အခန်း ၃၁ - ပိုးပန်းခြင်း
ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသွားသည့် အိမ်တစ်လုံးနှင့် ပတ်သက်၍ ပထမဆုံး အငြင်းပွားမှုသည် တံခါးတွင် ပတ္တာပင် မတပ်ရသေးမီ စတင်ခဲ့သည်။
လုပ်ငန်းတွင်လှပေသည်။
ကျွန်တော် အရှေ့ပိုင်းခရိုင်သို့ ရောက်သွားသည့်အခါ အိမ်ရှည်ကြီး၏ အဝင်ဝတွင် မိသားစုနှစ်စုက မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့နှစ်စု၏ အလယ်တွင်မူ တံခါးချပ်ကို ကိုင်ထားသည့် လက်သမားတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။
သူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ မိမိအလုပ်ကို မိမိ နောင်တရနေသည့် ပုံပင်။
“ကျုပ်တို့ကို အရှေ့ခန်း ပေးထားတာ” ဟု ပခုံးကျယ်ကျယ်နှင့် အမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။
မိန်းကလေးငယ်လေး၏ လက်ကို ကိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး...
“ကျမအဖေက ရေလိုချင်တိုင်း နောက်ဆုံးခန်းအထိ မလမ်းလျှောက်နိုင်ဘူး”
“အဲဒါနဲ့ပဲ ဒီအခန်းက မင်းတို့အခန်း ဖြစ်မသွားဘူး”
“မဟုတ်ဘူး။ အိမ်ရာတာဝန်ခံ စာရေးက ကျမတို့ကို ဒီအခန်း ပေးထားလို့ ကျမတို့အခန်း ဖြစ်တာ”
နှစ်ယောက်လုံးက စာရွက်အပိုင်းလေးများကို ထုတ်ပြကြသည်။
စာရွက်နှစ်ရွက်လုံးတွင် ရေးထားသည်က အခန်းနံပါတ်တစ်ခုတည်း ဖြစ်နေ၏။
မေရီက ထိုစာရွက်များကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ ကြောင်နားရွက်လေးများ အနောက်သို့ ပုကျသွား၏။
“ဩော်...”
ဒီစကားလုံးကို မနှစ်သက်တတ်ရန် ကျွန်တော် သင်ယူနေရပြီဖြစ်သည်။
“စာရေးနှစ်ယောက်လား” ကျွန်တော် မေးလိုက်၏။
“မနေ့က နေထိုင်သူစာရင်း မိတ္တူနှစ်စုံပါ”
“နှစ်စုံလုံး သုံးနေကြတုန်းပေါ့”
“ဒီလိုပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်”
လက်သမားက သူ့ပခုံးပေါ်မှ တံခါးချပ်ကို ပြင်ထမ်းလိုက်ရင်း -
“ကျနော် နောက်မှ ပြန်လာခဲ့ရမလား”
“ချထားလိုက်ပါ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ခဏတော့ ကြာလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော်တို့ အနောက်ဘက်တွင်မူ စောင်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အခြားမိသားစုတစ်စု ချဉ်းကပ်လာသည်။
ဖခင်ဖြစ်သူက တတိယမြောက် စာရွက်အပိုင်းကို မြှောက်ပြလိုက်၏။
မေရီ မျက်လုံးမှေးမှိတ်လိုက်မိသည်။
ကျွန်တော် အခန်းထဲသို့ ငေးကြည့်လိုက်၏။
“အတွင်းထဲမှာ ပိုကျယ်ရင် ပိုကျယ်မှာပါ”
“မကျယ်ပါဘူး” ဟု အဆောက်အအုံ နောက်ဘက်တစ်နေရာမှ အယ်လီနိုက အော်ပြောလိုက်သည်။
ဒါပေါ့... ကြားတာပေါ့။
မွန်းတည့်ချိန် ရောက်သော် ဂရေးကိပ်တွင် အိမ်ရာဆိုင်ရာ ရုံးထိုင်ခုံတစ်ခု ရှိလာခဲ့ပြီ။
တကယ် အစစ်အမှန် ခုံဖြစ်သည်။
အရှေ့တံတား အနီးရှိ မိုးကာတဲအောက်တွင် စာရေးသုံးယောက်၊ ပင်မ မှတ်တမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် စစ်ဆေးပြီးစီးကြောင်း အတည်ပြုထားသည့် အဆောက်အအုံများကို ဖော်ပြထားသော သင်ပုန်းတစ်ခုတို့ဖြင့် ရုံးထိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
စစ်ဆေးရေးမှူးများက အခန်းတစ်ခန်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဟု မှတ်ချက်ပြုပြီးမှသာ မိသားစုများကို အခန်းနေရာ သတ်မှတ်ပေးခဲ့၏။
စာရွက်ဟောင်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
အပြောင်းအလဲများကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။
မရှိသေးသည့် အခန်းကို မည်သူမျှ ကတိမပေးရဟု တားမြစ်လိုက်၏။
ထိုနောက်ဆုံး စည်းမျဉ်းမှာမူ အဓိကအားဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။
အသက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသားကတော့ ရေရရှိနိုင်သည့် နေရာနှင့် အနီးဆုံး အခန်းကို ရရှိခဲ့သည်။ ကျန်သည့် မိသားစုနှစ်စုကိုမူ ကြမ်းပြင်များ ခြောက်သွေ့ပြီး တံခါးများ တပ်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည့် ဘေးနားမှ အိမ်ရှည်တွင် နေရာပေးခဲ့၏။
သူတို့ သွားရောက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျေနပ်စွာ လက်ခံခဲ့ကြသည်။
လက်သမားလည်း အလုပ်ပြန်စခဲ့၏။
မည်သူကမျှ မည်သူ့ကိုမျှ မခြိမ်းခြောက်ခဲ့ကြပေ။
ဂရေးကိပ်၏ စံနှုန်းများနှင့် တိုင်းတာလျှင်မူ ဒါသည် အောင်မြင်သည့် မနက်ခင်းတစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်တော် မိသားစုတစ်စု၏ ပစ္စည်းများကို တံတားတစ်ဖက်သို့ ကူညီသယ်ဆောင်ပေးနေတုန်း အက်ဗလင် ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် မကန့်ကွက်နိုင်မီမှာပင် သူမက သေတ္တာ၏ အစွန်းတစ်ဖက်ကို မယူလိုက်၏။
“ဘယ်နေရာလဲ”
“ဒုတိယ အဆောက်အအုံ၊ အဝေးဆုံး တံခါး”
ကျွန်တော်တို့ အတူတူ သယ်ခဲ့ကြသည်။
