ဘုန်း!
သေနတ်ကျည်ဆန်တစ်တောင့် လေထုကို ခွင်းထွက်သွားသည့် အသံနှင့်အတူ ရှေ့ဆုံးမှ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ၎င်း၏ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
သူ၏လက်ဖျံ တုန်ခါသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စီးဆင်းလာကာ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ရွှေရောင်ဒိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ယူယောင်းမင်း ပစ်လိုက်သည့် ကျည်ဆန်သည် ထိုဒိုင်းကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပေ။
လက်မောင်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လာသည့် တုန်ခါမှုကြောင့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
“အသံက နီးနီးလေးပဲ! သူ ဒီနားမှာပဲ ရှိနေတာ!”
“ငါတို့ အမှန်ပဲ လာနေတာပဲ!”
အစပိုင်း ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုတွင် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း ကျန်ရှိနေသည့် ကြေးစားစစ်သည် လေးဦးမှာ ထိုအချိန်မှစ၍ တစ်ချက်မျှပင် အထိအခိုက်မခံခဲ့ရပေ။
သူတို့၏ပြိုင်ဘက်သည် အဝေးမှ တိကျစွာ ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်းရှိသူဖြစ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း လေးနှင့်မဟုတ်ဘဲ သေနတ်ကို အသုံးပြုနေခြင်းက သူတို့အတွက် ကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိနေစေသည်။
လေးနှင့်မတူဘဲ သေနတ်သည် ကွေးညွတ်ပစ်ခတ်၍ မရပေ။ လေးဖြင့်ပစ်ခတ်လျှင် မြားလမ်းကြောင်းက ကွေးညွတ်သွားနိုင်သော်လည်း သေနတ်ဖြင့်ပစ်လျှင်မူ ပစ်မှတ်ကို ရှာဖွေရ ပိုမိုလွယ်ကူသည်။
ထို့ပြင် သေနတ်သမားတစ်ဦး၏ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်မှာ အနီးကပ်တိုက်ပွဲတွင် အားနည်းခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
အကွာအဝေးကိုသာ ချဉ်းကပ်နိုင်မည်ဆိုပါက အောင်ပွဲသည် သူတို့လက်ထဲတွင် ရှိမည်ဖြစ်သည်။
ရွှေရောင်ဒိုင်းဖြင့် ကျည်ဆန်များကို ကာကွယ်နေရင်း ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
‘အရူးကောင်! သူက အဆုံးထိ ဒီနေရာမှာပဲ နေဖို့ ကြံနေတာလား?’
သေနတ်သမားတစ်ဦး၏ နေရာ ပေါ်သွားပြီဆိုပါက ချက်ချင်း နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းသည် အသက်တမျှ အရေးကြီးသည်။ ၎င်းသည် သေနတ်သမားတိုင်း မှတ်သားထားရမည့် အခြေခံစည်းမျဉ်းဖြစ်သည်။
သို့သော် သူတို့ ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို သိလျက်နှင့်ပင် ပြိုင်ဘက်သည် နေရာမှ မရွှေ့ဘဲ ဆက်လက်ပစ်ခတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် လမ်းတစ်လျှောက် ထောင်ချောက်များ ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သတိကြီးစွာ လှုပ်ရှားခဲ့ကြသော်လည်း ထောင်ချောက် အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရသောအခါ သူတို့၏ အတွေးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။
အနီးအနားတွင် အပေါင်းအပါများ စောင့်ကြပ်နေမည်ဆိုပါက သူတို့ မရောက်ခင်ကပင် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားကြပေလိမ့်မည်။
မည်သည့်အတားအဆီးမှ မတွေ့ရခြင်းသည် အပေါင်းအပါများလည်း မရှိကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
‘ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကနေ ပစ်ပြီးတော့မှ နေရာမရွှေ့ဘူးပေါ့လေ? လမ်းတစ်လျှောက်လည်း ထောင်ချောက်မရှိ၊ အခြေခံနည်းဗျူဟာတောင် မစဉ်းစားတတ်တဲ့ကောင်ဆိုတော့ အရည်အချင်းတစ်ခုတည်းကိုပဲ အားကိုးနေတဲ့ ကလေးစုတ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။’
အခြေခံကို လျစ်လျူရှုပြီး မိမိ၏ အရည်အချင်းတစ်ခုတည်းကိုသာ အားကိုးနေသည့် ထူးချွန်သူများ ရှိတတ်ကြသည်။
အခြေခံကို မခိုင်မာစေဘဲ ထူးချွန်သူများသည် စစ်မှန်သော ဉာဏ်ကြီးရှင်များ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည် သေးငယ်သော အရည်အချင်းတစ်ခုကို အားကိုးပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ဉာဏ်ကြီးရှင်ဟု ထင်နေသည့် ကြွက်ကလေးများသာ ဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုအစပိုင်းက ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုသည် တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံမရှိသူတစ်ဦးကြောင့် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းမှာ နာကျင်ရသော်လည်း ရွှေပမာဏ ခွဲဝေမှုတွင် တစ်ဦးချင်းစီအတွက် ပိုမိုရရှိလာမည်ဖြစ်၍ မဆိုးလှပေ။
“ရောက်ပြီ!”
