မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရဲ့ ခေါင်းကို ပြန်မကပ်နိုင်အောင် လုပ်လိုက်နိုင်တဲ့အခါ ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ အောင်ပွဲခံလိုက်မိတယ်။
မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဆိုတာ ရှေးယခင်ကတည်းက ပြောစမှတ်ပြုလာတဲ့ ပုံပြင်တွေထဲကအတိုင်းပါပဲ။
အနာပေါ်ကို ပြာမှုန့်တွေ ဖြူးလိုက်တဲ့အခါ သူ ပြန်မရှင်သန်နိုင်တော့ဘူး။
သာ၍သာ ပြာမှုန့်တွေ မယူလာခဲ့မိရင် ဒီကောင် ဘယ်နှစ်ခါပဲ ခေါင်းဖြတ်ဖြတ် မသေနိုင်တဲ့ သူ့ရဲ့ မသေမျိုးစွမ်းအားကို ပြသနေဦးမှာ အသေအချာပါပဲ။
‘လည်ပင်းပြတ်သွားရင်တောင် မသေနိုင်တဲ့ ရူးမိုက်စရာကောင်းတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိရှိပေမဲ့ သူ့မှာလည်း အားနည်းချက်ဆိုတာ ရှိတာပဲ။’
ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု အပြည့်အစုံသာ ရှိထားမယ်ဆိုရင် သူ့ကို ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဘာမှမသိဘဲ ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့ စုဆောင်းသူတွေအတွက်တော့ မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဆိုတာ ငရဲခန်းတစ်ခုပါပဲ။
ဘယ်လောက်ပဲ တိုက်ခိုက် တိုက်ခိုက် မသေနိုင်တဲ့အပြင် မြင်ရတဲ့ပုံစံနဲ့မလိုက်အောင် မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးမှာ လွန်ကဲတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေသေးတယ်။
သူက ကြီးမားတဲ့ ဓားကြီးကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝှေ့ယမ်းနိုင်သလို လိုချင်ရင်လည်း ပျံသန်းနိုင်တယ်။
ဒီမသေမျိုးရဲ့ အားနည်းချက်ကိုသာ ရှာမတွေ့ရင် အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူတွေ လာရင်တောင် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
‘ဒီအတွေးကမ္ဘာဆိုတာ ခွန်အားတစ်ခုတည်းနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရတဲ့ နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။’
ပုံပြင်နဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ အဓိက နည်းဗျူဟာကို ကြိုသိထားရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အကြမ်းဖျင်း သတင်းအချက်အလက်လေးတော့ ရှိထားရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီလိုမျိုးတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။
[နတ်ဝိညာဉ်တို့က သင့်ရဲ့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုကို ချီးကျူးနေကြသည်။]
[သင်သည် လှူဒါန်းမှုအနေဖြင့် TP ၃,၂၀၀ ကို ရရှိခဲ့သည်။]
နတ်ဝိညာဉ်တွေက ကျွန်တော် ပြသလိုက်တဲ့ နည်းဗျူဟာကို သဘောကျပြီး အမှတ်တွေကို ရက်ရက်ရောရော ပေးလာကြတယ်။ ကျွန်တော်လည်း လှူဒါန်းထားတဲ့ အမှတ်တွေကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို တိုက်ခိုက်လိုက်တယ်။
“အူးဝါ့! ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိသွားတာလဲ…?!”
ခေါင်းလေးလုံးအထိ ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်တဲ့ မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားဟန်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုံ့လိုက်တယ်။
သာမန်ဆိုရင်တော့ ဒဏ်ရာတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရမ်းကားစွာ တိုက်ခိုက်နေမှာဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ ဓားနဲ့ အနည်းငယ်မျှတောင် မထိမိအောင် ရှောင်ဖယ်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ မသေမျိုးစွမ်းအား ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ အမှန်တကယ် သေရတော့မယ်ဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်ကို နောက်ကျမှ သိလိုက်ရပုံပါပဲ။
မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ချွေးအေးတွေ ပြန်လာတယ်။
‘ဒီအတိုင်းတော့ မဖြစ်တော့ဘူး!’
သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မလိုက်အောင်ပဲ ဉာဏ်ကောင်းသား။ မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစရှာလိုက်တယ်။
‘အရင်ဆုံး၊ နောက်ဆုတ်မယ်!’
