အခန်း ၃၀၆ - ငါတို့ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ နယ်နိမိတ်များ
မနက်စာစားနေတုန်းမှာပဲ ပထမဆုံး နယ်နိမိတ်ကျောက်တိုင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။
မြေကြီးထဲကနေမဟုတ်ဘူး။
မြေကြီးကို ဖောက်ထွက်ပြီး တက်လာတာ။
ခန်းမကြီးရဲ့ ကြမ်းပြင်ကနေ ပွတ်တိုက်သံ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာတယ်။
ခွက်တွေ တုန်ခါသွားတယ်။
ဂယ်ရစ်က စားပွဲအောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
မီးဖိုဘေးက ကြမ်းခင်းကျောက်ပြားနှစ်ခုကြားကနေ အဖြူရောင်ကျောက်တုံးတစ်ခု ထိုးထွက်လာတယ်။
သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာတယ်။
ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ပေါ့။
သူ့လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျောက်တုံးက ငါ့ဒူးခေါင်းအထိ ရောက်နေပြီ။
ကျောက်တုံးမျက်နှာပြင်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေတယ်။
မျဉ်းကြောင်းရဲ့ အထက်မှာတော့ မုခ်ဦးနဲ့ ကြယ်ပုံစံ ရှိတယ်။
အောက်ဘက်မှာတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဂရေးကိပ်ရဲ့ သရဖူကို ထက်ပိုင်းပိုင်းဖြတ်ထားတဲ့ ပုံစံကို ထွင်းထုထားတယ်။
မေရီ ထရပ်လိုက်တယ်။
“မနေ့က ဒါမျိုး မရှိခဲ့ဘူးလေ။”
ရဲတိုက်ထိန်း (Castellan) ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားတယ်။
“ဟုတ်တယ်။”
ငါ ကျောက်တုံးကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါကို ပြောနေဖို့တောင် မလိုဘူးထင်တယ်။”
“ကြမ်းပြင်အောက်မှာလည်း ဒါမျိုး မရှိခဲ့ပါဘူး။”
အဲဒါကတော့ ပိုပြီး အသုံးဝင်တဲ့ အချက်အလက်ပဲ။
ကယ်လ်ဒန်က မီးဖိုချောင်တံခါးကနေ ဝင်လာတယ်။ တံခါးကို ဖွင့်စရာမလိုဘဲပေါ့။
သူက သစ်သားကို ဖောက်ထွက်လာတာ မဟုတ်ဘူး။
အနီးဆုံး ဝင်းထဲက မြေကြီးတွေက သူ့ကို နံရံအောက်ကနေ သယ်ဆောင်လာပြီး စားပွဲဘေးမှာ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်တာ။
ဘီထရစ်က သူ့ခြေထောက်ပေါ်မှာ ပေကျံနေတဲ့ မြေမှုန်တွေကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
“ငါ အခုလေးတင်ပဲ ကြမ်းပြင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားတာ။”
ကယ်လ်ဒန်က တောင်းပန်တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ သူက ကျောက်တုံးကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်တယ်။
သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။
“ဒါကို မြေကြီးထဲမှာ မြှုပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆို ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ” လို့ ငါမေးလိုက်တယ်။
“သူ့ကိုယ်သူ ဒီနေရာမှာ အမြဲရှိနေခဲ့တယ်လို့ ယုံကြည်နေတဲ့ တစ်နေရာရာကနေပေါ့။”
မေရီက သူမရဲ့ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တယ်။
“မျဉ်းကြောင်းကို ကျော်မသွားနဲ့။”
မေရီ ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
ကျောက်တုံးပေါ်က ထွင်းထားတဲ့ အမှတ်အသားက ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့သွားတာ။
သူမရဲ့ ဖိနပ်နှစ်ဖက်ကြားကို ဖြတ်သွားတယ်။
သူမ နောက်ကို ဆုတ်လိုက်တယ်။