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် သေနတ်သံများကို အနီးကပ် ကြားလိုက်ရသည်။
“ဘာလဲ?”
ချုံပုတ်ထဲတွင် လဲကျနေသည့် စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
သေနတ်က အဲဒီမှာ ရှိနေသည်။ ဘိုင်ကို ဆွဲပြီး ပစ်ခတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် စနိုက်ပါသမားမှာမူ အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိတော့ပေ။
သူက ပုန်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ လုံးဝကို မရှိတော့ခြင်းဖြစ်သည်။
သေနတ်က သူ့အလိုလို ပစ်ခတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ထောင်ချောက်!’
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ၎င်း၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို သတိပေးရန် မပြောလိုက်ရခင်မှာပင် ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“ကာကွယ်ကြ!”
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်ဒိုင်းကို ကောင်းကင်ယံသို့ မြှောက်လိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်မှ မြားများ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျရောက်လာသည်။ လူတိုင်းကို သေစေနိုင်သည့် ကျယ်ပြန့်သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးဖြစ်သည်။ မြားတစ်စင်းစီ၏ အားမှာ သာမန်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။
သူ၏ ခွန်အားအကုန်လုံးကို ကာကွယ်ရေးအတွက် သုံးထားသော်လည်း ရွှေရောင်ဒိုင်းမှာ ဘေးဘက်မှစ၍ ကွဲအက်လာသည်။
“အားးးးး!!!”
သူသည် မြားမိုးကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် မိမိ၏ ခွန်အားရှိသမျှကို ထုတ်သုံးကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
မြားများ မြေပြင်တွင် ပေါင်းပင်များကဲ့သို့ စိုက်ဝင်နေသည့် မြားမိုး ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ရွှေရောင်ဒိုင်းကို ချလိုက်ပြီး အသက်ကို မနည်းရှူနေရသည်။
“ဟူး! ဟူး! ဟေ့! အဆင်ပြေကြရဲ့လား?! အားလုံးပဲ ပြန်ဖြေကြစမ်း!”
ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ မမြင်ချင်ဆုံး မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမနောက်မှ လိုက်လာသည့် အဖွဲ့ဝင် သုံးဦးလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေကြပြီး ဆူးကောင်များကဲ့သို့ မြားများ စိုက်ဝင်နေကြသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မရှိတော့ပေ။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ ပြိုင်ဘက်ကို လျှော့တွက်မိခြင်းက သူတို့ကို ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှု ဖြစ်စေခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုထက်ပို၍ ဤမျှရူးမိုက်သည့် ထောင်ချောက်ကို ခင်းကျင်းခဲ့သော ရန်သူကို သူမ ဒေါသထွက်နေမိသည်။
‘တည်ငြိမ်ထား။ သူက စနိုက်ပါသမားတင် မဟုတ်ဘူး၊ မြားကိုလည်း ပစ်နိုင်သေးတယ်။’
ထို့ပြင် သူက နေရာကို ပေါ်လွင်အောင် ပြထားခြင်းမှာလည်း ၎င်းကို ရင်ဆိုင်နိုင်သည့် ယုံကြည်မှု ရှိနေ၍ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။
‘တခြားအပေါင်းအပါတွေ မရှိဘူး။ ဒါတွေအားလုံးကို လူတစ်ယောက်တည်းက လုပ်တာ။ အဝေးကနေ စနိုက်ပါနဲ့ ပစ်ရုံတင်မကဘဲ ဒီလောက် ကျယ်ပြန့်တဲ့ မြားမိုးကိုပါ ဖန်တီးနိုင်တယ်ဆိုတော့ သူက အဝေးတိုက်ခိုက်မှုမှာ ကျွမ်းကျင်သူပဲ။’
သာမန်အားဖြင့် ပစ်ခတ်သူများသည် လေး သို့မဟုတ် သေနတ် နှစ်မျိုးထဲမှ တစ်မျိုးကိုသာ ရွေးချယ်ကြသည်။ သူတို့၏ လက်နက်ရွေးချယ်မှုသည် သူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာများအပေါ် မူတည်သည်။
လေးနှင့် သေနတ် နှစ်မျိုးလုံးကို သုံးသည့် ပစ်ခတ်သူမျိုး မရှိပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ သိထားသလောက်တွင် မရှိခဲ့ဖူး။
ဝူး!
