Title: InterStellar Dad – Chapter 103: Fate | NovelPing

လူသားတို့၏ ဘုံရန်သူဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။

အို၊ မမေ့ပါနှင့်။ “လူသား” ဆိုသည့်စကားလုံးရှေ့တွင် “ဤလူသားတို့နေထိုင်ရာ ကြယ်တာရာဒေသ” ဟု ထည့်သွင်းပြောဆိုရန် မမေ့ပါနှင့်ဦး။

အဘယ်ကြောင့် “ဤ” ဟု သုံးနှုန်းရသနည်း။ ရာနှင့်ချီသော နှစ်များစွာကတည်းက ဤကြယ်တာရာဒေသရှိ လူသားများသည် အာကာသအတွင်း မျောပါလာသော ပုလင်းများမှတစ်ဆင့် ကမ္ဘာမြေမှ တစ်ချိန်တည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည့် အခြားသော ကိုလိုနီအုပ်စုများလည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပြီး ယနေ့တိုင် တိုးတက်နေကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် “ဤ” လူသားတို့နေထိုင်ရာ ကြယ်တာရာဒေသ၏ အပြင်ဘက်၊ အလွန်ဝေးကွာသော အရပ်၌ လူသားများရှိနေသည့် အခြားကြယ်တာရာဒေသများ အမှန်တကယ်ပင် ရှိနေသည်။

ဟီယန် က ကျန်းမြောင် အား ဤကြယ်တာရာဒေသရှိ လူသားတို့သည် ဘုံရန်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ဟု ပြောလိုက်သည့်အခါ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တွေးဆစရာများစွာ ချက်ချင်းပင် လက်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤလူသားတို့နေထိုင်ရာ ကြယ်တာရာဒေသအတွင်း၌ပင် အဗ္ဗလာလူမျိုးများကဲ့သို့သော လူသားမျိုးနွယ်ခွဲများ ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းတို့ကို “လူသားမျိုးနွယ်ခွဲ” ဟု ခေါ်ဆိုရခြင်းမှာ ၎င်းတို့တွင် “ခေါင်း၊ ကိုယ်ခန္ဓာ၊ ခြေလက် လေးချောင်း (သို့မဟုတ် ခြောက်ချောင်း၊ ရှစ်ချောင်း)” ပါဝင်သည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ဆောက်ပုံရှိနေ၍ လူသားမျိုးနွယ်ခွဲအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာပင် ဤကြယ်တာရာဒေသ၏ မူလဇာတိမျိုးနွယ်များသည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်နှင့် နည်းပညာပိုင်းတွင် အားနည်းကြသည်။ လူသားများ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် လျင်မြန်စွာ ပွားများလာကာ တိုးတက်လာခဲ့ကြပြီး ဤကြယ်တာရာဒေသ၏ ပိုင်ရှင်သစ်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူမ၏ ယခင်ဘဝ၌ဖြစ်စေ၊ လက်ရှိဘဝ၌ဖြစ်စေ ကျန်းမြောင် သည် “ဂြိုဟ်သားများ” နှင့် “အာကာသသတ္တဝါများ” အကြောင်း သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းပေါင်းများစွာကို ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် ဟီယန် က ထိုသို့ပြောလိုက်သည့်အခါ သူမစိတ်ထဲတွင် မီးခိုးရောင် လူပုလေးများမှသည် စာ့ဂ် (အင်းဆက်ပုံစံ သတ္တဝါများ) အထိ တွေးဆစရာပေါင်းများစွာ ချက်ချင်းပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းမြောင် လုံးဝမမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဟီယန် ပြောခဲ့သော “လူသားတို့၏ ဘုံရန်သူ” သည်လည်း လူသားပင် ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ကို “လူသား” ဟု ခေါ်ဆိုရန်မှာလည်း အပြည့်အဝ မမှန်ကန်ပေ။

ခြောက်ထောင်နှစ်လွန်ခဲ့စဉ်က ကမ္ဘာမြေ၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် လူသားများ မနေထိုင်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး လူသားတို့၏ ကြီးမားသော ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်မှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ကမ္ဘာမြေတွင် လူဦးရေ ရှစ်ဘီလီယံရှိခဲ့ပြီး လကမ္ဘာစခန်းများ၊ အင်္ဂါဂြိုဟ်စခန်းများနှင့် အာကာသစခန်း ရာပေါင်းများစွာရှိ လူသားများကို ထည့်မတွက်ထားပေ။

လကမ္ဘာဖြစ်စေ၊ အင်္ဂါဂြိုဟ်ဖြစ်စေ လူသားများ နေထိုင်နိုင်သည့် ဂြိုဟ်များ မဟုတ်ခဲ့ကြပါ။ အင်္ဂါဂြိုဟ်သည် သတ္တုဓာတ်များ ထုတ်လုပ်နိုင်သေးသော်လည်း လကမ္ဘာတွင်မူ အရင်းအမြစ်များ မရှိပေ။ အာကာသစခန်းများသည် လေဟာနယ်ထဲတွင် မျောလွင့်နေသော လေထဲကရဲတိုက်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အသက်ရှင်သန်ရေးစခန်းများရော၊ အာကာသစခန်းများပါ အရင်းအမြစ်အတွက် ကမ္ဘာမြေကိုသာ မှီခိုနေခဲ့ရသည်။

ကမ္ဘာမြေမျက်နှာပြင်နှင့် ယှဉ်လျှင် စခန်းများနှင့် အာကာသစခန်းများ၏ နေထိုင်မှုအခြေအနေမှာ ပို၍ဆိုးရွားသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရသော ရာဇဝတ်သားများနှင့် ၎င်းတို့၏ မျိုးဆက်များ နေထိုင်ကြသည်။ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် နေရာချွေတာရန်အတွက် ဤစခန်းများနှင့် စခန်းများတွင် မွေးဖွားလာသည့် ကလေးငယ်များပင် ကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်လာခွင့် မရှိခဲ့ပေ။

ထိုမျှသာမက အရင်းအမြစ်များ ရှားပါးလာတိုင်း ကုလသမဂ္ဂအစိုးရသည် အချို့သော စခန်းများ သို့မဟုတ် အာကာသစခန်းများကို မဆိုင်းမတွ ပိတ်ပစ်ခဲ့သည်။

မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခွင့် မရှိပေ။

ပြီးလျှင် ၎င်းတို့သည် ဘာကိုမျှ အလဟဿ မဖြစ်စေခဲ့။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မရှိတော့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးသည်နှင့် အစိုးရသည် စခန်းများကို ပြန်လည်စတင်ကာ “ပရိုတင်းများ” နှင့် “အော်ဂဲနစ်ဒြပ်ပစ္စည်းများ” ကို ပြန်လည်ရယူသည်။ အသက်ရှင်စဉ်ကာလတစ်လျှောက်လုံး အလုပ်လုပ်ကိုင်ပြီး ထုတ်လုပ်နေခဲ့ရသော ထိုအကျဉ်းသားများကို အဖိုးတန်အရင်းအမြစ်များအဖြစ် ပြန်လည်ပုံစံထုတ်ကာ မြေသြဇာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။

