အခန်း ၃၃ - အတူတကွ
သူမ မျက်လုံးများ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်နေသည့် အရိပ်အယောင်တို့ ပေါ်လွင်နေသည်။
ထိုစဉ် နံရံဆီမှ စကားသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“တော်ဝင် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ အစီအစဉ်များ မပြည့်စုံသေးပါ”
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။
မီးဖိုခေါင်းတိုင် အထက်တွင် ရဲတိုက်ထိန်းသိမ်းသူ၏ ရွှေရောင်မျက်လုံး ပေါ်လာလေသည်။
ကျွန်တော် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။
“မင်း တံခါးခေါက်တတ်တဲ့ အကျင့်ရော ရှိရဲ့လား”
“တံခါးများကို အသုံးမပြုခဲ့ပါ”
“ငါ ဆိုလိုတာက အဲ့ဒါ မဟုတ်ဘူး”
“ရှင်းလင်းချက် လိုအပ်ပါသည်”
အက်ဗလင်က ပြုံးချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းရင်း မျက်နှာလွှဲသွားသည်။
ကျွန်တော် ထိုမျက်လုံးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။
“ငါတို့ သီးသန့် စကားပြောနေကြတာလေ”
“တော်ဝင် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များကို ရွှေ့ဆိုင်းထားနိုင်ပါသည်”
“အေးပါ၊ ကျေးဇူးပဲ”
“ဘိသိက်ခံယူပွဲ အခမ်းအနား ကျင်းပရန် ကျန်ရှိနေပါသေးသည်”
အက်ဗလင်၏ လက်ဆီသို့ ပြန်သွားနေသော ကျွန်တော့်လက် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“အာ...”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လာ၏။
“ရှင် အခုထိ ပြီးအောင် မလုပ်ရသေးဘူးလား”
“ကိုယ် အလုပ်များနေလို့ပါ”
ရွှေရောင်မျက်လုံးက ပို၍ တောက်ပလာသည်။
“အသိအမှတ်ပြုထားသော အမှုထမ်းမှုများကြောင့် ယာယီအာဏာကို သက်တမ်းတိုးပေးထားပါသည်။ တရားဝင် ဘိသိက်ခံယူခြင်းမှာ မပြည့်စုံသေးပါ”
“အဲ့ဒါက တစ်ခုခု ရပ်တန့်သွားတော့မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”
“ချက်ချင်း ဖြစ်ပွားမည့် ပျက်ယွင်းမှု မရှိပါ”
ကျွန်တော် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက်တောင် အရေးကြီး သတိပေးသံ ပေါက်နေရတာလဲ”
“အကြိမ်ကြိမ် ရွှေ့ဆိုင်းခြင်းသည် ထီးနန်းဆက်ခံမှု၊ လွှဲအပ်ထားသော အာဏာနှင့် အမြဲတမ်း တော်ဝင်ရာထူးများ အသိအမှတ်ပြုမှုတို့တွင် မရေရာမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေပါသည်”
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာထား တည်ကြည်သွားသည်။
“ဘာတွေ ကန့်သတ်ခံထားရဆဲလဲ”
“အချို့သော သရဖူအရာရှိများအား အမြဲတမ်း ခန့်အပ်ခြင်း၊ တံဆိပ်ခတ်ထားသော နိုင်ငံတော်မှတ်တမ်းများအား အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခွင့်၊ တစ်ပြည်လုံးဆိုင်ရာ ပြည်သူ့သဘောတူညီချက်များ သက်တမ်းတိုးခြင်း၊ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် အဖော်မွန်အား ဘိသိက်ပေး အပ်နှင်းခြင်းတို့ ဖြစ်ပါသည်”
အခန်းတွင်းမှာ ရုတ်ချည်း တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်မိ၏။
သူမကတော့ နံရံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် အဖော်မွန်အား ဘိသိက်ပေး အပ်နှင်းခြင်း ဟုတ်လား” သူမ မေးလိုက်သည်။
“မိဖုရားခေါင်ကြီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်ပါသည်”