အဝေးမှ မြားတစ်စင်း လေကို ခွင်းကာ ပစ်လာသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်တိုင် သူမသည် လက်ဖျံရှိ ရွှေရောင်ဒိုင်းဖြင့် ထိုမြားကို လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်နိုင်သည်။ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အသံထက် မြန်သော်လည်း အစောပိုင်းက ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။
သူမ သူ့ကို မြင်နေရသည်။ သူမ မြင်နိုင်သည့် အကွာအဝေးတွင် သူက လေးကို သူမဆီ ချိန်ရွယ်ထားသည်။
သူသည် ပါးစပ်တွင် အနက်ရောင် ဦးခေါင်းခွံမျက်နှာဖုံးကို တပ်ထားပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံဖြင့် တောကစားသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူ၏ ပြတ်သားသော အကြည့်ကို ဆုံမိသောအခါ သူမ အလိုလိုပင် တုန်လှုပ်သွားသည်။
သူမ ကြောက်နေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အပိုင်းအစများ၏ စွမ်းအားကို စုစည်းလိုက်သည်။
‘ငါ မင်းကို သတ်မယ်!’
မကြာမီ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ရွှေရောင်သံချပ်ကာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဤအပိုင်းအစစွမ်းအားကို ၅ မိနစ်ကျော်ထိ ထိန်းထားခြင်းသည် သူမ၏ အမြင့်ဆုံးကန့်သတ်ချက်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကျော်လွန်လျှင် သူမ သတိလစ်သွားပြီး နှစ်ရက်ခန့် အိပ်ရာထဲ လဲနေရမည်ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်များကို သူမ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
ဒေါသမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသော်လည်း ဤသို့မလုပ်ဘဲ စနိုက်ပါသမားကို အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု သူမတွင် ယုံကြည်ချက် မရှိပေ။
သူမသည် ယူဆောင်လာသည့် သေနတ်များနှင့် အသုံးမဝင်သော လက်နက်များကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်တွင် စစ်သုံးဓားမြောင်များကို ပြောင်းပြန်ကိုင်လိုက်သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရင်း ယူယောင်းမင်း သည် မြားကို တင်မည့်အစား လေးကို ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခါးကြားမှ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေး ဓားမြောင်ကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ ပုံစံအတိုင်း ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
‘ဘာလဲ?’
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဒေါသထွက်နေသည်ကိုပင် ခဏတာ မေ့သွားသည်။
ထိုစနိုက်ပါသမားသည် သူ၏ အားသာချက်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူမနှင့် အနီးကပ်တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲမည်တဲ့လား?
ဤရွှေရောင်သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူမကိုလေ?