တကယ်ပင်၊ ဘာတစ်ခုမျှ အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်က ကမ္ဘာမြေသည် လူဦးရေ ထူထပ်လွန်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ယိုယွင်းလာသဖြင့် စိုက်ပျိုးသီးနှံများ၏ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကို အိမ်တွင်း၌သာ စိုက်ပျိုးရတော့သည်။ မည်သူမျှ ၎င်းကို မှားယွင်းသည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။

ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း ကမ္ဘာမြေသည် လမ်းဆုံးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

သမိုင်းမှတ်တမ်းများအရ လူဦးရေ ရှစ်ဘီလီယံအနက် နှစ်ဘီလီယံပင် မပြည့်သော အရေအတွက်သာ သင်္ဘောများပေါ်သို့ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

လူငယ်များကို ဦးစားပေးခဲ့သည်။ အသက်လေးဆယ်ကျော်သူများသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အရည်အချင်းရှိရမည်၊ အသက်ငါးဆယ်ကျော်သူများသည် အဆင့်မြင့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အရည်အချင်း လိုအပ်ပြီး အသက်ခြောက်ဆယ်မှ ခြောက်ဆယ်ငါးနှစ်ကြားရှိသူများသည် မိမိတို့နယ်ပယ်တွင် ထူးချွန်သော သုတေသနရလဒ်များရှိသည့် ထင်ရှားသူများ ဖြစ်ရမည်။

အသက်ခြောက်ဆယ်ငါးနှစ်ကျော်သူများသည် နိုင်ငံတော်အဆင့် ရတနာကဲ့သို့သော သိပ္ပံပညာရှင်များ မဟုတ်ပါက သင်္ဘောပေါ် တက်ခွင့်မရရှိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် အစိုးရသည် ရောဂါပေါင်း ခုနစ်ဆယ့်ကိုးမျိုးကို စာရင်းပြုစုထားပြီး ထိုရောဂါတစ်ခုခု ခံစားနေရသူတိုင်းကို သင်္ဘောပေါ် တက်ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

ထိုသို့ တင်းကျပ်သော စံနှုန်းများရှိသော်လည်း သင်္ဘောပေါ် တက်ရောက်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသူများသည် သင်္ဘော၏ သယ်ဆောင်နိုင်စွမ်းထက် များစွာ ပိုနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အရည်အချင်း တူညီသူများထဲမှ ပိုမိုကျန်းမာသန်စွမ်းသူ၊ ပိုမိုထက်မြက်သူ၊ ရုပ်ရည်ပိုမိုကောင်းမွန်သူများကို ရွေးချယ်သည့် ပိုမိုတင်းကျပ်သော ရွေးချယ်မှုများ ထပ်မံပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။

အချို့မှာ မျက်လုံးမညီခြင်း သို့မဟုတ် ရုပ်ရည်မလှပခြင်းကြောင့်ပင် ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်။

“လူသားတို့၏ မီးတောက်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန်” — ၎င်းမှာ ထိုခေတ်၏ ကြွေးကြော်သံဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းမြောင် သည် ခြောက်ထောင်နှစ်လွန်သော အာကာသခေတ်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ လူအများစုသည် ရုပ်ရည်ချောမောနေကြသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ထူးထူးခြားခြား လှပခြင်းမရှိသူများပင်လျှင် ရုပ်ဆိုးသည်ဟု မသတ်မှတ်နိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ ခြောက်ထောင်နှစ်လွန်ခဲ့စဉ်ကတည်းက လူလုပ်ရွေးချယ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လူသားတို့၏ မီးတောက်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းခြင်းဖြစ်သည်။ လူဦးရေ နှစ်ဘီလီယံကို ကိုလိုနီအုပ်စု နှစ်ဆယ်အဖြစ် ခွဲခြားကာ မတူညီသော ဦးတည်ရာ နှစ်ဆယ်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီး လူသားတို့၏ ကြီးမားသော ရေကြောင်းခေတ်ကို စတင်ခဲ့သည်။

ကိုလိုနီအုပ်စု နှစ်ဆယ်သည် ကြီးမားသော ရေကြောင်းခေတ်အတွင်း တဖြည်းဖြည်း ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။

အခြားကိုလိုနီအုပ်စုများအကြောင်းကို မသိရသော်လည်း ကျန်းမြောင် ၏ ကြယ်တာရာဒေသရှိ သမိုင်းမှတ်တမ်းများအရ ၎င်းတို့၏ ဘိုးဘေးများ၏ ကိုလိုနီအုပ်စုသည် အနည်းဆုံး မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် ကွဲထွက်မှု သုံးကြိမ် ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သိရသည်။

နောက်ဆုံးကွဲထွက်မှုအပြီးတွင် ထိုဘိုးဘေးများသည် ဤနေရာတွင် အခြေချခဲ့ပြီး ဤကြယ်တာရာဒေသကို တဖြည်းဖြည်း သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြသည်။ မှောင်မိုက်သောခေတ်နှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်စစ်ပွဲများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဂီတာ၊ နာရှ် နှင့် ရှီလော့အပါအဝင် အင်အားစုအချို့အဖြစ် ကွဲထွက်သွားခဲ့ကာ လက်ရှိအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ခြောက်ထောင်နှစ်လွန်ခဲ့စဉ်က ကြီးမားသော ရေကြောင်းခေတ် စတင်ချိန်၌ ဘဝများသည် ယခုနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ကျန်းမြောင် သည် အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်တွင် ကောလိပ်တက်နိုင်ခဲ့သည့်အခါ ကိုဆိုက သူမအတွက် ပေးအပ်သော ဆုလာဘ်မှာ ပထမတန်းစား သင်္ဘောလက်မှတ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ရေချိုးခန်းပါရှိသည့် သီးသန့်အခန်းဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အခွင့်အရေးရှာရန် မြို့တော်ကြယ်သို့ သွားခဲ့သော လီလီကဲ့သို့သူများသည် အိပ်စက်ခြင်းဆိုင်ရာ ပေါ့ဒ်လက်မှတ်များကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။ သင်္ဘောပေါ် တက်ပြီးသည်နှင့် ၎င်းတို့သည် ပေါ့ဒ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဟိုက်ဘာနေးရှင်း (HIBERNATION) အိပ်စက်ခြင်းကို စတင်ကြမည်ဖြစ်ပြီး ဦးတည်ရာသို့ မရောက်မချင်း စားသောက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

၎င်းမှာ အသက်သာဆုံး လက်မှတ်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လီလီသည် လက်မှတ်မဝယ်နိုင်ခြင်းအတွက် တာနာကာ ထံ ညည်းညူခဲ့ရာ၌ ဤအိပ်စက်ခြင်းဆိုင်ရာ ပေါ့ဒ်လက်မှတ်မျိုးကို မဝယ်နိုင်ခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ခြောက်ထောင်နှစ်လွန်ခဲ့စဉ်ကမူ လုံးဝပြောင်းပြန်ဖြစ်သည်။

သင်္ဘောပေါ်ရှိ ချမ်းသာသူများသည် အိပ်စက်ခြင်းဆိုင်ရာ ပေါ့ဒ်တွင် နေရာတစ်ခုရရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