ဒီနေရာမှာ ဆက်တိုက်ရင်တော့ အသေပဲ။ မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက သူ့ရဲ့ ဓားကြီးကို မြေပြင်ထဲ စိုက်ချလိုက်ပြီး ဖုန်မှုန့်တွေကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ထူထအောင် လုပ်လိုက်တယ်။
ဖူးဝါးဟက်!
ဖုန်မှုန့်တွေကြောင့် အမြင်အာရုံ ဝါးသွားတဲ့ အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူက ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့ လွန်ကဲတဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြှောက်လိုက်ကာ အိမ်ထဲဘက်ကို ပြေးဝင်သွားတယ်။
“ဘာလဲ! သူ ထွက်ပြေးသွားတာပဲ!”
သူ ထွက်ပြေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ ကျွန်တော်လည်း အလျင်အမြန် လိုက်သွားကြတယ်။ သူ့ကိုသာ မဖမ်းမိရင် ဒီအတွေးကမ္ဘာကို ရှင်းထုတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
အုတ်ကြွပ်မိုးထားတဲ့ အိမ်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းက နန်းတော်တစ်ခုလို့ ခေါ်နိုင်လောက်အောင်ကို ကြီးမားတယ်။
မြေပြင်ပေါ်ကနေ လုယက်လာတဲ့ ရတနာတွေ၊ ပစ္စည်းတွေနဲ့ အလှဆင်ထားတဲ့ အတွင်းပိုင်းကို ပိုပြီး တိုးဝင်သွားတဲ့အခါ အကြည့်အများအပြားက ကျွန်တော်တို့ကို ကြိုဆိုနေကြတယ်။
“ဘာ၊ ဘာလဲ? လူ၊ လူသားတွေ!”
“ကယ်ကြပါ! ဒီမှာ! လူတွေ ရှိတယ်!”
ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ ကျွန်တော် ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်လိုက်တယ်။
အတွင်းနံရံဘက်မှာ ထောင်လိုမျိုး နေရာတစ်ခုရှိပြီး အထဲမှာ လူတွေ ရှိနေတယ်။
သူတို့က ဒီကိုရောက်လာပြီး ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ စုဆောင်းသူတွေပဲ။
ကြာရှည်စွာ အကျဉ်းချခံထားရလို့ အတော်လေးကို ပိန်ချုံးနေကြပြီး ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ ကျွန်တော့်ကို မြင်တဲ့အခါ အကျဉ်းတန်းကြားထဲကနေ လက်တွေကို အသည်းအသန် ဆန့်တန်းလာကြတယ်။
“ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ?”
“…သူတို့ကို ဒီတိုင်း ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး။”
“ဒါဆို ဒီဘက်ကို ကျွန်မဆီမှာ ထားခဲ့ပါ။ ရှင် အထဲကို ပြေးသွားတဲ့ အကောင်ကို လိုက်သွားလိုက်ပါ။ သူက မိုက်မဲတဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး၊ ဒီကို ပြေးဝင်လာတာ သူ့မှာ အကြံအစည် တစ်ခုခု ရှိလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူ ဘာမှမလုပ်ခင် အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်။”
“အဲ့ဒါကတော့…”
“ရှင် တစ်ယောက်တည်း မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောမလို့လား?”
“…မဖြစ်နိုင်တာ။”
ကွမ်ဂျီအာ က ခေါင်းညိတ်ပြီး မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနောက်ကို လိုက်သွားတယ်။
ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီး အကျဉ်းတန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ လူတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။
လူ ၁၀ ယောက်လောက် ရှိတယ်။
ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့သူတွေထဲက ၅၀ ကျော် ပျောက်ဆုံးသွားတယ်ဆိုတာကို တွက်ကြည့်ရင် ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ သေဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်ရမယ်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေထဲမှာ ယောက်ျား ၃ ယောက်နဲ့ မိန်းမ ၇ ယောက် ရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ အုပ်စုနှစ်ခုကြားမှာ ခြားနားချက် ကြီးကြီးမားမား ရှိနေတယ်။
‘ယောက်ျားတွေကို အနံ့အသက်ဆိုးတဲ့ နေရာမှာ ထားပြီး မိန်းမတွေကိုတော့ သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်တဲ့ နေရာမှာ ထားထားတာပဲ။’
သူတို့ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သိသာနေတယ်။
ယောက်ျား စုဆောင်းသူတွေက ပိန်လှီပြီး မျက်ဝန်းတွေ ချိုင့်ဝင်နေပေမဲ့ မိန်းမ စုဆောင်းသူတွေကတော့ အာဟာရပြည့်ဝပြီး အနားယူထားရတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်။
သူတို့ရဲ့ အသားအရေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် အကောင်းစား ဆက်ဆံခံထားရမှန်း သိသာတယ်။
“ဒီမှာ! ဒီမှာ! ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို ထုတ်ပေးပါ!”
“ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ။”
ကျွန်တော် ယောက်ျား စုဆောင်းသူတွေကို ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ အကျဉ်းတန်းကို အရင်ဖြတ်ပြီး အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်တယ်။ စုဆောင်းသူ ၃ ယောက်က ကျေးဇူးတင်လွန်းလို့ မျက်ရည်တွေ ကျပြီး ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းငုံ့ကာ အကြိမ်ကြိမ် အရိုအသေပေးတယ်။
သူတို့ကို အပြင်မှာ စောင့်ခိုင်းပြီး ထွက်သွားခိုင်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့မှ မိန်းမ စုဆောင်းသူတွေကို ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ အကျဉ်းတန်းဆီကို ဦးတည်သွားလိုက်တယ်။
“မြန်မြန် ဖွင့်ပေးစမ်းပါ!”
“ဟုတ်ပါပြီ။ ဖွင့်ပေးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး အတည်ပြုစရာ တစ်ခုရှိသေးတယ်။”
“ဘာလဲ? ဘာကို အတည်ပြုမှာလဲ? အခု ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ…”
“ကျွန်တော့် မေးခွန်းကို ဖြေပေးပါ။ အပြင်ကို ထွက်ချင်ရင် လုပ်ရမယ့် မဖြစ်မနေ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခုပါပဲ။”
မိန်းမ စုဆောင်းသူတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အေးစက်တဲ့ လေသံကို ခံစားမိပြီး တံတွေးမြိုချလိုက်ကြတယ်။
သူတို့က ကျွန်တော် တစ်ခုခုကို သိနေမှန်း ရိပ်မိသွားတယ်။
သူတို့အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး မသိချင်ယောင် ဆောင်လိုက်ကြတယ်။
“အဲ့ဒီလို လူမျိုး ဘယ်သူမှ မရှိဘူး! မြန်မြန် ဖွင့်ပေးပြီး ကျွန်မတို့ကို ထုတ်ပေးစမ်းပါ!”
“ဟုတ်တယ်လေ! ရှင်တို့က ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ မဟုတ်ဘူးလား? ကျွန်မတို့ကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့မလို့လား!”
“မြန်မြန် ဖွင့်ပေးပါ!”
သူတို့ စိတ်မရှည်ဖြစ်လာတာနဲ့အမျှ စုဆောင်းသူတွေက အသံကို ပိုကျယ်လာအောင် လုပ်လာကြတယ်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ခံစားချက်ကို မဖုံးကွယ်တော့ဘူး။
အရင်က ပြသခဲ့တဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့ အမူအရာနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်၊ ရန်သူကို ဆက်ဆံသလိုမျိုး ဖြစ်သွားတယ်။
“တကယ်ပဲလား၊ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ ခုနစ်ယောက်လုံးကလား?”
“ဘာ၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ?”