မျဉ်းကြောင်းက သူမနောက်ကို လိုက်လာတယ်။
ရဲတိုက်ထိန်းက ကျောက်တုံးတစ်ဝိုက်မှာ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ နယ်နိမိတ်တစ်ခု သတ်မှတ်လိုက်တယ်။
ထွင်းထားတဲ့ မျဉ်းကြောင်းက အဲဒီနယ်နိမိတ်ကို သွားထိတယ်။
ရပ်သွားတယ်။
ပြီးတော့ အနီးဆုံးတံခါးဆီကို ဦးတည်သွားတယ်။
“ဒါက တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ” လို့ မယ်လိုဒီက ပြောတယ်။
အီလီဇာက သူမရဲ့ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
“သူက ဘာလုပ်မလို့လဲ။”
ကျောက်တုံးထဲကနေ အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။
အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ အသံမဟုတ်ဘူး။ စာရေးအရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ။
အဲဒါက ပိုဆိုးသွားစေတယ်။
“အဆင့်မြင့်တရားရုံးရဲ့ အာဏာစက်အရ၊ ဂရေးကိပ်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြု နံရံပြင်ပက နယ်မြေအားလုံးကို တရားဝင်သော ဘုရားသခင်၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်သို့ ပြန်လည်အပ်နှံလိုက်သည်။”
မျဉ်းကြောင်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဆက်ပြီး တွားသွားနေတယ်။
“ဘယ်သူ့ဆီကနေ ပြန်လည်အပ်နှံတာလဲ” လို့ ငါမေးလိုက်တယ်။
အသံက ငါ့ကို လျစ်လျူရှုထားတယ်။
“ရှေးဟောင်းနယ်နိမိတ်ပြင်ပတွင် နေထိုင်သူအားလုံးသည် အသိအမှတ်ပြုခြင်း၊ စီရင်ခြင်းနှင့် သင့်လျော်စွာ တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းခံယူရန်အတွက် လာရောက်သတင်းပို့ရမည်။”
သော် (Thor) က မဂျိုနီယာကို ကိုင်ပြီး ဝင်လာတယ်။
“ငါဘာတွေ လွတ်သွားသေးလဲ။”
“တရားရုံးက လူတွေကို ပြန်ပြီး တာဝန်ခွဲပေးနေတာ” လို့ မယ်လိုဒီက ပြောတယ်။
သော်က တူကို မြှောက်လိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက အမြန်လှမ်းပြောတယ်။
“မရိုက်နဲ့။”
သော် ရပ်သွားတယ်။
“ငါမရိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာပါ။”
လျှပ်စီးတန်းတွေက မဂျိုနီယာတစ်ဝိုက်မှာ လှုပ်ရှားနေတယ်။
ကျောက်တုံးက အနည်းငယ် အက်ကွဲသွားတယ်။
“အဲဒီဆုံးဖြတ်ချက်က မပြီးပြတ်သေးပုံပဲ” လို့ ငါပြောလိုက်တယ်။
အသံက ဆက်ပြောတယ်။
“ဟေဗင်ရီးခ်ဟု ခေါ်သော အခြေချနေထိုင်ရာသည် ဘုရင်မပြန်လာမီက သတ်မှတ်ထားသော နယ်နိမိတ်ပြင်ပတွင် တရားဝင်ရပ်တည်ခွင့် မရှိ။ ထိုနယ်နိမိတ်ပြင်ပရှိ မိုင်းတွင်းများ၊ လမ်းများ၊ လယ်ယာမြေများ၊ စခန်းများ၊ ဘုရားကျောင်းများနှင့် ခရိုင်သစ်များအားလုံးသည် အဆင့်မြင့်တရားရုံး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိသည်။”
မေရီက စရေးနေပြီ။
သူမရဲ့ ဘောပင်က စာရွက်ကိုတောင် ပေါက်ထွက်သွားမတတ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရေးနေတယ်။
ကျောက်တုံးက မိုင်းတွင်းတွေကို နာမည်တပ်လိုက်တယ်။
အဲဒါက အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။
အိုသယ်လော့စ်က ငါတို့လူတွေကို လိုချင်ရုံသက်သက် မဟုတ်ဘူး။
သူက ဒါမာရဲ့ ငွေတွေကို လိုချင်တာ။
ကယ်လ်ဒန်ရဲ့ ရွှေတွေကို။
ကျောက်မျက်ရတနာတွေကို။
လမ်းတွေကို။
တရားဝင် မှတ်တမ်းထဲမှာ မပါဝင်သေးတဲ့ လူတွေ ပြည့်ကျပ်နေတဲ့ စခန်းတွေကို။