ရဲတိုက်ထိန်းသိမ်းသူက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို စကားမပြောနိုင်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်သည့် ကျောက်နံရံတစ်ခု၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော ယုံကြည်မှုမျိုးဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။
“ဘုရင်နှင့် မိဖုရား နှစ်ပါးစလုံးအတွက် ဘိသိက်ခံယူပွဲ လုပ်ငန်းစဉ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင်းပခြင်းသည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါသည်”
အက်ဗလင်၏ ပါးပြင်များ ပန်းရောင်သန်းသွား၏။
ကျွန်တော် ထိုင်ချလိုက်သည်။
တကယ်တော့ ကုလားထိုင်နားမှာ ရောက်နှင့်နေပြီးသားပင်။
သို့သော်လည်း ထိုင်ချလိုက်မှသာ စိတ်ထဲ အဆင်ပြေသွားသလို ခံစားရသည်။
“အကောင်းဆုံး ဟုတ်လား”
“မှန်ကန်ပါသည်”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“လူထုစုဝေးမှု တစ်ကြိမ်တည်းသာ ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်ခြင်း၊ ပြည်သူ့သစ္စာအဓိဋ္ဌာန်များကို တစ်ကြိမ်တည်း သက်တမ်းတိုးနိုင်ခြင်း၊ တော်ဝင်တာဝန်များကို တစ်ပေါင်းတည်း သတ်မှတ်နိုင်ခြင်း၊ အခမ်းအနားဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းစဉ်များ ထပ်ခါတလဲလဲ မဖြစ်စေဘဲ လျှော့ချနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်ပါသည်”
ကျွန်တော် နဖူးကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။
“မင်းက ကုလားထိုင်တွေ နှစ်ခါခင်းရမယ့် ဒုက္ခကနေ သက်သာအောင်လို့ ငါ့ကို မိဖုရားတင်မြှောက်ဖို့ အကြံပေးနေတာပေါ့လေ”
“အခြားသော အကျိုးကျေးဇူးများကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါသည်”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်လေသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်၏။
“ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်တော့ သဘောကျနေလို့ တော်သေးတာပေါ့”
“ကျွန်မက တချို့အစိတ်အပိုင်းတွေကို သဘောကျနေတာပါ”
ရွှေရောင်မျက်လုံးက သူမဘက်သို့ အနည်းငယ် ရွေ့သွားသည်။
“လေဒီ အက်ဗလင် ဗေးလ်ဝုဒ်သည် ဘိသိက်မခံရသေးသော တော်ဝင်အဖော်မွန်တစ်ဦးနှင့် ကိုက်ညီသည့် တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါသည်”
သူမ၏ ရယ်မောသံ ရပ်တန့်သွား၏။
“ရှင် အဲ့ဒါတွေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာလား”
“အိမ်ထောင်စု ကိစ္စရပ်များ ညှိနှိုင်းခြင်း၊ သံတမန်ရေးရာ ဧည့်ခံခြင်း၊ ပြည်သူ့ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းများနှင့် တော်ဝင် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်မှုများတွင် တိုက်ရိုက်ပါဝင်ခြင်းတို့ကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ဖြစ်ပါသည်”
ကျွန်တော် စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။
ရဲတိုက်ကြီးက ဒုတိယကုလားထိုင်ကိုပါ သတိထားမိနေခဲ့သည့် ပုံပင်။
“အဲ့ဒါက သူမကို အရည်အချင်း ပြည့်မီစေတာလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်၏။
“သက်ဆိုင်ရာ အမှုထမ်းဆောင်မှုကို သက်သေထူစေပါသည်။ သို့သော် သဘောတူညီမှုကို သက်သေမထူနိုင်ပါ”
“ကောင်းပြီလေ”
“နှစ်ဦးသဘောတူ ကြေညာချက် လိုအပ်ပါသည်။ မိဖုရားသည် စုဝေးရောက်ရှိနေသော သက်သေများရှေ့တွင် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် သစ္စာအဓိဋ္ဌာန်ကို လက်ခံရမည် ဖြစ်ပါသည်”
