ခေါင်းစဉ်- ငါသာသိတဲ့ အဓိကဇာတ်ကောင်များ – အခန်း ၂၉၇
“ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်တို့ လွတ်လပ်တဲ့ဈေးကွက်ကို ပျော်ပျော်ပါးပါး လည်ပတ်ကြမယ်။”
ယူဟွန်းက သူတို့လေးယောက်ကို ခေါင်းဆောင်ပြီး လွတ်လပ်တဲ့ဈေးကွက်တစ်ခွင် လိုက်ပြနေသည်။
သူက ပထဝီဝင်အနေအထားပိုင်းမှာ သိပ်မကျွမ်းကျင်သော်လည်း လွတ်လပ်တဲ့ဈေးကွက်ကတော့ နေရာအနှံ့မှာ လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်တွေကို စနစ်တကျ တပ်ဆင်ပေးထားတာမို့ အဆင်ပြေသည်။
ယူဟွန်းအပါအဝင် ငါးယောက်သားသည် လွတ်လပ်တဲ့ဈေးကွက်၏ ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း သားရဲကြီးတစ်ကောင်နှင့်တူသော ယာဉ်တစ်စီးပေါ်တွင် စီးနင်းလိုက်ပါသွားကြသည်။
အစပိုင်းတွင် သူတို့အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း မကြာမီမှာပင် လွတ်လပ်တဲ့ဈေးကွက်အတွင်း ပျော်ရွှင်လာကြသည်။
ကောင်းကင်ဘုံဈေးကွက်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းသည် သူတို့အတွက် ရှေးရိုးစွဲအမြင်များကို ချိုးဖျက်ပြီး အမြင်ကျယ်စေမည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
“ဝါး၊ ယူဟွန်း။ ဟိုမှာကြည့်စမ်း။ စိတ်ဝင်စားစရာ မုန့်လေးတွေရှိတယ်။”
“မရဘူး၊ မစားရဘူး။”
“ဘာလဲ၊ ငါဘာမှမပြောရသေးဘူးလေ!”
“ငါသိပါတယ်။ အများဆုံး သုံးခုပဲ ခွင့်ပြုမယ်။”
“ငါးခုလောက် စားလို့မရဘူးလား။”
“သုံးခုပဲရမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ။”
“သုံးခုက ငါးခုနဲ့ အတူတူပဲမဟုတ်လား။”
“မင်းကို ငါးချက်လောက် မရိုက်ခင် အေးအေးဆေးဆေးနေစမ်းပါ။”
“ဟင်းးး။”
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကန်းဟယ်ရင်၏ အလွန်အကျွံ စားချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရသည်၊ သို့မဟုတ် အရာအားလုံးကို စိတ်မဝင်စားသလို ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း လက်ပိုက်ရင်း ဈေးဆိုင်များကို ခိုးကြည့်နေသည့် ကွမ်ဂျီအာကို စနောက်ရသည်။
သူ့ဘာသာ တစ်ယောက်တည်း သွားချင်နေသည့် ယူယောင်းမင်းကို ထိန်းကျောင်းရသလို ဆောဆူမင်၏ သိလိုစိတ်ပြင်းပြသော မေးခွန်းများကိုလည်း ဖြေပေးနေရသည်။ ယူဟွန်းမှာ တစ်နာရီတိုင်းတွင် အလုပ်ရှုပ်နေရသည်။
‘ငါ့ကိုယ်ငါ မူကြိုကလေးတွေကို ကျောင်းပြင်ပ လေ့လာရေးခရီး ခေါ်သွားတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်။’
သူတို့ ဘယ်လောက်ကြာအောင် လျှောက်လည်ခဲ့ကြသလဲ။
ချိန်းဆိုထားသည့်အချိန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းက သူ့အဖွဲ့ကို ချိန်းဆိုထားသည့်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။
‘ဒီနေရာလား။’
ယူဟွန်းရှာတွေ့ခဲ့သည့်နေရာမှာ လွတ်လပ်တဲ့ဈေးကွက်အတွင်း ‘အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ’ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
လွတ်လပ်တဲ့ဈေးကွက်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တောင်ကြီးတစ်လုံးရှိပြီး ထိုတောင်၏ အတွင်းပိုင်းကို ထွင်းဖောက်ထားခြင်းဖြင့် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်။
လွတ်လပ်တဲ့ဈေးကွက်၏ ကျန်နေရာများမှာ အလင်းရောင်တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေသော်လည်း ဤနေရာမှာမူ အဝင်ဝကတည်းက မှောင်မည်းပြီး စိုစွတ်နေသည်။
လေထုသည် မနက်ခင်း မြူဆိုင်းသကဲ့သို့ အရေပြားပေါ်တွင် ကပ်တွယ်နေသည်။