“မင်း ဒါကို လက်နဲ့မကိုင်ဘဲလည်း မ ပေးနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား” ဟု သူမက ပြော၏။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဒါဆို ဘာလို့ မလုပ်တာလဲ”
“ခြေထောက်အောက်မှာ ကလေးတွေ ရှိနေတယ်၊ တံတားပေါ်မှာလည်း လူတွေ ပြည့်နေတာ၊ ပြီးတော့ လေးလံတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စဉ်းစားဟန်နဲ့ ကြည့်လိုက်တိုင်း အယ်လီနိုက ကျွန်တော့်ကို မသင်္ကာသလို စောင့်ကြည့်နေလို့လေ”
“ဆင်ခြင်တာ သဘာဝကျပါတယ်”
“ကျွန်တော်က စာနာမှုကို မျှော်လင့်နေတာပါ”
“မင်း အရာရာကို တစ်ယောက်တည်း လုပ်လို့မရဘူးလေ၊ ငါတို့ကို ကူညီခွင့်ပေးပါ”
“ဒါက စာနာမှုထက် ပိုကောင်းတာပေါ့...”
အိမ်ရှည်အတွင်းသို့ ရောက်သော် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ကို အခန်းကန့်ထားသည့် အခန်းတစ်ခန်းဆီ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ပြတင်းပေါက် တစ်ခုရှိသည်။
ကုတင်ဘောင် နှစ်ခု။
စင်တစ်ခု။
ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်လာမည့် မြို့စားရိုးစားတစ်ယောက်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်လောက်သည့် အရာတစ်ခုမျှ မပါပေ။
ထိုအမျိုးသမီးက တံခါးဝတွင် အကြာကြီး ရပ်နေခဲ့၏။
ပြီးလျှင် သစ်သားတံခါးဘောင်ကို ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက ပိတ်လို့ရတာလား”
“တံခါးကို ပြောတာလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်၏။
သူမ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူမက ဂရုတစိုက် ပိတ်ကြည့်လိုက်၏။
ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမ၏ အငယ်ဆုံးကလေးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီ ပြေးသွားခဲ့၏။
အက်ဗလင်က သေတ္တာအစွန်းကို အသာချလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးက သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် အုပ်ထားပြီး တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးလိုက်ပါတော့သည်။
ကျွန်တော်တို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာခဲ့ကြ၏။
အပြင်ဘက်ရောက်သော် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးနားတွင် ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ ရပ်နေခဲ့သည်။
ကွင်းပြင်တစ်လျှောက်တွင် တဲများ ရှိနေတုန်းပင်။
အက်ကွဲနေသည့် နံရံများ ရှိနေတုန်းပင်။
စောင့်ဆိုင်းနေရသည့် လူများ များပြားလွန်းနေတုန်းပင်။
သို့သော်လည်း ထိုတံခါး နောက်ကွယ်တွင်မူ မိသားစုတစ်စု၏ စောင့်ဆိုင်းခြင်းက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ကျွန်တော် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ စင်တွေ ပိုလုပ်ပေးရမယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့် လက်မောင်းကို တွဲလိုက်၏။
“လုပ်ကြတာပေါ့”
ကျွန်တော် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူမလည်း သူမဘာလုပ်လိုက်မိသနည်းဆိုသည်ကို ထိုခဏမှာပင် သတိထားမိသွားပုံ ရ၏။
သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားသည်။
ကျွန်တော်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်၏။
သူမလည်း လက်ကို ထိုအတိုင်း ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ တံတားပေါ်မှ ပြန်လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး ဒါကို မမြွက်ဟခဲ့ကြပေ။
မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်သော် ကျွန်တော် ညစာစားရန်ကို အတိအကျ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မေ့သွားခဲ့သည်။
နှစ်ကြိမ်လုံးတွင် တစ်ယောက်ယောက်က လာသတိပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ပထမတစ်ယောက်မှာ မေရီ ဖြစ်၏။
ကျွန်တော် ဘီထရစ်နှင့်အတူ ဓါညှင်းသီးနှံ ပေးပို့မှုများကို စစ်ဆေးနေစဉ် မေရီက ကောင်စီအခန်းထဲ ဝင်လာပြီး ခေါက်ထားသည့် အင်္ကျီတစ်ထည်ကို စာအုပ်ဘေးတွင် တင်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါ ဘာလဲ”
“သန့်ရှင်းတဲ့ အင်္ကျီတစ်ထည်ပါ”
“ငါ အင်္ကျီ ဝတ်ထားတာပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု သူမက ပြော၏။ “ရှင် ဘယ်တွေ သွားခဲ့သလဲဆိုတာ ကျမတို့ သိနိုင်တာပေါ့”
လက်မောင်းတစ်ဖက်တွင် မီးသွေးများ ပေနေပြီး နောက်တစ်ဖက်တွင်မူ ဖျော့တော့တော့ အရာတစ်ခု ပေကျံနေ၏။
အင်္ဂတေ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။
“ကျေးဇူးပါ”
“ရှင့်မှာ တစ်နာရီ ရတယ်”
“ဘာအတွက်လဲ”
မေရီက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်၏။
“ဩော်...”