ဘာကြောင့်နည်း။ ရိုးရှင်းစွာပြောရလျှင် ခရီးစဉ်သည် မည်မျှကြာမည် သို့မဟုတ် မည်မျှဝေးမည်ကို မည်သူမျှ မသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် ဦးတည်ရာသို့ ရောက်သည်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ချင်ကြသည်။ အိပ်စက်ခြင်းဆိုင်ရာ ပေါ့ဒ်များသည် လူ့ခန္ဓာကိုယ် လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် အိုမင်းရင့်ရော်မှုကို နှေးကွေးစေပြီး သက်တမ်းကို ထိရောက်စွာ ရှည်ကြာစေသည်။

ကုလသမဂ္ဂအစိုးရ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ တရားမျှတမှုအတွက် မဟုတ်ဘဲ ဟန်ချက်ညီမှုအတွက်ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် လူမျိုးစုအချိုးအစားများကို ကိုလိုနီအုပ်စုအားလုံးတွင် အချိုးကျ ခွဲဝေထားပြီး သင်္ဘောတိုင်းသည် ဤစံနှုန်းနှင့် ကိုက်ညီစေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။

ကမ္ဘာမြေမှ ထွက်ခွာသွားသူများ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည်ဟု မည်သူမျှ အာမခံနိုင်သည်မဟုတ်။ သင်္ဘောတိုင်းသည် လူသားတို့၏ နောက်ဆုံးမီးခဲ ဖြစ်လာနိုင်သည်ဖြစ်ရာ လူမျိုးအားလုံးကို အချိုးကျ ခွဲဝေပေးထားခြင်းဖြင့်သာ အရေပြားအရောင်အားလုံး ဆက်လက်တည်ရှိနေမည်ကို အာမခံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကျား/မ အချိုးအစားကို ၁.၅ : ၁ အချိုးဖြင့် ခွဲဝေထားသည်။

ကျန်းမြောင် ၏ ယခင်ဘဝ တရုတ်နိုင်ငံရှိ ၁.၀၄ : ၁ အချိုးနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤအချိုးသည် တုန်လှုပ်ဖွယ်ဖြစ်သည်။ တစ်လင်တစ်မယားစနစ်ဖြင့် တွက်ချက်ပါက အမျိုးသား သုံးဦးတွင် တစ်ဦးသည် ဇနီးသည် မရရှိနိုင်တော့ပေ။

ဒါက ကမောက်ကမဖြစ်စရာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုလို ထင်ရပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ တွေးတောသူများသည် သဘာဝအားဖြင့် စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်သူများသည် ကမ္ဘာမြေ၏ “မျိုးစေ့ချခြင်း” (Fireseed) စီမံကိန်းအတွက် ကုလသမဂ္ဂအစိုးရ၏ လူဦးရေ ဖြန့်ခွဲမှုအစီအစဉ်တွင် “အမျိုးသမီး လက်ခံသူများ” (female hosts) ဆိုသည့် အချက်ကို ကြိုတင်ထည့်သွင်း စဉ်းစားထားခဲ့သည်ကို မည်သို့မျှ မတွေးတောနိုင်ကြပေ။

ထိုခေတ်ကာလ၏ မျိုးရိုးဗီဇအဆင့်အတန်းအရ အမျိုးသားများသည် ပိုမိုသန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး ကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလုပ်သမားနှင့် ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းအားစုများအဖြစ် ပိုမိုအရေးပါသဖြင့် သင်္ဘောများပေါ်သို့ အမျိုးသားဦးရေ ပိုမိုတက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

လူဦးရေကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် မျိုးပွားခြင်းကို ကန့်သတ်ခြင်းဆိုသည့် အခြေခံအချက်အောက်တွင် အချို့သော အမျိုးသားများသည် မျိုးပွားရန် လိုအပ်ချက် သို့မဟုတ် အရည်အချင်း မရှိကြတော့သည့်အခါ ၎င်းတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အမျိုးသမီး လိင်လုပ်သားတစ်ဦးသည် အမျိုးသားများစွာ၏ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သဖြင့် လူမှုအဖွဲ့အစည်းကို တည်ငြိမ်စေသည်။

ထိုလိင်လုပ်သားများက မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာကြသနည်း။

မျိုးစေ့ချခြင်း စီမံကိန်း၏ ဖြန့်ခွဲမှုအစီအစဉ်အရ သင်္ဘောတိုင်းတွင် လူမျိုး၊ အသက်အရွယ်နှင့် အလုပ်အကိုင် အားလုံး ပါဝင်ရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သင်္ဘောတိုင်းသည် လူမှုအဖွဲ့အစည်းငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သင်္ဘောပေါ်ရှိသူများသည် အလကား စားသောက်နေရခြင်း မဟုတ်ပေ။ လူတိုင်းသည် အသက်ရှင်သန်ရေး ပစ္စည်းများ ရရှိရန်အတွက် သင့်လျော်သော အလုပ်တစ်ခုခုကို ရှာဖွေလုပ်ကိုင်ရသည်။

ထို့ကြောင့် သင်္ဘောပေါ်ရှိ “လူမှုအဖွဲ့အစည်း” တိုင်းသည် လူသားတို့၏ လူမှုအဖွဲ့အစည်းများကဲ့သို့ပင် စက်ဝန်းပုံစံဖြင့် လည်ပတ်နေပြီး အသက်ရှင်ခြင်းကို အစဉ်အဆက် ထိန်းသိမ်းထားသည်။

လူသားတို့၏ လူမှုအဖွဲ့အစည်းများ ရှိနေသရွေ့ လိင်လုပ်ငန်းသည်လည်း ဘယ်သောအခါမျှ ပျောက်ကွယ်သွားမည်မဟုတ်ပေ။ အလိုအလျောက်ဖြစ်စေ၊ မတော်တဆဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အတင်းအကျပ်ဖြစ်စေ လိင်လုပ်သားများ ဖြစ်လာမည့် အမျိုးသမီးများ အမြဲရှိနေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဖြန့်ခွဲမှုအစီအစဉ်တွင် ကုလသမဂ္ဂအစိုးရ၏ မူဝါဒမှာ အလွန်ရှင်းလင်းသည်။ “ဟန်ချက်ညီမှု” ကိုသာ အဓိကထားသည်။

“ဟန်ချက်ညီမှု” ရရှိသရွေ့ အခြားပြဿနာများကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ ထိုအချိန်က လူဦးရေ နှစ်ဘီလီယံကို ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ကမ္ဘာမြေ၏ မျိုးစေ့ကို ထိန်းသိမ်းခြင်းမှာ အစိုးရ၏ အမြင့်ဆုံး ကြိုးပမ်းချက်ဖြစ်သည်။

တရားမျှတမှု ဆိုသည်မှာမူ ရရှိရန် ခက်ခဲလွန်းသော စံနှုန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချမ်းသာသူများ သို့မဟုတ် အဆက်အသွယ်ကောင်းသူများသည် အိပ်စက်ခြင်းဆိုင်ရာ ပေါ့ဒ်များကို ရရှိကြပြီး ဆင်းရဲသားများမှာမူ အသက်ရှင်သန်ရေး ပစ္စည်းများအတွက် နေ့ညမပြတ် အလုပ်လုပ်ရခြင်းမှာ သာမန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ရှေ့နေများကဲ့သို့ တူညီသော အလုပ်အကိုင်တွင်ပင် ချမ်းသာပြီး နာမည်ကြီးသော ရှေ့နေများသည် ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး ပိုမိုကြီးမားသော သင်္ဘောများပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးကာ နာမည်မကြီးသော ရှေ့နေများမှာမူ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော သင်္ဘောများပေါ်သို့သာ စေလွှတ်ခံကြရသည်။