‘အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ။ လွတ်လပ်တဲ့ဈေးကွက်ထဲမှာတောင် အထင်သေးခံရပြီး ဘာမဆို အရောင်းအဝယ်လုပ်လို့ရတဲ့ နေရာ။’
ဒါဟာ မှောင်ခိုဈေးကွက်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း အန္တရာယ်အလွန်များသည့်အရာများကိုမူ [ရပ်ကွက်ဆိုးများ] အနီးရှိ အဆင့် ၈ တွင် အရောင်းအဝယ်လုပ်ကြသည်။
ဤနေရာကမူ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော ပစ္စည်းများ သို့မဟုတ် ပုံပြင်များကိုသာ ရောင်းချသည့်နေရာဖြစ်သည်။
ဤနေရာမှာပင် သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုထားသည်။
“ဒီလို အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ။”
ကွမ်ဂျီအာက အထဲရှိ မှောင်မည်းနေသော ရှုခင်းကို ကြည့်ရင်း သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ဧရာမဂူကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသော တိုင်ကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ထိုတိုင်ကြီးများ၏ အပြင်ဘက်တွင် အမျိုးမျိုးသော အဆောက်အအုံများကို ဆက်စပ်တည်ဆောက်ထားသည်။
“ဒီကစပြီး သတိထားကြပါ။ ဒီနေရာက လူတွေ သိပ်မလာတဲ့နေရာမို့လို့ အိတ်ကပ်နှိုက်တွေတင်မကဘဲ လူတွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တိုက်ခိုက်တဲ့ လူဆိုးတွေလည်း ရှိတယ်။”
အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသည် လွတ်လပ်တဲ့ဈေးကွက်၏ အပြင်ဘက်နှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည်။
သွားလာနေကြသော ဝယ်သူများနှင့် ရောင်းသူများ၊ ပစ္စည်းများကို ခင်းကျင်းထားသူများအားလုံးသည် မိမိတို့၏ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ထားသော ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
လေထဲတွင်မူ သက်ရှိသတ္တဝါများကဲ့သို့ မျောလွင့်နေသော အလင်းဖျော့ဖျော့များကို တွေ့ရသည်။
သူတို့သည် အမှန်စင်စစ် အလင်းရောင်ထုတ်လွှတ်နေသော အနက်ရောင်တစ္ဆေများဖြစ်သည်။
၎င်းတို့မှာ အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာရှိသော်လည်း အရေအတွက် များပြားလှသဖြင့် မှောင်မည်းနေသော အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို အနည်းငယ် လင်းထိန်သွားစေသည်။
လူတိုင်းက စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေကြသည်။
“သူတို့က အမှောင်မီးအိမ်တွေပါ။ ရုပ်သေးရုပ်လေးတွေလို ချစ်စရာကောင်းပေမဲ့ အမှောင်ထဲမှာ အလင်းရောင်နဲ့ သားကောင်ကို ဆွဲဆောင်ပြီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ မျိုချပစ်တတ်တဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါတွေပါ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က အောက်ကို မဆင်းလာကြပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သတိတော့ ထားကြပါ။”
“အမ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်ဖို့ လာတာလဲ။”
ယူယောင်းမင်းက အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၏ ထူးခြားသော လေထုကြောင့် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေရင်း သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဤမျှအန္တရာယ်များသော နေရာသို့ လာရန် မလိုအပ်ဟု ထင်ရသော်လည်း ယူဟွန်းက အရေးကြီးကိစ္စဟု ပြောထားသည်။
“ငါ ချိန်းဆိုထားတာ ရှိလို့ပါ။”
“ချိန်းဆိုထားတာ? ဘယ်သူနဲ့လဲ။”
“ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အချိန်နီးကပ်လာရင် သူတို့ကိုယ်တိုင် လာရှာမယ်လို့ ပြောထားတယ်။”