အက်ဗလင် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်သည်။
“သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သစ္စာအဓိဋ္ဌာန် ဟုတ်လား”
“မှန်ကန်ပါသည်၊ တာဝန်များသည် ဂရေးကိပ်နှင့် ၎င်း၏ ပြည်သူများအပေါ် သစ္စာပြုရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဘုရင်အပေါ် နာခံခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ပြည့်စုံခြင်း မရှိပါ”
သူမ ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်လာသည်။
ကျွန်တော် ပြုံးပြလိုက်၏။
“အဲ့ဒါဆို မင်းနဲ့ ကွက်တိဖြစ်မှာပေါ့”
“ရှင်နဲ့လည်း ကွက်တိဖြစ်မှာပါ”
“ဒါပေါ့”
ကျွန်တော်တို့ကြားတွင် အခန်းကျဉ်းလေးကိုပင် ပိုမိုနွေးထွေးသွားစေသည့် သံယောဇဉ်တစ်ခု စီးဆင်းသွားသည်။
ကျွန်တော် နံရံဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်၏။
“ဘိသိက်ခံယူပွဲဆိုတာ ထိမ်းမြားမင်္ဂလာပွဲပါ အကျုံးဝင်တာလား”
“သီးခြား ထုံးတမ်းစဉ်လာများ ဖြစ်ကြပါသည်။ ပါဝင်သူများက ရွေးချယ်ပါက အခမ်းအနားတစ်ခုတည်းအတွင်း ကျင်းပနိုင်ပါသည်။ မည်သည့်အရာကိုမျှ အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ အကြံပြုချက်ဖြင့် ဖန်တီး၍ မရပါ”
“အနည်းဆုံးတော့ အဲ့ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိသားပဲ”
“ရှင်းလင်းပြတ်သားမှုသည် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းဆိုင်ရာ အမှားအယွင်းများကို လျှော့ချပေးပါသည်”
အက်ဗလင် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး ပခုံးများ တသိမ့်သိမ့် တုန်ခါသွားသည်။
ကျွန်တော်လည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမနှင့်အတူ ရယ်မောလိုက်မိတော့သည်။
ရဲတိုက်ထိန်းသိမ်းသူက ဧည့်သည်စာရင်းပါ ထုတ်မပြခင်မှာပင် ကျွန်တော်တို့ ကောင်စီအခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
အနောက်ဘက်စင်္ကြံလမ်းမှာ လူသူကင်းမဲ့နေ၏။
တစ်စုံတစ်ယောက်က စင်္ကြံ၏ ပြတင်းပေါက်များကို နောက်ဆုံးတော့ ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ညနေခင်း နေရောင်ခြည်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းကျရောက်နေပြီး ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးစလုံး မသိသော လူများစွာ၏ ခြေလှမ်းများကြောင့် ချောမွတ်နေသည့် ကျောက်သားများပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။
အက်ဗလင်က ပြတင်းပေါက်တစ်ခုဘေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
အောက်ဘက်တွင် ဧည့်ခန်းမသစ်အတွက် ပရိဘောဂများ ဖြည့်ဆည်းနေကြသည်။
ဆောက်လုပ်ရေးယူနစ်တစ်ခုက စားပွဲတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာ၏။
လက်သမားနှစ်ဦးက ထိုစားပွဲမှာ ကြီးလွန်းသည်ဟု ချက်ချင်းပင် ပြောဆိုနေကြသည်။
အချို့အရာများကတော့ မည်သည့်အခါမျှ ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ပေ။
“ရဲတိုက် ပြောတာ မှန်တယ်” အက်ဗလင်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကုလားထိုင်တွေ ကိစ္စလား”
“ဘိသိက်ခံယူပွဲ ကိစ္စလေ”
ကျွန်တော် သူမဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ကိုယ် သိပါတယ်”