ပိုမိုကောင်းမွန်သော အသက်ရှင်သန်ခွင့်ကို ရရှိနိုင်မလားဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်တိုင်အပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

ဟာသတစ်ခုလိုပင်၊ ကျန်းမြောင် ၏ ကြယ်တာရာဒေသ သမိုင်းမှတ်တမ်းများအရ အိပ်စက်ခြင်းဆိုင်ရာ ပေါ့ဒ်များထဲတွင် အိပ်စက်ခဲ့ကြသော ချမ်းသာသူများသည် အသက်ရှင်မကျန်ခဲ့ကြသလို မျိုးဆက်များလည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

၎င်းတို့အားလုံးသည် ပေါ့ဒ်များထဲတွင် အိုမင်းရင့်ရော်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့သည် လူနေနိုင်သော ဂြိုဟ်သစ်တစ်ခုသို့ မရောက်မချင်း အသက်ရှည်စေရန်အတွက် ပေါ့ဒ်များကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ခရီးစဉ်၏ ကြာမြင့်ချိန်မှာ ၎င်းတို့ ခန့်မှန်းထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ထိုခေတ်၏ အိပ်စက်ခြင်းဆိုင်ရာ နည်းပညာသည် ယနေ့ခေတ် စံနှုန်းများနှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန်ညံ့ဖျင်းလှသည်။

တကယ်ပင် ခရီးစဉ်အတွင်း လူသားများသည် အင်ဂျင်များ၊ အသက်ကယ်စနစ်များနှင့် သတ္တုတူးဖော်ခြင်း၊ အရည်ကျိုခြင်း နည်းပညာများစွာကို တီထွင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အိပ်စက်ခြင်းဆိုင်ရာ ပေါ့ဒ်နည်းပညာမှာမူ ပါဝင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ထိုတီထွင်မှုများအားလုံးမှာ လိုအပ်ချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ လူသားများသည် အရှိန်မြှင့်ရန် လိုအပ်သဖြင့် အင်ဂျင်များကို တီထွင်ခဲ့ကြသည်။ အသက်ရှင်ရန် လိုအပ်သဖြင့် အသက်ကယ်စနစ်များကို တိုးတက်အောင် လုပ်ခဲ့ကြသည်။ လမ်းခရီးတွင် တွေ့ရသော ဂြိုဟ်များမှ သတ္တုများကို တူးဖော်ကာ သင်္ဘော၏ အရင်းအမြစ်များကို ဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်သဖြင့် သတ္တုတူးဖော်ခြင်းနှင့် အရည်ကျိုခြင်း နည်းပညာများ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် အိပ်စက်ခြင်းဆိုင်ရာ နည်းပညာတွင်မူ ထိုသို့သော လိုအပ်ချက်မျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ထိုနည်းပညာကို လိုအပ်သူများသည် ပေါ့ဒ်များထဲတွင် အိပ်ပျော်နေကြပြီဖြစ်ရာ “ကျွန်ုပ်တို့ ပိုမိုအသက်ရှည်စေဖို့ ပေါ့ဒ်နည်းပညာကို တီထွင်ပေးကြပါ” ဟု ပြောဆိုနိုင်မည့်သူ မရှိခဲ့ပေ။

ထိုခေတ်က လူသားများ၏ သဘာဝသက်တမ်းမှာ ခုနစ်ဆယ် သို့မဟုတ် ရှစ်ဆယ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုလိုနီရေယာဉ်စုအတွင်း မျိုးဆက် ကိုးဆက်မျှ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ပေါ့ဒ်ထဲရှိသူများသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အသက်ရှင်ခြင်း လက္ခဏာများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသည်။

သင်္ဘောပေါ် တက်ရောက်ချိန်က ထိုသူများသည် ၎င်းတို့ အဖိုးအခကြီးစွာ ပေးဆပ်ကာ အဆက်အသွယ်များ သုံး၍ ရယူခဲ့သော ပေါ့ဒ်များသည် ၎င်းတို့အတွက် ခေါင်းတလားများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ကြပေ။

အလွတ်ဖြစ်နေသော အိပ်စက်ခြင်းဆိုင်ရာ ပေါ့ဒ်များကို စွန့်ပစ်မထားခဲ့ဘဲ လူသစ်များကို ဆက်လက် ထည့်သွင်းခဲ့သည်။

ပေါ့ဒ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းခံရသူများသည် မကြာခဏဆိုသလို ကျေးဇူးတင်တတ်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ပေါင်မုန့်တစ်စ ပေါက်ဖောက်ခိုးယူမိခြင်းကြောင့် သေဒဏ်ပေးခံရပြီး လေဟာနယ်ခန်းထဲတွင် အလောင်းကို မြေသြဇာအဖြစ် ပြန်လည်အသုံးပြုခံရခြင်းထက် ဤအပြစ်ပေးမှုမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပေါ့ဒ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရသူတိုင်းသည် နိုးထလာသည့်အခါ လူသားတို့သည် လူနေနိုင်သော ဂြိုဟ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ကြသည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲသော အရာဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော အာကာသစူးစမ်းလေ့လာရေး ခေတ်အတွင်း လူအများအပြားသည် အိပ်စက်ခြင်းဆိုင်ရာ ပေါ့ဒ်များထဲတွင် သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပထမဆုံး လူနေနိုင်သော ဂြိုဟ် “ဂီတာ” (Gita) သို့ ဆင်းသက်ချိန်တွင် ပျက်စီးနေသော သင်္ဘောများပေါ်၌ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မရှိသော်လည်း ပေါ့ဒ်ထဲတွင် အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေချကာ နေရောင်ခြည်ကို ခံစားနိုင်ခဲ့သူများလည်း ရှိခဲ့သည်။

တရားဝင်မဟုတ်သော သမိုင်းမှတ်တမ်း အချို့တွင် အာကာသစူးစမ်းလေ့လာရေး ခေတ်နှောင်းပိုင်း အရင်းအမြစ်များ အလွန်ရှားပါးချိန်၌ အလျင်အမြန် ကွပ်မျက်ခံလိုက်ရသည့် ရာဇဝတ်သားများ၏ အလောင်းများကို “မြေသြဇာ” အဖြစ် မသုံးဘဲ အခြားသူများက စားသုံးခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသူများ အမြဲရှိသည်။ ၎င်းတို့၏ ရာဇဝတ်မှုမှာ သတ်မှတ်ချိန်အတွင်း မိမိတို့၏ အခန်းသို့ ပြန်မလာခြင်းကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စမျိုးပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ တကယ်ပင် ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှသည်။

ဤအရာများအားလုံးသည် ကျန်းမြောင် လက်ရှိနေထိုင်သည့် ကြယ်တာရာဒေသ၏ သမိုင်းသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကိုလိုနီအုပ်စု နှစ်ဆယ်အနက်မှ ရေယာဉ်စုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကနဦး ကိုလိုနီပြုလုပ်ပြီးနောက် သုံးကြိမ်တိုင် ကွဲထွက်ခဲ့ပြီးနောက် ဂီတာ ဂြိုဟ်ကို ကံကောင်းစွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လက်ကျန် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် သမိုင်းဖြစ်သည်။