“မသိဘူးလား? ဒါမှမဟုတ် မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား။ အင်းလေ၊ ရှင်တို့က လူမိုက်တွေမှ မဟုတ်တာ၊ နောက်ဆုံးတစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။”
ကျွန်တော်နဲ့ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ စုဆောင်းသူတွေကြားက စကားပြောသံကို နားထောင်နေတဲ့ နတ်ဝိညာဉ်တွေက ကျွန်တော့်ဆီ မက်ဆေ့ချ် ပို့လာတယ်။
[နတ်ဝိညာဉ်တို့က ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲလို့ မေးမြန်းနေကြသည်။]
[နတ်ဝိညာဉ်တို့က ဘာကြောင့် သူတို့ကို မလွှတ်ပေးတာလဲလို့ သိချင်နေကြသည်။]
စိတ်သဘောထား ကောင်းတဲ့ နတ်ဝိညာဉ်တချို့က ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းဆီးခံထားရသူတွေကို လွှတ်ပေးဖို့ တိုက်တွန်းနေပေမဲ့ ကျွန်တော် မလွှတ်ပေးဘူး။
အစား၊ ကျွန်တော် အကျဉ်းတန်းကနေ နည်းနည်း ခွာလိုက်ပြီး အားလုံး ကြားနိုင်အောင် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို စတင်ပြောပြလိုက်တယ်။
“မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို အနိုင်ယူတဲ့ ပုံပြင်ထဲမှာ အပိုင်းတစ်ပိုင်း ရှိတယ်။ ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရတဲ့ ဇနီးသည်က ဘီလူးရဲ့ ဇနီးဖြစ်ဖို့ ရွေးချယ်ပြီး သူ့ရဲ့ မူလခင်ပွန်းကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ အပိုင်းပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ အသေးစိတ် ရှင်းပြမထားတဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိတယ်။”
လူငယ်လေးရဲ့ ဇနီးသည်က ဘီလူးရဲ့ ပြန်ပေးဆွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ လူငယ်လေးကို သစ္စာဖောက်ပြီး ဘီလူးရဲ့ ဇနီးအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ လူငယ်လေးက သူ့ဇနီးကို လာရှာတဲ့အခါမှာတော့ သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ ဘီလူးရဲ့ ကလေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေတယ်။
“ဘီလူးက သူ့မျက်စိထဲ မြင်တဲ့ မိန်းမမှန်သမျှကို သူ့ရဲ့ မယားငယ်အဖြစ် လုပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဘာလို့ အဲ့လို လုပ်ခဲ့တာလဲ? လည်ပင်းပြတ်သွားရင်တောင် ပြန်ကပ်နိုင်တဲ့ ဘီလူးက သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်ကို ချန်ထားချင်ခဲ့လို့လား?”
မဟုတ်ဘူး။
အဲ့ဒါ မဟုတ်ဘူး။
ဘီလူးက သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိနေတယ်။
အနာတွေကို ပြာမှုန့်နဲ့ ဖြူးလိုက်ရင် သူ ပြန်မရှင်သန်နိုင်ဘူးဆိုတာကို သူ သိနေတာပဲ။
မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဆိုသည်မှာ သူ့အသွင်အပြင်နှင့် မလိုက်အောင်ပင် လိမ္မာပါးနပ်လှသည်။
သူက မိမိ၏ သေခြင်းတရားကို ကြိုတင်တွေးတောထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“တကယ်တမ်း လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ဒဏ္ဍာရီထဲမှာတော့ လူငယ်လေးရဲ့ ဇနီးသည်က ဘီလူးရဲ့ သားသမီး၊ ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင် ဘီလူးကိုယ်တိုင်ကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားခဲ့တာ။ အမှန်တရားကို သိသွားတဲ့ လူငယ်လေးက နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ဇနီးရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲထုတ်ပြီး မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရဲ့ မျိုးဆက်ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခု အံ့သြစရာကောင်းတာ သိလား။”
ဘီလူးရဲ့ သားသမီး မသေဆုံးခင်လေးမှာ သူက ဒီလို ပြောခဲ့တယ်။
“သာမန်ရက်ပေါင်း ၁၀၀ လောက်သာ ငါ့မှာ အချိန်ရှိရင် ငါ ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်မှာ။ ဘယ်လောက်တောင် နှမြောဖို့ ကောင်းလိုက်သလဲ…”
ဆိုလိုတာက မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဟာ မျိုးဆက်ကျန်ရစ်ဖို့အတွက် မိန်းမတွေကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ သေဆုံးသွားခဲ့ရင်တောင်မှ ထူးဆန်းတဲ့ မှော်ပညာကို သုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ်အသစ်တစ်ခုဆီ ကူးပြောင်းဖို့အတွက် ဖြစ်တယ်။