ဘီထရစ်က စာအုပ်ကို ယူလိုက်သည်။
“ကျမတို့ ဒါကို အပြီးသတ်လိုက်ပါ့မယ်”
“ကျွန်တော် ဂျုံကြိတ်မည့် အချိန်ဇယားကို အတည်မပြုရသေးဘူး”
“အမျိုးအစားပမာဏကို အတည်ပြုပြီးပြီပဲ။ ဂျုံကြိတ်သမားက သင့်တော်မယ့်အချိန်ကို သူကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပါလိမ့်မယ်”
ဒါက သံသယဖြစ်ဖွယ် သဘာဝကျလွန်းနေ၏။
ဒုတိယအကြိမ် သတိပေးသူကမူ မယ်လိုဒီ ဖြစ်သည်။
သန့်ရှင်းသည့် အင်္ကျီဝတ်၍ အခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် သူမက အခန်းပြင်၌ စောင့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ၏ ယုန်နားရွက်လေးများ ထောင်သွား၏။
“ကြည့်ရတာ ပြောင်းလဲသွားတယ်နော်”
“ငါ ရေချိုးလိုက်တာ”
“ငါ စဉ်းစားနေတာ”
“မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ”
သူမက ပန်းစည်းလေးတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်၏။
ကျွန်တော် ထိုပန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါတွေ ဘယ်က ရတာလဲ”
“ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ရာဇဝင်ဝင်းထဲက”
“ဒါတွေကို ခူးလို့ရလို့လား”
“ဥယျာဉ်မှူးကို မေးပြီးပြီ”
“ငါတို့မှာ ဥယျာဉ်မှူး ရှိတာလား”
“သုံးယောက်တောင် ရှိတယ်။ ရှင် လူတွေနဲ့ ပိုတွေ့သင့်တယ်”
ကျွန်တော် ပန်းများကို လက်ခံလိုက်၏။
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ပြီးလျှင် သူမ၏ ပုံမှန် အပြုံးက နူးညံ့သွား၏။
“သူမ အခန်းထဲ ဝင်လာတိုင်း ရှင့်ကို လိုက်ရှာနေတာ”
ကျွန်တော် ပန်းရိုးစိမ်းများကို ပြင်ဆင်နေသည်ကို ရပ်လိုက်၏။
“ဘာပြောတယ်”
“အက်ဗလင် လေ။ မေရီ သို့မဟုတ် အယ်လီနို တို့နဲ့ ကိစ္စရှိရင်တောင်မှပဲ”
ကျွန်တော် ဘာပြောရမှန်း မသိခဲ့ပေ။
မယ်လိုဒီက ပခုံးတွန့်လိုက်၏။
“ရှင် သိထားသင့်တယ် ထင်လို့ပါ”
ပြီးလျှင် သူမက လှေကားဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“အကြံဉာဏ် မရှိဘူးလား”
သူမက နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
“သူမ ထမင်းစားနေချိန်မှာ မိလ္လာကိစ္စတွေကို မဆွေးနွေးပါနဲ့”
“ဒါက အကြံကောင်းပဲ”
“ဒီလို အကြံမျိုး ရံဖန်ရံခါတော့ ထွက်ပါတယ်”
ဘီထရစ်က အရှေ့ဘက် ရာဇဝင်ဝင်းကို စီးမိုးမြင်တွေ့နိုင်သည့် အခန်းငယ်လေးတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပေးထားခဲ့သည်။
ပြတင်းပေါက် တစ်ခုတွင် မှန်တပ်ဆင်ထား၏။
အခြားတစ်ခုတွင်မူ သစ်သားပြတင်းတံခါး ရွှေ့ကွက်ပါ၏။
ထိုပြတင်းပေါက် နှစ်ခုကြားတွင် စားပွဲတစ်ခု ရှိနေပြီး ဇလုံနှစ်လုံး၊ ပေါင်မုန့်တစ်လုံး၊ ဖုတ်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အဖုံးအုပ်ထားသော ပန်းကန်တစ်ခုတို့ ပြင်ဆင်ထားသည်။
ဂီတပညာရှင်များ မရှိပါ။
နံရံတစ်လျှောက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် အစေခံများ မရှိပါ။
ထိမ်းမြားလက်ထပ်ရေး စာချုပ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အကြံပေးများ မရှိပါ။
ထိုအရာများ မရှိခြင်းကိုပင် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိပါသည်။
အက်ဗလင်က ပွင့်နေသည့် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့၏။
သူမက ရိုးရှင်းသည့် အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဆံပင်များက ပခုံးတစ်ဖက်ပေါ် လွတ်လပ်စွာ ဝဲကျနေသည်။ ခရီးဆောင် ဝတ်ရုံ သို့မဟုတ် သူမ ပုံမှန် ကိုင်ဆောင်ထားတတ်သည့် စာရွက်စာတမ်းများ မပါဘဲ ကြည့်လိုက်လျှင် သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပြင်ဆင်တောက်ဆောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် သံတမန်တစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။
သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
ခဏမျှ ကျွန်တော် ပန်းများကို မေ့သွားခဲ့သည်။
ပြီးမှ ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ကမ်းပေးလိုက်၏။
“ဒါတွေက မင်းအတွက်ပါ”
သူမ၏ မျက်နှာမူရာ ပြောင်းလဲသွား၏။
“မင်း ပန်းတွေ ယူလာတာလား”
“မယ်လိုဒီ ကူညီပေးတာပါ”
