အသင်းအဖွဲ့၏ ရူးသွပ်သောခွေးဟု နာမည်ကြီးသည့် ယူဆောင်အာသည် အတွေးကမ္ဘာ အတွင်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခြေချမိချိန်တွင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
သူမ မေ့လဲသွားတော့မလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ဒီရူးတဲ့ကောင်တွေက ဒီနေရာကို ဘာလို့ ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲလို့ တွေးနေခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ ဒီရွှေတွင်းကြီးကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကိုး။’
ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ က ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ပြီး ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်ခဲ့ရသလဲဟု သူမ တွေးတောခဲ့သော်လည်း အတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။
ငွေကြေးနှင့်တန်ဖိုးရှိသော ရတနာပစ္စည်းများက နေရာတိုင်းတွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။
အဝင်ဝမှာတင် ဒီလောက်ရှိနေလျှင် အတွင်းပိုင်းတွင် ဘယ်လောက်တောင် များပြားနေမည်နည်း။
ဤမျှလောက် များပြားလှသော အရင်းအမြစ်များရှိသည့် အတွေးကမ္ဘာ မျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။
ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ တို့ ရူးသွားပြီဟုသာ ဆိုရမည်။
မဟုတ်သေး၊ မည်သည့်မျိုးနွယ်စုမဆို လောဘတက်ကြလိမ့်မည်။
ဒီနေရာအကြောင်း သတင်းသာ ပျံ့နှံ့သွားလျှင် အခြားနိုင်ငံများမှ မျိုးနွယ်စုများကပါ ဝင်ရောက်လုယက်ကြလိမ့်မည်။
‘ဒါကြောင့် ငါ သေချာပေါက် စုံစမ်းစစ်ဆေးရမယ်။’
ယူဆောင်အာသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အဖွဲ့ဝင်များကို ဦးဆောင်သွားသည်။
သူမ၏ အဖွဲ့ဝင်များသည် မည်မျှပင် အသည်းအသန် ပြေးစေကာမူ လိုက်မီရန်ခက်ခဲသည့် အရှိန်ဖြင့် သူမနောက်ကို လိုက်ရင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။
‘အို... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် တကယ်ပဲ ဒေါသထွက်နေတာပဲ။’
‘ဒါပေါ့၊ ဒါကလည်း ဖြစ်သင့်တာပဲလေ။ သူ ဒီကိစ္စအတွက် အတော်လေးကို စိတ်ထဲမှာ အငြိုးထားနေခဲ့တာ။’
‘အသင်းအဖွဲ့ရဲ့ ရူးသွပ်တဲ့ခွေးကို ဒီလောက် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိတဲ့သူတွေကတော့ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်အတွက် ဆုတောင်းပေးမှ ဖြစ်တော့မယ်။’
အဖွဲ့ဝင်များက စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့တွေးနေကြသော်လည်း မိမိတို့၏ တာဝန်ကို မမေ့လျော့ကြပေ။
သူတို့သည်လည်း အသင်းအဖွဲ့နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည့် စုဆောင်းသူများ ဖြစ်ကြပြီး မျိုးနွယ်စုများ၏ လုပ်ရပ်ကို သဘာဝအတိုင်းပင် မနှစ်မြို့ကြပေ။
ထို့ပြင် ယခုကဲ့သို့ အခွင့်အရေးမျိုး ရလာသည့်အတွက် သူတို့ထက် ပို၍ ပျော်ရွှင်စရာမရှိတော့ပေ။
သူတို့၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာသာ အမျက်ဒေါသ အထွက်ဆုံးဖြစ်နေ၍ သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ အနည်းငယ် အရိပ်မိုးခံထားရသလို ဖြစ်နေသည်။
ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြသူတိုင်း၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ဂူအတွင်းပိုင်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှည်းကျင်းရှင်းလင်းသွားကြပြီး မကြာမီမှာပင် ဧရာမအခေါင်းပေါက်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
မျက်နှာကျက်မှ အပေါက်မှတစ်ဆင့် စီးကျလာသော တောက်ပသည့်အလင်းရောင်နှင့် ဂူအောက်ခြေတွင် ဖြန့်ကျဲနေသည့် လှပသောရှုခင်းတို့မှာ ပရဒိသုဘုံနှင့်ပင် တူနေသည်။
သို့သော် အသင်းအဖွဲ့မှလူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အာရုံစိုက်မိသွားသည်မှာ ကျွန်း၏အစွန်းဘက်တွင် တိုက်ခိုက်နေကြသူများပင် ဖြစ်သည်။
‘နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ပြီ!’