အခြားကိုလိုနီအုပ်စုများအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းမြောင် သိရှိထားသည်မှာ လူသားတို့သည် အခြားသော လွင့်မျောပုလင်း (drift bottles) နှစ်ခုထံမှ အချက်ပြမှုများကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော လူသားယဉ်ကျေးမှုများသည် ဤကြယ်တာရာဒေသနှင့် ဝေးကွာလွန်းသည်။ ၎င်းတို့သည် “ကျွန်ုပ်တို့လည်း အသက်ရှင်နေပါသေးတယ်၊ မီးတောက်လည်း ဆက်လက်လောင်ကျွမ်းနေပါတယ်” ဟု လွင့်မျောပုလင်းမှတစ်ဆင့် အကြောင်းပြန်နိုင်ရုံသာ ရှိပြီး ထိုအတိုင်း ဝေးကွာနေခဲ့ကြသည်။

လူသားတို့၏ နည်းပညာသည် အလွန်အမင်း တိုးတက်လာပြီး ဝါ့ပ် (warp) နည်းပညာထက် ကျော်လွန်ကာ ဝေးကွာသော ကြယ်တာရာများသို့ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိနိုင်မည့်နေ့မျိုး မရောက်မချင်း ၎င်းတို့ထံ သွားရောက်ခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ပေလိမ့်မည်။

ဟီယန် ဖော်ပြခဲ့သော “ရန်သူ” သည် ကမ္ဘာမြေ၏ ကိုလိုနီအုပ်စုမှ ဆင်းသက်လာသော လူသားမျိုးနွယ်၏ အဆက်အနွယ်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ကွဲပြားခြားနားသော ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်။

“ကျွန်တော်တော့ သူတို့ကို လူသားတွေလို့ မခေါ်တော့ပါဘူး” ဟု ဟီယန် က မှတ်ချက်ပြုသည်။ “သူတို့က မျိုးရိုးဗီဇ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုမှာ အလွန်အမင်း အစွန်းရောက်လွန်းပြီး အစကတည်းက ကျင့်ဝတ်ထိန်းချုပ်မှု ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပုံရတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း အခုလို အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားတာပါ။ သူတို့ကို ‘လူသား’ လို့ ဆက်ခေါ်နေဖို့ကတော့ အဆင်မပြေတော့ပါဘူး။ ‘သားရဲလူသားများ’ (beast-men) လို့ ခေါ်တာ ပိုသင့်တော်ပါလိမ့်မယ်။”

ဂီတာ ဂြိုဟ်နှင့် ကွဲထွက်လာခဲ့သော နာရှ်သမ္မတနိုင်ငံ သည် ကွမ်တမ်တိမ်တိုက် (quantum cloud) ကဲ့သို့သော စူပါကွန်ပျူတာမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ရန် ကြာမြင့်စွာကတည်းက မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ဤပန်းတိုင်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် နာရှ် သည် စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့များကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ကိုလိုနီအုပ်စုများသည် ကမ္ဘာမြေမှ ထွက်ခွာကာ ဦးတည်ရာ အသီးသီးသို့ သွားရောက်စဉ်က နှစ်ငါးဆယ်တိုင်းတွင် အချက်ပြမီးတိုင်များ (beacons) ကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။ ထိုအချက်ပြမီးတိုင်များသည် စွမ်းအင် အနည်းငယ်သာ သုံးစွဲပြီး सैद्धांतિક (သီအိုရီ) အရ နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ တည်တံ့နိုင်သည်။

သမိုင်းမှတ်တမ်းများမှ အချက်အလက်များနှင့် ထိုအချက်ပြမီးတိုင်များကို လိုက်လံရှာဖွေခြင်းဖြင့် နာရှ် ၏ စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့များသည် ၎င်းတို့၏ ဘိုးဘေးများ သွားရောက်ခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လည်လိုက်ပါကာ ကွမ်တမ်တိမ်တိုက်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်သော အမှုန်များကို စုဆောင်းနိုင်မည့် အထူး နက်ဗျူလာ (nebula) တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။

အင်ဂျင်နည်းပညာ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် ဤစူးစမ်းလေ့လာရေးသမားများသည် “ကျွန်ုပ်တို့က မစ်ရှင်ကို စတင်လိုက်မယ်၊ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ မြေးမြစ်တွေက မစ်ရှင်ပြီးဆုံးချိန်မှာ ပြန်လာလိမ့်မယ်” ဟူသော အတွေးမျိုးဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူတို့ ခရီးနှင်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က သင်္ဘောသုံးစင်းမှာ မစ်ရှင်မပြီးဆုံးမီ အချိန်အခါမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တိုင်ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အထူးအမှုန်များကို ယူဆောင်လာခြင်း မရှိဘဲ “သားရဲလူသား” အကျဉ်းသားများကိုသာ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့များသည် သားရဲလူသားများ၏ ရှေ့တန်းတပ်ဖွဲ့နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့ရာ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အကျအဆုံးများ ရှိခဲ့သည်။ နာရှ် က ဖမ်းဆီးရမိသော အကျဉ်းသားများထံမှ ရရှိသည့် သတင်းအချက်အလက်များက လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေခဲ့သည်။

“မျိုးရိုးဗီဇ ပြိုလဲခြင်းလား” ကျန်းမြောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“သူတို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးမှာ စစ်မှန်တဲ့ လူသားဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်နဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လူသားတွေရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မြှင့်တင်ရာကနေ စတင်ခဲ့တာပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ လမ်းခရီးမှာ ဖမ်းဆီးရမိတဲ့ ဂြိုဟ်သားတွေရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇတွေကိုတောင် သူတို့ ထည့်သွင်းခဲ့ကြတယ်” ဟု ဟီယန် က ရှင်းပြသည်။ “ကျွန်တော်တို့က ဘိုးဘေးချင်း တူညီကြပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့က လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားသွားကြပြီ။”

ဤကြယ်တာရာဒေသတွင် ကျန်းမြောင်၊ ဟီယန် နှင့် ယန်ဟဲ တို့ကဲ့သို့သော လူသားများသည် မျိုးရိုးဗီဇ ပြုပြင်ထားသူများ၏ အဆက်အနွယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ကျင့်ဝတ်ကော်မတီ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ဤကြယ်တာရာဒေသ၌ လူသားတို့၏ မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုများကို သတိကြီးစွာဖြင့် စီမံခန့်ခွဲထားသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အခြားသော လူသားမျိုးနွယ်ခွဲတစ်ခုသည် အခြားစကြဝဠာများ၌ မည်သို့သော အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့နေရသည်ကို မသိရှိဘဲ “ဘုရားသခင်၏ နယ်မြေ” ဟု ခေါ်ဆိုသည့်နေရာတွင် မျိုးရိုးဗီဇ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကို မဆင်မခြင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

ဤကြောက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့သော လုပ်ရပ်သည် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ ပြန်လည်ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

သားရဲလူသားတို့၏ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျိုးရိုးဗီဇ ပြိုလဲခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ မျိုးသုဉ်းမည့် အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ရန် ၎င်းတို့သည် စစ်မှန်သော လူသားမျိုးရိုးဗီဇများကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်လာသည်။

“ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လွင့်မျောပုလင်း (drift bottle) တစ်ခုကို ကောက်ရသွားခဲ့တယ်” ဟု ဟီယန် က မှတ်ချက်ပြုသည်။

နေထိုင်နိုင်သော ဂြိုဟ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသည့် ကံကောင်းသော ကိုလိုနီအုပ်စုတိုင်းသည် လွင့်မျောပုလင်းများကို လွှတ်တင်လေ့ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော လူသားယဉ်ကျေးမှုများထံ အချက်ပြပေးပြီး ၎င်းတို့၏ တည်နေရာကို အသိပေးခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းမြောင်၊ ဟီယန် နှင့် ၎င်းတို့၏ ဘိုးဘေးများသည် လွင့်မျောပုလင်းများစွာကို လွှတ်တင်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်က လူသားတို့သည် အလွန်အမင်း အထီးကျန်ဆန်နေခဲ့ပြီး မိခင်ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် သေဆုံးရန် စွန့်ပစ်ခဲ့ရသည့် လူခြောက်ဘီလီယံနှင့် ကမ္ဘာမြေမှ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည့် နှစ်ဘီလီယံကို ပြန်လည်တွေးတောမိကြသည်။ ထိုလွင့်မျောပုလင်းများကို လွှတ်တင်စဉ်က ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေခဲ့ပြီး ဘေးကင်းကြောင်း အတည်ပြုရန်နှင့် အခြားလူသား ယဉ်ကျေးမှုများ၏ ဘေးကင်းကြောင်း သတင်းကို ရရှိရန်သာ မျှော်လင့်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ညီအစ်ကိုအရင်းအချာဖြစ်သည့် လူသားမျိုးနွယ်ခွဲတစ်ခုသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်မည့်အစား သားရဲကဲ့သို့ ပြောင်းလဲကာ ၎င်းတို့ကို ပစ်မှတ်ထားမည်ဟုသာ သိခဲ့ပါက ကျန်းမြောင် အနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဘိုးဘေးများသည် ပြဿနာမဖြစ်စေရန် လွင့်မျောပုလင်းအားလုံးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းခဲ့လိမ့်မည်ဟု အာမခံရဲသည်။

သို့သော် မည်သူမျှ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။ လွင့်မျောပုလင်းများ လွှတ်တင်ပြီးနောက် သားရဲလူသားများက ၎င်းတို့ကို ကောက်ရရှိသွားခဲ့သည်။

မျိုးသုဉ်းမည့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သားရဲလူသားများသည် ကြီးမားသော ခရီးတစ်ခုကို ထပ်မံစတင်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးက ဤကြယ်တာရာဒေသဆီသို့ အလုအယက် ချီတက်လာခဲ့ကြသည်။

လက်နက်အပြည့်အစုံနှင့် ရန်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ၎င်းတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ စစ်မှန်သော လူသားမျိုးရိုးဗီဇများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကျား၊ မ မရွေး လိုချင်နေကြသည်။

ထိုမျှ ကြီးမားသော အုပ်စုကြီးတစ်ခုက ၎င်းတို့ထံသို့ အလုအယက် ရောက်လာချိန်တွင် အားလုံးက ရန်လိုနေကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်သန်ရန်သာ ရှာဖွေနေကြသည်ဆိုဦးတော့၊ နေထိုင်နိုင်သော ဂြိုဟ်များနှင့် သတ္တုအရင်းအမြစ်များအတွက် ဤကြယ်တာရာဒေသ၏ လက်ရှိနေထိုင်သူများနှင့် မလွဲမသွေ တိုက်မိကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ရှေးခေတ်ကာလများက ရွာနှစ်ရွာ ရေအတွက် တိုက်ခိုက်ကြရာမှ ရန်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသည်။ ဤခေတ်ကာလနှင့် ဤအတိုင်းအတာတွင်မူ ၎င်းမှာ ရန်ပွဲမျှသာ မဟုတ်တော့ဘဲ ကြယ်တာရာစစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာရန်မှာ မလွဲမသွေပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထိုသို့သော ပြင်ပခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် နာရှ် နှင့် ဂီတာတို့သည် ရန်လိုမှုကို ရပ်တန့်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤအပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးကို ရရှိရန်အတွက် လီပင်း၏ စိတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်သူကို လွှတ်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

နာရှ် အတွင်း ဖြစ်ပွားနေသော အငြင်းပွားမှုများကြားတွင် ထရိုဂျန်စီမံကိန်း (Trojan Plan) ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ယန်ဟဲ သည် နာရှ် ထိန်းချုပ်ထားသော နယ်မြေထဲသို့ မစ်ရှင်တစ်ခုဖြင့် ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။ အပေါ်ယံအားဖြင့် မစ်ရှင်ကို လုပ်ဆောင်ရန်ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် နာရှ် သည် ဂီတာမှ နာရှ် ၏ နယ်စပ်သို့ စေလွှတ်လိုက်သော သူလျှိုများအတွက် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် ဂီတာ၏ အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ဦး၏ အယောင်ဆောင်မှုကို လိုအပ်ခဲ့သည်။

ယန်ဟဲ သည် မစ်ရှင်၏ တပ်မှူးနှင့် ဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် သင့်လျော်သည်ဟု သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။

ဤအချက်က ဟီယန် ကို ရွေးချယ်ခံရစေခဲ့သည်။

ဟီယန် နှင့် ကျန်းရွီ တို့ တွေ့ဆုံမှုက ၎င်းတို့၏ ပူးပေါင်းမှုဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ယန်ဟဲ သည် နာရှ် သူ့ကို သတ်ရန် ကြံစည်နေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အသက်စွန့်ကာ ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး အန္တရာယ်များစွာကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဂီတာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထရိုဂျန်စီမံကိန်း ပေါက်ကြားသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးအချိန်တွင် နာရှ် ၏ အဆင့်မြင့် ခေါင်းဆောင်မှု အရေးပေါ်အစည်းအဝေးက ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်သူကို လွှတ်ပေးရန် နောက်ဆုံးတွင် မဲခွဲဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဟီယန် သည် ၎င်း၏ မစ်ရှင်ကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ကျန်းရွီ နှင့်အတူ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျန်းမြောင် သည် ၎င်းတို့နောက်သို့ ဤနေရာအထိ လိုက်လံခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင်။

ကျန်းမြောင် ပင်လျှင် သူမ၏ ထူးချွန်သော ဉာဏ်ရည်ဖြင့် သတင်းအချက်အလက်များစွာကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ခေါင်းမူးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျယ်ပြောလှသော စကြဝဠာနှင့် နက်ရှိုင်းလှသော အချိန်ကာလတို့သည် သူမ၏ အသေးအဖွဲဖြစ်မှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