“သူမ ကူညီလိမ့်မယ်လို့ ငါ သံသယဝင်နေတာ”
“အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ပန်းတွေရဲ့ တန်ဖိုး လျော့သွားသလား”
“မလျော့ပါဘူး”
သူမက ပန်းများကို ဂရုတစိုက် လက်ခံလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပါ”
ပန်းအိုး မရှိပါ။
ကျွန်တော်တို့ ရေဂျက်အလွတ်တစ်ခုကို သုံးခဲ့ကြသည်။
ဒါက ဂရေးကိပ်နှင့် သင့်တော်ပုံရ၏။
ကျွန်တော် သူမ၏ ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်သည်။
သူမ ထိုင်လိုက်၏။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ စားပွဲတစ်ဖက်စီမှနေ၍ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ဒါက ထူးဆန်းနေတယ်” ကျွန်တော် ဝန်ခံလိုက်၏။
“နည်းနည်းပါ”
“ကျွန်တော်တို့ ဒူးလေးတွေကို အတူတူ ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတာပဲ”
“ဟုတ်တယ်လေ”
“အဲဒီတုန်းက ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိခဲ့တယ်”
“မင်း သူတို့ရှေ့မှာ ရပ်ပေးခဲ့တာလေ”
“အဲဒါက အလုပ်ဖြစ်ခဲ့တာပဲ”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်၏။
“မင်း ပေါင်မုန့်ကို အရင်ကမ်းပေးတာနဲ့ စတင်နိုင်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ပထမဆုံး မိနစ်အနည်းငယ်ကမူ အတန်ငယ် အနေရခက်စရာ ကောင်းနေခဲ့၏။
မနှစ်မြို့စရာတော့ မဟုတ်ပါ။
တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောချင်သည် ဆိုခြင်းနှင့် ဘာပြောရမည်ကို သိသည်ဆိုခြင်းမှာ မတူညီသည့် ကျွမ်းကျင်မှုများ ဖြစ်သည်ကို ကျွန်တော်တို့ သိရှိသွားကြသည့် ခဏတာ ရပ်တန့်မှုလေးများနှင့် ပြည့်နှက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြီးလျှင် အက်ဗလင်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဩော်...”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဇီရာ”
“မင်း မကြိုက်ဘူးလား”
“ငါ ကြိုက်သလိုလိုနနှင့် ဟန်ဆောင်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီ”
ကျွန်တော် သူမ၏ ပန်းကန်ကို ကြည့်လိုက်၏။
“ဘာလို့လဲ”
“ငါ့အဖေက ကြိုက်တာလေ။ တစ်ခါက ငါလည်း ကြိုက်တယ်လို့ သူ ကြေညာခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီကတည်းက မီးဖိုချောင်က သူ့စကားကို ယုံနေကြတာ”
“မင်း သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မပြင်ပေးခဲ့ဘူးလား”
“ငါ တဆယ့်နှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ ကျေးဇူးမသိတတ်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့”
“အခုရော”
“အခုတော့ ဒါက မကံကောင်းတဲ့ မိသားစု ရိုးရာတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ”
ကျွန်တော် ပန်းကန်ကို ယူပြီး ကျွန်တော့်ဘက်ရွှေ့လိုက်၏။
“ကဲ... သံတမန်ရေးရာ အကျပ်အတည်းတစ်ခုကို ဖြေရှင်းလိုက်ပြီ”
သူမ ရယ်မောလိုက်၏။
“ဘီထရစ်ကို မင်း ဘာပြောမလဲ”
“ကျွန်တော် အများကြီး စားလိုက်တယ်လို့ပေါ့”
“ဒါဆိုရင်တော့ သူမ မင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သဘောတူလိမ့်မယ်”
ထို့နောက် စကားပြောရသည်မှာ ပိုမို လွယ်ကူလာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ မိသားစု အိမ်တော်အနောက်ဘက်မှ သစ်သီးခြံအကြောင်း ပြောပြခဲ့၏၊ အဲဒီနေရာမှာ ဆရာများ သူမကို လာရှာသည့်အခါ သူမ ပုန်းနေလေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် သစ်တော်သီးများကို မပျော့မီ ကြိုက်တတ်သည်၊ တံခါးလက်ကိုင်များနှင့် ငြိတတ်သည့် ပန်းထိုး အင်္ကျီလက်များကို မနှစ်သက်၊ ပြီးလျှင် တင်းကြပ်သည့် နံရံတစ်ခုကို ဖြတ်ကူးနိုင်ကြောင်း သက်သေပြရန် ကြိုးစားရင်း စမ်းချောင်းထဲ ကျသွားခဲ့ဖူး၏။
“မင်း အသက် ဘယ်လောက်တုန်းကလဲ”
“တဆယ့်ခုနှစ်နှစ်”
ကျွန်တော် ဇွန်းကို လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်က ခုနစ်နှစ်လောက် ထင်နေတာ”
“ငါ့အဖေလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ”
“ဘယ်သူမှ မြင်သွားသလား”
“လာရောက်လည်ပတ်တဲ့ သံတမန်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံးပါပဲ”