ယူဆောင်အာ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မီးပွားများ လွင့်ပျံသွားသည်။ သူမသည် ထိုသူတို့ကို ချက်ချင်းဖမ်းဆီးရန်အတွက် တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးသွားလိုက်သည်။
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဦးဆောင်သွားသဖြင့် အဖွဲ့ဝင်များလည်း အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြသည်။
ဤဖြစ်ရပ်နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသည့် မျိုးနွယ်စုမှ စုဆောင်းသူများသည် ယူဆောင်အာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားကြသည်။
သူတို့သည် ခုခံလိုစိတ်ပင် မရှိတော့ပုံရသည်၊ သို့မဟုတ် ဤဘက်ကို စောင့်ကြပ်နေသည့် သုံးရောင်ခြယ်မြွေကို ကြည့်ရင်း ယူဆောင်အာက ထိုသို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ဒါ ဒီနေရာရဲ့ ဘော့စ်လား။ ဧရာမမြွေခေါင်းကြီးပဲ။’
သို့သော် သုံးရောင်ခြယ်မြွေသည်လည်း ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ နှင့် ဟန်နူးလ် မျိုးနွယ်စုများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အတော်လေး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရထားပြီး အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
၎င်း၏ ဧရာမကိုယ်ခန္ဓာမှ ပေးစွမ်းသော ဖိအားမှာ ရှိနေသေးသော်လည်း အရင်ကနှင့်ယှဉ်လျှင် အရှိန်အဝါမှာ အလွန်အားနည်းနေသည်။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခုလောလောဆယ်တော့ အဲဒီကောင်နှစ်ကောင်ကို ဖမ်းဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။’
ယူဆောင်အာ ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အချိန်ဖြစ်သည်။
သူမ နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် တောအုပ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
‘ဟင်?’
ထိုအမည်မသိလူက သူမကို ပစ်မှတ်မထားဘဲ သုံးရောင်ခြယ်မြွေကိုသာ ဦးတည်တိုက်ခိုက်လိုက်သဖြင့် သူမမှာ တုံ့ပြန်ရန်အချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။
ဤအခြေအနေမျိုးတွင် အခြားသူတစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သလား။
ထို့ပြင် ဤနေရာရှိ မည်သူကမျှ သူသည် သုံးရောင်ခြယ်မြွေ၏ ခေါင်းထဲသို့ ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
ဖတ်ခနဲ!
ကီယာ့ခ်!
ဓားသည် သုံးရောင်ခြယ်မြွေ၏ နဖူးတွင် စိုက်ဝင်သွားသည်။
၎င်းသည် နာကျင်မှုကြောင့် လူးလိမ့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ရရှိထားပြီးဖြစ်၍ ခုခံရန် အားအင်မကျန်တော့ပေ။
ထိုသို့ဖြင့် သုံးရောင်ခြယ်မြွေသည် အသက်ပျောက်သွားရရှာသည်။
“မင်း... ဒီကောင်...!”