“ရှင် တစ်သက်လုံး ယာယီအဆင့်နဲ့ပဲ နေသွားလို့ မရဘူးလေ”
“အဲ့ဒါလည်း ကိုယ် သိပါတယ်”
သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လာ၏။
“ကျွန်မ စီစဉ်ပေးလို့ ရပါတယ်”
“မင်း စီစဉ်နေပြီးသား ဖြစ်မှာပါ”
“စိတ်ထဲမှာတင် ရှိသေးတာပါ”
“ဘယ်လောက်ထိ တွေးထားပြီးပြီလဲ”
“ခန်းမဆောင်ကို စစ်ဆေးဖို့ လိုတယ်”
“ဒါကတော့ လိုတာပေါ့”
“ပြီးတော့ သာမန်မြို့သူမြို့သားတွေအတွက် နေရာရှိရမယ်။ နေရာအားလုံးကို မှူးမတ်တွေချည်းပဲ ပေးလိုက်ရင် မေရီက ကန့်ကွက်မှာ”
“ကိုယ်လည်း ကန့်ကွက်မှာပဲ”
“ကျွန်မလည်း ကန့်ကွက်မှာ”
ကျွန်တော်တို့ ပြုံးလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ အပြုံး အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွား၏။
“ယူရီယာ... လူတိုင်းက ရှင့်ဘေးမှာ ကျွန်မကို တွေ့နေကျ ဖြစ်နေလို့ဆိုပြီး ကျွန်မကို မိဖုရား တင်မြှောက်စရာ မလိုပါဘူးနော်”
“ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း အဲ့လိုပဲ နေသားကျနေပြီလေ”
“အဲ့ဒါက အတူတူ မဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်တယ်၊ မတူဘူး”
ကျွန်တော် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ နွေးထွေးနေ၏။
“ကိုယ် အခန်းထဲ ဝင်လာတိုင်း မင်းကိုပဲ လိုက်ရှာမိတယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမ မျက်တောင်ခတ်သွားသည်။
“မယ်လိုဒီကလည်း ရှင် အဲ့လိုလုပ်တတ်တယ်လို့ ကျွန်မကို ပြောဖူးတယ်”
“မယ်လိုဒီက အရာရာကို လျှောက်ကြည့်လွန်းတယ်”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော် သူမ၏ လက်ဆစ်ကလေးများကို လက်မဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
“စားပွဲမှာ မင်း ရှိနေတာကို ကိုယ် သဘောကျတယ်။ ကိုယ် တစ်ခုခု လွဲချော်သွားတဲ့အခါ မင်းက ထောက်ပြပေးမယ်ဆိုတာ သိနေရတာကို သဘောကျတယ်။ ပြီးတော့ ဘာမှ ဆုံးဖြတ်စရာ မလိုတဲ့အချိန်မှာ မင်းနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ရတာကို သဘောကျတယ်”
သူမ၏ မျက်ဝန်းများ နူးညံ့သွားသည်။
“ကျွန်မလည်း သဘောကျပါတယ်”
“ဟိုအမျိုးသမီးက မင်းကို မိဖုရားလို့ ခေါ်တုန်းက ကိုယ် စိတ်မဆိုးခဲ့ဘူး”
“ကျွန်မ သတိထားမိပါတယ်”
“ကိုယ် တွေးနေခဲ့တာက အဲ့ဒီအသုံးအနှုန်းက မှန်ကန်နေသလိုပဲလို့”
အက်ဗလင် သက်ပြင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်။
ထိုစကားလုံးများသည် ကျွန်တော် ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကြောက်ရွံ့စရာ မကောင်းခဲ့ပေ။
အကြောင်းမှာ ထိုစကားလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့်အတူ ကျွန်တော် နေ့ရက်ပေါင်းများစွာ ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။
သူမ၏ ကုလားထိုင်။
ကျွန်တော့်လက်ထဲ ရောက်နေသော သူမ၏ လက်တစ်စုံ။
ကျွန်တော် ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ကြိုနေမည့်သူ ရှိနေသည်ဟူသော အသိ။
“ဒါကို ဘယ်လောက် အမြန်ဆုံး လုပ်ရမလဲဆိုတာ ကိုယ် မသိဘူး” ကျွန်တော် ဝန်ခံလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း မသိဘူး”
“မင်းရဲ့ မိဘတွေမှာတော့ အမြင်အမျိုးမျိုး ရှိလိမ့်မယ် ထင်တယ်”
“အမေမှာတော့ အများကြီး ရှိမှာပေါ့”
“သူမက ထုတ်ပြောမှာလား”
“ဖိတ်ခေါ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖိတ်ခေါ်သည်ဖြစ်စေ ပြောမှာပဲ”
ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်မိသည်။
ထို့နောက် သူမအနားသို့ ပို၍ တိုးကပ်သွား၏။
“ဒါပေမဲ့ ကိုယ် မင်းကို ဒီမှာ ရှိနေစေချင်တယ်ဆိုတာ သိတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီခန်းမထဲမှာ ရပ်နေရမယ့် အချိန်ကို စိတ်ကူးကြည့်တိုင်း မင်းကို ကိုယ့်ဘေးမှာ ရှိနေစေချင်တယ်”
သူမက လက်ကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
“ရှင့်ရဲ့ မိဖုရား အနေနဲ့လား”
“အဲ့ဒါက မင်း လိုချင်တဲ့အရာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင်ပေါ့”
သူမ ကျွန်တော့်ကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဟုတ်တယ်”
အဖြေစကားမှာ တိုးညှင်းသော်လည်း ပြတ်သားလှသည်။
“ဟုတ်ပါတယ် ယူရီယာ၊ အဲ့ဒါ ကျွန်မ လိုချင်တဲ့အရာပါ”
ခဏတာမျှ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောဖြစ်ကြပေ။
ထို့နောက် ရုတ်တရက် တောက်ပလာသော မျက်ဝန်းများကြားမှ သူမ ပြုံးလိုက်လေသည်။
“ရှင် သိထားဖို့ လိုတာကတော့ ကျွန်မက ရှင့်ကို ဆက်ပြီး သဘောထားကွဲလွဲနေဦးမှာပဲ”
“ကိုယ်က အဲ့ဒါကိုပဲ မျှော်လင့်ထားတာ”
“ပြီးတော့ ရှင့်ကို ညတိုင်း အလုပ်တွေချည်း လုပ်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး”
“အဲ့ဒါကတော့ နည်းနည်း ပိုခက်မယ့်ပုံပဲ”
“ကျွန်မတို့ ညှိနှိုင်းကြတာပေါ့”
ကျွန်တော် လက်တစ်ဖက်ကို မပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်သို့ မျက်နှာ အသာမှီတွယ်လာ၏။
ကျွန်တော်တို့၏ ပထမဆုံး အနမ်းသည် နူးညံ့ပြီး အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သောအခါ တုံ့ဆိုင်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။
ကျွန်တော်တို့ လူချင်း ခွာလိုက်သော်လည်း နီးကပ်စွာပင် ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မ မိဘတွေနဲ့ စကားပြောချင်တယ်” သူမ ပြောလိုက်၏။
“ကိုယ်လည်း ပြောချင်တယ်”
“သတ္တိရှိလှချည်းလား”
“ကိုယ် မြို့သိမ်းလက်နက်ကြီးတွေကိုတောင် ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတာပဲ”
“ကျွန်မ အမေက အဲ့ဒီထက် ပိုခက်တဲ့ မေးခွန်းတွေ မေးတတ်တယ်”
ကျွန်တော် သူမ၏ နဖူးပေါ်သို့ ကိုယ့်နဖူးကို အသာထိကပ်ထားလိုက်သည်။
“မြို့တော်က ဘာတွေကို တတ်နိုင်သလဲဆိုတာ ကောင်စီက ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးမှ ရက်ကို ရွေးသင့်တယ်။ စားသောက်ပွဲတစ်ခုအတွက်နဲ့ မီးဖိုဆောင်တွေကို အကုန်မပြောင်စေချင်ဘူး”
“ကျွန်မလည်း မလိုလားပါဘူး”
“ပြီးတော့ ထိမ်းမြားမင်္ဂလာ အခမ်းအနားကိုလည်း သေချာ ဆွေးနွေးရမယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“ရဲတိုက်ကြီးက ငါတို့အစား ဝင်မဆွေးနွေးခင် အရင်လုပ်နိုင်ရင် ပိုကောင်းတာပေါ့”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါကတော့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာပေါ့”
ကောင်စီအခန်းသို့ မရောက်မီမှာပင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မေရီ သိနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ နားရွက်များ ထောင်သွား၏။
မယ်လိုဒီက အက်ဗလင်ဆီမှ ကျွန်တော့်ဆီသို့ ကြည့်လာပြီးနောက် တွဲထားသော ကျွန်တော်တို့၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အာ...”