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်မိသည်။
သူမက မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်၏။
“ငါ မင်းကို လျှို့ဝှက်ချက်အချက်အလက်တွေ ယုံကြည်လို့ ပြောပြထားတာနော်”
“ကျွန်တော် ဒါကို အသက်နဲ့လဲပြီး ကာကွယ်ပါ့မယ်”
“မင်း ရယ်နေတုန်းပဲ”
“တိတ်တဆိတ်ပါ”
သူမက ပေါင်မုန့်စလေးတစ်ခုဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်၏။
ဒါက ကျွန်တော့် ပခုံးကို ထိသွားခဲ့သည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး ထိုပေါင်မုန့်စကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြ၏။
ပြီးလျှင် အက်ဗလင်က သူမ၏ မျက်နှာကို အုပ်လိုက်သည်။
“ငါ အခုလေးတင် ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဘုရင်ကို ပေါင်မုန့်နဲ့ ပစ်လိုက်မိတာ”
“ဘုရင်က ထိုက်တန်တယ်ဆိုရင် မိဖုရားတွေက အဲဒီလို လုပ်ခွင့်ရှိပါတယ်”
“မိဖုရား ဟုတ်လား”
သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ပါးလျသည့် ရှက်သွေးဖြာသွားရင်း လက်ချောင်းလေးများကြားမှ ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် သူမကို ဒီလိုပုံစံအတိုင်း အကြိုက်ဆုံးပါပဲ။
သူမက အရည်အချင်း ပိုနည်းသွား၍ သို့မဟုတ် ဂုဏ်သိက္ခာ ပိုနည်းသွား၍ မဟုတ်ပေ။
နှစ်ခုလုံး ဖြစ်တည်နေရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားမနေရတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူမက ကျွန်တော့်မိသားစုအကြောင်း မေးခဲ့၏။
မေးခွန်းက နူးညံ့စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“မင်း သူတို့အကြောင်း သိပ်မပြောဖူးဘူးနော်”
ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ခွက်ကို လှည့်ကစားနေမိ၏။
“အများစုကတော့ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်သိမ်းမျိုး မရှိခဲ့ပါဘူး”
“ငါတို့ မပြောလည်း ရပါတယ်”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
အပြင်ဘက်တွင် လှည်းတစ်စီးက ရာဇဝင်ဝင်းကို ဖြတ်၍ တဂျောက်ဂျောက် မြည်သံပေးကာ သွားနေ၏။
ထိုအသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကျွန်တော် နားထောင်နေခဲ့သည်။
“ကျွန်တော့်အမက ကျွန်တော့်ထက် ကြီးတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်၏။ “ကာရိုလိုင်း ပါ။ တဆယ့်ရှစ်လ ကြီးတာပါ။ သူမက အဲဒီအချက်ဟာ ကျွန်တော့်ဘဝကို ကြိုးကိုင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အခွင့်အရေးလို့ ယူဆထားခဲ့တာ”
အက်ဗလင် နည်းနည်း ပြုံးလိုက်၏။
“သူမ မှန်ခဲ့သလား”
“တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ့။ ကျွန်တော်ကတော့ ဝန်မခံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပေါ့”
ကာရိုလိုင်းက ကျွန်တော့်ကို ဖဲကစားနည်း သင်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး သူမ ရှုံးခါနီးတိုင်း စည်းမျဉ်းများကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည့် မိုးရွာသော မွန်းလွဲပိုင်းတစ်ခုအကြောင်း ကျွန်တော် သူမကို ပြောပြခဲ့သည်။
ဒါက သေးငယ်သည့် အမှတ်တရတစ်ခုဖြစ်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ နောက်ဆက်တွဲ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ဆိုသည်ကို မပြောဘဲ အဆုံးအထိ အမှတ်တရကို ပြောပြနိုင်ခဲ့၏။
အက်ဗလင် နားထောင်နေခဲ့သည်။
သူမက ဝမ်းနည်းမှုကို သင်ခန်းစာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ကျွန်တော့်ကို မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။
အရာရာတိုင်းက အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာပါဟုလည်း သူမ မပြောခဲ့ပါ။
ကျွန်တော် တိတ်ဆိတ်သွားသည့်အခါ သူမက စားပွဲပေါ်မှ ကျွန်တော့်လက်ဘေးတွင် သူမလက်ကို တင်လိုက်၏။
ကျွန်တော် ထိုလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများက ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများကြားတွင် နေရာယူသွား၏။
