နေအိမ်များ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများ၊ အမည်းစက် သို့မဟုတ် အမှတ်အသားပါသော မျိုးရိုးရှိသူများ၊ သို့မဟုတ် ကြီးမားသော စွမ်းအားများကြောင့် ရွာများ ပျက်စီးသွားရသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ကမ္ဘာကြီး၏ အာရုံစိုက်မှုကိုပင် မရရှိဘဲ သမိုင်းမှတ်တမ်းများထဲတွင် ဖုန်မှုန့်များပမာ ပျောက်ကွယ်သွားရမည့် ဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးကို သည်းခံခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းကြောင့် သူတို့သည် စုဆောင်းသူများ (Collectors) အဖြစ် နိုးထလာရန် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရသည်။
သူတို့သည် အန်လီးရှ်ကို ဖွဲ့စည်းရန် စုရုံးလာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် တစ်ခုတည်းသော အရာကိုသာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သူတို့ကို ဤကဲ့သို့ဖြစ်အောင် ဖန်တီးခဲ့ပြီး သူတို့နှင့် တူညီသော ဒုက္ခရောက်နေသူများကို ဆက်လက်ဖန်တီးနေသည့် ကမ္ဘာကြီးကို ဆန့်ကျင်ပုန်ကန်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ်ပင် ယုတ္တိမရှိသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်။
'ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဝမ်းနည်းစရာ မပါတဲ့ ဇာတ်လမ်းဆိုတာ မရှိဘူး။'
သို့သော် သူတို့ ခံစားခဲ့ရသည့် နာကျင်မှုနှင့် ဆုံးရှုံးမှုများကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သင့်သလော။
ကြီးထွားလာစေရန်အတွက် အရည်အချင်းသစ်များကို စုဆောင်းရန်မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သဖြင့် လူအမျိုးမျိုးကို လက်ခံခဲ့ရာမှ အန်လီးရှ်၏ အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် စုဆောင်းသူများ၏ အသာစီးရမှုဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သို့သော် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဂျင်ချောင်ဝမ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာမူ အစမှ အဆုံးတိုင်အောင် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
'သူ ဘာကြောင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ မိုက်ရူးရဲဆန်တဲ့သူတွေကို အသုံးချခံတွေအဖြစ် သုံးခဲ့တာလဲဆိုတာ အခုတော့ ငါ နားလည်ပြီ။'
သူတို့ကို မနှစ်မြို့သည့်အတွက် ဂျင်ချောင်ဝမ်သည် အနည်းဆုံး ထိုနည်းလမ်းဖြင့် အသုံးချရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာကြီးအပေါ် တူညီသော အမုန်းတရားကို ခံစားနေရသော်လည်း သူတို့ကဲ့သို့ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံမျိုးအဖြစ် ကျဆင်းသွားရန် သူ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
သို့တိုင် အဆိုးဆုံး အချက်များကိုသာ ထိန်းချုပ်ထားရုံဖြင့် သူ၏ လုပ်ရပ်များကို တရားမျှတသည်ဟု ဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုအချက်ကို ဂျင်ချောင်ဝမ် ကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်းကောင်း သိရှိထားသည်။
'ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒီခေတ်ကာလရဲ့ ဂျင်ချောင်ဝမ်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။'
ကမ္ဘာကြီးအပေါ် သူ၏ ဒေါသကို ဖော်ပြရန် ကြိုးပမ်းရာတွင် ဂျင်ချောင်ဝမ်သည် အပိုင်းအစ (Fragment) တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြီး ပရေးရှင်း (Praytion) နှင့် အဆက်အသွယ် ရခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူသည် ပိုမိုကြီးမားသော ကမ္ဘာကြီး၏ အမှန်တရားကို မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
ကမ္ဘာမြေသည် မလွှဲမရှောင်သာသော ပျက်စီးခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် ကံကြမ္မာရှိနေပြီး ထိုအရာကို တားဆီးရန် ဂျင်ချောင်ဝမ်သည် ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်လိုက်ရုံဖြင့် သူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်သူ ဖြစ်လာမည်ဟု မဆိုလိုပေ။
ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပိုင်ခွင့် ရှိသူသည် အခြားသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