ယူဆောင်အာ တုံ့ပြန်ရန် မကြိုးစားခင်မှာပင် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် စာတိုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
[သင်သည် အတွေးကမ္ဘာ ‘အလိုရန် ပုံဆောင်ခဲဂူ’ ကို ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ။]
သဘာဝအတိုင်းပင် ယူဆောင်အာနှင့် သူမ၏ အသင်းအဖွဲ့မှလူများ၊ ထို့ပြင် ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ နှင့် ဟန်နူးလ် မျိုးနွယ်စုများမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် အတွေးကမ္ဘာ အပြင်ဘက်သို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။
ရှုခင်းမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
အဝင်ဝပတ်ဝန်းကျင်တွင် စောင့်ကြပ်နေသည့် အသင်းအဖွဲ့မှလူများက ယူဆောင်အာ ပြန်ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်။ ဘာလို့ ပြန်ထွက်လာတာလဲ။ အတွင်းမှာ ဘာမှမရှိဘူးလား။”
“ဒါ မဟုတ်ဘူး!”
ယူဆောင်အာမှာ အတွင်းတွင် မြင်ခဲ့ရသည်များကို ရှင်းပြရန် အချိန်မရှိပေ။
အတွေးကမ္ဘာ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ဆိုလိုသည်မှာ ဤဝင်ပေါက်သည် မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်ဖြစ်ပြီး အတွင်းရှိ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောလူလည်း ထွက်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။
“ပတ်ပတ်လည်ကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်! ဘယ်သူ့ကိုမှ လွတ်မသွားစေနဲ့!”
“ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ...”
“အတွင်းမှာ လူတွေ ကျန်နေသေးတယ်! သူက အတွေးကမ္ဘာ ကို ရှင်းလင်းလိုက်တာ!”
“ဘာ! အဲဒါ သက်သေတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့လား!”
“ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါတို့ရဲ့ အရေးအကြီးဆုံး သက်သေပဲ! သူ့ကို ဖမ်းကို ဖမ်းရမယ်!”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့!”
ထိုအခြေအနေတွင် လူတိုင်း တင်းမာနေကြသည်။
အခြေအနေကို အစအဆုံး စောင့်ကြည့်နေသည့် ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦး၊ ဘီတာ-ခြောက် ရေဒီယိုစက်ကို ကိုင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဖုန်းကို တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
‘ဒါ အရူးပဲ။’
သူ မထင်ထားခဲ့သော်လည်း ကြီးကြပ်သူ ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ပထမဆုံး ဝင်သွားသူများနှင့် တိုက်ခိုက်မိကြ၍လား။
ပထမဆုံး ဝင်သွားသည့် မျိုးနွယ်စုဝင် အရေအတွက်မှာ အတော်လေး လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။
ကျန်ရှိနေသည့် အသက်ရှင်သူများမှာလည်း အခြေအနေကောင်းလှသည်မဟုတ်၊ သို့သော် အသင်းအဖွဲ့က သူတို့ကို မညှာမတာ ဆက်ဆံနေကြသည်။
“မြန်မြန်လုပ်၊ ဒီကောင်တွေ!”
“ဒီရာဇဝတ်ကောင်တွေ! ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်ပြီ!”
မျိုးနွယ်စုဝင်သည် ကြီးကြပ်သူ၏ အရှက်ရနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာသည်။
သူသာ ဤနေရာတွင် ဆက်နေလျှင် သူလည်း အဖမ်းခံရနိုင်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါ သူတို့ကို ဆက်သွယ်လိုက်နိုင်တယ်။’
သူ နေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဝေးလံသောနေရာမှ ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ လူများ အလောတကြီး ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ရုံးချုပ်သို့ သီးခြားအချက်ပေးလိုက်နိုင်သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ရမည်။
“ဟို၊ ဟိုမှာ! ရပ်! ရပ်လိုက်!”
“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ! ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ!”
အသင်းအဖွဲ့မှ စုဆောင်းသူများက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။
အုပ်စုနှစ်ခုမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်ဆိုင်မိသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာလည်း တင်းမာပြီး ပူပြင်းလာသည်။
ဇီ...!