“မင်း ပြောပြလို့ ငါ ဝမ်းသာပါတယ်” ဟု သူမက ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း ဝမ်းသာပါတယ်”
အစာများ အေးစက်သွားသည်အထိ ကျွန်တော်တို့ ထိုအတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့ကြ၏။
နောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ အရှေ့ပိုင်းခရိုင်ကို ဖြတ်၍ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။
အိမ်ရှည်အသစ်၏ တံခါးများဘေးတွင် မီးအိမ်များ ချိတ်ဆွဲထားကြ၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက်ဘောင် ဘေးပတ်လည်တွင် ပန်းချီကားပန်းပွင့်လေးများ ရေးဆွဲထားသည်။ လူနှစ်ယောက်က ထောင့်မမှန်သည့် ထောင့်တစ်ခုတွင် စင်တစ်ခုကို မည်သို့ တပ်ဆင်ရမည်ကို ရင်းနှီးဖော်ရွေစွာ အငြင်းပွားနေကြ၏။
အယ်လီနိုက ထိုထောင့်အကြောင်း ကြားချင်မည်မှာ အမှန်ပင်။
ဒီညတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့် လက်မောင်းကို တဖန် တွဲလိုက်ပြန်၏။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။
“ငါ တစ်ခုလောက် မေးလို့ရမလား” ဟု သူမက ပြော၏။
“မင်း ပုံမှန် မေးနေကျအတိုင်း မေးပါ”
“ငါ့မိဘတွေ ဘာမှ မပို့ပေးခဲ့ရင်တောင် မင်း ငါ့ကို ဖိတ်ခေါ်ဦးမှာလား”
ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်သည်ကို ရပ်လိုက်၏။
သူမက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
မေးခွန်းထဲတွင် စွပ်စွဲချက်တစ်ခုမျှ မပါပါဘူး။
မရေရာမှု သက်သက်သာ ပါ၏။
“ဖိတ်မှာပေါ့”
“မဟာမိတ် မဖွဲ့ရရင်တောင်မှလား”
“အက်ဗလင်၊ မင်း ဒီနေ့ သေတ္တာရဲ့ အစွန်းတစ်ဖက်ကို ကူသယ်ပေးခဲ့တယ်လေ”
သူမ မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။
“ဒါက ထိမ်းမြားလက်ထပ်ရေး ဆွေးနွေးပွဲတွေကို တိုင်းတာလေ့ရှိတဲ့ အရာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကျွန်တော် အကျိုးအမြတ်အတွက် ညှိနှိုင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများက ကျွန်တော့်လက်မောင်းပေါ် တင်းကြပ်သွား၏။
“ငါ သိပါတယ်”
“မင်း ကူညီတာကို ကျွန်တော် သဘောကျတယ်။ ကျွန်တော် မှားနေတဲ့အခါ မင်း ကျွန်တော်နဲ့ အငြင်းပွားတာကို သဘောကျတယ်”
“အဲဒါက ခဏခဏ ဖြစ်တာပါ”
“ကျွန်တော် သဘောကောင်းတဲ့ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ”
“ငါ နားထောင်နေပါတယ်”
ကျွန်တော် သစ်လွင်စွာ လင်းထိန်နေသည့် ပြတင်းပေါက်များဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။
“ပြီးတော့ မိသားစုတစ်စု တံခါးတစ်ချပ် ရသွားတာကို မင်း ပျော်နေတာကိုလည်း ကျွန်တော် သဘောကျတယ်”
သူမ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။
ပြီးလျှင် သူမ ပိုမို တိုးကပ်လာခဲ့သည်။
“အဲဒါ ဘာလို့ အရေးကြီးသလဲဆိုတာ မင်း နားလည်တာကို ငါ ပျော်တာပါ”
ကျွန်တော်တို့ ဆက်လျှောက်ခဲ့ကြ၏။
အိမ်ရှည်၏ အဝေးဆုံး အစွန်းတွင် ကလေးငယ်တစ်ယောက်က ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ပေါင်ပေါ်တင်၍ လှေကားထိစတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။
ဖိနပ်ကြိုးက ထုံးနေ၏။
အက်ဗလင်က သူ့ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။
“ငါ ကူညီပေးရမလား”
သူက ဖိနပ်ကို ပေးလိုက်၏။
သူ့မိသားစုက အိမ်မှထွက်လာကတည်းက သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရပြီး ဒီအခန်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း၊ အကြောင်းမှာ အစ်မဖြစ်သူက သူ့စင်ကို မမီနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ကလေးငယ်က ရှင်းပြနေစဉ်တွင် အက်ဗလင်က ဖိနပ်ကြိုးထုံးကို ဖြေပေးနေခဲ့သည်။
“အဲဒါက အားသာချက်တစ်ခုပါပဲ” ဟု အက်ဗလင်က ပြော၏။
သူက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာသည့်အခါ လက်မောင်းအစား ကျွန်တော့်လက်ကို သူမဆီ ကမ်းပေးလိုက်၏။
သူမ လက်ခံလိုက်သည်။
ဒါက အံ့ဩဖွယ်ရာ ရိုးရှင်းဆန်းပြားလွန်းလှ၏။
အဲဒါကြောင့်ပင် ဒါသည် သိပ်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
တံတားနား ရောက်သော် အနှောင့်အယှက်တစ်ခု ရောက်လာခဲ့၏။