သွားများ ကျိုးမတတ် ကြိတ်ရင်း ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ဒေါသထွက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
‘ကောင်းပြီလေ၊ အနီးကပ်တိုက်ပွဲက ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့။’
သူမသည် ပေါင်ကြွက်သားများကို တင်းထားပြီး ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ သံချပ်ကာ၏ စွမ်းအားကြောင့် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အမြောက်ဆန်ကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ယူယောင်းမင်း ရှိရာသို့ ရောက်သွားပြီး ကြီးမားသည့် ဓားရှည်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆောင့်ချလိုက်သည်။ ဓားသွားမှာ မြွေစွယ်ကဲ့သို့ ကျရောက်လာစဉ် ယူယောင်းမင်း သည် ငြိမ်သက်စွာပင် အနေအထားကို ပြင်ဆင်ပြီး ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်လိုက်သည်။
ချွင်! မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံမိကြသည်။ သူမသည် ကိုယ်အလေးချိန်ကို အားပြုလိုက်သောအခါ ယူယောင်းမင်း ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်သွားသော်လည်း သူ၏ ခိုင်မာသော ခြေထောက်များက သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းထားဆဲပင်။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ နောက်တစ်ချက် တိုက်ခိုက်ရန် လက်ကို အမြန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ယူယောင်းမင်း သည် သူ၏ ဓားမြောင်ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ဖျံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
‘သူက လက်နက်ကို ပစ်လိုက်တယ်?’
သူ၏ လုပ်ရပ်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏ အမြင်အာရုံမှာ လေထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် လည်ပတ်သွားသည်။
ထို့နောက် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခုက သူမ၏ ကျောပြင်ကို ထိမှန်သွားသည်။ နာကျင်မှုမှာ သံချပ်ကာကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ဘာလို့လဲ? ငါက အနီးကပ်တိုက်ပွဲမှာ အားနည်းမယ်လို့ ထင်နေတာလား?”
ယူယောင်းမင်း သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထူးခြားသော အော်ရာတစ်ခုက သူ၏ လက်သီးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး မီးတောက်များကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက အနီးကပ်တိုက်ပွဲမှာလည်း ကျွမ်းကျင်တယ်ဗျ။”
သူ၏ မြှောက်ထားသော လက်သီးမှာ ရွှေရောင်သံချပ်ကာပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်သည်။
* * *
ယူယောင်းမင်း သည် သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ အနက်ရောင် စွမ်းအင်များမှာ ပန်းပွင့်ဖတ်များကဲ့သို့ ဖြာထွက်လာပြီး စာအုပ်ပိုးကောင်ကို ဝန်းရံသွားသည်။ သူသည် ဖြန့်ထားသော လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်နှင့် ထိုပန်းပွင့်ဖတ်အမြောက်အမြားမှာ ဓားသွားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ စာအုပ်ပိုးကောင်ထံသို့ ပစ်ခတ်သွားသည်။
ယခင်က ငြိမ်သက်နေခဲ့သော စာအုပ်ပိုးကောင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်တွန့်လိုက်ပြီးနောက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
“■■■■■■!!!”
နားမလည်နိုင်စရာ ထူးဆန်းသော အသံနှင့်အတူ ပန်းပွင့်ဖတ်များမှာ အမှုန့်အဖြစ် ပြိုကွဲသွားသည်။
အပေါရီးယားမျက်နှာဖုံးကို တပ်ထားသော ယူယောင်းမင်း သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ လျှာသပ်လိုက်သည်။
‘အားနည်းတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုမှန်သမျှက စာအုပ်ပိုးကောင်ဆီ မရောက်ခင်မှာတင် အမှုန့်ဖြစ်သွားတာပဲ။’
သိပ်သည်းဆနည်းသော ဧရိယာကျယ် တိုက်ခိုက်မှုများလည်း ထို့အတူပင်။ ၎င်းကို ထိခိုက်မှုဖြစ်စေရန် သူ၏စွမ်းအားကို အတိုင်းအတာတစ်ခုထက် ပိုမိုဖိသိပ်ပြီးမှ ထုတ်လွှတ်ရန် လိုအပ်သည်။
စာအုပ်ပိုးကောင်သည် ယူယောင်းမင်း ရှိရာသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မြေပြင်မှာ ခြေရာပုံစံအတိုင်း ပျက်စီးသွားသည်။ ယူယောင်းမင်း အနီးသို့ ရောက်သည်နှင့် စာအုပ်ပိုးကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ကျရောက်လာသည်။ သူသည် ဒိုင်းပုံစံရှိ ဗိုက်လျန်းဖြင့် ထိုလက်သီးချက်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။
ဘုန်း!