သူ ချိန်းဆိုထားသူမှာ အချိန်နှင့် ခန့်မှန်းခြေနေရာကိုသာ ပြောပြခဲ့သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် လာရောက် ခေါ်ယူလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
သူသည် ရှုခင်းကို ကြည့်ရှုနေဟန်ဖြင့် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။
၎င်းသည် သူအဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြောင်း ပြသသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
“မင်းက တယ်လာ (တယ်လာ) ကန်းယူဟွန်း မဟုတ်လား။”
ခေါင်းစွပ်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အရပ်ပုပုလူတစ်ယောက် ရှေ့တည့်တည့်မှ လာပြီး သူ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
ယူဟွန်းက သူ့ရှေ့က သတ္တဝါကို တစ်ချက်မျှ အပေါ်ယံ ကြည့်လိုက်သည်။
‘မျှော်လင့်မထားတာပဲ။’
တစ်ဖက်လူတွင် အရေးမပါဟု ထင်ရသော စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေသော်လည်း ယူဟွန်းမှာ ၎င်းကို ဖွင့်ဖတ်၍ မရနိုင်ပေ။
သေးငယ်သော်လည်း အလွန်တောက်ပနေသော စာအုပ်ဖြစ်သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ တစ်ဖက်လူသည် အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်ရှိသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေခြင်းပင်။
စာအုပ်က သေးငယ်နေခြင်းမှာ သူ၏ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်ထက် ပုံရိပ်ယောင်နှင့် ပိုနီးစပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူသည် သူ့ကို ခေါ်ခိုင်းရန် အခြားသူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ကိုယ်တိုင် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
ယူဟွန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး အတည်ပြုလိုက်သည်။
“ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက စုဆောင်းသူတွေကိုပါ ခေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”
“သူတို့အတွက် လေ့လာရေးခရီးတစ်ခုခု လိုအပ်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ။”
“အင်း၊ တစ်ယောက်တည်း လာရမယ်လို့တော့ ငါ မပြောခဲ့မိပါဘူး၊ ဒါကြောင့် မကျေမနပ်ဖြစ်မနေပါဘူး။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။”
ခေါင်းစွပ်ဝတ်ရုံရှင်က လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ယူဟွန်းကလည်း နောက်မှ လိုက်သွားသည်။
ကျန်သူများမှာလည်း ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိသော်လည်း ယူဟွန်းနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားကြသည်။
သူတို့ ဦးတည်သွားသည့်နေရာမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၏ အတွင်းပိုင်းတွင် မဟုတ်ပေ။
အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၏ အပြင်ဘက်တွင်ရှိသော အလင်းရောင်များ တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေသည့် ကြီးမားသော အဆောက်အအုံများ စုဝေးရာနေရာဖြစ်သည်။
ခေါင်းစွပ်ဝတ်ရုံရှင်သည် ထိုအဆောက်အအုံများထဲမှ အခမ်းနားဆုံးအဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
“ဒီနေရာပဲ။”
“အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ယူဟွန်းက အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ တွေ့ဆုံရန် ဘာကြောင့် ပြောခဲ့ရသလဲဆိုသည်ကို မျက်လုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ခေါင်းစွပ်ဝတ်ရုံရှင်က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါလား? ပျော်ဖို့အတွက်ပါ။ ဒီကို တန်းလာဖို့ ပြောလိုက်ရင် ပျင်းစရာကောင်းသွားမှာပေါ့။ မင်းတစ်ယောက်တည်း လာမယ်ထင်လို့ လေထုကို ဖန်တီးပြီး ပြဇာတ်ဆန်ဆန် ဝင်လာဖို့ စီစဉ်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက လူတွေအများကြီး ခေါ်လာတာနဲ့ပဲ ဒီကို တန်းခေါ်လာလိုက်တာပါ။”
“တခြားနည်းနဲ့ဆိုရင် ငါ ဒုက္ခပိုရောက်မယ်ဆိုတာကို မင်း မဖုံးကွယ်ထားဘူးပေါ့။”
“ငါ လုပ်နိုင်တာပေါ့။”
၎င်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုနှင့် မာနထောင်လွှားမှုပင်။
ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်သည့်အခါ သူသည် ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို ပုံစံပေါက်နေသည်။
ဆံပင်ရွှေရောင် ကောက်ကောက်လေးများရှိသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်။
လူသားများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း သူ၏ အနှစ်သာရမှာ လုံးဝ မတူညီပေ။
ကောင်လေးက ယူဟွန်းကို ပြုံးပြသည်။
“လာလေ။ အပေါ်တက်ရအောင်။”
“ဒါ ဘာနေရာလဲ။”
“ပုံပြင်တွေကို ဖန်တီးတဲ့ စက်ရုံငယ်လေးတစ်ခုပါ။”
ကောင်လေးက အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားပြီး ထိုအခန်း၏ တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ရှုခင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
အမျိုးမျိုးသော လူမျိုးစုများက သတ်မှတ်ထားသည့် စားပွဲခုံများတွင် ထိုင်နေကြပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို လက်ဖြင့် ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်နေကြသည်။
၎င်းမှာ စင်ကြယ်သော အဖြူရောင် စာသားများဖြစ်သည်။
ထူးဆန်းသော ကိရိယာများက လှုပ်ရှားနေပြီး စာသားများကို ဖျက်ဆီးကာ ဝါကျများအဖြစ် ပြန်လည် စုစည်းနေကြသည်။
“သူတို့က ဈေးကွက်မှာ ရောင်းတဲ့ ပုံပြင်မျိုးစုံကို ဖန်တီးကြတာပါ။ ဒါနဲ့၊ မင်းမှာ Engraver (ထွင်းထုသူ) ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ရှိတယ်မဟုတ်လား? အဲ့ဒီကောင်တွေသာ သိရင် မနာလို ဖြစ်ကြလိမ့်မယ်။”
“မင်း ငါ့ရဲ့ ပန်းချီကားတွေကို ကြည့်နေတာ ကြာပြီပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက စက်ရုံလို့ ခေါ်ဖို့တော့ အနည်းငယ် ရိုးရှင်းလွန်းနေသလိုပဲ။”
“ဟုတ်တာပေါ့။ ကမ္ဘာမြေက စက်ရုံတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဒါကို စက်ရုံလို့ ခေါ်ဖို့တောင် ရှက်စရာကောင်းပါတယ်။ သူတို့က တစ်ခုချင်းစီကို လက်နဲ့ပဲ လုပ်ကြတာလေ။ တစ်ဖက်မှာကျတော့ ကမ္ဘာမြေရဲ့ စက်ရုံတွေမှာ ကွန်ဗေယားဘဲလ် (Conveyor belt) တွေ ရှိတယ်မဟုတ်လား? အချိန်တိုအတွင်းမှာ အများဆုံး ထုတ်လုပ်နိုင်တယ်။ တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်။”
“မင်းက ကမ္ဘာမြေရဲ့ အသိပညာတွေကို အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သိထားတာပဲ?”
“သိတာပေါ့။ သိကို သိထားရမှာလေ။ အဲဒီကမ္ဘာက တန်ဖိုးရှိတာကိုး။”
တန်ဖိုးရှိတယ် ဟုတ်လား။
ယူဟွန်းသည် ထိုစကားလုံးများထဲမှ ကမ္ဘာမြေနှင့် ပတ်သက်သည့် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် သူ မေးခွန်းမထုတ်ခင်မှာပင် ထိုကောင်လေးက စကားကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အပေါ်တက်ပြီးမှ စကားဆက်ပြောကြရအောင်။”
“...”