ဟေဗင်ရီးခ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ပေမဲ့ နံရံဟောင်းတွေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ အိပ်စက်နေကြတဲ့ လူတွေကို။
မျဉ်းကြောင်းက တံခါးပေါက်ဆီ ရောက်သွားတယ်။
ရဲတိုက်ထိန်းရဲ့ နယ်နိမိတ်က အဲဒီနေရာမှာပဲ ထိန်းထားနိုင်တယ်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ ဂရေးကိပ်က ကြေးဝါပစ္စည်းအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသံမြည်လာတယ်။
“ဘယ်နှစ်ခုရှိလဲ” လို့ ငါမေးလိုက်တယ်။
ရဲတိုက်ထိန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှောင်မိုက်သွားတယ်။
ပြီးတော့ ပြန်လည် တောက်ပလာတယ်။
“သုံးရာနဲ့ တစ်ဆယ့်နှစ်ခု။”
“ကျောက်တုံးတွေလား။”
“တက်ကြွနေတဲ့ နယ်နိမိတ်တောင်းဆိုမှုတွေ။”
မေရီက သူမရဲ့ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။
“ဘယ်နေရာတွေမှာလဲ။”
စားပွဲအထက်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။
ဟေဗင်ရီးခ်ရဲ့ မြေပုံတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
အဖြူရောင် အစက်အပြောက်တွေက နံရံဟောင်းတွေကို ဝိုင်းရံထားတယ်။
လက်ရှိလမ်းတွေ မဟုတ်ဘူး။
စခန်းသစ်တွေလည်း မဟုတ်ဘူး။
လယ်ယာတွေလည်း မဟုတ်ဘူး။
နယ်နိမိတ်က ရှေးဟောင်းပုံစံတစ်ခုကို လိုက်နေတာ။
ဂရေးကိပ်။
မူလက အောက်ဘက်ခြံဝင်း။
အနောက်ဘက်က ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းတစ်ခု။
ဒါပဲ ရှိတယ်။
ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ခရိုင်က အဲဒီအပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတယ်။
စန်းချူအာရီ (Sanctuary) အခြေစိုက်ရာလည်း အပြင်ဘက်မှာပဲ။
ကွန်ကော်ဒီယာကို သွားတဲ့ တံခါးပေါက်တစ်ခုသာ ပေသုံးဆယ်လောက် အကွာမှာ အတွင်းဘက် ကျန်နေခဲ့တယ်။
သော်က မြေပုံကို စူးစိုက်ကြည့်နေတယ်။
“သူက နယ်နိမိတ်ဟောင်းကို သေသေချာချာ ရွေးထားတာပဲ။”
“သူက အဲဒါကို နားလည်တဲ့ ဘုရားသခင်ကို ခိုးယူသွားခဲ့လို့လေ” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။
ဂျော်ရင်။
အိမ်နီးချင်းမြေတွေကြားက နယ်နိမိတ်ကျောက်တိုင်တွေကို စောင့်ရှောက်တဲ့ ဘုရားသခင်။
အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အသတ်ခံခဲ့ရသူ။
သူ့ရဲ့ နယ်ပယ်ကို သိမ်းယူပြီး ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်အောင် ဖန်တီးလိုက်တာ။
ကယ်လ်ဒန်က အဖြူရောင်ကျောက်တုံးဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။
“ဒါက သာမန်ကျောက်တုံး မဟုတ်ဘူး။”
ဒါမာက ကြမ်းပြင်ကို လေးစားသူတစ်ယောက်လိုမျိုး တံခါးကနေ ဝင်လာတယ်။
သူက ကျောက်တုံးအထက်မှာ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါက ဘာလဲ” လို့ ငါမေးလိုက်တယ်။
“ကျောက်တုံးရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ပေးထားတဲ့ နယ်နိမိတ်တစ်ခု။”
“အဲဒါက ကျောက်တုံးနဲ့ ဆင်တူတာပဲ။”
“သူ့မှာ တူးဖော်ရတဲ့ ကျောက်ကျင်း မရှိဘူး။”
“ဒါဆို ကျောက်တုံးနဲ့ ပိုမတူတော့ဘူးပေါ့။”
“ဒါကို အာဏာစက်နဲ့ ပုံဖော်ထားတာ။”
ကယ်လ်ဒန်က အနီးက ကြမ်းခင်းကျောက်ပြားကို ထိလိုက်တယ်။
“ပြီးတော့ အိုသယ်လော့စ်က နယ်နိမိတ်ဟောင်းတွေ ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ဒါကို ထည့်သွင်းထားတာ။”