ယူဟွန်း က သံတိုင်တွေကြားမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ မိန်းမ ၇ ယောက်ဆီကို သူ့ဓားနဲ့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ရှင်တို့ ဗိုက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အရာပဲ။”
အကျဉ်းတန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ မိန်းမတွေက သူ့ရဲ့ ထိမှန်သွားတဲ့ စကားလုံးတွေကြောင့် အတွေးထဲ နစ်မွန်းသွားကြသည်။
သူတို့ထဲက အချို့က မသိစိတ်အရပင် လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဗိုက်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။
ဒီအပြုအမူ တစ်ခုခုနဲ့တင် ယူဟွန်း ပြောတဲ့စကားတွေက အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသလိုပါပဲ။
[နတ်ဝိညာဉ်တို့က အံ့အားသင့်သွားပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြသည်။]
[သူတို့က ဒီလိုဇာတ်လမ်းမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိကြောင်း ခေါင်းခါပြနေကြသည်။]
“ဒါက သဘာဝကျတဲ့ တုံ့ပြန်မှုပါပဲ။ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် ဒါဟာ တုန်လှုပ်စရာကောင်းတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်နေလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဝိညာဉ်တို့ရေ၊ အတွေးကမ္ဘာထဲမှာ ဘာမဆို ဖြစ်ပျက်နိုင်တယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။”
စုဆောင်းသူတွေက တိုက်ပွဲဝင်ရင်း သေဆုံးနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေမှာတော့ သူတို့က သေခြင်းတရားထက် ပိုဆိုးတဲ့ အတွေ့အကြုံကို ကြုံတွေ့ရတတ်တယ်။
“အဓိကကတော့ ဒီနေရာမှာ လူ ၅၀ ကျော် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ၁၀ ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ အဲ့ဒီ ယောက်ျား ၃ ယောက်ကတော့ မကြာသေးခင်ကမှ ရောက်လာပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေလို့ ထားပါတော့။ ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ကရော ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ရှင်နေတာလဲ။”
ယူဟွန်းရဲ့ အကြည့်ကို ခံလိုက်ရတဲ့ မိန်းမတွေက တုန်ရီသွားကြသည်။
တခြားသူသာဆိုရင် သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်ခံနေရသူတွေလို့ ထင်မိမှာ အသေအချာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ယူဟွန်းကတော့ မျက်စိနဲ့ မြင်ရတဲ့ အပေါ်ယံအရာတွေကို ဘယ်တော့မှ အယုံအကြည် မရှိခဲ့ဘူး။
“လူ ၅၀ ထဲမှာ မိန်းမ စုဆောင်းသူ ၇ ယောက်ထက် ပိုရှိခဲ့မှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ၇ ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဘာလို့ အဲ့လို ဖြစ်ရတာလဲလို့ ထင်လဲ? ပြီးတော့ ဒီစကား ပြောရတာ စိတ်မကောင်းပေမဲ့၊ ရှင်တို့အားလုံးက ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ကြတယ်။”
ယူဟွန်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက သူတို့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အသွင်အပြင်နောက်ကွယ်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှန်တရားကို မြင်နေရသည်။
“အဲ့ဒီ ဘီလူးနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားတဲ့သူတွေကို၊ ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင် လူလို့တောင် ခေါ်လို့မရတော့တဲ့သူတွေကို ကျွန်တော်က ဘာလို့ ကယ်တင်ပေးရမှာလဲ။”
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး! ကျွန်မတို့က… အသက်ရှင်ဖို့အတွက် တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ!”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! ကျွန်မတို့က အသက်ရှင်ဖို့အတွက် လုပ်ခဲ့တာပါ!”
သူတို့က ယူဟွန်းကို ပူဆွေးသောကရောက်စွာနဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ပေးပြီး အော်ဟစ်နေကြတယ်။
သူတို့က မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရဲ့ စကားကို နားမထောင်ရင် အသတ်ခံရမှာစိုးလို့ လုပ်ခဲ့ရတာလို့ ဆိုကြတယ်။
အသက်ရှင်ဖို့အတွက် တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူးလို့ ပြောကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ ယူဟွန်းက သူတို့စကားတွေကို အတည်မယူခဲ့ဘူး။