ထိုအချိန်တွင် အတွေးကမ္ဘာ ၏ ဝင်ပေါက်မှာ တည်ရှိနေရန် အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်၍ ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟီးနေသည်။
***
“လိုအပ်တာတွေ အကုန်ထည့်ပြီးပြီလား။”
“ဟုတ်။”
“သေချာတာပေါ့။”
ကျွန်တော် သုံးရောင်ခြယ်မြွေကို လှဲချလိုက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသူများအားလုံး အတွေးကမ္ဘာ အပြင်ဘက်သို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်သာ အတွင်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အတွေးကမ္ဘာ သည် ရှင်းလင်းရမည့် အခြေအနေများ ပြည့်စုံသွားပြီဖြစ်၍ ဆက်လက်တည်ရှိနေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
သဘာဝအတိုင်းပင် ဤနေရာရှိ ဘေးထွက်ပစ္စည်းအများစုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။
မနှမြောဘူးဟု ပြောလျှင် လိမ်ရာကျလိမ့်မည်၊ သို့သော် အရေးကြီးသည့်အရာများကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ သိမ်းပြီးသားဖြစ်သည်။
‘ဒါ့အပြင် ဝိညာဉ်တွေလည်း ပျော်နေပုံရတယ်။’
ကျွန်တော်တို့က မျိုးနွယ်စုနှစ်ခုကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်ခိုက်မိအောင် သွေးထိုးပေးခဲ့ပြီး အတွေးကမ္ဘာ ၏ ဘော့စ်ကိုလည်း ရူးသွပ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အသင်းအဖွဲ့ ရောက်လာချိန်တွင် သူတို့အားလုံး ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရပြီး ထိုအချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ဘော့စ်ကို နောက်ဆုံးအချက်ပေး တိုက်ခိုက်မှုပြုလုပ်ကာ အတွေးကမ္ဘာ ရှင်းလင်းမှု ဆုလာဘ်အားလုံးကို ရယူနိုင်ခဲ့သည်။
[၁၀၀ TP လှူဒါန်းလိုက်သည်!]
[ဝါး၊ တကယ်ပဲ။ ဒီအစီအစဉ်ကို ဘယ်သူဆွဲလိုက်လဲ မသိပေမဲ့ တကယ်ကို ဆိုးဝါးလွန်းတယ်။]
[၁၀၀ TP လှူဒါန်းလိုက်သည်!]
[သူတို့ကို ထိတောင်မထိဘဲ နှာခေါင်းကို ဆွဲခေါ်သွားတာပဲ ㅋㅋ]
[အမှောင်ဆုံးနေရာမှာ ရယ်မောသူ ၁၀၀ TP လှူဒါန်းလိုက်သည်!]
[ဒါက ငါ့ကိုတောင် ငိုချင်စိတ်ပေါက်သွားစေတဲ့ ဗျူဟာမျိုးပဲ။]
ဆေတန်က စကားဝိုင်းထဲ ဝင်ရောက်လာချိန်မှာ ဝိညာဉ်တွေက ပွဲတော်လုပ်သလိုကို ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
[ဝိုး၊ ဆေတန်ကိုယ်တိုင်ကတောင် တယ်လာ ကို အသိအမှတ်ပြုသွားပြီ။]
[မဟုတ်ဘူး၊ စုဆောင်းသူတွေအားလုံးကတော့ အသည်းအသန်ကို သည်းခံနေကြတာ။ ဘာလို့ တယ်လာ က ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ။ ㅋㅋㅋㅋ]
[တစ်ယောက်ယောက်တော့ လူဆိုးနေရာက သရုပ်ဆောင်ပေးရမှာလေ။ ㅋㅋㅋㅋ]
သူတို့အားလုံး ပျော်နေကြတာကို မြင်ရတာ ကျွန်တော် ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆေတန်ရေ၊ မင်းကိုယ်တိုင်က ဒီလိုပြောဖို့ဆိုတာ နည်းနည်းလေး များမနေဘူးလား။
ကျွန်တော် ဘာမှားလုပ်မိလို့လဲ။ ကျွန်တော်က လူဆိုးဘက်ကလို့ မထင်ပါဘူး။
[ဂန်ယူဟွန်း တယ်လာ ရဲ့ မတရားသဖြင့် ခံစားနေရတဲ့ မျက်နှာပေး ㅋㅋㅋㅋ]
[ဘာလဲ။ ဘာလို့ ရယ်နေကြတာလဲ။ ကျွန်တော် တကယ်ပြောနေတာ။ ဒါကို ကြည့်လိုက်ဦး ㅋㅋㅋㅋ]