“မင်းတို့ ဒါကို ဖယ်ရှားလို့ရမလား” လို့ အီလီဇာက မေးတယ်။
ဒါမာနဲ့ ကယ်လ်ဒန်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေတယ်။
“ရတယ်။”
ပြီးတော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
ဒါမာက ဆက်ပြောတယ်၊ “ဒါပေမဲ့ ဖယ်ရှားလိုက်ရင် ဒီအငြင်းပွားမှုက အပြီးသတ် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။”
သော် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။
“ဘယ်လိုမျိုးလဲ။”
ကယ်လ်ဒရစ်က သူ့နောက်ကနေ ဝင်လာတယ်။
“ကျောက်တုံးကို အငြင်းပွားစရာအဖြစ် သဘောထားပြီး ဆန့်ကျင်မှု ပြုလုပ်လိုက်တဲ့ သဘောမျိုးပေါ့။”
မေရီက ပြန့်နှံ့နေတဲ့ မျဉ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါဆို ငါတို့ ဒါတွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် အိုသယ်လော့စ်က ငါတို့ နယ်နိမိတ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုကို ငြင်းဆိုလိုက်တယ်လို့ အကြောင်းပြနိုင်မှာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်” လို့ ကယ်လ်ဒရစ်က ပြောတယ်။
“ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ငါ အဲဒါကို အဖြေထဲမှာ ရေးထည့်လို့ရမလား။”
“ရေးနိုင်ပါတယ်။”
သူမ ရေးလိုက်တယ်။
စာလုံးကြီးကြီးနဲ့ပေါ့။
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ ပခုံးကျော်ပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။
“မင်း အဲဒါကို မျဉ်းသားလိုက်တာလား။”
“အလေးပေးဖို့ လိုအပ်လို့လေ။”
စခန်းတွေဆီကနေ ပထမဆုံး သတင်းတွေ ရောက်လာတယ်။
အဖြူရောင်ကျောက်တုံးတွေက လမ်းတွေ၊ တဲတွေ၊ ဂိုဒေါင်တွေ၊ ရေတွင်းတွေနဲ့ မပြီးသေးတဲ့ ရေချိုးခန်းတစ်ခုထဲကနေပါ ထိုးထွက်လာတာ။
ကျောက်တုံးတစ်ခုက ယာယီ မိသားစုခန်းတစ်ခုအောက်မှာ ပေါ်လာပြီး ကြမ်းပြင်ကို မြှောက်တက်သွားတယ်။
ဘယ်သူမှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရခဲ့ဘူး။
လှည်းနှစ်စီးတော့ မှောက်သွားတယ်။
တောင်ဘက်က ရေပိုက်လိုင်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ နယ်နိမိတ်ကို ခုနစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြတ်ကျော်နေတယ်။
ဖြတ်ကျော်တဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ပိတ်သွားတယ်။
ကျိုးသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ ပိတ်သွားတာ။
ရေတွေက ပိုက်ထဲမှာ ရှိနေပေမဲ့ မမြင်ရတဲ့ မျဉ်းကြောင်းကို ကျော်ဖြတ်လို့ မရတော့ဘူး။
ဟယ်လ်ဝမ် ချက်ချင်း ထွက်သွားတယ်။
မိုင်းတွင်းဓာတ်လှေကားတွေကလည်း အဲဒီနယ်နိမိတ်မှာပဲ ရပ်သွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းစကား ရောက်လာတဲ့အခါ ဒါမာလည်း လိုက်သွားတယ်။
ကယ်လ်ဒန်ကတော့ ငါတို့နဲ့အတူ ကျန်နေခဲ့တယ်။
သူက အဖြူရောင်ကျောက်တုံးတွေ မြေကြီးနဲ့ ထိနေတဲ့ နေရာတိုင်းကို ခံစားမိနေတယ်။
အများစုက ထိနေတာပဲ။
ခန်းမကြီးထဲက တစ်ခုကတော့ အဲဒီအချက်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံပဲ။
အက်ဗလင်က ကာရိုကို ပွေ့ချီပြီး ဆေးခန်းကနေ ပြန်လာတယ်။
ငါတို့သမီးလေးက သူမဘာသာ အဝတ်အစား ဝတ်ထားတယ်။
ဖိနပ်တစ်ဖက်က မှန်ပေမဲ့။
နောက်တစ်ဖက်ကတော့ ဂယ်ရစ်ရဲ့ ဖိနပ်။