“အသက်ရှင်ဖို့အတွက် လုပ်ခဲ့တာ ဟုတ်လား? စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ စကားပဲ။ ရှင်တို့က အခုထိ လူသားတွေလို့ ပြောချင်နေတာလား။”
ယူဟွန်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အခုတော့ စာအုပ်တွေကို မဟုတ်ဘဲ တခြားအရာတစ်ခုခုကို ကြည့်နေတယ်။
“ကျွန်တော့် မျက်စိထဲမှာတော့ တွန့်လိမ်နေတဲ့ ဘီလူးတွေပဲ မြင်နေရတယ်။”
အကျဉ်းတန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ မိန်းမ စုဆောင်းသူ ၇ ယောက်။
သူတို့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အသွင်အပြင်နောက်ကွယ်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ နောက်ထပ် မျိုးရိုးဗီဇ ပြောင်းလဲနေတဲ့ အရာတွေ။
ဒီအချိန်သာ မဟုတ်ခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ မူလသဘာဝကို ဘယ်တော့မှ မြင်တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။
‘ဒါက Laplace ရဲ့ အပိုင်းအစ စွမ်းအားလား။’
ယူဟွန်းက စာအုပ်တွေကတစ်ဆင့်သာ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ အနှစ်သာရကို မြင်နိုင်ခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက စာအုပ်တွေကို မကြည့်ဘဲနဲ့တောင် သူတို့ရဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အသွင်အပြင်ကို မြင်နေရပြီ။
အရာအားလုံးကို သိရှိစေတဲ့ [Laplace ရဲ့ နတ်ဆိုး အပိုင်းအစ] စွမ်းအားကြောင့် ဖြစ်သည်။
‘ချက်ချင်းကြီး အလုပ်မလုပ်ဘူးဆိုတော့ အခြေအနေတစ်ခုခု ရှိရမယ်။ ကြိုတင်စုဆောင်းထားတဲ့ အချက်အလက်တွေကတစ်ဆင့် အသက်ဝင်တဲ့ ပုံစံမျိုးလား။’
သူက ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားပြီဖြစ်လို့ အခုတော့ သူ စိတ်ကြိုက် သုံးဖို့အချိန် ရောက်ပြီ။
ယူဟွန်းက သူတို့ကို လူသားတွေလို့ မသတ်မှတ်တော့ဘူး။
သူတို့က တစ်ချိန်က လူသားတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရဲ့ မှော်ပညာကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်လိုကြောင့် ပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာကိုတော့ သူ မသိဘူး။
“ကျွန်တော် မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။”
ယူဟွန်း စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်။
“အာ့!!”
အကျဉ်းတန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ မိန်းမ စုဆောင်းသူတွေက သူတို့ရဲ့ မူလသဘာဝကို ထုတ်ဖော်ပြသလာကြတယ်။
သူတို့က လူသားအသွင်အပြင်ကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ဘီလူးတွေအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြတယ်။
သူတို့က သံတိုင်တွေကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပြီး ယူဟွန်းဆီကို ပြေးဝင်လာကြတယ်။
[နတ်ဝိညာဉ်တို့က တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြသည်။]
[100TP လှူဒါန်းလိုက်သည်။]
[ဝိုး။ ဒါ အရူးအမူးပဲ။ သူတို့က တကယ်ပဲ ဘီလူးတွေ ဖြစ်နေတာလား။]
“သူတို့က တစ်ချိန်က လူသားတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။”
လူသားဘဝကနေ ဘီလူးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့သူတွေရဲ့ လက်တွေက ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်သည်းတွေက ရှည်ထွက်လာတယ်။
သူတို့ရဲ့ ပါးစပ်တွေက ပြဲထွက်လာပြီး အထဲကနေ လျှာရှည်ကြီးတွေ ထွက်လာကာ တွန့်လိမ်နေကြတယ်။
သူတို့က နံရံတွေနဲ့ မျက်နှာကြက်တွေပေါ်မှာ လျင်မြန်စွာ တွားသွားပြီး သူ့ဆီကို ချဉ်းကပ်လာကြတယ်။
သရဲကားထဲက မြင်ကွင်းတစ်ခုလိုပါပဲ။
ယူဟွန်းက ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သိထားတဲ့အတိုင်း မတုန်လှုပ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။
“သူတို့က အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိသွားပြီး ထွက်ပြေးဖို့နဲ့ အသက်ရှင်ဖို့ လူသားဟန်ဆောင်နေခဲ့တာပဲ။ သူတို့က မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ပြန်လည်အသက်သွင်းဖို့ ကြံစည်နေခဲ့တာ။ အဲ့ဒါသာ ဖြစ်လာရင် တော်တော်လေး ခေါင်းကိုက်စရာ ဖြစ်မှာ။”
ဒီကို ရောက်လာတာ ယူဟွန်းမဟုတ်ဘဲ တခြားသူသာဆိုရင် ဒီအတိုင်း ဖြစ်သွားမှာ အသေအချာပဲ။