ယူဟွန်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။
သူတို့သည် အဆောက်အအုံ၏ ထိပ်ဆုံးထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ဘေးပတ်လည် ပွင့်လင်းနေသဖြင့် အလင်းရောင်များ ကောင်းစွာဝင်ရောက်ပြီး လွတ်လပ်သောဈေးကွက်၏ ရှုခင်းကို အဝေးကြီးအထိ မြင်တွေ့နိုင်သည့် နေရာဖြစ်သည်။
အလယ်ဗဟိုတွင် အဖြူရောင် ကူရှင်ကဲ့သို့ အရာတစ်ခုရှိပြီး ကောင်လေးက သူ့ကိုယ်သူ ပစ်ချလိုက်သလိုမျိုး ထိုင်လိုက်သည်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ထိုင်ကြလေ၊ အားလုံးပဲ။ အော်၊ အတွင်းရေးမှူးရေ? ဒီကို အရသာရှိတဲ့ သရေစာလေးတွေ ယူလာပေးပါဦး။”
တံခါးပွင့်လာပြီး စက်ရုပ်ဖြူလေးတစ်ရုပ်က သရေစာနှင့် အချိုရည်ဗန်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာချိန်တွင် ကောင်လေးက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
စက်ရုပ်လေးသည် ဗန်းကို ဗလာစားပွဲခုံပေါ်တွင် ချထားပေးပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် ပြန်ထွက်သွားသည်။
“ကဲ၊ ဒီကို စကားပြောဖို့ လာတယ်ဆိုတာတော့ ငါ နားလည်ပါတယ်။”
ကောင်လေး၏ အကြည့်တို့သည် ယူဟွန်းနှင့်အတူ ပါလာသော စုဆောင်းသူ လေးယောက်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့ ပါဝင်ဖို့ လိုအပ်မယ့် ကိစ္စမျိုးတော့ မဟုတ်ပုံပဲ။”
“အဲဒီ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်တော် ချထားတာပါ။”
“ငါကတော့ အဲဒါကို သဘောမတူဘူး။”
ကောင်လေးက ထိုသို့ပြောပြီး လက်ချောင်းကို တစ်ချက် ကလစ်ခနဲ မြည်အောင်လုပ်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပွင့်လင်းမြင်သာသော နံရံတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ယူဟွန်းနှင့် သူ၏ အဖော်များကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။
အားလုံး အံ့ဩသွားကြပြီး တစ်စုံတစ်ခု လုပ်ဆောင်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ကြသော်လည်း သူတို့ထက် အရင် ကောင်လေးက စကားစလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ငါ သိပေမဲ့ ဒါက အရောင်းအဝယ်တစ်ခုပဲ။ ပြီးတော့ ဒီအရောင်းအဝယ်မှာ ပါဝင်ပတ်သက်သူတွေက ကန်းယူဟွန်း၊ မင်းနဲ့ ငါပဲ ရှိတယ်။ တခြားဘယ်သူမှ ဝင်စွက်ဖက်လို့ မရဘူး။ အဲဒါက အရောင်းအဝယ် မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ မင်းက ငါ့ဆီက အလှူငွေကို တောင်းနေတာလား။”
“...ကောင်းပြီလေ၊ အဲဒါပဲ မင်း လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့လည်း။”
ယူဟွန်းက လက်ဖြင့် အချက်ပြကာ ငြိမ်ငြိမ်နေစေရန် ပြောလိုက်သည်။
ထိုနံရံသည် အန္တရာယ်မရှိပေ။ အသံကိုသာ ပိတ်ဆို့ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ အဖော်များလည်း အံ့ဩနေကြသော်လည်း ယူဟွန်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ လုပ်ဆောင်နေသဖြင့် ခဏအကြာတွင် ငြိမ်သက်သွားကြသည်။
ကောင်လေးက သူတို့ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့အားလုံးက တော်တော်လေး အရည်အချင်းရှိကြတာပဲ။”
“ဒါကို ဘယ်လို မြင်တတ်တာလဲ။”
“အချိန်အကြာကြီး ရှင်သန်လာတဲ့အခါ မင်းတို့ မမြင်ခဲ့ရတဲ့ အရာတွေကို သဘာဝအတိုင်းပဲ မြင်လာရတာပေါ့။”
ယူဟွန်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုကောင်လေးသည် အချိန်အကြာကြီး ရှင်သန်လာခဲ့သည့် ထူးခြားသော သတ္တဝါတစ်ပါး ဖြစ်နေသည်။ စာအုပ်ကိုပင် ဖတ်၍မရနိုင်ခြင်းမှာ ပထမမျိုးဆက် နတ်ဘုရားများနှင့် တန်းတူအဆင့်ရှိကြောင်း ပြသနေသည်။ သို့သော် ယူဟွန်း ဘယ်လိုပင် စေ့စေ့ကြည့်ကြည့် ထိုကောင်လေးထံမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အငွေ့အသက်ကို မခံစားရပေ။
“အရင်ဆုံး၊ ဒီကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ မိတ်ဆက်ကြရအောင်။ ကျွန်တော့်နာမည် ကန်းယူဟွန်း၊ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်းရဲ့ လက်ထောက်မန်နေဂျာပါ။”