သူမရဲ့ အင်္ကျီက လည်ပင်းနားမှာ မစေ့တော့ဘူး။
“နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုလား” လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။
“အဆင့်မြင့်တရားရုံးက နံရံဟောင်းပြင်ပက အရာအားလုံးကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီ။”
“အဲဒီလို လုပ်လို့ရလို့လား။”
“မရဘူး” လို့ မေရီက ပြောတယ်။
ကယ်လ်ဒရစ်ကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောတယ်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်။”
မေရီ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“မရဘူး။”
“ငါက ဒီတောင်းဆိုမှုက မှန်ကန်တယ်လို့ မပြောပါဘူး။”
“မင်းက ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောနေတာလေ။”
“တရားမျှတမှု မရှိရင်တောင် အာဏာစက်က လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကိုတော့ အသိအမှတ်ပြုတာပေါ့။”
“အဲဒါက ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကာရိုက အဖြူရောင်ကျောက်တုံးကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“မျဉ်းဆိုးကြီး။”
“ဟုတ်တယ်” လို့ ငါပြောလိုက်တယ်။
သူမက ကျောက်တုံးဆီ လက်လှမ်းလိုက်တယ်။
အခန်းထဲက လူကြီးတွေအားလုံးက “မလုပ်နဲ့” လို့ တစ်ပြိုင်နက် ပြောလိုက်ကြတယ်။
သူမ လက်ပြန်ရုပ်လိုက်တယ်။
“အဲဒါ တိုးတက်မှုပဲ” လို့ အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
ဂယ်ရစ်က ဟယ်လီနာနဲ့အတူ ရောက်လာတယ်။
သူက မျဉ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ကာရိုကို ကြည့်တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက နေရာက ခေါက်ရိုးကျိုးသွားသလို ဖြစ်သွားတယ်။
သူက အဖြူရောင်အမှတ်အသားကို မကျော်ဖြတ်ဘဲ သူ့ညီမလေးဘေးမှာ ပေါ်လာတယ်။
ကျောက်တုံးက ပြတ်သားတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။
စကားသံမဟုတ်ဘူး။ ကန့်ကွက်တဲ့အသံ။
ဂယ်ရစ်က အဲဒါကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“မဟုတ်ဘူး။”
သော် ပြုံးလိုက်တယ်။
မေရီက ကလေးတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
“သူတို့ ထွက်သွားကြတော့။”
“သူတို့ ဘာမှ မကျော်ဖြတ်ခဲ့ပါဘူး” လို့ ဟယ်လီနာက ပြောတယ်။
“အဲဒါက အဓိက ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။”
ဒီတစ်ခါတော့ ဂယ်ရစ်က သူ့ကို အတင်းခေါ်သွားတာကို ခွင့်ပြုလိုက်တယ်။
သူက ဟယ်လီနာရဲ့ ပခုံးကျော်ပြီး ကျောက်တုံးကို ဆက်ကြည့်နေတုန်းပဲ။
ကာရိုက လက်ပြလိုက်တယ်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်က မျဉ်းကြောင်းက သူတို့ဆီကို ရွေ့လာတယ်။
နောက်တစ်လက်မလောက် မရွေ့ခင်မှာပဲ ငါ့ရဲ့ ရေခဲပြင်က အဲဒီမျဉ်းကို ဖုံးအုပ်လိုက်တယ်။
ကျောက်တုံးက ဖိအားပေးလာတယ်။
ရေခဲပြင်ကတော့ ခိုင်မြဲနေဆဲ။
ငါ အဲဒီပိုင်ဆိုင်မှုတောင်းဆိုချက်ကို မဖျက်ဆီးခဲ့ဘူး။
ငါ့ကလေးတွေနောက်ကို မလိုက်လာနိုင်အောင်ပဲ တားဆီးထားတာ။
ငါတို့ ကောင်စီအစည်းအဝေးကို အနောက်ဘက် အကဲခတ်ခန်းကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်ကြတယ်။
အဖြူရောင်ကျောက်တုံးက ဒီနယ်နိမိတ်သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပလက်ဖောင်းကိုတော့ မမြင်နိုင်ဘူးလို့ ငါတို့ မျှော်လင့်ထားတယ်။