[ငါတို့က မင်းနဲ့ တွေးခေါ်ပုံချင်း မတူဘူး။]
“မလုပ်နဲ့လေ။”
ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ခုခံကာကွယ်ဖို့ ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ ဘေးနားက ကန်ဟဲရမ် နဲ့ ကွမ်ဂျီအာ က ဒီတုံ့ပြန်မှုကို မြင်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြနေကြတယ်။
ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ နည်းနည်းလေး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မိပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ လက်ခံလိုက်ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
“ထားလိုက်ပါတော့။ အဲဒီအတိုင်းပဲ သွားကြတာပေါ့။ ပြီးတော့ ဟဲရမ်၊ ဂျီအာ။”
“ဟုတ်။”
“ဘာလဲ။”
“မကြာခင် ဒီ ‘အလိုရန် ပုံဆောင်ခဲဂူ’ က လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ်။ ပြီးရင် ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြရမယ်။”
ဒီနေရာမှာ သတိထားရမယ့်အချက် တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။
“အစီရင်ခံစာ လက်ခံရရှိထားတဲ့ အသင်းအဖွဲ့က စုဆောင်းသူတွေက ထွက်ပေါက်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလိမ့်မယ်။ အဲဒီ ကြွက်တွေထဲက ဘယ်ကောင်မှ လွတ်မသွားစေနဲ့။”
“အာ၊ အင်း။”
“အဲဒါ အန္တရာယ် မများဘူးလား။”
‘အဖြူရောင်ပန်း စီမံခန့်ခွဲမှု’ (White Flower Management) က ဒီဖြစ်စဉ်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာသာ အဖမ်းခံလိုက်ရရင် တာဝန်ရှိသူအဖြစ်ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
“အရင်ဆုံး၊ မင်းတို့ ဝင်လာတုန်းက ငါပေးထားတဲ့ ဦးထုပ်တွေကို ဆောင်းထားလိုက်။”
အဲဒါတွေက အမှတ်အသား အများအပြား ထွင်းထုထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေဖြစ်လို့ စုဆောင်းသူ ဘယ်သူမှ သူတို့ကို အလွယ်တကူ ခွဲခြားသိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
တစ်ခုချင်းစီအတွက် 10,000 TP ကျော် သုံးခဲ့ရတယ်ဆိုတာ တွေးမိတော့ နာကျင်ရပေမဲ့ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သုံးဖို့အတွက်ပဲ လုပ်ထားခဲ့တာလေ။
သူတို့က ကျွန်တော် ပြောတဲ့အတိုင်း ဦးထုပ်တွေကို ဆောင်းလိုက်ကြတယ်။
အဲဒီဦးထုပ်တွေက တစ်ဖက်လူရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ဟန့်တားပေးပြီး သူတို့ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်၊ အရှိန်အဝါနဲ့ အနံ့အသက်တွေကိုပါ ဖျောက်ဖျက်ပေးနိုင်တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဆောင်းပြီးပြီဆိုတာ သေချာသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော်လည်း ဦးထုပ်ကို ဆောင်းလိုက်တယ်။
“ပြင်ဆင်ထားကြ။”
“ဘာအတွက်လဲ။”
“ထွက်ပြေးဖို့အတွက်။”
တကယ်တော့ ဒီအချိန်မှာ ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိပါဘူး။
ဝိုင်းပတ်ထားတာကို ဖောက်ထွက်ပြီး ထွက်ပြေးတာက ဒီအစီအစဉ်ရဲ့ နောက်ဆုံးအခန်းကဏ္ဍပဲ။
