ကားအတွင်းပိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စစ်သားက လောင်ကျန့်ရယ် ကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ခင်ဗျားတို့ ဘယ်ကလာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဝိုင်မြို့နယ်ကပါ၊ ဒီမှာ လုံခြုံရေးဇုန်တစ်ခု ဖွင့်ထားတယ်လို့ ကြားလို့ လာကြတာပါ။ ကိုကြီးတို့၊ ကျွန်တော်တို့ကို ဝင်ခွင့်ပြုလို့ ရမလားဗျ" လျှိုချထားသော ကားမှန်ဘောင်ပေါ် တံတောင်ဆစ်တင်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဘယ်နှစ်ယောက်လာကြတာလဲ။ ဝင်ချင်ရင်တော့ အစားအစာတွေနဲ့ လဲလှယ်ရမယ်။ တစ်ယောက်ကို ၁၀ ကီလိုဂရမ်!" ထိုသူက မျက်နှာတွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြောင်းလဲဘဲ တောင်းဆိုလိုက်သည်။
"တစ်ယောက်ကို ၁၀ ကီလိုဂရမ်ဆိုတော့... စားစရာတွေ ပေးရတာအပြင် တခြား တောင်းဆိုချက်တွေရော ရှိသေးလား" မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်ကာ လောင်ကျန့်ရယ် က ဆက်မေးလိုက်သည်။
လူတစ်ဦးလျှင် အစားအစာ ၁၀ ကီလိုဂရမ် တောင်းသည်မှာ အတော်များလှပေသည်။ အထူးသဖြင့် စားနပ်ရိက္ခာများ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော ကပ်ဘေးကာလတွင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားသည်။ သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေတွင် ရွာသားများ၏ အသက်အန္တရာယ် လုံခြုံရေးက အဓိကဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့တွင် စားစရာ မရှိသည်လည်း မဟုတ်ပေ။
"ဘာမှမရှိဘူး။ အစားအစာတွေသာ ပေးအပ်လိုက်ရင် ဝင်လို့ရတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကားတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ ခရိုင်ထဲမှာ ကားပါကင်ရှိတယ်၊ အဲဒါအတွက် စားစရာ ၂၀ ကီလိုဂရမ် ပေးရမယ်။ ခရိုင်ထဲက အခန်းတွေအတွက်ကျတော့ အားလုံး အခြေကျသွားမှ တွက်ချက်ပေးလိမ့်မယ်" ဤစစ်သားသည် သည်းခံစိတ်ရှိပြီး ရန်လိုသည့်အမူအရာ မရှိပေ။ ဤလုံခြုံရေးဇုန်သို့ ဝင်ရောက်ရန် လိုအပ်ချက်မှန်သမျှကို အချိန်ယူ၍ ရှင်းပြပေးနေသည်။
"ဒါဆိုရင် စားစရာလုံလောက်တဲ့သူတွေက အခန်းတွေမှာ နေလို့ရမယ်ပေါ့၊ ရိက္ခာမလုံလောက်တဲ့သူတွေကျတော့ ဘယ်လိုလဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်နှာတွင် မည်သည့်အבעအရာမှ မပြဘဲ မေးလိုက်သည်။
"တဲတွေထဲမှာ ဒါမှမဟုတ် မြေကြီးပေါ်မှာ အိပ်ပေါ့၊ အဲဒါတော့ ကျွန်တော်တို့ သိပ်ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီဇုန်ထဲမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်တွယ်တဲ့ ဥပဒေတစ်ခုတော့ ရှိတယ်၊ အဲဒါကတော့ တခြားသူတွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မခိုးရဘူးဆိုတာပဲ။ ကျူးလွန်တဲ့သူတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်" ထိုသူ၏ မျက်နှာသည် တည်ကြည်သွားပြီး ဤစည်းမျဉ်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
"နားလည်ပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးမှ ဟိုကိုင်ယွမ် ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ "ငယ်လေး ယွမ်၊ ရွာသူကြီး ဆီကို သွားပြီး လူဦးရေ စာရင်းလုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ပြီးရင်တော့ စားစရာတွေ အပ်လိုက်မယ်။ လုံခြုံရေးဇုန်ထဲ တကယ်ရောက်မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လက်ရှိအခြေအနေကို အခြားသူများအား ပြန်လည်ပြောပြရန် ကားပေါ်မှ ဆင်းသွားလိုက်သည်။