မေရီက အစီရင်ခံစာစာရွက်တွေကို ပလက်ဖောင်းရဲ့ အစွန်းတစ်လျှောက်မှာ ချထားလိုက်တယ်။
အယ်လ်ဒရန် တောင်ဘက်စခန်းတွေကနေ ရောက်လာတယ်။
သူ့ဖိနပ်တွေမှာ ရွှံ့တွေပေကျံနေတယ်။
လက်တစ်ဖက်မှာတော့ သွေးစွန်းနေတယ်။
“မင်းသွေးလား” လို့ အက်ဗလင်က မေးလိုက်တယ်။
“မဟုတ်ဘူး။ ကြမ်းပြင် မြှောက်တက်လာတုန်းက ပန်းရန်သမားတစ်ယောက် ပြုတ်ကျသွားလို့။”
“ဒဏ်ရာ ဘယ်လောက်ပြင်းသလဲ။”
“လက်ကျိုးသွားတယ်။ ဆိုရန်က သူ့ကို ပြုစုပေးနေတယ်။”
အယ်လ်ဒရန် ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ မြေပုံကို ဖြန့်လိုက်တယ်။
“နယ်နိမိတ်က စီစဉ်ထားတဲ့ ခရိုင်တိုင်းကို ဖြတ်သွားနေတယ်။”
“ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့လား” လို့ ငါမေးလိုက်တယ်။
“ဒါက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ ရှေးအကျဆုံး တော်ဝင်မြေတိုင်းစစ်တမ်းကို လိုက်နေတာ။”
မေရီက မြေပုံကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
“အဲဒီစစ်တမ်းက ဟေဗင်ရီးခ်မပေါ်ခင်ကတည်းက ရှိနေတာလေ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“လယ်ယာအများစုထက်တောင် စောသေးတယ်။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒီနယ်နိမိတ်ကို သတ်မှတ်တုန်းက အိုသယ်လော့စ် တောင်းဆိုထားတဲ့ လူတွေ အဲဒီနေရာမှာ နေမနေခဲ့ကြဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။”
မေရီက ကယ်လ်ဒရစ်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။”
သူ ခေါင်းညိတ်တယ်။
“ငါလည်း မငြင်းပါဘူး။”
မယ်လင်က ရှေးဟောင်းစစ်တမ်းမိတ္တူကို စစ်ဆေးကြည့်နေတယ်။
သူမက အမှတ်တရတွေကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်နဲ့ ဝင်မကြည့်ဘူး။
ဂျော်ရင်ဟာ အခု ငါတို့ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ သုံးနေတဲ့ နယ်မြေထဲမှာပဲ သေဆုံးခဲ့ရတာ။
သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေက သူတောင်းဆိုထားတဲ့ ကျောက်တုံးတိုင်းမှာ ကျန်ရစ်နေနိုင်တယ်။
အော်ရီလီယာက မယ်လင်ရဲ့ နောက်မှာ ရပ်နေတယ်။
သူမဘေးမှာ သက်ဆာ။
မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာတော့ ကယ်လ်ဒရစ်။
သူတို့သုံးယောက်လုံးက တစ်ချိန်က ဂျော်ရင်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ တရားရုံးမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသူတွေ။
ဘယ်သူမှ မျက်နှာလွှဲမသွားကြဘူး။
မယ်လင်က မြေပုံအထက်မှာ လက်ချောင်းတွေကို တင်လိုက်တယ်။
“ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ မှတ်မိခွင့်ပြုမလား။”
စာရွက်က အရောင်မှောင်သွားတယ်။
လမ်းတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
ငါတို့လမ်း မဟုတ်ဘူး။
ပိုဟောင်းတယ်။
အုပ်စုနှစ်ခုက ကွင်းပြင်ကြီးထဲမှာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက် လမ်းလျှောက်လာကြတယ်။
တစ်ခုက အရှေ့ဘက်က၊ တစ်ခုက အနောက်ဘက်က။
ဂျော်ရင်က သူတို့ကြားထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေတယ်။
သူ့ဆီမှာ သရဖူမပါဘူး။
လက်နက်လည်း မပါဘူး။
မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးရိုးရိုးလေး တစ်တုံးပဲ ကိုင်ထားတယ်။