သတင်းပို့သူ တစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာပြီး ကျွန်တော်တို့ တွဲထားသည့် လက်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခြေလှမ်းနှေးသွားကာ သူ့အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေသည့်ပုံ ပေါ်သွား၏။
“အရှင်မင်းကြီး”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“မာစတာ အယ်လ်ဒရင်က အရှေ့ဘက် တိုင်ထောက်တွေဆီမှာ အရှင်မင်းကြီးကို လာပေးဖို့ တောင်းဆိုနေပါတယ်”
အက်ဗလင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ကျွန်တော့်လက်က တင်းကြပ်သွား၏။
ပြီးမှ ကျွန်တော် လွှတ်လိုက်သည်။
သူမ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်သွားသည့်ပုံ မပေါ်ပေ။
“သွားပါ” ဟု သူမက ပြော၏။ “ငါ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်”
တံတားသစ်က အမှောင်ထုထဲတွင် ဘေးအန္တရာယ် မရှိပုံရသည့် ကျဉ်းမြောင်းသော စမ်းချောင်းလေးအပေါ်၌ တည်ရှိနေသည်။
အယ်လ်ဒရင်က အယ်လီနို၊ မြေတိုင်းသူ နှစ်ယောက်နှင့် ဆောက်လုပ်ရေး အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တို့နှင့်အတူ တံတားအောက်တွင် စောင့်နေခဲ့၏။
သူက မီးအိမ်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
ကမ်းပါးတစ်လျှောက်မှ ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ကျောက်တုံးတစ်ခုတွင် အမဲရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေ၏။
“ဒါ ဘာလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်၏။
“ရေကြီးခဲ့တဲ့ အမှတ်အသားပါ” ဟု သူက ပြောသည်။
ဒါက ကျွန်တော့် ခေါင်းအထက်တွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် စမ်းချောင်းကို ကြည့်လိုက်၏။
ပြီးတော့ တံတား ကြမ်းပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
အမှတ်အသားက ပိုမြင့်နေ၏။
“ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ”
“ကျနော်တို့ မပြောနိုင်ပါဘူး။ ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့က ဒီကျောက်တုံးကို ယခင် ရေပိုလွှဲရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပါတယ်”
အယ်လီနိုက သေတ္တာတစ်လုံးပေါ်တွင် မြေပုံကို ဖြန့်လိုက်၏။
“ယခင် တာတမံ ပြိုကျပြီးတဲ့နောက် အထက်ပိုင်း ရေကြောင်းက ကျဉ်းသွားခဲ့တာ။ ကျနော်တို့က စမ်းချောင်းရဲ့ အခုရှိနေတဲ့ အခြေအနေကိုပဲ တိုင်းတာနေခဲ့တာပါ”
“မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းချိန်မှာ ဖြစ်လာမယ့် အခြေအနေကို မဟုတ်ဘူးပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ပြောလိုက်၏။
“အတိအကျပါပဲ”
“မိုးဘယ်တော့ ရွာမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားသလဲ”
“ရောက်ရှိလာတဲ့ တောင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အဆိုအရ မြောက်ဘက်တောင်ကုန်းတွေမှာ မိုးသက်မုန်တိုင်းတွေ ရှိနေတယ်လို့ သိရပါတယ်” ဟု အယ်လ်ဒရင်က ပြော၏။ “အဲဒါက ရေ ဘယ်တော့ ဒီကို ရောက်လာမလဲဆိုတာ မပြောနိုင်ပါဘူး”
ဘယ်သူမှ "ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ဟု မပြောခဲ့ကြပေ။
ဒါကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိပါသည်။
“ခင်ဗျားတို့ ဘာလိုချင်သလဲ”
“စမ်းချောင်းအောက်ပိုင်းမှာ ယာယီ ကူးတို့နေရာတစ်ခု လိုပါတယ်” ဟု အယ်လီနိုက ပြော၏။ “ကျနော်တို့ ကမ်းပါးတွေကို ခိုင်ခံ့အောင် မလုပ်မချင်း ဒီတံတားပေါ်မှာ ဝန်ပါတဲ့ လှည်းတွေကို ထပ်မဖြတ်ရတော့ပါဘူး။ ပြီးတော့ မိုးလင်းတာနဲ့ အထက်ပိုင်းက ပိတ်ဆို့နေတာတွေကို စစ်ဆေးဖို့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ စေလွှတ်ရပါမယ်”
“အိမ်တွေ ရေမြုပ်နိုင်သလား”
“ယခင် ရေကယ်ပေါက် မြောင်းက အလုပ်လုပ်နေတုန်းဆိုရင်တော့ မမြုပ်နိုင်ပါဘူး”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်၏။
သူမကလည်း ပြန်ကြည့်သည်။
“ကျနော်တို့ စစ်ဆေးနေပါတယ်”
ကျွန်တော် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။
