လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အောက်ချပေးလိုက်ပြီး "ယွမ်လေး၊ ငါတို့ကို လမ်းပြပေးတော့။ ကဲ... အခု ဆရာဝန်ဆီ သွားကြရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူ့အဘိုးအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ တောက်ပလာလေသည်။ သူ၏ လက်သေးသေးလေးများက လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်စွပ်ကို ဆွဲကိုင်ထားပြီး အပြုံးပန်းများဖြင့် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ လျှောက်သွားလေသည်။ သူသည် အခါအားလျော်စွာ ရှေ့သို့သွားရန်ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် သူ့လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ရှေ့ကို ညွှန်ပြနေသည်။
မကြာသေးမီက အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် လင်ဝမ်မြို့ငယ်လေးအတွင်း အမည်မသိ ကျင့်ကြံသူများ အတော်လေး များပြားလာခဲ့ပြီး ညဘက်ဆိုလျှင် အလွန်ပင် လှုပ်ရှားမှုများ ရှိနေတတ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က လူများကို လမ်းမကြီးဘက်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ရှေ့ကို သွားလေလေ၊ ပို၍ တိတ်ဆိတ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် လူအာတို့က ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရသော်လည်း ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ မျက်နှာပေးမှာမူ ပို၍ တင်းမာလေးနက်လာခဲ့သည်။
မြို့ငယ်လေးတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် ဒေသခံတစ်ဦးအနေဖြင့် သူတို့ ဘယ်ကို ဦးတည်နေကြသည်ကို သူသိနေသည်မှာ သေချာပေသည်။
ကျန့်ယဲ့၊ အဘိုး...
ဟိုကိုင်ယွမ် ညွှန်ပြနေသည့် နေရာမှာ ပြိုပျက်နေသော ဘုရားကျောင်းပျက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။ ၎င်းမှာ မြို့ထဲရှိ သူတောင်းစားများ စုဝေးရာ နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူတောင်းစားများမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ထိုနေရာသို့ ခြေမချကြပေ။
"သခင်... သခင်လေး... ဟို... ဟိုနေရာက... အမှိုက်သရိုက်နဲ့ သူတောင်းစားတွေ စုဝေးရာ..."
"ဒါဆို ခင်ဗျားမှာ ဆန့်ကျင်ဘက် အမြင်ရှိလို့လား" သူ၏ မျက်နှာကိုပင် မကြည့်ဘဲ လောင်ကျန့်ရယ် က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထိုလေသံကြောင့် ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ အနည်းငယ်ပင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။
"ဘာ... ဘာမှ မရှိပါဘူး။" ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်က ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။
သူက လောဘကြီးသူ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အသက်ကို ကြောက်တတ်သူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် မှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်လောက်ကြောင်း သူတွေးမိသည်။ ကဲ... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကိုလည်း ရထားပြီးပြီပဲ၊ သူတောင်းစားတွေရဲ့ နေရာထဲ ဝင်သွားတာကများ ဘာအရေးကြီးလို့လဲလေ။
ဟိုကိုင်ယွမ် က လူများကို ပြိုပျက်နေသော ဘုရားကျောင်းဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီပင် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာကြသော သူတောင်းစားများကို မြင်လိုက်ရသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ကတော့ လုံးဝ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။ လူအာကမူ ဤအကျည်းတန်ပြီး အနံ့ဆိုးထွက်နေသော နေရာတွင် ရှိနေရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။
ဘုရားသခင်၊ သူ၏ ဂျူနီယာသခင်လေးက ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ရတာပါလိမ့်။ သာ၍သာ...
လောင်ကျန့်ရယ် သာ သိသွားခဲ့ရင်တော့ သူ ရူးသွားလောက်ပေလိမ့်မည်။ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး... တော်စမ်း၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး သူ့အကြောင်းကို ပြန်တွေးမိနေရတာလဲ။
"အဘိုး... အဘိုး!" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြိုပျက်နေသော အိမ်ထောင့်ချိုးတွင် ရှိနေသည့် လူကြီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ကာ ထိုလူကြီးဆီသို့ ပြေးသွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
"ယွမ်လေး၊ အေးအေးဆေးဆေး လုပ်ပါ။ ဆရာဝန်ကို အဘိုးကို အရင်စစ်ဆေးခိုင်းရအောင်လေ။" ကလေးငယ်လေးကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က လှည့်ကာ ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်က ဤနေရာကို အလွန်ပင် မုန်းတီးရွံရှာနေသော်လည်း အဘိုးအိုထံသို့ လေးစားစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကာ စစ်ဆေးကုသပေးရန် ကြိုးစားလေသည်။
"သခင်။" လူအာက ရှေ့သို့တိုးလာကာ လောင်ကျန့်ရယ် ကို ခေါ်ပြီး "ဒီဝန်းကျင်က တကယ်ကို ဆိုးရွားလွန်းပါတယ်။ အကျန်းမာဆုံး လူတွေတောင်မှ ဒီမှာဆို ရောဂါရလာမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ရာ လူအာ ဆိုလိုရင်းကို သူ နားလည်တာပေါ့။ သူက ခေါင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ညိတ်ပြလိုက်ပြီး "အင်း၊ ကျန်တာကို မင်းတာဝန်ယူလိုက်တော့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ။" လူအာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး တက်ကြွစွာ ခုန်ပေါက်ကာ ထိုပျက်စီးနေသော နေရာမှ ထွက်သွားလေသည်။
ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်က အန်ချင်သလို ခံစားနေရသော်လည်း အဘိုးအိုကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဆက်ဆံဝံ့ခြင်း မရှိပေ။ သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် ထံသို့ လေးလေးစားစားဖြင့် လျှောက်သွားကာ "သခင်... လူနာက အအေးမိထားတာပါ။ ပြီးတော့ သူကလည်း အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပါပြီ။ ဒီလောက်ကြာအောင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခဲ့ရတာဆိုတော့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာဖို့ အချိန်အများကြီး ပိုယူရပါလိမ့်မယ်။ သူ့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးကတော့ အနားယူဖို့ပါပဲ" ဟု ပြောပြလေသည်။
"အင်း၊ ဆေးသွားပြုတ်ပြီးရင် ဒီကို ပြန်လာခဲ့လိုက်တော့။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ။" ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်က လေးလေးစားစား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ ဆေးထုပ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ပြေးထွက်သွားလေသည်။
"အဘိုး..." ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင် ထွက်သွားပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။
"မင်းအဘိုး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အအေးမိသွားရုံပါပဲ။ အခု အချိန်က နည်းနည်းနောက်ကျနေပြီဆိုပေမယ့် နောက်မှ ငါတို့နဲ့အတူ အိမ်သစ်ကို ပြောင်းရွှေ့ကြမယ်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား?" လောင်ကျန့်ရယ် က ကလေးငယ်လေး၏ ခေါင်းလေးကို သနားကြင်နာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
"အိမ်သစ်ကို ပြောင်းမယ်... အဘိုးလည်း ပါလာမှာပေါ့။" မိမိ၏ အဘိုးကို အမြဲတမ်း စဉ်းစားပေးတတ်သည့် လွန်စွာယဉ်ကျေးလိမ့်မာသော မြေးကောင်းလေးပါပေ။
"သေချာပေါ့။"
လူအာက အလွန်ပင် လုပ်ရည်ကိုင်ရည် ကောင်းမွန်လှသည်။ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် သူသည် မြို့ထဲတွင် ထမင်းစားခန်း တစ်ခန်းနှင့် အိပ်ခန်း နှစ်ခန်းပါဝင်သော လှပသည့် အိမ်တစ်လုံးကို ဝယ်ယူပြီးဖြစ်နေလေပြီ။ ထိုအိမ်တွင် ဝင်းကျယ်လည်း ပါရှိသည်။ အိမ်ပိုင်ရှင်မှာ စပျေရည်ချက်လုပ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူက လင်ဝမ်မြို့ငယ်လေးမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာလိုနေသဖြင့် ဆိုင်ကို ရောင်းချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်ကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေသည့် လူအာနှင့် ဆုံမိသောအခါ အိမ်ကို ဈေးပေါပေါဖြင့် ရောင်းချပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က အဘိုးအိုအတွက် အိမ်သစ်တွင် အရာရာ အဆင်ပြေစေရန် လူငှားပြင်ဆင်ခိုင်းပြီးနောက် ရေချိုးပေးရန်နှင့် အဝတ်အစားလဲပေးရန်ပါ လူငှားပေးခဲ့သည်။ ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်လည်း ဆေးယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုဆေးကို သောက်ပြီးနောက်တွင်မူ ညဉ့်နက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လူအားကို အဘိုးအိုအား စောင့်ရှောက်ရန် ထားခဲ့ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် က မရပ်မနား သန်းဝေနေသော ကလေးငယ်လေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလိုက်သည်။
"ကျန့်ယဲ့။"
"မင်း ပင်ပန်းနေပြီ။ အခု အိပ်တော့လေ။ မနက်ကျရင် အဘိုးကို တွေ့ရမှာပေါ့။" လောင်ကျန့်ရယ် က ကလေးငယ်လေးကို ကုတင်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ဘေးတွင် ဝင်လှဲလိုက်၏။ လက်တောင်ဆစ်များကို ပင့်တင်ကြည့်လိုက်ရာ သားရဲကောင်များကြောင့် ရရှိထားသော ဒဏ်ရာများမှာ ပျောက်ကင်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
မူလဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားချိန်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ မရှိတော့သော်လည်း မက်မွန်သီးဖျော်ရည်ကမူ အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းပကား ကြီးမားလှပေသည်။ နှစ်နာရီအတွင်းမှာပင် ခြစ်ရာဒဏ်ရာများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။
"အင်း၊ သမီး... ကိုယ် အိပ်တော့မယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ဘေးတွင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် မှာမူ ကလေးငယ်လေး၏ ချစ်စဖွယ် ရုပ်သွင်ကို ဘယ်လိုမှ အဝမပြနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က မွေးရာပါ စိတ်နေသဘောထား တည်ကြည်လေးနက်ပြီး မှန်ကန်သူ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခါတရံတွင်မူ အလွယ်တကူ ရှက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူက မွေးရာပါ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ခါတရံတွင် အလွန်ထက်မြက်ပြီး၊ တစ်ခါတရံကျတော့လည်း ဖြူစင်အပြစ်ကင်းကာ ချစ်စရာကောင်းနေတတ်သည်။
သူ့ကို သင်ကြားပြသပေးပြီးနောက်ပိုင်း သူ ဘယ်လိုလူမျိုး ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘုရားပဲ သိပေတော့မည်။