ယူဟွန်းက တွေဝေမနေဘဲ သူ့ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။
***
ယူဟွန်းက နောက်ဆုံး ဘီလူးကို ဖြိုချလိုက်ပြီးနောက် သူ့ပတ်လည်မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ အလောင်းတွေကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်တယ်။
သူတို့က တစ်ချိန်က လူသားတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးမှာပါ။
သူတို့က စုဆောင်းသူတွေ ဖြစ်လာပြီး သူတို့ရဲ့ ပန်းတိုင်ကို ရောက်ဖို့ အတွေးကမ္ဘာထဲမှာ လှည့်လည်နေခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘီလူးတွေ ဖြစ်သွားကြတယ်။
သူတို့က ဒီမြေအောက်နိုင်ငံရဲ့ အတွေးကမ္ဘာထဲမှာ ပိတ်မိသွားပြီး သူတို့ရဲ့ တည်ရှိမှုကပင် မျိုးရိုးဗီဇ ပြောင်းလဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တယ်။
အချို့က အသက်ရှင်ချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ အချို့က သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒမပါဘဲ ပြောင်းလဲသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့အားလုံးက တူညီတဲ့ ကံကြမ္မာကိုပဲ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။
တရားမျှတတဲ့ သေခြင်းတရားပေါ့။
[ဒါက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။]
ကွမ်ဂျီအာ ကလည်း သည်းမခံနိုင်တော့သလို ပြောလိုက်သည်။
[သူတို့က တစ်ချိန်က လူသားတွေပါ။ ဘီလူးတွေ ဖြစ်သွားရအောင်။]
‘ဘာမှ လုပ်လို့မရဘူး။ သူတို့ ဒီနေရာကို မရှင်းလင်းနိုင်ဘဲ ဖမ်းမိသွားတဲ့အချိန်ကတည်းက သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ။ သိစိတ်ကို ကျော်လွန်တဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ရဲ့ စွမ်းအားကို ထိတွေ့မိတဲ့အခါ ဒီလိုမျိုး ပြောင်းလဲသွားတာက ထူးဆန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။’
[သေရုံနဲ့တင် မဆုံးသွားတဲ့ ကိစ္စတွေလည်း ရှိတာပဲ။]
‘ဘယ်လို အတွေးကမ္ဘာထဲမှာ ဖမ်းမိသွားလဲဆိုတာပေါ် မူတည်တာပေါ့။ စုဆောင်းသူတွေက အရာအားလုံးကို သူတို့နဲ့အတူ သယ်သွားရမှာ။’
လက်ရှိ စုဆောင်းသူတွေကတော့ အဲ့လို လုပ်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့ ယူဟွန်းကတော့ အဲ့ဒီလို တွေးမိတယ်။
စုဆောင်းသူ ဖြစ်တယ်ဆိုတာက အသက်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရတာကို ဆိုလိုတယ်။
ပြီးတော့ စုဆောင်းသူတွေက အဲ့ဒီလို လုပ်နိုင်ဖို့အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာဖို့ လိုတယ်။
‘ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို မလုပ်နိုင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။’
ဆုံးဖြတ်ချက်လည်း မရှိ၊ ယုံကြည်ချက်လည်း မရှိဘဲ စုဆောင်းသူတွေလို့ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ခေါ်ဆိုနေကြတဲ့သူတွေပေါ့။
ဒါပေမဲ့ တကယ့် စုဆောင်းသူတွေက လူတွေ ထင်သလောက်တော့ ရိုမန်တစ် မဆန်ဘူး။
သူရဲကောင်းတွေလို့ လူတိုင်း အထင်ကြီးလေးစားခံရတဲ့ စုဆောင်းသူ အနည်းငယ်ကတော့ ဒီလိုမျိုး သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေထဲမှာ နောက်ဆုံးအထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့သူတွေပဲ ဖြစ်တယ်။
ပြိုလဲသွားတဲ့သူတွေရဲ့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတွေက နိုင်ငံသားတွေဆီ မရောက်ပါဘူး။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီကိစ္စနဲ့တင် အခြေအနေက ပြီးဆုံးသွားပြီ။”
ပြီးတော့ ကွမ်ဂျီအာ အတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။
သူမက မြေအောက်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရဲ့ ပြတ်တောက်နေတဲ့ ခေါင်း ၅ လုံးကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားရင်း သူ့ဆီကို လျှောက်လာတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။
သူမဘက်မှာလည်း ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ခဲ့မှာ သေချာတယ်။
ယူဟွန်းက သူ့ရဲ့ လေးလံတဲ့ အတွေးတွေကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုမျိုး ကွမ်ဂျီအာ ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်ကာ သူမရဲ့ ကြိုးစားမှုကို ချီးကျူးလိုက်တယ်။
“ကောင်းလိုက်တာ။ ကွမ်ဂျီအာ။”