ဗိုက်လျန်းမှတစ်ဆင့် ကူးစက်လာသော တုန်ခါမှုကြောင့် ယူယောင်းမင်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ယိုင်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုမျိုးမဟုတ်ဘဲ ဇာတ်လမ်း၏ တည်ငြိမ်မှုကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်သည့် လှိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
ယူယောင်းမင်း အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့သွားသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မယုံနိုင်လောက်သော အရှိန်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်။
အသက်ရှင်ခြင်းအသီး၊ ဉာဏ်ပညာအသီးနှင့် အမြိတတို့ ပေါင်းစပ်ဖန်တီးထားသော အဆုံးစွန်သော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အသေးစား ဒဏ်ရာများကို အလွယ်တကူ ကုသပေးနိုင်သည်။ တကယ့်စိုးရိမ်စရာမှာ ဗိုက်လျန်း ဖြစ်သည်။
“ဗိုက်လျန်း။ အဆင်ပြေရဲ့လား?”
[ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်မ ခံနိုင်ပါတယ်။]
စာအုပ်ပိုးကောင်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ပါက လက်နက်တစ်ခုခုနှင့် ထိတွေ့ရုံဖြင့်ပင် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။ သို့သော် ဒဏ္ဍာရီအဆင့်ရှိ ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သော ဗိုက်လျန်းမှာမူ စာအုပ်ပိုးကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံယူပြီးနောက်တွင်ပင် မပျက်မစီး ကျန်ရှိနေသည်။
[ဒါပေမဲ့ ဒါက အင်မတန် အားပြင်းလွန်းတယ်။ သာမန်လက်နက်ဆိုရင် ဘယ်တစ်ခုမှ ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီအရာက ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ပေါ်လာတာလဲ?]
“အဲဒါက အခုချိန်မှာ အရေးမကြီးဘူး။”
စာအုပ်ပိုးကောင် အောက်ကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကပင် သတိထားရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။
[ဘုရားစင်မြင့်များက စာအုပ်ပိုးကောင် ပေါ်လာခြင်းကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြသည်။]
[ဘုရားစင်မြင့်အချို့က စာအုပ်ပိုးကောင်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သိချင်နေကြသည်။]
စာအုပ်ပိုးကောင်၏ အန္တရာယ်ကို သိရှိထားကြသည့် ပထမမျိုးဆက် ဘုရားစင်မြင့်များမှလွဲ၍ ကျန်ဘုရားစင်မြင့်များမှာ ထိုအသုံးအနှုန်းနှင့် ရင်းနှီးမှုမရှိကြပေ။
ပထမမျိုးဆက်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ရှေးယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဒဏ္ဍာရီစစ်ပွဲကို ကြုံတွေ့ဖူးခြင်း မရှိကြချေ။
ပထမမျိုးဆက် ဘုရားစင်မြင့်များမှာ စာအုပ်ပိုးကောင် ပေါ်လာခြင်းအပေါ် ပြင်းထန်သော ရန်လိုမှုကို ပြသကြသည်။
စာအုပ်ပိုးကောင်များသည် စနစ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိသော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။
တကယ်တမ်းတွင် ၎င်းတို့မှာ စနစ်တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် ဗိုင်းရပ်စ်များနှင့် ပို၍တူသည်။
[ဘုရားစင်မြင့်အချို့က ၎င်းမှာ အားနည်းသော သတ္တဝါဖြစ်သဖြင့် အမြန်ဆုံး နှိမ်နင်းရန် တိုက်တွန်းနေကြသည်။]
[ဘုရားစင်မြင့်များက စာအုပ်ပိုးကောင်ကို နှိမ်နင်းပါက အမှတ်များဖြင့် ဆုချမည်ဟု ကတိပေးကြသည်။]
“ငါလည်း အဲဒီလို လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာပဲ။”
အမှတ်များရမည့် အပိုဆုကြေးကြောင့် သူ ငြင်းပယ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