လွန်ခဲ့သည့် တစ်ပတ်ကဆိုလျှင် ဘာပြဿနာနည်းဆိုသည်ကို မည်သူမျှ ရှင်းပြ၍ မပြီးသေးမီမှာပင် ကျွန်တော် တံတားကို မ လိုက်ပြီး စမ်းချောင်းကို ချဲ့ပစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့မိမည်ဖြစ်သည်။
အခုတော့ အယ်လ်ဒရင်ကို ရေကယ်မြောင်း ပြပေးရန် ကျွန်တော် တောင်းဆိုလိုက်၏။
ကျွန်တော်တို့ ရွေးချယ်စရာများကို ညှိနှိုင်းခဲ့ကြသည်။
ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့က ပန်းရန်ဆရာ၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် စမ်းချောင်းအောက်ပိုင်း ကူးတို့နေရာဆီ ကျောက်တုံးများကို သယ်ဆောင်ကြလိမ့်မည်။ အစောင့်အကြပ်များက လေးလံသော ယာဉ်သွားလာမှုများကို တားဆီးကြလိမ့်မည်။ မြေတိုင်းသူများက တဲမထိုးမီ အနိမ့်ဆုံး မြေနေရာများကို အမှတ်အသား ပြုကြလိမ့်မည်။
တံတားကို ပိတ်ထားခဲ့သည်။
မည်သူမျှ ဒဏ်ရာမရခဲ့ပေ။
တစ်ညလုံး ရေထဲတွင် ရပ်နေရန် ကျွန်တော့်ကို ဘာမျှ မလိုအပ်ခဲ့ပါ။
ဒါသည် စိတ်ပျက်စရာပင် ကောင်းမလို ဖြစ်နေခဲ့၏။
အယ်လီနို သတိထားမိသွားသည်။
“သွားပါ၊ မင်းရဲ့ ပိုးပန်းတဲ့ပွဲကို ပျော်ပျော်ပါးပါး ဆက်ဆင်နွှဲပါ”
“ကျွန်တော် ကူညီနိုင်ပါတယ်”
“မင်း ကူညီပြီးပါပြီ။ ငါတို့မှာ တာဝန်တွေ ရှိတယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
“သူမ စိတ်မပြောင်းခင် ငါတို့ ထွက်သွားတာ ကောင်းမယ်”
ကျွန်တော် သူမ ခေါ်ဆောင်ရာနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
ရဲတိုက် လှေကားထစ်များနား အရောက်တွင် သူမ ရပ်လိုက်၏။
“ဒီနေ့ညကို ငါ သဘောကျတယ်”
“တံတား စစ်ဆေးတာကိုတောင်မှလား”
“တံတား စစ်ဆေးတာကိုတောင်မှပေါ့”
“နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် ကျွန်တော် ဆောက်လုပ်ရေးဆိုင်ရာ စိုးရိမ်စရာတွေကို နည်းနိုင်သမျှ နည်းအောင် စီစဉ်ပါ့မယ်”
“နောက်တစ်ကြိမ် ဟုတ်လား”
“မင်း သဘောကျတယ်ဆိုရင်ပေါ့”
“သဘောကျတာပေါ့”
အဖြေက ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ မိမိကိုယ်ကို သာယာစွာ ရယ်မောလိုက်၏။
“ဟုတ်တယ်” သူမ ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ “ငါ သဘောကျတယ်”
ကျွန်တော်တို့ နောက်ကွယ်ရှိ ရာဇဝင်ဝင်းအတွင်း အလုပ်သမားများ ဖြတ်သန်းသွားလာနေစဉ် ကျွန်တော်တို့ မီးအိမ်အောက်တွင် ရပ်နေခဲ့ကြ၏။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး တံခါးဆီသို့ မတိုးခဲ့ကြပေ။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က ခြေဖျားလေး ထောက်ကာ ကျွန်တော့်ပါးကို နမ်းရှိုက်လိုက်၏။
ဒါသည် ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။
နွေးထွေးလှ၏။
ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲမှ အသိဉာဏ်ရှိသည့် အတွေးမှန်သမျှကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် လုံလောက်ခဲ့ပါပေသည်။
သူမ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်ကာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် ပုံ ပေါ်၏။
“ကောင်းသောညပါ ယူရီယာ”
“ကောင်းသောညပါ”
သူမ အတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ရပ်ကျန်ခဲ့၏။
ခဏအကြာတွင် တံခါးဘေးမှ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ရွှေရောင်မျက်လုံးက ရေးရေးမျှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။
“လမ်းကြောင်း ပိတ်ဆို့နေပါတယ်” ဟု နန်းတော်ထိန်းက ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဖယ်ပေးလိုက်၏။
အရှေ့ပိုင်းခရိုင်၏ တစ်နေရာရာတွင်မူ တူရိုက်သံများ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေတုန်းပင်။ မိသားစုများ အမိုးအသစ်များအောက်တွင် အခြေချနေကြပြီ။ အစောင့်များက ပိတ်ထားသည့် တံတားဘေးတွင် မီးအိမ်များကို ချိတ်ဆွဲထားကြ၏။
ဂရေးကိပ်တွင်မူ မနက်ဖြန် အပြီးသတ်နိုင်သည်ထက် ပိုများသည့် အလုပ်များ လိုအပ်နေတုန်းပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ မနက်ဖြန်၌ အလုပ်များအပြင် အခြားအရာတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ပြုံးလျက် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့တော့၏။