သူမလည်း ဒါကို သဘောပေါက်သွားပြီး ကွမ်ဂျီအာ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။
“အပြင်မှာ အသင်းအဖွဲ့က စုဆောင်းသူတွေ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်။”
“အင်း၊ ပြောခဲ့တယ်။”
“ပြီးတော့ သူတို့ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ထွက်ပြေးမလို့လား။ ခုနကပဲ မြင်ခဲ့တာ၊ အသင်းအဖွဲ့ရဲ့ ရူးသွပ်ခွေးလို့ နာမည်ကြီးတဲ့ တယ်လာ (ယူဆောင်းအာ) တောင် ရှိနေသေးတယ်။ သူ ဘယ်လောက်တော်လဲဆိုတာ သိတယ်မလား။”
အင်း၊ အသင်းအဖွဲ့ရဲ့ ရူးသွပ်ခွေး တယ်လာ (ယူဆောင်းအာ) ကို ကျွန်တော်လည်း သိပါတယ်။ စုဆောင်းသူတွေကြားမှာ သူမကို ဘယ်လောက်ထိ ကြောက်ကြလဲဆိုတာလည်း သိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်။
“အပြင်မှာ အသင်းအဖွဲ့ပဲ ရှိနေမှသာပေါ့။”
“အသင်းအဖွဲ့ပဲလား။”
“မကြာခင် သိရလိမ့်မယ်။”
ဒီလောက်ဆိုရင်တော့ သူတို့ရဲ့ အမဲလိုက်ကွင်းကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခံလိုက်ရတဲ့သူတွေ လှုပ်ရှားနေလောက်ပြီ။
“ဒီကောင်တွေ! မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ!”
“ဟူး။ ငါတို့ နားတွေ မပိတ်ထားဘူး၊ ဒါကြောင့် တိတ်တိတ်နေပေးပါ။”
“ဘာ။ ဒီကောင်လေးကတော့!”
“အဲဒါထက်၊ အသင်းအဖွဲ့က အကျင့်စာရိတ္တ မရှိဘူး။ ငါတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ထဲကို အတင်းဝင်လာတာပဲ။”
“မင်းတို့ အရူးတွေ ဖြစ်နေကြတာလား။ အခြေအနေကို နားမလည်ဘူးလား။”
အတွေးကမ္ဘာ ရဲ့ အဝင်ဝကို ဝိုင်းထားတဲ့ အသင်းအဖွဲ့ဆီ ချဉ်းကပ်လာသူတွေက ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ဖြစ်တယ်။
သူတို့က သူတို့ လျှို့ဝှက်စွာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အတွေးကမ္ဘာ ပေါ်ပေါက်လာတာကို သိသွားတဲ့အခါ အခင်းဖြစ်နေရာကို အတင်းဝင်ရောက်ပြီး သက်သေအထောက်အထားမှန်သမျှကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာ ဖြစ်တယ်။
‘အတွေးကမ္ဘာ ကို ဝှက်ထားတာ ပေါ်သွားတာထက်စာရင် အသင်းအဖွဲ့နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့တာက ပိုပြီး စရိတ်သက်သာတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ သူတို့ ဘာပဲပြောပြော ငါတို့က သူတို့နဲ့ နားလည်မှုလွဲတာလို့ပဲ ပြောလိုက်ရုံပဲ။ အခုတော့ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်လို့ မရတော့ဘူး။’
သဘာဝအတိုင်းပင် တယ်လာ (ယူဆောင်းအာ) က သူတို့ရဲ့ လည်လည်ဝယ်ဝယ် အကြံအစည်ကို သိရှိပြီး သူမရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို တားဆီးဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။
အတွေးကမ္ဘာ ရဲ့ အဝင်ဝကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ အသင်းအဖွဲ့ဝင်တွေက အတွင်းထဲကလူတွေကို ဖမ်းတာထက် ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ ကို တားဆီးတာက ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။
အဲဒီလိုနဲ့ နှစ်ဖက်စလုံးက ထိပ်တိုက်တွေ့ဖို့ အခြေအနေမှာ ရင်ဆိုင်မိကြတယ်။