ကျွန်တော် သူမဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးလိုက်၏။
“စကားကို ကြည့်ပြောနော်”
“အဲ့ဒီလောက်တောင် ဆိုးသလား”
“အဲ့ဒီလောက်တောင် ကောင်းတာပါ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
မယ်လိုဒီ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွား၏။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူမ ပြက်လုံးမထုတ်ခဲ့ပေ။
သူမက အက်ဗလင်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ချစ်ခင်တွယ်တာမှုနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အန္တရာယ်တို့မှာ အလွန်နီးကပ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသကဲ့သို့ ကျွန်တော့်ကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဖက်လိုက်လေသည်။
မေရီက ပြုံးလိုက်၏။
“ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား”
“ငါတို့ ဘိသိက်ခံယူပွဲကို စီစဉ်တော့မယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “အတူတူပေါ့”
သူမ၏ မျက်လုံးများက အက်ဗလင်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“အတူတူလား”
အက်ဗလင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
မေရီက သူမ၏ စာရင်းစာအုပ်ကို ချထားပြီး အက်ဗလင်ကိုပါ ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။
အယ်လစ္စတားက မီးဖိုခေါင်းတိုင်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူသည် ထူးထူးခြားခြား ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မ” သူ ဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ ဦးညွှတ်လိုက်၏။
အလွန်အမင်း မဟုတ်သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်ကို ကျွန်တော်တို့အပေါ် လေးနက်စွာ ကျရောက်သွားစေရန် လုံလောက်သော ဦးညွှတ်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။
“သက်သေအဖြစ် ရပ်တည်ခွင့်ရရင် ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူမိမှာပါ”
“မင်း ရပ်တည်ရမှာပေါ့” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အီလီနောသည် လိပ်ထားသော စစ်ဆေးရေး အစီအစဉ်စာရွက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။
သူမက အခန်းတွင်းကို ကြည့်လိုက်၏။
“ဘာလို့ အားလုံး အလုပ်မလုပ်ဘဲ ရပ်နေကြတာလဲ”
“ကျွန်မတို့ ဘိသိက်ခံယူပွဲအကြောင်း ဆွေးနွေးနေတာပါ” ဟု မေရီက ပြောသည်။
အီလီနော စဉ်းစားဟန်ပြုလိုက်သည်။
“ဘယ်ခန်းမမှာလဲ”
“ပလ္လင်ခန်းမမှာပါ” အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေ၏။
“မရဘူး”
ကျွန်တော် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်မိသည်။
“ခေါင်မိုးကိစ္စလား”
“အပေါ်က အနောက်ဘက်စင်္ကြံလေ”
“မင်း ပြင်နိုင်လား”
“ပြင်နိုင်တယ်”
“ဘယ်လောက် ကြာမလဲ”
သူမက တွဲထားသော ကျွန်တော်တို့၏ လက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ဘေးရှိ အက်ဗလင်၏ ကုလားထိုင်ကို ကြည့်၏။
ခဏတာမျှ သူမ၏ မျက်နှာထား နူးညံ့သွားသည်။
“ရှင်တို့နှစ်ယောက် သေချာစဉ်းစားဖို့ လုံလောက်တဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ဆစ်လက်ရာတွေကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် မသုံးနိုင်လောက်အောင်တော့ တိုတောင်းပါလိမ့်မယ်”
သူမက စစ်ဆေးရေး အစီအစဉ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။
သူမ၏ ဒူးခေါင်းက ကျွန်တော့်ဒူးနှင့် ထိကပ်သွားသည်။
မီးဖိုခေါင်းတိုင် အထက်တွင် ရဲတိုက်ထိန်းသိမ်းသူ၏ ရွှေရောင်မျက်လုံး ပေါ်လာပြန်သည်။
“ဘိသိက်ခံယူပွဲ စီစဉ်မှုကို အသိအမှတ်ပြုပါသည်”
“စီစဉ်မှုပဲ ရှိသေးတယ်နော်” ကျွန်တော် သတိပေးလိုက်သည်။
“မှန်ကန်ပါသည်”
“ဖိတ်စာတွေ မပို့ရသေးဘူး”
“မှန်ကန်ပါသည်”
“ကြေညာချက်တွေ မထုတ်ရသေးဘူး”
“မှန်ကန်ပါသည်”
မယ်လိုဒီက လက်ထောင်လိုက်၏။
“အလှဆင်တာတွေကော ဘယ်လိုလဲ”
မေရီက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“မလုပ်ရသေးဘူး”
ကျွန်တော် စားပွဲဝိုင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။
စာရွက်စာတမ်းများ။
ဖိနပ်ပေါ်ရှိ ရွှံ့နွံများ။
ပြင်ဆင်ရဦးမည့် ပျက်စီးနေသော ခန်းမဆောင်တစ်ခု။
မည်သို့မည်ပုံမှန်းမသိ ကိုယ့်မိသားစု ဖြစ်လာခဲ့ကြသော လူများ။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် စစ်ဆေးရေး အစီအစဉ်စာရွက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ဆက်လက်ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်၊ မပြီးပြတ်သေးသော ဘိသိက်ခံယူပွဲသည် ကျွန်တော် အရောက်သွားချင်သည့် အရာတစ်ခုအဖြစ် ခံစားလာရသည်။
ရှည်လျားလှသော နေ့တစ်နေ့၏ အဆုံးတွင် စောင့်ကြိုနေသည့် နောက်ထပ် တာဝန်ဝတ္တရားတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။
ကျွန်တော်တို့ အတူတကွ ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ကြတော့မည့် အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်လေတော့သည်။