အရေးမပါသည့် ခံစားချက်က သူမကို အားအင်ကုန်ခမ်းသွားစေသည်။

ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ မျက်နှာကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ဟီယန် ကို “သူတို့ ဘယ်တော့ ရောက်မလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဟီယန် က “ကျွန်တော်တို့ အာကာသစူးစမ်းလေ့လာရေးယာဉ်တွေကို အဝေးကြီးထိ ချထားပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း စဉ်ဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်ချက်တွေအရ သူတို့ရဲ့ အင်ဂျင်နည်းပညာက ကျွန်တော်တို့ထက် အများကြီး ပိုနောက်ကျနေတာ သေချာပါတယ်။ ကြားထဲမှာ နည်းပညာ တိုးတက်မှု မရှိဘူးဆိုရင် သူတို့လက်ရှိအရှိန်နဲ့ဆိုရင် နောက်ထပ် နှစ်လေးဆယ်လောက်နေမှ ရောက်လာလိမ့်မယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းမြောင် က “တိကျတဲ့ အချက်အလက်တွေ ရှိလား” ဟု မေးသည်။

ဟီယန် က သူမအား ခန့်မှန်းခြေ ကိန်းဂဏန်းအချို့ ပေးလိုက်သည်။ ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အမြန်တွက်ချက်လိုက်ပြီး “ဝါ့ပ် (warp) အင်ဂျင်နည်းပညာသာဆိုရင် သူတို့ နှစ်နှစ်အတွင်း ရောက်လာနိုင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။

“ဟုတ်တယ်။ ဝါ့ပ်အင်ဂျင်တွေနဲ့ ကြားဖြတ်တားဆီးနိုင်မယ်ဆိုရင် စစ်ပွဲကို အာကာသအဝေးကြီးမှာပဲ ကန့်သတ်ထားနိုင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နယ်မြေအတွင်း ပဋိပက္ခမဖြစ်အောင် ရှောင်ရှားနိုင်မယ်။ တွေ့ရှိထားတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက လူသားတွေ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ နေရာတွေမှာပဲ ရှိတာပါ။ ဝါ့ပ်အင်ဂျင်တွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထောက်ပံ့ရေးကို အာမခံနိုင်ပြီး ရန်သူကို အရင်းအမြစ်ကြယ်တွေဆီ မရောက်အောင် တားထားနိုင်မယ်” ဟု ဟီယန် က ပြောပြီး “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ ဝါ့ပ်အင်ဂျင်တွေ မရှိဘူး” ဟု ဆက်ပြောသည်။

ကျန်းမြောင် သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ “အခု ကျွန်တော်တို့မှာ မရှိဘူးလား” ဟု မေးသည်။

“ရှိတယ်၊ အခုတော့ ရှိနေပြီ” ဟီယန် ၏ အသံမှာ ပျော့ပြောင်းသွားပြီး ကျန်းမြောင် ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် “ဒါကြောင့်မို့လို့ ဟိုတုန်းက ကျွန်တော့်မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့တာပါ။ နားလည်ပေးကြပါ” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

ကျန်းမြောင် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

ညသန်းခေါင်ယံတွင် ဟီယန် နိုးလာပြီး ကျန်းမြောင် မှာ အိပ်မပျော်သေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အိပ်မပျော်ဘူးလား” ဟီယန် ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ကျန်းမြောင် သည် သူ့ကို ညင်သာစွာ မှီတွယ်လိုက်ပြီး “မပျော်ဘူး” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

တစ်နေ့တာအတွင်း ထိုမျှ များပြားလှသော သတင်းအချက်အလက်များကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ညဘက်တွင် အိပ်ပျော်နိုင်သူမှာ အလွန်ခိုင်မာသော စိတ်နှလုံး ရှိသူသာ ဖြစ်ရပေမည်။

ဟီယန် သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ရှေ့တန်းမှာ စစ်သည်တွေ ရှိနေသရွေ့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ကိုယ့်ဘဝကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး နေပါ” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းမြောင် က “ရှင် စစ်မြေပြင်ကို သွားမှာလား” ဟု မေးသည်။

ဟီယန် သည် သူမကို လိမ်မပြောချင်သဖြင့် “သွားချင်တယ်” ဟု ဝန်ခံသည်။

ကျန်းမြောင် ဘာမှ မပြောဘဲ မှောင်ရီနေသော အခန်းထဲကိုသာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဟီယန် သည် သူမကို ပိုမိုနီးကပ်အောင် ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး “တကယ်တော့ ဒါက ကျွန်တော်တို့အတွက် ကောင်းတဲ့အချက်ပါ” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းမြောင်: “အင်းလား”

“နှစ်ဖက်စလုံးက ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးပြီး သံတမန်ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က နာရှ် နဲ့ ဂီတာကြားမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်လိမ့်မယ်” ဟီယန် သည် ကျန်းမြောင် ၏ ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး “မင်းရဲ့ အမေနဲ့ တာနာကာ၊ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး ပြန်ဆုံနိုင်ကြမှာပါ” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းမြောင် သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ “ဒါတော့ ဟုတ်တာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဟီယန် သည် ကျန်းမြောင် ထက်ပင် ပို၍ ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်၊ အကြောင်းမူကား ကျန်းမြောင် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူမ၏ ဇာတိမြေမှ ထွက်ခွာလာရခြင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် သူကြောင့်ပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

အရာအားလုံးသာ ဤအတိုင်း အေးချမ်းစွာ ပြီးဆုံးသွားမည်ဆိုပါက သူတို့ကို ဒုက္ခပေးနေသည့် ပြဿနာများအားလုံး ပပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။ ဟီယန် နှင့် ကျန်းမြောင် တို့အတွက်မူ ၎င်းမှာ ပြီးပြည့်စုံသော အဆုံးသတ်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ဟီယန် က သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီဟု ထင်လိုက်သော်လည်း သူမက ရုတ်တရက် “ရှင် အမြဲတမ်း ကျွန်မအနားမှာ ရှိနေစရာ မလိုပါဘူး။ ရှင်လည်း ရှင့်ဘာသာ လုပ်စရာရှိတာတွေ သွားလုပ်ပါ၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ငွေရောင်ကြယ် (Silver Star) သို့ ရောက်ရှိချိန်မှစ၍ ဟီယန် သည် ကျန်းမြောင် နှင့် ကျန်းရွီ တို့ကို တစ်ရက်မျှမပြောထားနှင့်၊ တစ်ဝက်တစ်ပျက်အချိန်ပင် ခွဲမခွာခဲ့ဖူးပေ။

သူသည် နေ့စဉ်ရက်ဆက် သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေပြီး အဖော်ပြုပေးခဲ့သည်။

ကျန်းမြောင် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟီယန် သည် သူမ၏ နားထင်ကို နမ်းရှိုက်ကာ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း “ကျွန်တော် ဒီလိုမျိုးပဲ သဘောကျတယ်။ ကျွန်တော် ဒီလိုပဲ နေချင်တာ” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းမြောင် သည် ထပ်၍ ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

သို့သော် ဤညအပြီးတွင် သူမသည် ဟီယန် အပေါ် ပို၍ နူးညံ့လာပုံရသည်။

ဟီယန် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။ ကျန်းမြောင် နောက်ဆုံးတွင် သူ့အပေါ် သဘောထား ပြောင်းလဲလာမည်ကို သူ သိသည်။ သူ အားလုံးကို စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည် - ကျန်းမြောင် ၏ စမ်းသပ်ကာလ ပြီးဆုံးပြီး နိုင်ငံသားဖြစ်ခွင့် ရရှိသည်နှင့် သူတို့ ချက်ချင်း လက်ထပ်ကြမည်။

သူသည် သူပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ကျန်းမြောင် နှင့် မျှဝေခံစားချင်သည်။