မှတ်ဉာဏ်ထဲက မြင်ကွင်းက ရွေ့လျားသွားတယ်။
အုပ်စုနှစ်ခုဆုံတဲ့ နေရာမှာ ဂျော်ရင်က ကျောက်တုံးကို ချလိုက်တယ်။
သူက အရှေ့ဘက်က လယ်သမားတွေကို သူတို့ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေ ဘယ်နေရာမှာ ဆုံးသလဲလို့ မေးတယ်။
အနောက်ဘက်က သိုးထိန်းတွေကို သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေ ဘယ်နေရာက စသလဲလို့ မေးတယ်။
သူတို့ သဘောမတူကြဘူး။
သူက နားထောင်ပေးတယ်။
သူတို့ မြေပြင်ပေါ်မှာ အတူတူ လမ်းလျှောက်ကြတယ်။
သူတို့ကြားထဲမှာ ချောင်းတစ်ခု ရှိနေတယ်။
နှစ်ဖက်စလုံးက အဲဒီချောင်းကို သုံးကြတယ်။
ဘယ်သူမှ တစ်ယောက်တည်း မကာကွယ်နိုင်ဘူး။
သူတို့ ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ နယ်နိမိတ်က ရေလမ်းကြောင်းကို မလိုက်ဘူး။
ချောင်းကို ဖြတ်ကူးတဲ့ နေရာမှာပဲ နယ်နိမိတ်ကို သတ်မှတ်လိုက်တယ်။ နှစ်ဖက်စလုံးက အဲဒီနေရာမှာ ဆုံပြီး ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းကြဖို့ပေါ့။
ဂျော်ရင်က လူတိုင်း သဘောတူပြီးမှသာ ကျောက်တုံးကို ထွင်းထုခဲ့တာ။
သဘောတူညီမှု ရလိုက်လို့ ဘယ်အုပ်စုကမှ အရှုံးပေးလိုက်ရတာ မဟုတ်ဘူး။
နှစ်ဖက်စလုံး နားလည်ထားတဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေကို နယ်နိမိတ်က ဖော်ပြနေလို့သာ ဖြစ်တယ်။
မယ်လင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တယ်။
“အိုသယ်လော့စ်က အိမ်နီးချင်းတွေကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်တာ။”
မေရီက မြေပုံကို ကြည့်တယ်။
“သူက ကျောက်တုံးကိုတော့ သိမ်းထားလိုက်တယ်။”
“ပြီးတော့ အာဏာစက်ကိုလည်း သိမ်းထားတယ်” လို့ ကယ်လ်ဒရစ်က ပြောတယ်။ “ရည်ရွယ်ချက်ကိုတော့ မဟုတ်ဘူး။”
သက်ဆာက ရှေးဟောင်းစစ်တမ်းရဲ့ အစွန်းကို ထိလိုက်တယ်။
“ဂျော်ရင်ရဲ့ နယ်ပယ်အောက်မှာ မှန်ကန်တဲ့ နယ်နိမိတ်တစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ဆိုရင် နှစ်ဖက်စလုံးရဲ့ ဆန္ဒအလျောက် ရွေးချယ်မှု လိုအပ်တယ်။”
“အခု တစ်ဖက်မှာ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ” လို့ ငါမေးလိုက်တယ်။
“အဆင့်မြင့်တရားရုံးက သူတို့ပဲလို့ ပြောနေတာ။”
“ဒါပေမဲ့ အိုသယ်လော့စ်က ငါတို့ အိမ်နီးချင်း မဟုတ်ဘူးလေ။”
“မဟုတ်ဘူး” လို့ အယ်လ်ဒရန်က ပြောတယ်။ “အပြင်ဘက်က လယ်သမားတွေကမှ အိမ်နီးချင်းတွေ။”
အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
ရှေးခေတ် တော်ဝင်နယ်နိမိတ်က အခုတော့ ဟေဗင်ရီးခ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလို့ ခံယူထားကြတဲ့ လူတွေ နေထိုင်ရာမြေကို ဖြတ်သန်းနေတယ်။
အိုသယ်လော့စ်က ဘာပြဿနာမှ မရှိတဲ့နေရာမှာ နှစ်ဖက်အငြင်းပွားမှု ဖြစ်အောင် ဖန်တီးလိုက်တာ။
မေရီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။
“သူ့မှာ ဒုတိယအဖွဲ့ မရှိဘူး။”
“ဒါဆိုရင် အဲဒီတောင်းဆိုချက်က မပြည့်စုံဘူးပေါ့” လို့ ကယ်လ်ဒရစ်က ပြောတယ်။
“ငါတို့ ဒါကို ပယ်ချလို့ရမလား။”
“ရတယ်။”
“ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။”
သက်ဆာက အောက်ဘက်က မြို့ကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“ငါတို့ အဲဒီမျဉ်းကြောင်းအတိုင်း လမ်းလျှောက်ရမယ်။”