‘ဒါတောင် စာအုပ်ပိုးကောင်ပဲ။ အိုအဲလို သာ ငါ့ကို ကြိုသတိပေးထားခဲ့ရင် ဒါက အင်မတန် အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ သတ္တဝါ ဖြစ်ရမယ်။’
စာအုပ်ပိုးကောင်၏ အန္တရာယ်မှာ ပထမမျိုးဆက် ဘုရားစင်မြင့်များ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေသော်လည်း ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်ရှိသော သတ္တဝါအများစုမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသည်။ ယူယောင်းမင်း ယခု ရင်ဆိုင်နေရသော စာအုပ်ပိုးကောင်မှာ အဆင့်အနိမ့်ဆုံးဟု ဆိုနိုင်သည်။
သို့သော် ၎င်းတို့၏ သဘာဝအရ အဆင့်အနိမ့်ဆုံး စာအုပ်ပိုးကောင်ပင်လျှင် မွေးရာပါ အန္တရာယ်ရှိသည်။
‘ဒီလို သတ္တဝါမျိုးက အောက်ကမ္ဘာကို ဘယ်လိုမျိုး တွားသွား ရောက်လာတာလဲ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့…’
အချိန်ဖြုန်း၍ မရတော့ပေ။
မျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ မျက်လုံးလေးလုံးမှာ အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်လာသည်။ ယူယောင်းမင်း ကို ဝန်းရံထားသော စွမ်းအင်များမှာ ပါးလွှာသော ကြိုးမျှင်များအဖြစ် ဖိသိပ်သွားသည်။
ယူယောင်းမင်း လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ရေတွက်၍မရနိုင်သော အနက်ရောင် ကြိုးမျှင်များမှာ စာအုပ်ပိုးကောင်ထံသို့ ပစ်ခတ်သွားသည်။ တိုက်ခိုက်မှု၏ အန္တရာယ်ကို ရိပ်မိသွားသော စာအုပ်ပိုးကောင်မှာ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးပမ်းသည်။
၎င်း၏ ကျောကုန်းရှိ အခွံများ ပွင့်သွားပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာသော တောင်ပံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စာအုပ်ပိုးကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆန့်ထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်သို့ ဒေါင်လိုက် ပျံတက်သွားသည်။
“ဒီလောက်နဲ့တော့ မလွတ်စေရဘူး။”
ကောင်းကင်သို့ မလွတ်မြောက်မီ ယူယောင်းမင်း သည် စာအုပ်ပိုးကောင်၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
စာအုပ်ပိုးကောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချခံလိုက်ရသည်။ သတိပြန်မဝင်နိုင်မီမှာပင် ယူယောင်းမင်း ၏ လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ အနက်ရောင် ကြိုးမျှင်များက စာအုပ်ပိုးကောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်သွားသည်။
သတ္တဝါမှာ လွတ်မြောက်ရန် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်ပေါက်ကွဲမှုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သဖြင့် အနက်ရောင် ကြိုးမျှင်များမှာ အနည်းငယ် လျော့ရဲသွားသည်။ ယူယောင်းမင်း သည် ကြိုးမျှင်များထဲသို့ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒကို ချက်ချင်း ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်ဆန္ဒကို စွမ်းအင်ထဲသို့ ထည့်သွင်းနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ယူယောင်းမင်း မှာ ကူးပြောင်းခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ခါနီးနေပြီဖြစ်သည်။ စာအုပ်ပိုးကောင် မည်မျှပင် အန္တရာယ်ရှိပါစေ၊ အဆင့်အနိမ့်ဆုံးမျိုးက သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“……!”
အနက်ရောင် ကြိုးမျှင်များမှာ မပြတ်တောက်ရုံသာမက ပို၍တင်းကျပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသော စာအုပ်ပိုးကောင်မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ နောက်ဆုံး တုံ့ပြန်မှုပင် ဖြစ်သည်။
ဖြတ်!
လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ခြင်းဖြင့် ယူယောင်းမင်း သည် အနက်ရောင် ကြိုးမျှင်များဖြင့် စာအုပ်ပိုးကောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားအောင် ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။
စာအုပ်ပိုးကောင်၏ အပိုင်းအစများမှာ စာလုံးများပင် မဖြစ်ပေါ်လာဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
‘ပြီးသွားပြီ။’
စာအုပ်ပိုးကောင်၏ စွမ်းရည်များမှာ အလွန်အန္တရာယ်ကြီးမားသော်လည်း ယူယောင်းမင်း နှင့် ယှဉ်ပါက ဘာမျှမဟုတ်ပေ။
ဘုရားစင်မြင့်များက ယူယောင်းမင်း ကို ချီးကျူးကာ အမှတ်များဖြင့် ဆုချကြသည်။ သို့သော် ယူယောင်းမင်း မှာ ထိုကဲ့သို့သော အားပေးမှုများကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိပေ။
‘တစ်ခုခုတော့ လွဲနေတယ်။ သူတို့သာ ငါ့ကို သတ်ချင်ရင် ပိုမိုအားကောင်းတဲ့ သတ္တဝါကို ပို့သင့်တာပေါ့။ ဒီလောက် အားနည်းတဲ့အရာကို ပို့ရတာလား? ပရေးရှင်း အတွက်တော့ ဒါက မလုံလောက်ဘူး။ သူ လုပ်နိုင်တာ ဒါအကောင်းဆုံးပဲလား?’
စနစ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိသော ပြိုင်ဘက်သည် မူလဖန်ဆင်းခြင်းကျမ်းကို ဆွဲဖြဲခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ပရေးရှင်း က ဒီလောက် အဆင့်နိမ့်တဲ့ စာအုပ်ပိုးကောင်ကိုပဲ စေလွှတ်ခဲ့မှာတဲ့လား?
ပို၍ထူးခြားသည်မှာ စာအုပ်ပိုးကောင် ပေါ်လာခြင်းအပေါ် ဘုရားစင်မြင့်များ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းသည်။ အထူးသဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော စာအုပ်ပိုးကောင်မှာ ယခုတိုင် ရှိနေသေးသည်ကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည့် ပထမမျိုးဆက် ဘုရားစင်မြင့်များပင် ဖြစ်သည်။
‘ပရေးရှင်း က ဒီတုံ့ပြန်မှုကို ကြိုသိလျက်နဲ့ ဒီလောက် အားနည်းတဲ့ စာအုပ်ပိုးကောင်ကို ပို့မှာမဟုတ်ဘူး။ လူတိုင်းရှေ့မှာ ပို့လိုက်တာက ဘုရားစင်မြင့်တွေကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပဲ။ ဒါက သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံး ဆုံးရှုံးမှုပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ဆုံးရှုံးမှုမျိုးကို ခံယူပြီး လုပ်ရတာလဲ?’
အချိန်ဆွဲရန်အတွက်သာ ဆုံးရှုံးမှုကို ခံယူလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
၎င်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေမဟုတ်ဘဲ သေချာပေါက် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ဆောဆူမင်း ထံမှ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ရောက်လာသည်။
[ယူယောင်းမင်း! ကြားလား?!]
“ဘာဖြစ်တာလဲ?”
[ငါတို့ ဂျီအာ ကို ကူညီဖို့ ဂန်းနုန်း ကို ရောက်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက ထူးဆန်းနေတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ မြင်နေရတာက… ဖရီးစ်!]
“ဟယ်ရင်! ဟယ်ရင်!”
ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်ဆက်သွယ်မှုမဟုတ်ဘဲ ကန်ထရိုက်တာများနှင့် တယ်လာ များသာ သုံးနိုင်သော စိတ်အာရုံဆက်သွယ်မှုဖြစ်သည်။
ကိုရီးယားနိုင်ငံ ဘယ်နေရာမဆို ရောက်နိုင်သော စိတ်အာရုံဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားသည်ဆိုခြင်းမှာ အခြေအနေမှာ ပုံမှန်ထက် ကျော်လွန်နေပြီဟု ဆိုလိုသည်။
ယူယောင်းမင်း သည် မျက်နှာဖုံးကို တပ်လျက်သားဖြင့် စတင်ပြေးလွှားလိုက်သည်။
နားနေရန် အချိန်မရှိပေ။ အသံထက်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားနေသည့် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လေထုကို ခွင်းကာ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးသွားသည်။
‘ဒါဖြစ်ရမယ်။’
ယူယောင်းမင်း ဂန်းနုန်း သို့ ရောက်ရန် ဆယ်မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ပေ။
ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ…”
ဂန်းနုန်း တစ်မြို့လုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် ဧရာမ အကာအရံမှာ အသက်ရှိသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားရုန်းကန်နေပြီး ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာနေသည်။