ထိုသို့သော နေ့ရက်များသည် တတိယလ တစ်ရက်အထိ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီး ထိုနေ့တွင် ဟီယန် က ကျန်းမြောင် ကို “ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်ပြုဆုချီးမြှင့်ပွဲက နောက်တစ်ပတ်မှာ ကျင်းပလိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆုတံဆိပ်အပြင် ဟီယန် ကို ဗိုလ်မှူးကြီးအဆင့်သို့ တိုးမြှင့်ပေးအပ်မည် ဖြစ်သည်။

ဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် အလွန်ပင် ငယ်ရွယ်လှသည်။ သူ၏ အောင်မြင်မှုများမှာ ငြင်းမရနိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားသည်။

အောင်မြင်မှုဆီသို့ ဦးတည်သော လမ်းကြောင်းမှာ တောက်ပနေပြီး သူပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို သူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေးတို့နှင့် မျှဝေခံစားရမည်ဖြစ်၍ ဂုဏ်ပြုထိုက်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အရာအားလုံးမှာ သူ့အရာများပင် ဖြစ်သည်။

အနာဂတ်ဆိုသည်မှာ တကယ်ပင် မျှော်လင့်ချက်ထားစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဟီယန် သည် ကျန်းမြောင် ကို ဤအကြောင်း ပြောပြသည့်အခါတွင် သူမကို မိသားစုဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် တက်ရောက်စေချင်သော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ကျန်းမြောင် က ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ဟီယန် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ဤဂုဏ်ပြုဆုမှာ ကျန်းမြောင် ၏ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုများနှင့် အလျှော့ပေးမှုများအပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်မှာ မှန်ပေသည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

ဟီယန် သည် သူမ ဤကိစ္စအတွက် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေမည် သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်နေမည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေမိသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမ ထိုသို့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ကျန်းမြောင် သည် ဂရုမစိုက်သည့်ပုံ ပေါက်နေပြီး တက်ရောက်ရန် ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ပွဲအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိခြင်းထက် သူမ၏ အခြေအနေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အဆင်မပြေမှုများကြောင့် ပို၍ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

ဟီယန် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားသည်။

ဂုဏ်ပြုဆုချီးမြှင့်ပွဲမှာ ငွေရောင်ကြယ် (Silver Star) ပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ အာကာသစခန်းတစ်ခုတွင် ကျင်းပခြင်းဖြစ်သည်။ ဟီယန် သည် အိမ်မှ သုံးရက်ခန့် ခွဲခွာနေရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်အတွင်း သူနှင့် ကျန်းမြောင် တို့သည် ဖုန်းဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် စကားပြောဖြစ်ကြသည်။

“ကျွန်တော် မနက်ဖြန် ပြန်လာခဲ့မယ်။ ပြန်ရောက်ရင် ဆုတံဆိပ်ကို ပြမယ်လေ” ဟု သူက ပြောသည်။

ကျန်းမြောင် သည် ပြုံး၍ ပြန်ဖြေသည်။

သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပင်မအိပ်ခန်း၏ နောက်ခံမြင်ကွင်းကို မြင်နေရသည်။

ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားပြီးနောက် ကျန်းမြောင် သည် ဟိုလိုဂရမ် ပရိုဂျက်ရှင်းကို ပိတ်လိုက်ရာ ပင်မအိပ်ခန်း၏ နောက်ခံမြင်ကွင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကလေးဘဝက လှည့်လည်သွားလာခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများကြောင့် သို့မဟုတ် စစ်မြေပြင်တွင် အသက်နှင့်ရင်း၍ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် ဘဝ၏ အတက်အကျများကြောင့် ဖြစ်မည်မသိ၊ ဟီယန် သည် သာမန်လူများထက် ပို၍ ထက်မြက်သော ဆဋ္ဌမအာရုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူ ဂုဏ်ပြုဆုကို လက်ခံရယူပြီး ပခုံးပေါ်တွင် ဗိုလ်မှူးကြီးအဆင့် တံဆိပ်အသစ်ကို တပ်ဆင်ကာ ငွေရောင်ကြယ် (Silver Star) ပေါ်ရှိ သူ၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ တံခါးဖွင့်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်တရက် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟီယန် သည် သေနတ်ကိုင်ကိုပင် လက်ဖြင့် ကိုင်ထားမိသည်။

သို့သော် သူ ချက်ချင်းပင် လက်လွှတ်လိုက်သည်။ အိမ်ထဲတွင် အန္တရာယ်ရှိသည့် အရိပ်အယောင်မျိုး မရှိဘဲ ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုသာ လွှမ်းမိုးနေသည်။

၎င်းသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဟီယန် အတွက်မူ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရလောက်အောင်ပင် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။

ကျန်းရွီ ၏ ပေါ့ပါးရွှင်လန်းသော ရယ်မောသံများလည်း မရှိ၊ ကျန်းမြောင် နှစ်သက်သည့် နူးညံ့သော နောက်ခံတေးဂီတနှင့် သဘာဝအသံများလည်း မရှိပေ။

ဟီယန် သည် တိတ်ဆိတ်နေသော ဧည့်ခန်းထဲတွင် ခဏတာ ငေးမောရပ်နေပြီးမှ အပေါ်ထပ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ တက်သွားသည်။

ပင်မအိပ်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အခန်းမှာ အလွန်ပင် သပ်ရပ်နေသည်။ အရာအားလုံးမှာ နေရာတကျ ရှိနေပြီး အိပ်ရာကိုလည်း သေသပ်စွာ ခင်းထားသည်။

ဟီယန် ၏ အကြည့်သည် အိပ်ရာခြေရင်းရှိ ထိုင်ခုံငယ်လေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် စာရွက်တစ်ရွက် ရှိနေပြီး စာရွက်ပေါ်တွင်မူ... ကျန်းမြောင် ၏ ခြေကျင်းဝတ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသင့်သည့် တည်နေရာပြစက် (locator) ရှိနေသည်။

တစ်ခါတည်း အသက်သွင်းပြီးပါက ထိုတည်နေရာပြစက်ကို ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များက အထူးကိရိယာများ သုံး၍မှလွဲပြီး ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်ပေ။ မည်သူမဆို ၎င်းကို ဖြုတ်တပ်ရန် သို့မဟုတ် ကုဒ်ဖြည်ရန် ကြိုးပမ်းပါက နှိုးစက် မြည်လာလိမ့်မည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ထိုအချက်မှာ သာမန်လူများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းမြောင် သည် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

တည်နေရာပြစက်မှာ စာရွက်ပေါ်တွင် ပျက်စီးမှုမရှိဘဲ တင်ထားလျက်ရှိပြီး ပုံမှန် လင်းလက်နေသည့် အစိမ်းရောင် မီးရောင်က ၎င်းမှာ ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနေသည်။

ဟီယန် သည် အောက်ရှိ စာရွက်ကို ဆွဲယူကာ အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် ငေးငိုင်စွာ ရပ်နေမိသည်။

အိမ်ထဲတွင် အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။

ကျန်းမြောင် အိမ်ပြန်ရောက်သည့် “ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း နေ့” ၏ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့် သူမ ထွက်သွားရတာလဲ။

အရာအားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပါလျက်။