“အေးလေ။ မင်းကို ငါ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာမို့ အဲဒါတော့ ငါ သိပြီးသားပါ။”
“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။”
“ငါလား? နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်မိတယ်။ မင်း ခန့်မှန်းကြည့်ပါလား။”
ကောင်လေးက မေးခွန်းကို ဖြေမည့်အစား ပြန်လည်နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အခု နောက်နေဖို့ စိတ်မရှိဘူး။”
“အင်း။ ကောင်းပါပြီလေ။ မင်း အဲလောက်တောင် လိုချင်နေမှတော့ ငါ ပိုပြီး အလေးအနက်ထားလိုက်ပါ့မယ်။”
ကောင်လေးသည် စက်ရုပ်အတွင်းရေးမှူး ယူလာပေးသည့် မည်သူမည်ဝါမှန်းမသိသော သရေစာတစ်မျိုးကို ကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ နှမြောစရာကောင်းတယ်။ မင်းရဲ့ စာကြည့်တိုက် စတင်ဖွင့်လှစ်ကတည်းက ငါ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာကို၊ ငါက နိုင်ငံတော်ရဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လေ။”
“နိုင်ငံတော်ရဲ့ သူရဲကောင်း ဟုတ်လား?”
“ဘာလဲ? ငါ့ရဲ့ လေသံကို ကြည့်ပြီး ဘာမှ မရိပ်မိဘူးလား။”
“...မပြောပါနဲ့၊ ခင်ဗျားက [အရက်ဆိုင်မှ အရက်သမား] မဟုတ်လား?”
“အို၊ မင်း မှန်သွားပြီ။”
အရက်ဆိုင်မှ အရက်သမားဖြစ်သူ ကောင်လေးက ယူဟွန်း သူ့ကို မှတ်မိသွားသည့်အတွက် ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ ယူဟွန်းမှာမူ သူ့အပေါ် ပို၍ သံသယဝင်လာသည်။
“ဘာလဲ။ အံ့ဩသွားတာလား။”
“အံ့ဩတာပေါ့။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အစကတည်းက စောင့်ကြည့်နေတဲ့သူ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။”
“ဘာကြောင့်လဲ။ လာပလပ်စ်၏ မျက်လုံး (Laplace’s Eye) နဲ့ မမြင်နိုင်လို့လား။”
“...”
သူ့၏ စွမ်းရည်ကို ထွင်းဖောက်ပြောဆိုလိုက်သည့် စကားကြောင့် ယူဟွန်းသည် အံ့ဩဟန် သို့မဟုတ် အခြားမည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ တိတ်ဆိတ်မှုက ရှေ့တွင်ရှိနေသူအတွက် အဓိပ္ပာယ်များစွာကို ဖော်ပြနေသည်။
အရက်ဆိုင်မှ အရက်သမားသည် ယူဟွန်း၏ စာကြည့်တိုက်တွင် အစကတည်းက ရှိနေခဲ့သည့် ကြည့်ရှုသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံချိန်တွင် ယူဟွန်းအနေဖြင့် သံသယမဝင်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။
သူက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလား။
“သူ မဟုတ်ဘူး။”
သူ့စိတ်ကို ဖတ်လိုက်တာလား။
ကောင်လေးက သူသည် နတ်ဘုရားမဟုတ်ကြောင်း အရင်ဆုံး ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့ ရှင်သန်ခဲ့သလောက် ငါလည်း ရှင်သန်ခဲ့တယ်။ စကြာဝဠာ အစပျိုးချိန်ကတည်းက ရှိခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတဲ့ ဂရိတ်ဆေ့ချ်တပ်မတော် (Great Sage Army) ရဲ့ မဟာသခင်ကြီးတွေ၊ ပထမမျိုးဆက် နတ်ဘုရားတွေလိုမျိုးပေါ့။”
“ခင်ဗျားက နတ်ဘုရား မဟုတ်ဘဲနဲ့ သူတို့နဲ့ တန်းတူ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ အဆင့်အတန်းမျိုး ရှိနေတာလား။ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်လို့လား။”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ အဲဒီလို သတ္တဝါမျိုးတွေက ငါတစ်ယောက်တည်း ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲ။ မင်း သိမှာပါ။ မင်း အလုပ်လုပ်တဲ့ နေရာမှာလည်း ရှိတာပဲ။”
“ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်တဲ့ နေရာ… အာ။”
ယူဟွန်းသည် ကောင်လေး ဘယ်သူ့အကြောင်း ပြောနေသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
“ဥက္ကဋ္ဌ။”
“အို၊ ဟုတ်တယ်။ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း လော့ဖ်ဖီအောက် (Lotfiout) ကို ဥက္ကဋ္ဌလို့ ခေါ်ကြတယ် မဟုတ်လား။ သူက တော်တော်လေး အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ ကောင်ပဲ။”
“သူငယ်ချင်း… ဟုတ်လား?”