သူ၏ အခန်းကဏ္ဍမှာမူ ဇာတ်လိုက်ကို အစွမ်းကုန် ကူညီပေးမည့် ဇာတ်ပို့ဇာတ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ထက် ပိုသည်လည်း မဟုတ်၊ လျော့သည်လည်း မဟုတ်။
သူ ဒေါသထွက်သင့်သည်။
ဤအမှန်တရားကို သူ့အပေါ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ပုံချပြီး သူ၏ အမုန်းတရားကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာအောင် ဖန်တီးခဲ့သည့် ပရေးရှင်းကို သူ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုသင့်သည်။
သို့သော်။
နောက်ဆုံးတွင်မူ ဤလူသည် မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့်၊ လူသတ်သမားတစ်ဦးအဖြစ် ကျော်ကြားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော ပျက်စီးခြင်း ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဖွယ် ခရီးစဉ်သည် ဤနေရာ၊ ဤအချိန်တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့ပြီ။
"ဆက်လုပ်ပါ၊ ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါ။"
'ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို သတ်ပေးပါ။'
"အားလုံးကို မင်းလက်နဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ပေးလိုက်ပါ။"
'ဒီနာကျင်စရာကောင်းတဲ့ ဘဝကို ငါ့အတွက် အဆုံးသတ်ပေးလိုက်ပါ။'
ဂျင်ချောင်ဝမ်က ထိုစကားများကို အသံထွက် ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် ကန်းယူဟွန်းသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲက အခြားသော တောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူသည် ပိုမိုကြီးမားသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုအတွက် လူဆိုးတစ်ယောက်အဖြစ် အသက်ရှင်ခဲ့သည်။
သူသည် မှားယွင်းနေကြောင်း သိရှိပြီး သူ၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုများကို ရောင်းစားကာ သူ၏ မကောင်းမှုများကို တရားမျှတအောင် ဘယ်သောအခါမှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ နာကျင်မှုမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။
ဂျင်ချောင်ဝမ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။ သူသည် လိုဂိုစ် (လိုဂိုစ်) နှင့် နောက်ဆုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတွင် မိမိကိုယ်ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း သူ၏ အနားသို့ပင် မချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ယခုမူ သူသည် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဤဆိုးရွားလှသော အခြေအနေမျိုးဖြင့်ပင် ဘဝကို ကုန်ဆုံးရမည့် ကံကြမ္မာဖြစ်သည်။
"မင်းက..."
ဂျင်ချောင်ဝမ် ကမ်းပေးလိုက်သည့် အပိုင်းအစအားလုံးကို ရယူလိုက်ပြီးနောက် ကန်းယူဟွန်းသည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ကျောခိုင်းလိုက်သည်။
ဂျင်ချောင်ဝမ်၏ မျှော်လင့်ချက်ပါသော မျက်ဝန်းများသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြင့် မှေးမှိန်သွားသည်။
"မင်း... ငါ့ကို မသတ်ဘူးလား။"
"အခုလက်ရှိ မင်းက ငါ့လက်နဲ့ သတ်ဖို့တောင် တန်ဖိုးမရှိဘူး။ တကယ်ပဲ သေချင်နေတယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုပ်လိုက်။"
လက်ရှိ ဂျင်ချောင်ဝမ်သည် လက်တစ်ဖက် မြှောက်ရလောက်အောင်ပင် တန်ဖိုးမရှိတော့ပေ။
သူ တောင့်တနေသည့် သေခြင်းတရားကို ပေးအပ်လိုက်ခြင်းမှာ သူ့ကို ငြိမ်းချမ်းမှု ပေးအပ်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
သူ့ကို ဤရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေမျိုးတွင် ဆက်လက်ရှင်သန်စေခြင်းကသာ မှန်ကန်သော အပြစ်ပေးခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"မင်းက... နောက်ဆုံးအချိန်ထိ ရက်စက်လွန်းတယ်။"
"ဒါက ငါ အသက်ရှင်ဖို့ လိုအပ်ခဲ့တဲ့ ပုံစံပဲ။"
"ဟုတ်ပါပြီ။ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး ခက်ခဲတဲ့ အရာတွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာပဲ။"
ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုစကားများကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရှာနာနှင့် ဂျင်ချောင်ဝမ်တို့ကို ထားခဲ့လိုက်သည်။
တံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းအလှမ်းတွင် ဂျင်ချောင်ဝမ်၏ နောက်ဆုံးစကားသံများက သူ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်။"
"……."