ရွာမှ ယူလာသော စားနပ်ရိက္ခာများနှင့် စတိုးဆိုင်၏ ဂိုဒေါင်ထဲမှ ပစ္စည်းအားလုံးကို ပေါင်းလိုက်သည့်အခါ အလတ်စား ထရပ်ကားကြီး၏ နောက်ခန်းတစ်ခုလုံး ပြည့်သွားလေသည်။ ဤပမာဏသည် လူတိုင်း ဝင်ခွင့်ရရန် လုံလောက်ရုံသာမက အများအပြားပင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ကျန်ရှိနေသော စားစရာများထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ကောက်နှံမျိုးစေ့များစွာ ပါဝင်နေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့ ပို၍ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။ ပါကင်ခအတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ကောက်နှံမျိုးစေ့ အိတ်ကြီးနှစ်အိတ်ကို ပေးဆောင်ရန် ရွာသားများကို တောင်းဆိုပြီးနောက် စစ်သားနှစ်ဦးက သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် မော်တော်ယာဉ်တန်းကြီးသည် လုံခြုံရေးဇုန်ထဲသို့ မောင်းဝင်လာကြရာ ရက်ပေါင်းများစွာ တင်းမာနေခဲ့ရသော လူတိုင်း၏ ရင်တွေ အေးချမ်းသွားကြတော့သည်။
ထို့နောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရွာသူကြီး နှင့် တည်းခိုရန်နေရာ ကိစ္စကို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အမြင်အရ စားစရာဆိုသည်မှာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ကုန်ဆုံးသွားနိုင်သဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ ချွေတာရပေမည်။ ယခုအခါ လုံခြုံရေးဇုန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံရေးအတွက် ခေတ္တမျှ စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ဘဲ အခန်းများအတွက် စားစရာနှင့် လဲလှယ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။ ရွာသားများနှင့် စတိုးဆိုင်မှ လွတ်မြောက်လာသူများနှင့်ပါ ဆွေးနွေးပြီးနောက် လူတိုင်းက ကားများကို ဦးစွာ ရပ်နားရန်နေရာ ရှာကြရန်နှင့် ကုန်တင်ကားကြီး နှစ်စီးထဲတွင် နေရာလွတ် (Dimension) အလုံအလောက် ရှိနေသည်ဖြစ်၍ ကားပေါ်တွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ယောက်ျားလေးနှင့် မိန်းကလေး အတူတကွ နေထိုင်ရေးကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ နောက်တစ်ကြိမ် အဖွဲ့လိုက် ဆွေးနွေးပြီးနောက် အလတ်စားထရပ်ကားပေါ်ရှိ စားစရာများ၏ တစ်ဝက်ကို ကားကြီးဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြပြီး မည်သည့် ကျား/မ က မည်သည့်ကားတွင် နေရမည်ဆိုသည်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အချေအတင် ဆွေးနွေးမှုများ ဖြစ်ပွားလာကြသည်။
အမျိုးအစားစုံ မော်တော်ယာဉ်၏ အမိုးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်နှာတွင် တောက်ပသော အပြုံးများ ကိုယ်စီနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသော ရွာသားများကို ငေးကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ လုံခြုံရေးဇုန်၏ အဝင်ဝဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် သူ၏ သက်ပြင်းချအပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
"ငယ်လေး ယွမ် က ဘာလို့ မျက်မှောင်ကြုတ်နေတာလဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က အေးအေးလူလူ လျှောက်လာပြီး အတန်ငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် ကားအမိုးပေါ်သို့ တက်ရောက်လာကာ သူ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"လုံခြုံရေးဇုန်ထဲ ဝင်ဖို့အတွက် စားစရာတွေနဲ့ လဲလှယ်ရတယ်။ ဒီလိုမျိုး လဲလှယ်တဲ့စနစ်က နောင်ကျရင် ပြဿနာအများကြီး ဖန်တီးလာလိမ့်မယ်"
"အင်း၊ ကိုယ်လည်း သိပါတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် စိုက်ကြည့်နေသည့် နေရာဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က သဘောတူကြောင်း အပေါ်ယံမျှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။