“ဟုတ်တာပေါ့၊ သူက သူငယ်ချင်းပဲ။ ဒါမှမဟုတ် ညီအစ်ကိုလိုမျိုးလို့ ပြောရမလား။”
ယူဟွန်းသည် ကောင်လေး ပြောနေသည့် စကားများကို နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း၏ စစ်မှန်သော ပိုင်ရှင်၊ တယ်လာများ၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည့် လော့ဖ်ဖီအောက်နှင့် သူက ဘယ်လိုလုပ် ညီအစ်ကို ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
“ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူသိများတဲ့ အစပြုသူ တယ်လာတွေ၊ ပုံပြင်တွေရဲ့ ဘုရင်တွေဆိုတာ သုံးယောက်ပဲ ရှိတာ။ စတုတ္ထမြောက် တစ်ယောက်ကတော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လျှောက်သွားရတာကို ကြိုက်လို့ အတင်းအဖျင်း ပြောသူတွေဆီက သိပ်ပြီး အာရုံစိုက်မခံရတာပါ။”
ရောယှက်နေသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် အကျော်ကြားဆုံး တယ်လာများ၊ ပုံပြင်တွေရဲ့ ဘုရင်များအကြောင်း ပြောတိုင်း အမြဲတမ်း နာမည်သုံးခု ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်းမှ ဥက္ကဋ္ဌနှင့် ကောလာဟလများ၏ ဘုရင် လော့ဖ်ဖီအောက်။ ဟာသအဖွဲ့မှ ခေါင်းဆောင်နှင့် ပွဲတော်များ၏ ဘုရင် ဒမ်ချွန်း။ အီဂဇိုဒပ်စ် (Exodus) မှ ပုပ်ရဟန်းမင်းနှင့် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာများ၏ ဘုရင် ကတ်သတ်ဆစ်။
သူတို့အားလုံးကို ပထမဆုံး တယ်လာများဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး ရောယှက်နေသော ကမ္ဘာကြီးတွင် တယ်လာအင်အားစုကြီးများကို စုစည်းထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ယူဟွန်း သိသလောက်တော့ သူတို့နှင့် တန်းတူအဆင့်ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရသူမှာ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။
“ဖြစ်နိုင်တာက၊ ခင်ဗျားက…”
“မှန်တယ်။ ငါက စတုတ္ထမြောက် အစပြုသူ တယ်လာပဲ။ ငါ့မှာ ဘုရင်ဆိုတဲ့ ဘွဲ့မရှိပေမဲ့ တခြားကောင်တွေလိုမျိုး တစ်ခုခုနဲ့ ခေါ်ချင်ရင်တော့ ဒါပဲ ရှိမယ်။”
ကောင်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ လက်မဖြင့် ထိုးပြလိုက်သည်။
“အိုအေလို (Oelo)၊ ခရီးသွားများရဲ့ ဘုရင်။ အဲဒါ ငါပဲ။”
ထို့နောက် သူက ယူဟွန်းကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးပြလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ မင်းကလည်း ကမ္ဘာဦးကျမ်း (Book of the Genesis) ရဲ့ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ အပိုင်းအစတွေကို ရူးရူးမိုက်မိုက် လိုက်ရှာနေတဲ့သူတစ်ယောက်ပေါ့။”