လူတိုင်း စိုးရိမ်တကြီး တံတွေးမြိုချလိုက်ကြတယ်။ တယ်လာ (ယူဆောင်းအာ) က သူတို့ရဲ့ အကြည့်ကို မရှောင်ဘဲ သူမရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
“မင်းတို့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒီကောင်တွေကို ဒီနေရာကို ဖြတ်မသွားစေနဲ့။ သူတို့ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေလဲ သိတယ်မလား။ သူတို့က ငါတို့ရဲ့ သက်သေတွေပဲ။ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလို့ မရဘူး။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“ပြီးတော့ သူတို့သာ ဖောက်ထွက်သွားရင်၊ အင်းလေ။ အဲဒီအခါကျရင် ငါ… အရမ်း ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်။”
သူမ အဲဒီလို ပြောလိုက်တဲ့အခါ လက်အောက်ငယ်သားတွေ အားလုံး တင်းမာသွားကြတယ်။
အဲဒါက အလကား ခြိမ်းခြောက်တာ မဟုတ်ဘူး။
ဒီခုခံရေးစခန်းသာ ပျက်သွားပြီး ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ တို့က သက်သေတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ အောင်မြင်သွားရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ တွေးမိတဲ့အခါ တယ်လာ (ယူဆောင်းအာ) ရဲ့ နှလုံးသားက အေးခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
သူမက ပုံမှန်ဆိုရင် ဒေါသထွက်လွယ်ပေမဲ့ တကယ် ဒေါသထွက်လာရင်တော့ လူတွေကို တုန်လှုပ်သွားစေလောက်အောင်ကို အေးစက်သွားတတ်တယ်။
သူမရဲ့ ဒေါသကို မြည်းစမ်းဖူးတဲ့သူတွေကတော့ လည်ချောင်းတွေကို တင်းထားဖို့ကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။
“ငါတို့ ကောင်းကောင်း လုပ်ရမယ်။ ကြားလား။”
“ဟုတ်ကဲ့!”
သူတို့ကို မတားနိုင်ရင် သေရတော့မယ်လို့ သူတို့ ထင်လိုက်ကြတယ်။
ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ ဘက်ကလည်း ကြီးမားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ရှိနေတယ်။
သူတို့လည်း အခင်းဖြစ်နေရာကို ဖျက်ဆီးပြီး သက်သေဖြစ်နိုင်တာမှန်သမျှကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။
သူတို့က အခင်းဖြစ်နေရာကို ဓာတ်ပုံတွေ ဘာတွေ ရိုက်ထားကြမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့တော့ လှည့်ဖျားပစ်ရမယ်။
သူတို့ အရှက်ရစေရမယ်။
ဒီအခြေအနေကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို တားဆီးရမယ်။
နှစ်ဖက်စလုံးက သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ပြန်လည် အတည်ပြုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါ ဖြစ်တယ်။
ဇီ...!
အတွေးကမ္ဘာ ရဲ့ အဝင်ဝက တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီးနောက် အလင်းတန်းတစ်ခုနဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဲဒီနေရာမှာ အမည်မသိ လူသုံးယောက် ပေါ်လာတယ်။
အဲဒါက အချက်ပေးခလုတ်ပဲ။
“ဖောက်ထွက်ကြ!”
“တားလိုက်!”
“ပြေးကြ!”
အတွေးကမ္ဘာ ရဲ့ အပြင်ဘက်ရော အတွင်းဘက်မှာပါ ပြင်းထန်တဲ့ လေတိုက်ခတ်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတော့တယ်။