ကန်းယူဟွန်းသည် ပြန်မဖြေဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
* * *
ပရေးရှင်းနှင့် မထွက်ခွာမီ။
ကန်းယူဟွန်းသည် သူတွင် စာကြည့်တိုက်တစ်ခု ရှိသေးကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ သာမန် စာကြည့်တိုက်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ကန်းယူဟွန်း ကိုယ်တိုင် ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စာကြည့်တိုက် ဖြစ်သည်။
အခြား တဲလာ (တယ်လာ) များနှင့် မတူဘဲ ကန်းယူဟွန်း၏ စာကြည့်တိုက်သည် ကုမ္ပဏီနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ သူသည် လော့ဖ်အောက် (Lotfiout) ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း (ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း) မှ နုတ်ထွက်ခဲ့ပြီး စာကြည့်တိုက်ကို သူတစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ပိုင်ဆိုင်ထားကာ လွတ်လပ်စွာ လုပ်ကိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ပိတ်သိမ်းသွားခဲ့သော်လည်း ထိုစာကြည့်တိုက်မှာမူ ယခုအချိန်အထိ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သူသည် ဤသို့ ဖြစ်လာစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း အခြေအနေများမှာ ထူးဆန်းစွာ အချိန်ကိုက် ဖြစ်နေသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က စီစဉ်ထားသကဲ့သို့ သူ ခံစားရမြဲ ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားသည်။ အဖြူအမည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ စာကြည့်တိုက်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
'စာကြည့်တိုက်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခရိုနီကယ် (Chronicle) ကို ဖွင့်ဖို့ဆိုရင် ဂျီနီဆစ် ကွန်ရက် (Genesis Network) နဲ့ ချိတ်ဆက်ရမယ်။'
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤအခြေအနေသည် ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်သည့် အရာဖြစ်ပြီး ဂျီနီဆစ် ကွန်ရက်ကိုယ်တိုင်ကလည်း အကောင်းအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သို့သော် ကန်းယူဟွန်းသာ သူ၏ စာကြည့်တိုက်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ခရိုနီကယ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပါက ဘုရားကျောင်း (Shrine) သည် မလွဲမသွေ လှုပ်ရှားလာလိမ့်မည်။
အဆိုးဆုံးအခြေအနေတွင် ဂျီနီဆစ် ကွန်ရက်၏ စနစ်မှ ပြစ်ဒဏ်များ ကျရောက်လာမည့် အန္တရာယ်ကိုလည်း လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ပေ။
'ဒါပေမဲ့ ငါ လုပ်ကိုင်ရဦးမှာပဲ။'
ပရေးရှင်းက သူ့ကို ခဏလောက် စောင့်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း အချိန်မရှိတော့ကြောင်း ကန်းယူဟွန်းသည် မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ သိရှိသည်။
သူ့ရှေ့ရှိ လွတ်လပ်သော နေရာသည် ကွဲအက်သွားပြီး မကြာမီ စာအုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အဖြူရောင် အခန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
၎င်းသည် တဲလာတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ ဘဝမှ အမှတ်တရများနှင့် ဇာတ်လမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် သူ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ စာကြည့်တိုက် ဖြစ်သည်။
ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် စာကြည့်တိုက်ကို ကြည့်လိုက်စဉ် တစ်နေရာရာမှ ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ်လာသည်။
လေကြောင့် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်စဉ် လေပြင်းမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် လေတိုက်ခတ်လာသည့် ဦးတည်ရာဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။
"ကြာပြီနော်။"
အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးကွယ်နေသည့် ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ကန်းယူဟွန်းသည် အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိဘဲ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သူတို့ ဤသို့တွေ့ဆုံကြမည်ကို သူ အနည်းငယ် ကြိုတင်မှန်းဆထားပြီး ဖြစ်သည်။
ဤနယ်နိမိတ်၏ အစွန်အဖျားတွင် မည်သူ့ပိုင်နက် တည်ရှိနေသည်ကို တွေးကြည့်လိုက်လျှင် ဤတွေ့ဆုံမှုမှာ သဘာဝကျလှသည်။
“စာတန် (Satan)။”